Onbaatzuchtig fenomeen! Zomer - 2002

Tussen Dimitrovgrad en Kalotina, staan we weer eens stil en dat is niet de eerste keer vandaag.
Het begon al even voorbij Pirot op weg naar de grens tussen Servië en Bulgarije.
Daar werd een bergpas gedurende een paar uur afgesloten en mocht het tegemoetkomende verkeer er langs. Daarna kregen wij een teken dat we er doorheen mochten. Dat ging dan stapvoets omdat gewoon rijden niet tot de mogelijkheden behoorde.
Er werd daar onder zeer moeilijke omstandigheden aan de weg gewerkt, wat om de donder geen luxe was, aangezien deze weg in een staat van ontbinding verkeerde.
Eenmaal daar voorbij kon ik weer even doorrijden maar nu stond ik dus weer stil in een eindeloze stroom van vrachtwagens (ongeveer 12 kilometer), hoorde ik via de 27 MC van een tegemoet komende collega.
Er werd een berustende houding aangenomen door de chauffeurs die uit dit deel van Europa komen, waar ik de conclusie aan verbond dat het hier heel normaal was om uren en soms zelfs dagen in de rij te staan voor deze grens.
Er werden kleedjes geklopt en cabines schoon gemaakt. Er ontstonden samenscholingen van chauffeurs en er werd eten klaargemaakt, gegeten, gedronken en gelachen. Dat alles rond de eindeloze rij vrachtwagens.
Het weer was fantastisch, ik schatte dat het zo'n 25 graden was en we genoten van de tijdelijke vrijheid om de benen te strekken en een praatje te maken in het warme ochtend zonnetje.
Er werd door ons soort mensen in het algemeen toch al veel te lang achter het stuur gezeten.
Een aantal van de chauffeurs waren ongetwijfeld op weg naar huis en hadden de zekerheid dat ze binnen kort weer bij hun families zouden zijn en er heerste een opgeruimde stemming onder de mannen.
Ik genoot er ook van en had het mezelf gemakkelijk gemaakt met een klapstoeltje en een goed boek.
Haast had ik niet en eigenlijk nooit omdat ik dat mezelf al had afgeleerd en ik moet zeggen, dat beviel me uitstekend.
Ik was op weg vanuit een klein plaatsje in de buurt van Triëst in Italië naar Varna aan de zwarte zee in Bulgarije. Ik was geladen met twee motorjachten en reed dit keer dus weer op een wagen met aanhanger.

Maar waar ik eigenlijk wat over wilde hebben was het volgende. Ik zat dus lekker te lezen in de schaduw voor mijn truck, toen er ineens een jonge man aan kwam lopen met een fiets aan de hand.
Er waren wel meer mensen langs gelopen (er was daar weinig personen wagen verkeer) maar die liepen, na me vriendelijk te hebben gegroet weer gewoon verder.
Maar deze jongen kwam recht op me af en zette zijn fiets uitgebreid op een stevige ouderwetse standaard. Die stevige standaard was geen luxe, want de fiets was afgeladen. Achterop stond een groot houten krat en ook zijn stuur was afgeladen met tassen.
Hij keek me vriendelijk aan en zei in gebrekkig Engels, hallo heeft u nog iets nodig van mij?
Ik keek hem niet begrijpend aan en vroeg, hoezo?. Hij opende de zijtassen en begon me uitgebreid te vertellen wat hij allemaal in de aanbieding had en hij liet het ook gelijk zien. Het leek wel een tovenaar die steeds weer wat nieuws uit zijn hoge hoed toverde.
Het leek niet op te houden en alles werd gepresenteerd met een brede grijns en zekere trots, als die van een tevreden middenstander die zijn zaakjes dik voor elkaar had.
Ik viel van verbazing bijna van me klapstoeltje en zag dat de man daar zichtbaar van genoot.
Toen hij eindelijk klaar was met zijn presentatie keek hij me trots aan en vroeg me opnieuw of ik iets van zijn handel nodig had.
Nou,…… al was het alleen al om hem een plezier te doen. Ik kon wel wat van deze kleine zelfstandige gebruiken. Ik kocht een vers brood, twee bakjes Bulgaarse yoghurt, een zetje eieren, een fles cola en een fles eigen gestookte slijvovica waar hij me wel het advies bij gaf om er voorzichtig mee om te springen (het was 50%). Ik rekende met hem af en het bleek zo weinig te kosten dat ik me er voor geneerde. Ik wilde hem meer geven, maar daar wilde deze trotse man niets van weten. Ik voelde dat ik niet moest blijven aandringen en bedankte hem hartelijk voor de service en hij ging weer op weg naar zijn volgende klant.
Zijn hele wijk bestond uit de wachtende rij vrachtwagens en zo had hij elke dag weer een aantal nieuwe klanten en misschien soms zelfs de zelfde klanten, wanneer hij een chauffeur trof die regelmatig die grens passeerde.
Ik besloot meteen maar een paar eieren te bakken en op een vers broodje te doen en de overige eieren meteen maar te koken, zodat ze langer goed zouden blijven met dit warme weer.
Ik plaatste de twee bakjes yoghurt op de laadvloer van de motorwagen en ging gezellig kokkerellen , gelijk ook een verse pot koffie gezet en daarna heb ik alles smakelijk op gegeten.
Vervolgens zocht ik mijn plaatsje in de schaduw voor mijn truck weer op en begon opnieuw aan mijn boek. Ik weet niet hoe lang ik daar al weer zat, toen de man ineens weer voor me neus stond. Hij keek vriendelijk omlaag en vroeg me even mee te lopen naar de laadbak van mijn motorwagen. Daar aangekomen wees hij op de yoghurt bakjes en zei dat hij deze even wilde om ruilen voor een paar koele want zei hij, deze waren warm geworden en dan waren ze niet zo lekker meer.
Hij haalde inderdaad een paar nieuwe tevoorschijn, vraag me niet hoe het kan, maar ze waren inderdaad heerlijk koel.
Hij overhandigde ze mij en zei met een ernstig gezicht, zet deze in de schaduw of eet ze gelijk op, want het is jammer als ze opnieuw warm worden.
Verbaast keek ik hem aan en vroeg in een impuls, mag ik een foto van je maken ?.
Dat vond hij goed, maar wilde eerst nog even in de spiegel (van mijn vrachtwagen) kijken of hij er wel netjes genoeg uit zag om op de foto te gaan. En nadat hij zijn pet had recht getrokken kreeg ik toestemming.
En zie hier het resultaat .

Toen hij even later weg liep, stond ik hem aangenaam verbaast na te staren en ben toen maar aan de koele yoghurt begonnen, onderwijl nadenkend hoe we in het westen van Europa zijn afgegleden naar een kille onpersoonlijke samenleving. Dat verschil werd me in ineens pijnlijk door me strot geduwd door dat vriendelijke en onbaatzuchtige ondernemertje.
En zeg eens eerlijk .. kon je zo iemand nou iets weigeren?
Ik hoopte dat het hem in de toekomst goed zou blijven gaan en wie weet, geldt voor hem ook het Amerikaanse gezegde dat je het van een krantenjongen tot miljonair kan brengen, want…. eerlijk is eerlijk, dat zou hij toch verdienen!