Klaar om te lossen, na een trip van 3300 km over land.

De Reportage

Natuurlijk gaan er jaarlijks Duizenden Turken vanuit geheel Europa terug naar hun vaderland en dat al gedurende tientallen jaren. Maar ik kan u zeggen dat het wel degelijk een verschil is of je daarheen gaat met een busje, luxe auto, of met een vrachtwagencombinatie geladen met een plastic boot van zes en een halve ton op je aanhanger. Ik weiger uit te leggen waarom, want dat zou een minachting betekenen voor de intelligentie van mijn trouwe lezers. Wel wil ik u graag vertellen wat je zoal op zo'n reis  kan tegenkomen en ik kan u melden dat wanneer je daar oog voor hebt je je op zo'n reis niet hoeft te vervelen. Men zegt dat een foto meer zegt dan duizend woorden en ik geloof daar ook heilig in, daarom zal ik u verwennen met een groot aantal foto's met wat grappig commentaar er onder. De foto's beginnen interessant te worden nadat ik Duitsland, Oostenrijk en zelfs Hongarije ben gepasseerd, want ook Hongarije  is al zo verwesterd dat ik dat ook maar heb overgeslagen.  Ik begin mijn fotoreportage wanneer ik Roemenië binnen kom en waar ook de kwaliteit van het wegennet te wensen overlaat en het leuk is om te zien hoe men daar leeft.
Ik was op Donderdag vertrokken uit Loosdrecht en stond Zaterdagmiddag net even over de Hongaars Roemeense grens (Artand /Bors) en moest daar blijven wachten tot Maandagmorgen op een Roemeense begeleider. Ik was 3.50 Mtr. breed en 20 Mtr. lang en dan moet je in dat soort landen met begeleiding rijden vandaar. Ik had dus tot Maandag de tijd om de omgeving wat te gaan verkennen. De dichtstbijzijnde stad was “Oradea” en ik besloot die te gaan bezoeken op Zondag, fototoestel mee plus een goed humeur wat onontbeerlijk is op reizen zoals deze. De stad was de moeite waard vandaar dat ik daar een paar foto's van plaats.

Die Maandagmorgen vroeg, de papieren winkel afgehandeld, de nodige Euro's betaald (die hebben ze daar het liefst, vraag maar aan het grenswisselkantoor waarom dat zo is!) kortom, al vroeg op weg. De begeleider was een jongen van een jaar of twintig en wees me niet alleen de weg, maar maakte ook een beetje ruimte voor me vrij. De wegen zijn in Roemenië afwisselend slecht tot zeer slecht en daar dien je dan ook rekening mee te houden. Wanneer je een bonk Hoogovenijzer geladen hebt maakt het niet zoveel uit wanneer je in een enorm gat in de weg terecht komt, maar met zo een plastic boot maakt dat precies het verschil tussen gaaf of gebroken overkomen, dus je moet verdomd goed opletten dat je het spul heel houdt en gaaf aflevert.
We schoten gestaag op, maar moesten wel geregeld rekening houden met de mede weggebruikers. De weg is daar van iedereen en daar zal ik u hieronder wat  voorbeelden van laten zien.

Even de koeien uitlaten

Met ze allen op pad.

Meloenie meloenie meloenie

Puber zorgen....zit mijn haar nog goed?

Wat ook leuk is om te zien, dat de mensen uit die verschillende streken een graantje mee proberen te pikken van de passanten op die TIR route. Ze stallen hun koopwaar zo mooi mogelijk uit, in een poging om jou te verleiden iets bij ze te kopen. Ook hun pittoreske kleding doet denken aan een ouderwets toneelstuk... heerlijk om te zien. Geniet van de foto's hieronder.

Ja...die straat behoort ook aan mij toe als inwoner van deze planeet!!

Ja ...kan je het zien.... koop liever wat bij me!

Zo samen oud mogen worden, geweldig toch?

Bij ons in Amsterdam zeggen ze: zet Opa maar voor het raam, hier wordt hij aan de weg gezet!

Je komt in dit soort landen vaak ogen te kort, maar het blijft gevaarlijk en daar geef ik u een paar voorbeelden van.

In de file voor een lange brug die ze aan het repareren zijn hier midden in de Karpaten

Er is maar één baan vrij. Ik heb hier ongeveer twee uur stil gestaan voor we er langs konden.

Er wordt met man en macht aan de weg gewerkt, met het modernste materiaal...!!, maar niet heus.

Tussen Roemenië en Bulgarije ligt de Donau als een natuurlijke grens en daar moet je met een veerpont naar de overkant. Ook daar heb ik natuurlijk ook wat foto's van. Zelfs ik sta er op, kan je nagaan.

In de rij voor de pont over de Donau

Daar gaat de veerpont

Met de boot op de boot

Ad Bruynzeel in zijn element

Daarna moest ik aan de overkant, tot de volgende morgen wachten op een Bulgaarse begeleider. Die avond moest ik op dat douane terein blijven wachten, daar heb ik een mooie zonsondergang kunnen fotograferen

Wachten tot morgen op begeleiding

Daar kan je je verdomd eenzaam bij gaan voelen, snif snif.

De volgende morgen weer vroeg op pad met een Bulgaarse begeleider, een aardige snuiter. We wilden in één dag door Bulgarije rijden en dat zou ons ook lukken. Hieronder nog wat beelden uit Bulgarije.

Sofia aan de horizon

Onbeschermd werken aan de weg en ze scheuren er gewoon met 100 KM langs

Ook hier in Bulgarije is het op de stok leunen tot een nationale sport verheven

De volgende dag weer een andere begeleider die me tot Bodrum zou begeleiden en meteen hieronder wat foto's van de ferry over de Bosporus.

Doorkijkje vanaf de ferry

Bloedhete kustweg

Ja en tenslotte gaat hij (de boot) toch het water in, inplaats van er over met de ferry's.

Toch weer een job geklaard. Hollands glorie over land, zoals het een Hollandse jongen betaamd !

Ingebouwd op de Bosporus ferry.