Ome Nico Deel 2 ***

De volgende morgen stond de zon alweer hoog aan de hemel toen we werden gewekt door de portier die ons zowaar verraste met een bakkie thee. Het was gezet met zo'n warmte element in een smerig steelpannetje. Erg aardig van de beste man alleen was het niet te drinken. We sneden het laatste kontje oud brood aan stukken en deden er wat smeerworst op uit die kleine blikjes van 'Unox' die wel eeuwig goed lijken te blijven. We werkten het met de 'slootwater thee' naar binnen en dát was die morgen ons ontbijt.

Bij de dagelijkse controle van onze wagens bleek dat we nodig moesten tanken wilden we niet droog komen te staan. Dit was voorlopig de belangrijkste missie voor die dag. Op de ring van Boekarest vonden we een tankstation maar daar werd ons duidelijk gemaakt dat er tot ver in de omtrek geen brandstof meer te krijgen was en op de vraag waar we dan eventueel terecht konden haalde de man gelaten zijn schouders op.

Oké, dan gaan we op zoek naar een soort van 'Truckstop' besloot ik. Gaan we dan al weer eten vroeg Ome Nico verbaasd? Nee dat niet antwoordde ik, hoewel we daar wel even naar binnen gaan voor een bakkie koffie, maar dat is voor de vorm. We gaan daar een visje uitgooien, kom maar mee dan kunt u zelf zien wat ik bedoel en hoef ik het niet uit te leggen.
Ik vroeg de pomphouder waar we een 'Truckstop' konden vinden en dat bleek gelukkig niet veel verder te zijn als waar we ons bevonden.
We reden er in één keer heen. De naam “Truckstop” was wel wat hoog gegrepen maar het was wel een plaats waar een groot aantal kiepwagens geparkeerd stonden. Allemaal met de zelfde vaal blauwe kleur en dik in de roest. Ze behoorden ongetwijfeld aan het staatsbedrijf toe. Het waren precies dat soort trucks wat ik zocht, dus dat meldde ik over de bak aan Ome Nico. 'Bingo' dit is wat we zoeken, zet de trailer vlak achter die van mij op de parkeerplaats zodat ze ons vanuit die ballentent goed kunnen zien.
Ik zag de mensen op het geïmproviseerde terras nieuwsgierig hun nek uitsteken en ik kreeg goede hoop dat ons plan hier wel eens een kans van slagen kon hebben.
Ome Nico kwam met stijve stappen op mij af lopen en vroeg nieuwsgierig ….. en wat nu?. Kom maar mee en let op dan gaan we ons spierinkje uitgooien in de hoop een grote vis te vangen.
Nou ik ben écht benieuwd zei ome Nico en zo te horen vertrouwde hij het voor geen meter.
We liepen naar het terras gadegeslagen door een tiental nieuwsgierige ogen . We knikten de mannen op het terras vriendelijk toe en namen plaats aan een smerig gammel tafeltje op van die witte plastic stoelen.
Meteen kwam er een man aanlopen die ons vroeg wat we wilden drinken. Hij had een donkere huidskleur die deed vermoeden dat hij zich al een paar dagen niet gewassen had, maar ik wist dat het zo hoorde en dat het een zigeuner was die je hier overal in Roemenie tegen kon komen. Hij had een blauwe theedoek over zijn schouder hangen en droeg een uitbundig gekleurd overhemd. Vriendelijk lachend keek hij ons aan en ik zag dat hij twee gouden tanden had maar er ook een paar miste. Koffie graag zei Ome Nico in het Frans, omdat dat de taal was welke hij redelijk goed beheerste en die dan ook te pas en te onpas gebruikte op zo'n vanzelfsprekende manier dat iedere aangesprokene het zondermeer als normaal aanvaardde.
We werden op onze wenken bediend en zaten even later nog steeds door enkele terras bezoekers aangestaard aan de koffie. Ik haalde nogal omslachtig een pakje “Kent” sigaretten uit de borstzak van mijn houthakkershemd en bood Ome Nico er één aan. Meteen hoorde ik een opgewonden gemompel om me heen en wist dat ik beet had. Ik hoefde alleen nog maar voorzichtig de vis binnen te halen.

Ome Nico begreep onmiddellijk wat er aan de hand was en deed er nog een schepje bovenop door ook een pakje “Kent” tevoorschijn te halen en dat uitdagend voor zich op tafel te gooien.
Aan één van de tafels stond een man op die meteen weer werd terug geduwd door iemand die op zijn beurt op stond en naar ons toe liep. Hij bleef even onzeker naast ons tafeltje staan en Ome Nico keek vragend omhoog terwijl hij de man gelijktijdig een sigaret aanbood die hij gretig accepteerde. Toen ome Nico hem een vuurtje wilde geven weerde de man dat geschrokken af en borg de sigaret voorzichtig op in de borstzak van zijn smoezelige werkhemd en vroeg ons beleefd in het Duits of hij naast ons mocht zitten.
Het hele terras keek gespannen toe maar de man leek zich daar niets van aan te trekken. Wat hij van plan was, was een publiek geheim en wanneer hij het niet deed zou een ander onmiddellijk zijn plaats innemen.

Hij boog zich voor over en fluisterde ons toe… “Motorine”??. Ik keek naar de vragende rimpels in zijn bruinverbrande voorhoofd en knikte. Voor 'Kent' vroeg de man weer en keek me vol verwachting aan. Oké knikte ik en maakte hem duidelijk dat we heel veel nodig hadden waarop de man beduidde dat het oké was. Rijd maar achter me aan, dan rijden we eerst naar een rustige plaats waar ik jullie dan van brandstof kan voorzien, niet hier voor de deur want je verrader slaapt nooit!
Het gesprek vond plaats in het gebroken Duits, maar omdat we het samen over het zelfde onderwerp hadden begrepen we elkaar prima.
We rekenden de koffie af met de zigeuner en liepen achter hem aan naar de parkeer plaats.
Niet veel later reden we een stil bospad op en bereikten een grote open plek. Ik denk dat het een oude wegenbouw overslag plaats was. We reden onze wagens achter een grote verroeste trechter die ooit was gebruikt om kiepwagens te laden met een soort steenslag wat er nog rijkelijk aan twee kanten naast lag. We stapten uit en de man gebood ons om met onze trucks links en rechts naast zijn cabine te parkeren. Er hing een penetrante stank van oude dieselolie wat mij deed vermoeden dat dit de plaats was waar regelmatig illegaal werd getankt.
Toen onze trucks aan beide zijden van zijn cabine stonden stapten we opnieuw uit. Ome Nico keek nieuwsgierig naar de “Roman” kieper die was uitgerust met een lullig klein tankje vlak achter zijn cabine en keek mij vragend aan.
De man lachte hem geheimzinnig toe en klom via een trappetje naar het dak van zijn cabine om vandaar nog verder omhoog te klimmen naar de bovenkant van het dubbele kopschot van zijn roestige laadbak welke boven zijn cabine uitstak en trok daar een dikke opgerolde plastic slang tevoorschijn. Toen schroefde hij een dop boven van het kopschot en stak de inmiddels uitgerolde slang er in, liet toen het andere eind voorzichtig naar beneden zakken en gebood mij het uiteinde van de slang in mijn tank te hangen. Op dat moment riep ik de man naar beneden omdat ik ooit verhalen had gehoord van collega's die op deze zelfde manier een plons water in hun tank hadden gekregen in plaats van diesel. Ik gebood de man eerst de slang in zijn eigen tank te hangen en die te vullen. Hij keek me lachend aan omdat hij blijkbaar van dit soort verhalen op de hoogte was.
Hij klom naar beneden, zoog aan de slang en deed hem toen snel in zijn eigen kleine tank. Er stroomde een donkergele vloeistof door de doorzichtige plastic slang en ik rook opnieuw de penetrante stank van die Oost Europese dieselolie en was overtuigd. Ik knikte naar de man, deze knakte de slang en hing hem in mijn tank. In totaal werd er door ons ongeveer 400 liter getankt en we betaalden de overgelukkige chauffeur met 4 sloffen “Kent” sigaretten. De man bedankte ons uitbundig en maakte dat hij weg kwam.
Ome Nico had alles met verbazing aangezien en zich er verder niet mee bemoeid. Na afloop zei hij, nu heb ik ook wat van jou geleerd. Hoe bestaat het zeg 100 liter per slof, wat kan je hier in Godsnaam nog meer kopen voor die “Kent” sigaretten?
Heel wat antwoordde ik, je kan er zelfs de dokter mee betalen, maar hopelijk hebben wij die niet nodig. Maar laten we nu maar snel maken dat we hier weg komen want voordat je het weet staat de volgende kieper voor je neus of erger nog…..de politie! Wanneer ze hier eenmaal hebben geroken dat wij “Kent”sigaretten te vergeven hebben, raak je ze bijna niet meer kwijt.
Niet veel later reden we dus met een volle tank en een goed humeur verder in de richting van de Bulgaarse grens waar we vervolgens konden aansluiten achter een lange rij wachtende vrachtwagens
Daar werd ik door Ome Nico op een missie gestuurd om wat eten op de kop te tikken. Ome Nico zou mijn truck wanneer dat nodig was een stukje vooruit rijden, om zodoende aansluiting te houden met de wachtende rij vrachtwagens voor de grens.

We stonden daar halverwege een langgerekt gehucht net even achter het plaatsje 'Giurgiu' en ik ging vol goede moed op zoek naar wat eetbaars. Na wat vragen ontdekte ik inderdaad een kilometer of twee terug een klein winkeltje.
Het rook daar binnen naar ongewassen lijven en WC verfrisser uit de vorige eeuw. Ook de dikke dame die uit een donkere ruimte achter het winkeltje aan kwam schuifelen, zou alleen al met haar verschijning de smaak politie een hart verschuiving bezorgen.
Ik zette mijn verstand op nul en kocht een zwaar brood (Gleb) en een groot stuk gebraden vlees (een soort rollade). De dame maakte mij trots duidelijk dat ze die zelf had gebraden, waardoor ik spontaan besloot om hem maar te laten liggen. Maar bij gebrek aan wat anders nam ik de rollade toch mee met in mijn achterhoofd het idee dat ik het zelf, voordat we het zouden gaan eten in plakken zou snijden en dan nog een keertje hard zou bakken.
Ik ontdekte nog iets wat op een kaasje leek en kocht dat met de achterliggende gedachte dat je daar niets aan kon verpesten!
Voor alle zekerheid kocht ik als tegengif een fles van de plaatselijke sterke drank met ook weer de achterliggende gedachten dat ik daarmee de eventuele voedselvergiftiging verschijnselen te lijf kon gaan.

Eenmaal terug bleek dat de rij wachtende vrachtwagens nog steeds op de zelfde plaats stonden en Ome Nico nog steeds op precies de zelfde plaats op zijn dieplader een sigaretje zat te roken. Ik toonde hem mijn buit en verzekerde hem dat ik de rollade in dunne plakjes zou snijden en dan hard zou bakken. Dat leek hem een goed idee en hij mompelde: “dus je hebt er gister avond toch nog wat van opgestoken hè ” Ik knikte en ging aan de slag met de rollade en het brood en ik zweer je dat we die avond heerlijk hebben zitten smikkelen. Zwaar brood met gebakken rollade (veel mosterd) en ook de kaas was met voldoende mosterd helemaal top. We spoelden alles weg met vers gezette thee en trakteerden onszelf ook nog op een borreltje.
Ondertussen stonden we nog steeds op dezelfde plaats en na wat rond vragen bleek dat we de volgende morgen vroeg pas weer op wat beweging konden rekenen,
We besloten nog wat van het locale drankje te nuttigen om daarna vroeg ons bed in te gaan en je raadt het al, we hebben geslapen als de spreekwoordelijke roos.
De volgende morgen werden we wakker gemaakt door collega's die achter ons stonden. Er was inmiddels wat ruimte vóór ons ontstaan en in de rij kwam wat beweging. Wij schoten onmiddellijk in ons onderbroekje achter het stuur, startte de motor en sloten met onze wagens weer aan in de rij. Toen onszelf provisorisch gewassen en aangekleed, koffie gezet met het weinige drinkwater wat we nog over hadden om daarna maar weer opnieuw te wachten, terwijl de zon ongenadig op onze kop brandde.

Die middag waren we al zover dat we alleen nog maar langs de Bulgaarse douane hoefden te gaan, de Roemeense grens waren we zo goed als gepasseerd. Wel moesten nog door een ontsmettingsbak rijden om aan de Bulgaarse kant te geraken
Die ontsmettingsbak bleek een probleem voor de trailer van Ome Nico. Dat was een semidieplader en daar staken delen van de bootstempels onderuit. Deze zouden bij het inrijden van het bassin op de betonnen rand vast lopen en daardoor misschien zelfs omhoog worden gedrukt, met alle gevolgen van dien want deze stempels steunden de boot !! Rechts van het bassin stond een klein betonnen gebouwtje en links was het te smal om langs te rijden. Bovendien mocht dat niet, je moest hoe dan ook door dat smerige ontsmettingsbassin waarvan ik zeker wist dat je daar smeriger uit kwam dan dat je er in ging , maar ja “it's all in the game” ! je had dus geen keus je moest er wel doorheen als je de reis tenminste wilde voort zetten.

Ik zelf was er zonder moeite doorheen gereden aangezien ik er met mijn combinatie geen last van had, ik was niet zo laag als die trailer van Ome Nico .
Nadat ik mijn combinatie aan de Bulgaarse kant had geparkeerd liep ik terug naar Ome Nico die aan de rand van het bassin naar het vuile chemische water stond te kijken.
Wat gaan we hier aan doen vroeg ik hem, zal ik even kijken of ik wat hout kan regelen om de overgang van de rand naar beneden wat op te vangen? Ome Nico keek me met een meelijwekkende blik aan, stapte toen resoluut naar zijn truck en zei voor hij zich omhoog trok de cabine in …. ga jij maar even een paar stappen achteruit……, dan zal ik jou eens laten zien wat de enige manier is om daar doorheen te rijden. Ik deed een paar stappen terug, nog weifelend over wat hij precies van plan was en dat bleek niet overbodig, want daar kwam hij al aan zetten zo hard hij maar kon in die lage versnelling en zonder ook maar iets af te remmen knalde hij in het ontsmettingsbassin …….Het vuile water spatte huizen hoog op en hij reed met een boeggolf als die van een galaden duwboot dwars door het bassin en reed zodoende de hele bak in één keer leeg. De mensen die zich in de nabijheid van de bak bevonden moesten rennen voor hun leven om hun kleren niet voor altijd naar de galamieze te helpen met die smerige troep wat uit de bak omhoog spoot!!!

De truck knalde op de drempel aan het eind van het bassin en ik zag Ome Nico als een lappen pop door de cabine stuiteren. De achter wielen van de “telefoon cel” slipten twee keer rond voor de drempel en lanceerden toen het hele spul uit het bassin en voor ik wist wat er gebeurde stoof de trailer in een wolk van stinkende stoom en een spoor van smerig water achterlatend helemaal door tot op de Bulgaarse parkeerplaats. Toen pas stond hij weer sissend stil, als een oude stoomlocomotief in een cowboy film.

De mensen aan de Roemeense kant stonden hem met verbijstering na te kijken! Zoveel brutaliteit hadden ze nog nooit gezien, of ook maar voor mogelijk gehouden.
Op zoiets bizars waren ze niet voorbereid en wisten daarom ook niet hoe ze er op moesten reageren.
Ambtenaren kwamen naar buiten gesneld en er ontstond een spontane samenscholing van mensen met uniformen en petten.
Ome Nico sprong vitaal uit de stomende locomotief en schreeuwde me opgewonden toe……. heb je dat gezien Ad .....zó moet je dat doen !.

Ik stond perplex en kon mijn lachen eerlijk gezegd niet inhouden. Ik zag ondanks zijn leeftijd de jonge waaghals 'Nico van de Wetering' voor me staan. Hij glunderde van opwinding en levenslust. Ik keek over zijn schouder en zag dat de Roemeense beambten zijn bloed wel konden drinken, maar ze konden niets doen aangezien wij ons niet meer op hun grond gebied bevonden.
Ome Nico sloeg me op mijn schouder en zei, kom Ad we hebben nog een paar bootjes weg te brengen. Wees maar niet benauwd voor die clowns aan de andere kant, op de terug weg pakken we gewoon een andere grens, dan zijn we toch leeg en kunnen we elke willekeurige grens pakken.

Maar nu gaan we eerst door naar Bodrum en laten ons door niets en niemand tegenhouden. Hij stak nog even zijn hand op naar de woedende ambtenaren en zei….. hopelijk nooit meer tot ziens koekenbakkers!!.
En verdomd ik geloofde op dat moment alles wat hij zei.
En dat was maar goed ook want als ik toen had geweten wat ons nog allemaal boven het hoofd zou hangen vraag ik mij af of ik dan nog wel zo enthousiast was geweest