Gevangen in een web van corruptie
Waarin de messen worden geslepen en we op het randje van de afgrond balanceren

We testten de mobilofoon nog maar een keer en gingen op weg. Na een klein uurtje scheurde Vincent ons voorbij en meldde zich ten overvloede op de mobilofoon. Hij ging voor ons uitrijden en waarschuwde over te toestand van de weg die deels goed en dan weer over ging in kuilen en gaten. In de dorpen die we passeerden was het altijd het slechtst. Grote kuilen zaten daar in de weg en je moest er vaak voorzichtig omheen slalommen. De verschillen in de weg kwaliteit had te maken met wie er verantwoordelijk was voor dat stuk weg. Het deel dat van de gemeente was zat vol met gaten en dat was bij een rijksweg vaak een stuk beter. Het was dus opletten geblazen wilde je niet alsnog de boten en de truck beschadigen. Op sommige plaatsen waren de sporen in het zachte asfalt zo diep dat de vloer van de aanhanger van mijn dieplader over het middelste dijkje schuurde wat de hele combinatie dan afremde maar dat kon geen kwaad, er zat een extra stevige stalen bodem onder de aanhanger en de vonken vlogen er af en toe onder uit! We stopten regelmatig om de wagen en de lading te controleren wat geen overbodige luxe was, want we ontdekten dat de boot op de aanhanger het meest had te lijden. Deze was een klein stukje naar voren geschoven. We pompten de luchtvering van de achterste as omhoog, stopten vervolgens de achterkant van de boot op en lieten de luchtvering weer voorzichtig zakken. De boot kwam los en zo konden we de stopping een klein stukje naar voren schuiven. Toen de luchtvering weer omhoog zodat alles weer op zijn plaats kwam. Daarna de spullen opgeruimd, de luchtvering weer in de rijstand gezet en….. gaan met die banaan. Zo schoten we die dag lekker op totdat ik even voorbij een langgerekt dorpje staande werd gehouden door twee ijverige politie agenten. Ik parkeerde de wagen zo goed mogelijk aan de kant, zette netjes mijn signaal verlichting aan en stopte de motor. Ik sprong uit mijn cabine en stond nu op gelijke hoogte met de agenten. Ik wist dat ze het niet leuk vonden wanneer ze tegen je op moesten kijken, dus kwam ik ze op deze manier tegemoet. Ze vroegen naar mijn lengte, breedte en hoogte vergunning. Ik had twee en een halve maand geleden wel zo'n vergunning gehad, maar ja die was allang verlopen. Ik schudde lachend mijn hoofd en zei dat ik die niet nodig had, ik was niet lang, niet breed en niet hoog beweerde ik met een stalen gezicht. Maar de andere agent was al met grote stappen de combinatie aan het opmeten en kwam lachend terug. Ik begreep dat het nu wat moeilijker ging worden. De man vroeg nu naar al mijn papieren en maakte mij duidelijk dat ik niet verder mocht rijden zonder die vergunning. Ik had een bosje Oekraïns geld in mijn broekzak en haalde dat te voorschijn. De mannen glunderden en ik probeerde er met 300 Grivna's af te komen maar de man pakte er zelf nog twee briefjes van honderd bij en gebood mij vlug in te stappen en door te rijden. Ik had Vincent gezegd uit het zicht te blijven en niet veel later zag hij mij weer aankomen. Hij vroeg door de mobilofoon of alles oké was en ik antwoordde hem dat ik na 500 Grivna's betaald te hebben voor een vergunning die ik niet had weer mocht rijden en nu maar hopen dat er niet nog meer smerissen waren die op dit idee zouden komen. Tegen de avond keken we uit naar een goede parkeerplaats waar we tevens konden eten en slapen. Het was al donker toen we een herberg vonden waar we voor de deur konden parkeren. Deze herberg was 24 uur open en de uitbater beloofde nadat ik hem 50 Grivna's had gegeven, goed op de combinatie te letten. Het eten was er eenvoudig maar goed en een klein uurtje later

lagen we doodmoe in bed .
Op onze kamer lag maar één klein handdoekje en de volgende morgen werd ons duidelijk dat we ook niet meer nodig hadden. Er kwam geen water uit de douche en ook niet uit de kraan. Gelukkig hadden we gisteravond nog een fles mineraal water van beneden meegenomen. Het was even behelpen maar oké we zaten tenslotte niet in de Hilton. Om half negen naar beneden voor een bak koffie en wie weet konden we iets van een ontbijtje regelen. Dit ontbijt bestond uit één stukje brood ter grootte van een plakje stokbrood met een klein plakje kaas, dun plakje komkommer en een plukje peterselie. Oké niet zeuren maar doorzwemmen. De weg die we die dag aflegden varieerde van perfect tot levensgevaarlijk, opletten dus. Vincent reed een stuk voor ons uit en gaf me een gedetailleerd verslag van de conditie van de weg. Dat ging zo….Rechterbaan oppassen zitten diepe kuilen maar links ziet er redelijk goed uit, pas op fietser, op de weg paard en wagen, koeien, kippen en verzin het zelf maar we kwamen van alles tegen inclusief dronken kerels die tegen elkaar leunden om overeind te blijven en dan zo de weg overstaken zonder ook maar op of om te kijken.
Maar goed, met de ogen van Vincent erbij konden we toch redelijk doorrijden.

17.15 Oekraïnse tijd kwamen we aan bij een TIR parking ongeveer 16 km voor Kiev. De afspraak was dat we het spul daar zouden stil zetten omdat buitenlandse vrachtwagens overdag KIEV niet in mochten rijden dat was alleen 's nachts toegestaan na de drukte.
We belden Dimitri die als onze tolk zou fungeren voor de ontvanger van de boten die zelf geen woord Engels, Duits of Frans sprak en we vertelden hem waar we stonden. Als antwoord kregen we te horen dat we beslist niet verder mochten rijden. Bij het barretje wat bij de TIR parking hoorde kochten we een drankje wat we zittend in het zonnetje op de stoeprand opdronken. We inspecteerden de lading en de truck. Vincent ontdekte dat er een schokdemper los hing onder de vooras van de motorwagen en als een volleerd monteur was hij even later bezig om deze geïmproviseerd te repareren wat hem ook lukte en wat mij betrof kon hij zo opgenomen worden in het reparatie team van de Parijs Dakar race.
Even later belde Dimitri dat er achter ons een witte auto stond met daarin een man genaamd Alexander. De bedoeling was dat hij zou om 21.00 uur voor ons uit zou rijden om ons naar het douane depot in Kiev te brengen vertelde hij. Ook vertelde hij dat de importeur 's middags bij de wagen was wezen kijken. De Klootzak had zich wel eens aan mij mogen voorstellen vond ik!
Ik wilde nu langzamerhand het gezicht wel eens zien van de man die al deze ellende teweeg had gebracht maar die schijter was stiekem 'anoniem' wezen kijken en had toen zijn broeder in het kwaad bij ons achtergelaten. Ik liep naar achteren om onze gids de hand te schudden en me voor te stellen zoals ik het had geleerd, maar de man maakte helemaal geen aanstalten om aan dit beleefdheidsritueel deel te nemen. Oké dan niet, we stonden nog een uurtje toen Dimitri belde dat we konden rijden en ik zag dat de witte wagen al voor ons stond te wachten. De man had tot nog toe nog geen woord met ons gewisseld en zat verveeld naar buiten te kijken. Ik gebaarde hem dat hij kon rijden en we vertrokken vanaf de TIR parking op weg naar Kiev. Vincent volgde mij en zo reden we even later Kiev binnen. Het was gelukkig niet zo druk en om 21.45 stonden we in een doodlopende straat bij het Zoll ambt. Ik verwachtte dat Alexander uit zijn wagen zou stappen en naar me toe zou komen voor wat informatie en of we op deze plek moesten wachten tot morgen wanneer de boten vrijgemaakt zouden worden. Hij stapte inderdaad uit, keurde ons vervolgens geen blik waardig en liep met de telefoon aan zijn oor weg, ons in onwetendheid achterlatend. Dat was niet leuk en we besloten de truck af te sluiten en met de bus te vertrekken om een hotel te zoeken in de stad. Dimitri meldde zich telefonisch en vertelde dat we daar moesten wachten aangezien de ontvanger de beide TIR carnets zou komen halen, maar nu was hij nog in onderhandeling met de ambtenaren…….(waar had ik dat meer gehoord?). Hij zei dat het nog wel even kon duren, absoluut niet weg mochten gaan en bij de auto moesten blijven.
Ik had '23 dagen' op deze onderhandelende ontvanger gewacht en had daar nu dus helemaal geen zin meer in. Ik antwoordde Dimitri dat we naar een hotel zouden gaan en dat de ontvanger dan naar ons toe kon komen om zijn carnetten op te halen wanneer hij niet binnen tien minuten voor ons neus zou staan. Nu raakte Dimitri in paniek en riep, nee.. nee jullie mogen niet weg gaan, jullie moeten de vrachtwagen op het afgesloten terrein van de douane parkeren en de carnetten aan de importeur afgeven. Ik zei hem dat ik onder geen voorwaarde op een afgesloten douane terrein zou gaan staan, achter een gesloten hek met bewaking en dan ook nog 's avonds de carnetten afgeven dan had ik helemaal geen poot meer om op te staan. Ik moest dan nog maar zien hoe ik dat terrein ooit nog af zou komen. Dimitri overlegde met de achterban en zei mij dat het toch écht zo moest gebeuren, geen discussies mogelijk!. Ik maakte hem duidelijk dat ik helemaal niets moést! en dat ik zo weer Kiev uit zou rijden op zoek naar de eerste de beste TIR parking, want die werden goed bewaakt en daar kon ik in-en uitrijden wanneer ik dat wilde. En wanneer ze dan iets met de boten wilden, dat ze zich dan morgen maar goed moesten voorbereiden. Nu raakten ze nog meer in paniek…. nee nee je mag daar niet mee wegrijden, want morgen overdag mag je Kiev niet in en moeten we weer tot de avond wachten. Dan doen we dat toch antwoordde ik, dan kom je me morgen avond maar weer halen want ik rijd nu onder geen voorwaarde dat douane terrein op. Bovendien is het douane kantoor stikdonker en is hier niemand te bekennen, dus hoe wil je dit eigenlijk regelen? Dimitri ging weer in conclaaf met de achterban en zei dat ze met tien minuten bij mij zouden zijn. Ik moest de carnetten dan aan Alexander afgeven en dan blijven wachten tot zij de poort zouden openen. Ik zag Alexander naar mijn cabine komen lopen en autoritair gaf hij het bevel “carnetten!!” Ik gaf hem de carnetten, sloot de gordijntjes, sloot de cabine af en Vincent kwam op het idee om de hoofd schakelaar er uit te halen. Oké jongens laat ze maar barsten wij gaan naar een hotel. Wanneer ze bang zijn dat er wat met de boten gebeurd, laten ze Alexander vannacht de boten maar bewaken. We reden nog maar net of mijn telefoon ging. Alexander had hen natuurlijk geïnformeerd dan wij hem waren gesmeerd. Het was Dimitri die in paniek riep, jullie moeten onmiddellijk terug naar de truck en het douane terrein op het is veel te gevaarlijk om de wagen daar achter te laten. Ik zei hem dat we op weg waren naar een hotel en dat ze zelf maar moesten zorgen voor de bewaking van hun boten en ik beëindigde het gesprek door het rode hoorntje in te drukken. We reden naar een hotel in het centrum en

namen een kamer. Het was inmiddels zo laat geworden dat het restaurant al dicht was, maar even buiten het hotel vonden we nog iets wat open was. Op het terras aten en dronken we wat en het was al weer twaalf uur toen we dood moe en nog wat verward van alle emoties in ons bed stapten. Het was een dure kamer 101.00 Euro, klein vies en het morsige vloerkleed stonk naar zweetvoeten en paarden dekens. Bij de entree van het hotel bevond zich een blinkende balie met geknipt en geschoren medewerkers die de indruk wekten een heldere schone kamer te presenteren , maar het was zoals mijn schoonmoeder jaren geleden al beweerde “van buiten bond en van binnen stront!”

Vrijdag 8.30 uur
We zaten in de cabine van de vrachtwagen te wachten op de dingen die gingen komen.
11.30 uur
Nog steeds niets gehoord of gezien. Vanmorgen vertrokken we té vroeg om in het hotel te kunnen ontbijten. We begonnen nu wat honger te krijgen en ik besloot op zoek te gaan naar een goed restaurant, ik was als ze mij nodig hadden tóch telefonisch bereikbaar. Ik wist dat we het best naar de rivier de Djepper (die stroomt dwars door Kiev) konden rijden, omdat daar altijd restaurants te vinden waren. Met behulp van een stadsplan reden we naar de rivier en vonden daar inderdaad een prima restaurant, gesitueerd op een oude rivier Dampfer prachtig ingericht als een sjiek restaurant. We werden naar het open achterdek geleid en namen plaats aan een tafel waarvan ik vermoedde dat alleen al het plaatsnemen eraan een vermogen zou kosten, maar we hielden ons flink en namen plaats met een air alsof we zo elke dag dineerden. Er kwam een ober naar ons toe die zich in het Engels voorstelde als onze persoonlijke ober en overhandigde ons een in leer gebonden menu kaart. We bestelden onze drankjes en kozen een heerlijke maaltijd uit. Dat werd een steak, gebakken aardappeltjes en groente. De maaltijd bleek aan alle verwachtingen te voldoen en we genoten enorm van al deze heerlijkheden. Ook de rekening voldeed aan onze verwachting, maar dat was het dubbel en dwars waard. En zo reden we even later, de buikjes goed gevuld terug naar de vrachtwagen. Onderweg werden we gebeld, het was inmiddels 14.00 uur, of we zo snel mogelijk naar de vrachtwagen wilden komen, want deze moest het douane terrein opgereden worden voor een controle. Ik beloofde er met tien minuten te zijn maar vanwege de drukte werd dat 14.30 uur. De wagen moest gekeerd worden wilden we het douane terrein op kunnen rijden. Dimitri was ook naar het depot gekomen met een taxi en de chauffeur van deze taxi beweerde dat hij een goede plaats wist waar we de wagen konden draaien. We moesten maar achter hem aan rijden. De klootzak loodste ons naar een weg met een viaduct waar ik niet onderdoor paste. Die bal had er geen notie van, waar hij mee op stap was en dacht bij het voor mij uit rijden alleen aan zijn eigen Dinkytoy en merkte te laat dat hij werd gevolgd door een spulletje van ruim 20 meter lang en 420 hoog. Als een verdwaalde worm moest ik toen tussen geparkeerde auto's en krappe bochten door een industrie wijk manoeuvreren om weer op de ruimte te komen. Ik was dus gewaarschuwd, die taxi chauffeur had geen notie waar hij mee bezig was. Enfin na nog twee van dat soort akkevietjes zette hij zijn Daewoo aan de kant en kwam Dimitri ons zeggen dat hij te horen had gekregen dat het niet meer nodig was dat we naar het douane terrein kwamen aangezien de ambtenaar daar al was omgekocht. We moesten aan de kant van de drukke verkeersweg waar we stonden blijven wachten op de volgende instructies. Na nog eens

een uur wachten kwam er een nieuwe order, we moesten de wagen toch op het terrein van de douane parkeren en Maandag zouden ze de boten vrij maken. De wagen zou van Vrijdagavond tot Maandagmorgen achter het hek geplaatst moeten worden. Ik voelde weer nattigheid omdat, wanneer ik de wagen weer achter slot en grendel zou zetten op een douane terrein, ik hem zelf nooit zonder hun toestemming er af zou kunnen rijden. Dat wilde zeggen dat wanneer de boten Maandag niet vrij zouden komen, ik de wagen niet kon wegrijden en Dinsdag, Woensdag, Donderdag enz. ook niet dus dan was ik weer terug bij af, alleen zou ik nu vast staan in 'Kiev' in plaats van op 'Rave Ruska'. Ik reed de vrachtwagen tot vlak voor het douane depot en parkeerde hem weer op de zelfde plaats als waar we die morgen hadden gestaan en maakte geen aanstalten om het douane terrein op te rijden. Vincent die voor me uit was gereden had bij het depot al verteld dat we niet van plan waren om het douane terrein op te rijden. Toen ik even later ná hem arriveerde was de importeur in een felle discussie gewikkeld met Vincent, die om zijn neus helemaal wit was weggetrokken vanwege de dreigende houding en het geschreeuw van de importeur. Deze was zo wit heet, hoe iemand de moed had om hem tegen te spreken. Vincent wees met een benepen stemmetje naar mij en zei dat ik dat besliste. De man kwam met grote stappen op mij af, gevolgd door Dimitri die alles voor hem moest vertalen en daarbij nog een man met een bos papieren onder zijn arm geklemd. Als een idioot begon hij tegen me te schreeuwen. Ik drukte op het knopje van mijn elektrische raam, dat keurig omhoog ging en deed de deuren op slot. De man dreigde uit zijn vel te springen maar ik keek ijzerenheinig door het voorraam naar buiten. Nadat hij mijn zijraam had onder gespuwd schreeuwde hij iets naar Dimitri die mij met een bleek vertrokken bekkie vroeg het raam een stukje te openen.
De importeur deed met tegenzin een stapje achter uit om plaats te maken voor Dimitri. Deze scheet van angst zowat in zijn broek en smeekte mij de wagen het depot in te rijden en verzekerde mij tevens dat we er Maandag uit zouden kunnen rijden. De importeur stond ondertussen nog steeds te schelden en ik vroeg Dimitri of die idioot zijn bek kon houden en hem gelijk te vragen waar hij was toen ik hem in 'Rave Ruska' nodig had, want toen liet hij zijn 'pan' niet zien en schitterde door afwezigheid, maar hier op zijn eigen terrein kwam hij een zootje stennis maken. Dimitri keek mij smekend aan en ik kreeg bijna medelijden met hem. Hij durfde mijn woorden niet letterlijk te vertalen. De man begon nu luidkeels te blèren over politie en dat ik wel zou merken hoe ze mensen zoals ik hier in de Oekraïne aanpakten. Dat dreigement werkte denk ik prima bij zijn angstige onderdanen, maar ik werd daar alleen maar kwader van. De ruzie liep nu zo hoog op, dat Greet die op de bijrijders stoel zat en alles van nabij volgde mij angstig waarschuwde, kijk uit voor die gek, straks trekt hij een pistool en knalt je voor je kop en dan is het voor ons allemaal gebeurd. De declarant die er ook bij stond werkte zich naar voren en kwam via Dimitri met een voorstel! Dat kwam hier op neer, hij was bereid om ons de carnetten terug te geven wanneer we de wagen op het douane terrein willen zetten dan hadden we tenminste een soort borg beweerde hij. Zelf zag ik ook wel in dat we in een inpassen zaten en ging op zijn voorstel in. Zo konden zij het weekend niet stiekem de boten van de wagen hijsen en de carnetten houden want wij kwamen met een lege wagen nooit de Oekraïne meer uit.
De declarant gaf mij alle papieren terug terwijl de importeur mij met een vernietigende blik aan keek. Ik grijnsde terug en zei in het Hollands: “zo klootzak nou sta je schaakmat met je grote smoel”. Hij keek Dimitri aan voor een vertaling maar die haalde gelaten zijn schouders op. Ik zei tegen Dimitri, zeg tegen die 'maffia' baas, als wie dan ook mij Maandag probeert tegen te houden om dit terrein af te rijden, hij er rekening mee moet houden dat ik dan vol gas achteruit dwars door die poort naar buiten rijd en dat dit geen loos argument is, ik ben dat gekloot met die papieren nu helemaal zat en zal me geen seconde bedenken om het ook werkelijk te doen!. Ik keek terwijl ik dit zei de 'maffia baas' zo kwaad aan, dat ik zelfs in dat stalen smoelwerk van hem een zenuw zag trillen! Ik sprong de wagen uit en bevond me nu op gelijke hoogte vlak voor dat uitgestreken smoelwerk van hem en siste…..luister vriend, door jouw schuld heb ik 23 dagen diepe ellende geleden daar in Rave Ruska, jij hebt me daar gewoon laten wegrotten en wanneer ik merk dat je er ook maar over denkt mij nog eens zoiets te kunnen flikken, dan ros ik allebei die mooie boten van je dwars door dat ijzeren hek en zorg er voor dat er van die klote boten van jou geen spaan meer heel blijft….. Ik merkte dat ik hem in zijn tronie stond te spugen en terwijl de man geschrokken een stap achteruit deed, keek hij Dimitri daarbij vragend aan. Vertalen !….. riep ik naar Dimitri en dit keer alles voegde ik er dreigend aan toe. Dimitri werd nog roder dan hij inmiddels al was en vertaalde mijn woorden. Ik keek naar de man en zag dat hij weer met zijn oog trok. De boodschap was blijkbaar duidelijk overgekomen. Dimitri liep voorzichtig achter uit terwijl ik in de Scania stapte en de motor startte. Even later reed ik rustig door- en om de kuilen heen de poort van het douane depot binnen. De importeur liep met grote stappen naar zijn 'Suv' en scheurde met slippende banden het terrein af. Ik had de papieren inmiddels netjes in mijn diplomaten koffertje gelegd en sprak, nadat ik de wagen op het terrein had geparkeerd met de declarant af dat ik daar Maandagmorgen voor de deur zou staan met de papieren zodat hij gelijk aan de slag kon. Daarna pakte ik de spullen uit de Scania en legde ze bij de nog steeds van streek zijnde Vincent in de bus. Vervolgens gingen we op zoek naar een goed hotel. Dimitri die nu verbazend hulpvaardig was geworden en me duidelijk met meer respect behandelde reed voor ons uit met de taxi om zodoende te helpen bij het zoeken naar een goed hotel.
Moet jij dat soort zaken niet eerst met je baas overleggen vroeg hij verbaasd? Nee hoor antwoordde ik beslist, dit is inmiddels een persoonlijke zaak geworden en ik weet zeker dat mijn baas 100 procent achter me staat. Ik wist dat dit soort dingen ondenkbaar waren hier in de Oekraïne, een chauffeur was hier nog minder waard dan een reserve wiel, want die kon je tenminste nog verkopen. Maar bij ons heeft een chauffeur zo zijn eigen verantwoording. Hij knikte en deed of hij het begreep, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij het helemaal niet begreep! We vonden zoals gezegd een goed en betaalbaar hotel en trokken ons daar terug om onze wonden te likken en het thuis front op de hoogte te stellen van de vorderingen. Daar zeiden ze dat we nu maar eerst van het weekend moesten gaan genieten. Je hebt toch wel een goed hotel werd mij gevraagd? Wanneer een Oekraïnse baas dit aan zijn chauffeur zou vragen zou deze de rest van zijn leven absoluut van de leg afzijn, dat garandeer ik u!

Zaterdag 2 Augustus
Ontbeten in het hotel, echt niets mis mee. Daarna gingen we naar de stad. Ik wilde graag met de metro, daar had ik de laatste keer dat ik in Kiev was geen gelegenheid voor gehad maar het moest zeer indrukwekkend zijn dus wij er op uit, Vincent ging zowaar met ons mee. We konden vanaf het hotel naar een Metro ingang lopen. We kochten een plastic muntje voor nog geen 10 cent en gingen met een roltrap naar beneden. Het leek wel een kermis attractie zo hard als de roltrap zeker 150 meter naar beneden rolde. Ik was bekend met heel wat Metro's in Europa waaronder de nieuwste, maar zo diep als deze had ik nog niet meegemaakt, hoewel er in Helsinki ook een pittige was. In ieder geval was het voor Greet en Vincent een aparte ervaring en zij waren dan ook onder de indruk. We reden naar het centrum van de stad en gingen aan de wandel. Na een kwartiertje vonden we een terras aan een prachtige brede boulevard, bestelden een drankje en genoten van de mensen die langs flaneerden met hun mooie op z'n Zondags geklede kinderen. Het had wel wat weg van Italië, daar liepen de ouders ook trots naast hun prachtig aangeklede kroost. De zon scheen lekker en de kinderen speelden in de fontein die direct naast ons terras lag. Alle zorgen vielen van ons af en we genoten van ons drankje. Alleen jammer dat Vincent na een kwartiertje al meldde dat hij terug ging naar het hotel omdat hij zich niet lekker voelde. Oké moet kunnen dan moest hij een volgende keer maar de stad bekijken. Wij bleven in ieder geval lekker zitten tot we er genoeg van hadden en toen lekker de boulevard afkuierden. Alle warenhuizen en winkels waren open en de brede hoofdweg was gedurende het weekend afgezet. Er mochten geen wagens rijden, zelf geen taxi's. Fantastisch, konden wij dat ook maar doen dat gaf je een extra gevoel van vrijheid, heerlijk. Greet kocht een paar elegante maar toch makkelijk zittende schoenen waar zij mij een groot plezier mee deed. Hieronder plaats ik wat mooie foto's om u mee te

laten genieten van die prachtige boulevard in het hartje van Kiev.
Daarna wandelden we naar de 'Djepper' en maakten een rondvaart op deze rivier. Links van de rivier bevonden zich stranden waar volop van de zon werd geprofiteerd en zelfs in de rivier werd gebaad. Uitgelaten kinderen speelden in het water. We voeren onder een paar bruggen door en kwamen zowaar langs de plaats waar ik 2 jaar geleden een boot had gelost. Nadat we terug kwamen bij de plaats van vertrek wandelden we door een lange winkelstaat met aan beide kanten terrassen. We streken lekker op een terras neer om een potje bier te drinken en Greetje waagde zich ook aan een kleintje pils, want dat slenteren maakte dorstig. Toen we later onze voettocht opnieuw hadden voortgezet, raakten we in een parkje verzeild waar ik iemand hoorde die een gitaar bespeelde. We gingen op het geluid af, natuurlijk met de camera (zoals ik altijd doe) en ontdekte een paar militairen in een voor mij vreemde outfit die duidelijk iets aan het vieren waren en ik maakte een foto van de gitarist. De mannen zagen er woest gevaarlijk uit en nadat ik de gitarist had gefotografeerd, kwam er een boom van een kerel op me af en vroeg mij iets in het Russisch. Op mijn vraag of hij Engels sprak werd bevestigend geantwoord en zijn vraag was dan ook of wij uit Amerika kwamen. Bij mijn antwoord dat we uit Holland kwamen kreeg ik een enorme klap op mijn schouder en vertelde hij dat ze Russische 'Airborn' soldaten waren en dat ze nu iets aan het vieren waren. Ze zouden het een eer vinden zo zei hij, om met Hollanders een toost uit te brengen. Het waren vijf grote gespierde kerels en ik zag grote littekens op hun kolossale bovenarmen. Deze jongens vertelden dat ze in Afghanistan en verschillende andere oorlogen hadden gevochten. Ik was diep onder de indruk en dacht er niet aan om hun verzoek te weigeren. Er werden echte wodka glazen ingeschonken en voor Greetje nog een glaasje appelsap om na de toost de keel te verzachten. Toen werd er geproost op de wereld vrede, ik riep enthousiast Nastrofje en wierp net als dat zij deden het glaasje over mijn schouder weg. Dat viel in zeer goede aarde en ik kreeg nogmaals een klap op mijn schouder. Greet had inmiddels diverse kushandjes in ontvangst genomen van de knapste van het vijftal ( heb ik nog vaak moeten aanhoren). Er was ook een blonde meid bij waarvan de soldaat me vertelde dat zij de mascotte was van hun onderdeel. Ik kon me daar wel het één en ander bij voorstellen, maar wat..... dat laat ik aan uw eigen fantasie over. Het was in ieder geval een prachtige ervaring en ik laat u uiteraard wat foto's zien van deze ontmoeting

Er werden nogmaals handen geschud en afscheid genomen en even later liepen wij verbijsterd door deze aparte ervaring naar… weet ik veel! Later toch maar een taxi gepakt naar ons hotel om daar die avond te eten. We belden Vincent dat we weer in het hotel waren. Toen hij beneden kwam vertelde hij de dag te hebben doorgebracht met TV kijken en achter de computer. Omdat er een bruiloft werd gevierd en de eetzaal daardoor was afgesloten voor ander publiek konden we alleen maar pizza bestellen. In de Oekraïne schijnt een bruiloft traditioneel op Zaterdag en Zondag gevierd te worden. Vincent vond een pizza oké, maar wij hadden trek in een echte maaltijd. Naast ons hotel bevond zich een ander hotel waar we heerlijk zijn wezen eten. Daarna nog een glaasje gedronken op het terras van ons eigen hotel en vervolgens moe en tevreden naar bed.

Zondag 3 Aug.
Vroeg wakker, lekker gedoucht en ontbeten. Daarna begaven we ons opnieuw met de metro op weg naar dierentuin in de stad. Dit was echt de moeite waard, niet alleen vanwege de dieren maar ook en vooral om mensen te kijken. Het was dan ook al weer 16.00 uur toen we terug gingen naar het hotel. We namen een bescheiden salade (Grieks) omdat onze maag een beetje van slag was. Om 20.00 uur had ik een privé afspraak met Dimitri en een vriend van hem. Deze deed iets in meubelen en parket. Ze waren er al om half acht en we hadden een vruchtbaar gesprek. Wellicht zouden we in de toekomst wat zaken kunnen doen. Toen ze weg waren besloten we toch nog maar een afzakkertje te nemen op het buitenterras. Daar waren we ongewild getuigen van een gesprek in het Duits. Een Duitser van ongeveer 55 jaar werd aan het lijntje gehouden door een Oekraïnse huwelijksmakelaarster. Ze was maar aan het sussen, want de man was zwaar teleurgesteld dat hij zijn aanstaande bruid nog steeds niet had ontmoet. De huwelijks makelaarster kwam met allerlei flut smoesjes en de man die niet wist dat wij alles konden verstaan spuwde zijn gal en zei onder meer, dat hij al 100 dollar had uitgegeven alleen door met haar door de stad 'nergens' heen te rijden en dat hij nog niets, van hem was beloofd had gezien. Toch bleef hij met haar onderhandelen, ik had haar al lang een schop voor haar je weet wel gegeven, maar de man had nog steeds hoop op een goede afloop en wilde haar dientengevolge graag geloven. Hoe dom kan een gruizige oude man zijn?
Enfin, wij besloten naar onze kamer te gaan waar ik dit nu zit te schrijven. Morgen weer een nieuwe dag, ben werkelijk benieuwd hoe die allemaal gaat uitpakken en hoe licht gelovig ik zelf eigenlijk was, door te geloven dat Maandag alles in orde zou komen. Zouden we morgen het fel begeerde stempel op het carnetten krijgen en de boten lossen…. We zouden het morgen weten….. welterusten.