Willem Spreeuw .

Het is alweer zo'n 34 jaar geleden dat ik hem voor het eerst ontmoette. Het internationale transport bedrijf “Kieft” waar ik toen voor ging rijden, reed met een dubbele bemanning, een eerste en een tweede chauffeur. en ik kwam dus als tweede man bij Willem op de wagen.
Ik was een broekie van 30 jaar en had niet veel ervaring op het buitenland en Willem die 3 jaar ouder was dan ik, had heel Europa al doorkruist met stoere trucks zoals de 'Kromhout' en 'Krupp' met die gigantisch neus, trucks die je tegenwoordig alleen nog maar in het museum tegenkomt. Hij reed daar toentertijd al mee naar Spanje, wat toen een wereldreis was, kortom een chauffeur puur zang.
Direct van school al bijrijder en natuurlijk af en toe gewoon zonder rijbewijs op stap. En dan niet om een trailertje af te koppelen maar om een vrachtje oud papier naar Frankrijk te brengen met de boodschap ga maar rijden, want in België hoef je geen rijbewijs te hebben en in Frankrijk verstaan ze je toch niet. Dat kon natuurlijk niet altijd goed gaan. Maar dat even ter kennisgeving om u een idee te geven waar ik als groentje bij terecht kwam. Maar aan de andere kant een betere leermeester kon ik me natuurlijk niet wensen, dat had ik toen al door. Ik hield me aardig mak en absorbeerde al zijn kennis als een spons. Gelukkig konden we van het begin af aan goed met elkaar opschieten wat wel belangrijk is wanneer je 24 uur bij elkaar op de lip zit in zo'n kleine cabine.
We werden ook buiten het werk goede vrienden en ook later toen we niet meer bij elkaar op de wagen zaten (later werd 2 man op een wagen afgeschaft) bleven we bij elkaar komen, vandaar dat Willem jaren later eens een ritje met mij mee naar Noorwegen ging.
Deze ontmoeting lang geleden is voor mijn toekomst erg belangrijk geweest. Ik heb van hem niet alleen het beroep geleerd maar ook de fijne kneepjes. Ik gebruik sinds ik hem ken dus niet meer de motorrem in een steile afdaling wanneer het sneeuwt want ……. wanneer je dat doet en je kan in je buitenspiegel de naam van je firma op de zijkant van je aanhanger lezen dan…… doe je iets niet goed!!. Het was Willem die mij dat bij bracht op een winterse namiddag bij de afdaling van 'Limburglaan' .
Willem nogmaals bedankt voor al je wijze lessen waar ik na al die jaren nog steeds plezier van heb.
En je hoort zeker thuis in de rubriek ontmoetingen onderweg, de rubriek voor de echte chauffeurs
Groeten van je collega en vriend
Ad Bruynzeel.
PS. Kijk ook in de rubriek foto's van vroeger om nog wat van die stoere trucks van Willem te zien uit het stenen tijdperk.

Voor mijn vriend Willem Spreeuw.
Ik stapte zomaar pardoes Willem zijn leven binnen. Dat was wel even wennen voor ons beiden en na wat rondjes om elkaar heen te hebben te gedraaid en wat gesnuffel van beide kanten, werd ik onder voorbehoud toch door hem geaccepteerd.
Het is ook niet niks, twee volwassen kerels die 24 uur met elkaar opgescheept moeten zitten in een kleine ruimte.
Die kleine ruimte was de cabine van een truck waar we toen dubbel bemand mee op Zuid Duitsland reden.
Willem was toen al gepokt en gemazeld door zijn jarenlange ervaring en ik,…ik was nog zo groen als gras en moest bijna alles nog leren.
Ik zou liegen wanneer ik zou beweren dat Willem mij met zijde handschoentjes aanpakte, Nee! dat is nou eenmaal niets voor Willem.
Hij deed dat op zijn eigen 'recht door zee' manier en ik keek wel uit om daar tegen in opstand te komen. Ik wilde namelijk veel te graag alles van hem leren en absorbeerde gulzig alle kennis als een droge spons die in een vijver was gegooid .
En het wonder geschiedde, we konden het vreemd genoeg goed met elkaar vinden . We zaten soms nachten lang met elkaar te bomen over van alles en nog wat. We waren soms zelfs tot diep in de nacht onder het rijden nog spelletjes aan het doen. dan zat ik op de grote bekleedde motor kap in het midden van de cabine en deden dan raadspelletjes met op de achtergrond een bekende 'Duitse Heimat Schlager. We zijn zo wel eens zonder erg een afslag voorbij gereden, waar Willem mij natuurlijk weer de schuld voor gaf .
Hij leerde mij in zomer en winter met de truck om te gaan. Hij leerde me in de bergen rijden en vooral alles over het af dalen met zware vracht. Hij leerde me alle fijne kneepjes en zette me zo nu en dan op mijn nummer wanneer ik weer eens te veel om me heen zat te kijken wanneer we afgeladen ergens in het zwarte wouden omhoog klauwden.
Kortom hij leerde me alles wat je moest weten om op zo'n grote truck door Europa te rijden. En eerlijk gezegd een betere leermeester had ik me niet kunnen wensen
Later werden de dubbele bemanningen op de wagens afgeschaft en kwamen we allebei op een eigen wagen terecht , Dan wordt het contact automatisch minder en na verloop van de jaren zijn we elkaar zoals dat zo mooi heet uit het oog verloren.

Het is moeilijk te geloven dat het geen toeval was dat ik Wim na al die jaren ineens weer tegen het lijf liep, Of……was het een voorzienigheid? We zullen dat nooit weten. Het gebeurde op de Koemarkt in Purmerend, vlak voor zijn favoriete haring stal stond hij ineens, compleet met zijn familie, Elsa met kinderen en kleinkind, zijn dochter Astrid en zijn zus Tiny. Het was een hartelijk weer zien en we zijn gelijk op het terras naast de visboer neergestreken en hebben lekker bijgepraat .
Het leek wel of de tijd had stil gestaan hoewel ik schat, dat we elkaar al een tiental jaren niet meer hadden gezien.
Toch zou deze ontmoeting leiden naar een prachtige gebeurtenis die een diepe indruk bij ons beiden zou achterlaten en waarvoor ik heel dankbaar ben dat ik die met hem heb mogen beleven.
Ik vertelde Wim dat ik nog wel eens op reis ging kris kras door Europa en vroeg hem of hij niet eens zin had om met mij mee te gaan en of ik hem daarover eens mocht bellen. Wim bedacht zich geen moment en knikte gelijk van ja. En ook Elsa stemde spontaan toe en zei dat ze het leuk voor hem zou vinden wanneer hij weer eens samen met mij een reisje kon gaan maken.
En gelukkig gebeurde dat ook zo, We gingen weer als vanouds als twee jonge honden op stap en crosten heel Europa door. Van het Noorden naar het Zuiden en van het Westen naar het Oosten om vervolgens te eindigde in het door Wim zo geliefde Zuid Duitsland waar ik besloot dan ook maar gelijk een bezoek te gaan brengen aan onze gemeenschappelijke vriend uit het verleden. Dat was Gerald Bolz een oude loodsbaas die in Heilbron woonde. We zijn gezellig wezen eten en hebben daar ook bijgepraat. Het was zoals vanouds weer een waar feest.
Gelukkig kwamen we na deze enerverende weken, het waren er drie en half, net op tijd terug om Elsa uit te zwaaien die op bezoek bij haar familie in Argentinië zou gaan.
Het is voor Wim, wat we toen gelukkig nog niet wisten zijn laatste grote reis geweest hier op het ondermaanse, waar ik achteraf heel dankbaar voor ben
Hij heeft zo hartgrondig genoten van die reis, hij heeft hele afstanden zelf gereden en ik zat er weer als vanouds naast spelletjes te doen gedurende die eindeloos lange 'Auto Route de Soleil' op weg naar het Zuiden.
We hebben weer samen gezellige potten bier zitten drinken in de binnenstad van Lissabon. Ik heb me gek gezocht naar hem, toen ik terug kwam uit het toilet in een warenhuis toen hij zich opzettelijk achter een grote pilaar had verstopt.
We hebben zelfs in Portugal met panne in de garage staan repareren.
We hebben samen kerst gevierd aan de Portugees Spaanse grens.
We hebben samen Oud en nieuw gevierd in onze hotel kamer in “la Rochelle” aan de Franse West kust , waar we met goedkope naar spruitjes smakende Champagne het nieuwe jaar hebben ingeluid, met echte campagne glazen, bij Carrefour gekocht (zie je het voor je twee bejaarde truckers in de rij voor de kassa met een winkelwagentje)
We hebben het allemaal weer mee gemaakt en we hebben er ontzettend van genoten.
En even onder ons….. ik vind dat hij dat wel heeft verdiend. Wim was een man die altijd voor iedereen klaar stond en voor wie niets te veel was. Hij was in staat zijn hemd van zijn lijf te geven wanneer hij wist dat hij daar een ander een plezier mee kon doen.
Dus Wim nu je na een turbulent en emotioneel afscheid alleen aan je allerlaatste laatste reis bent begonnen weet ik zeker, dat wanneer je daar bij die laatste grens aan komt rijden, ze van verre al de slagboom voor je open doen en dat jij daar zonder controle gelijk mag door rijden, om daarna te kunnen aan schuiven aan die grote stamtafel bij je familie en vrienden die jou daar al zijn voor gegaan en zij zullen jou liefdevol verwelkomen en in hun arme sluiten.
Je zal daar zonder pijn en verdriet van je welverdiende rust kunnen gaan genieten ….. maar reken er wel op dat wanneer ik daar ook ooit aan kom schuiven we wel even een pittig feestje gaan bouwen, zo één waar de feesten op het Autohof in Stuttgart, in het Joegoslavische restaurant van 'Japie met de gestrikte jodel Hose' in het niet zullen vallen dat beloof ik je.
Tot aan die tijd zal ik nog vaak aan je denken, maar dat is niet zo moeilijk want
Bij elke Diesel die ik hoor, klinkt jouw stem heel even door.

Vaarwel Wim ik zal je missen.

Was getekend, Je vriend Ad Bruynzeel.