Pygmeeën en Pigment.

Het leuke van een overtocht met de ferry is onder andere dat je met allerlei verschillende leuke en interessante mensen in aanraking komt.
Zo zat ik laatst op de ferry naar Dover waar ik in gesprek raakte met een professor die het uitpluizen van bepaalde fenomenen tot een kunst verheven had en daar ook heel boeiend over kon vertellen. Ik werd door de steward bij hem aan tafel ingedeeld waar ik achteraf geen spijt van heb gehad, want het leverde me een paar interessante antwoorden op van vragen waar ik al jaren mee rondliep en………..misschien u ook wel.
De vraag die hem werd gesteld was, hoe komt het dat de Engelsen zo bleek zijn vergeleken met de mensen in de rest van Europa.
De professor antwoordde als volgt hierop.
Inderdaad is het zo, wanneer je op bv. het Spaanse strand iemand ziet liggen die bijna tot op zijn botten verbrand is, je er bijna altijd vanuit kan gaan dat het om iemand gaat afkomstig uit Engeland. En ik acht de vraag dan ook gerechtvaardigd en zal hem dan ook naar eer en geweten beantwoorden.
Het zit namelijk zo: Heel vroeger, pakweg een duizend jaar geleden hebben de Pygmeeën, dat is een heel klein (van afmeting) mensen ras ooit het pigment uitgevonden. Dat is wel leuk om even te vertellen. Dat ging namelijk zo: De hoofd Pygmee “Poenta Pintje” zat eens op een goeie dag zijn bordje schoon te likken na een heerlijke maaltijd van echte Pygmeeën soep, toen hij aan zijn kleine pygmeeën vrouwtje vroeg: zeg 'lieve' wat is dat toch voor zalfachtige drab wat er altijd op de bodem van je soeppan achter blijft?
Ja 'mannie', antwoordde het kleine Pygmeeën vrouwtje van Poenta Pintje, dat weet ik eigenlijk ook niet, maar wij Pygmeeën vrouwen gebruiken dat al eeuwen als bescherming tegen de zon (en feestdagen) dat noemen wij Pygmeeën, vrouwen Pigment!
Kortom zo werd er ooit besloten om dat spul op de markt te brengen als pigment. De Pygmeeën hebben toen een enorme ketel (die ze ooit van een stelletje koppensnellers buit hadden gemaakt) tot de rand toe gevuld met dat zogenaamde 'pigment' en zijn toen als eerste de boer opgegaan met dat product.
En laten we wel zijn, je kan zien dat ze in Afrika zijn begonnen met de verkoop en toen successievelijk naar het Noorden zijn getrokken. Maar ze begrepen al gauw, dat wanneer ze het sop de kool waard wilden laten zijn, ze kleinere porties moesten gaan verkopen waardoor de dosis per persoon minder was. De porties werden naar gelang ze meer naar het noorden trokken dus kleiner en ze lengden het spul ook nog aan om maar zo lang mogelijk door te kunnen gaan met de verkoop. En zo gebeurde het dat ze na een lange reis noordwaarts in Holland terecht kwamen. Maar het 'pigment' was toen al zo vaak versneden dat er praktisch niets meer van het oorspronkelijke product over was. Die gierige Hollanders hebben hun toen het land uit gejaagd en zodoende zijn ze er nooit toe gekomen om de oversteek naar Engeland te maken . Bovendien is het bekend dat de Pygmeeën van naturen een hartgrondige hekel aan water hebben .
De Engelsen zijn zodoende van alle pigment verstoken gebleven en zijn daardoor zo boos geworden, dat ze zich nu nog steeds opzettelijk laten verbranden om dan de verwijtende vinger tegen het Pygmeeën volk op te heffen om hun daar verantwoordelijk voor te stellen.
“Poenta Pintje” is er in ieder geval steenrijk van geworden en werd in zijn kringen de 'kleinste' grote miljonair genoemd.
Je gelooft het niet maar ik had mijn koffie koud laten worden zo geboeid had ik naar hem geluisterd en ook de andere mensen aan tafel hadden hem zonder in de reden te vallen aangehoord.
De professor keek tevreden met zoveel geïnteresseerde toehoorders de kring rond en vroeg, zijn er nog meer vragen?
Ik stak zoals ik op school geleerd had mijn vinger op, tot hij na de kring rond gekeken te hebben bij mij terecht kwam. Zeg het maar zei hij vriendelijk. Ja zei ik, ik wilde graag weten hoe het komt dat er in Engeland zo veel lelijke vrouwen wonen.
Hij pakte een prachtig antiek zakhorloge uit zijn vestzak, keek er op, knikte tevreden en antwoordde, wel.. voordat ik mijn bed opzoek heb ik nog wel even tijd om deze vraag te beantwoorden.
Het is inderdaad een feit dat er in Engeland gemiddeld meer lelijke vrouwen leven dan elders in Europa, wat overigens niet wil zeggen dat deze niet lief zouden zijn, het tegendeel is waar. Het is immers aan een ieder bekend dat iemand die niet moeders mooiste is op een andere manier moet opvallen en dat is de zogenaamde innerlijke schoonheid, laat dat in ieder geval voor een ieder duidelijk zijn.
Maar laten we niet afdrijven, de vraag is: Hoe komt het dat de Engelse vrouwen zo lelijk zijn.
Ik moet u bekennen dat het me heel wat hoofdbrekens heeft gekost om achter de oorzaak van dat fenomeen te komen, maar…. ik mag me er op beroemen er uiteindelijk toch uitgekomen te zijn. ( ik heb gezegd) We moeten om dat probleem te begrijpen ook weer een aantal jaren terug in de tijd, om precies te zijn naar de tijd van de Noormannen. Ja ik zie u verbaasd kijken, maar het is toch écht zo!
Deze Noormannen die zoals het woord al doet vermoeden, kwamen inderdaad uit het noorden van Europa. Zij hadden de akelige gewoonte om al rovend over de wereld zeeën te trekken om bij de aan zee liggende landen, de dorpen en steden te plunderen en dat ging er niet echt zachtzinnig aan toe . Maar daar zal ik verder niet over uitweiden, het heeft namelijk weinig met de vraag te maken. Maar wat wel belangrijk is in het licht van de vraag, is het feit dat het roven vooral plaats vond bij nacht en ontij. Dat 'bij nacht' ligt nogal voor de hand, maar over dat ontij verschillen de meningen nogal, want de Noormannen stonden namelijk bekend als uitstekende zeelui, maar ter zake. Omdat de Noormannen dus vaak in het donker hun buit uit de huizen sleepten, kon het makkelijk gebeuren dat ze per vergissing in plaats van een mooie vrouw een lelijke vrouw over hun schouder gooiden en die mee naar boord sleepten. Je zou kunnen denken dat hadden ze toch kunnen merken aan de gewillige manier waarop zo'n vrouw zich liet wegvoeren, maar dat was niet zo omdat de Noormannen gedurende hun nachtelijk operaties geen scherp oog hadden voor detail. Vaak omdat ze nog aangeschoten waren van het feestvieren van hun roofpartij van de dag er voor.
Maar wanneer het ruim van hun schepen na zo'n half jaartje plunderen vol was gestouwd met buit en het dek vol liep met levende haven (lees gekidnapte vrouwen), hadden ze op hun terug vaart naar Scandinavië tijd genoeg om eens nuchter naar de dames te kijken en dan bleek maar al te vaak dat er typetjes tussen zaten waarvan zelfs een Noorman wel begreep waarom ze zich zo gewillig had laten ontvoeren. Kortom op die terug reis werd er een keuze gemaakt welke vrouwen er als buit de moeite waard waren om thuis getoond te worden zonder het risico te lopen te worden uitgelachen. De afgekeurde dames moesten dus gedumpt worden in een land wat ze als laatste zouden passeren voordat ze thuis kwamen. Dat land was, u raadt het al, altijd Engeland. De Noormannen kwamen altijd via de Atlantische oceaan naar huis omdat het kanaal te veel tochtte en ze hadden al tochten genoeg gemaakt dus daar zaten ze niet op te wachten. De lelijke vrouwen werden dus op de kanaal eilanden gedumpt en dat is gedurende het Noormannen tijdperk zo doorgegaan zie hier het antwoord op uw vraag en u krijgt zo ook meteen het antwoord op de vraag, waarom er veel beeldschone blonde vrouwen in Scandinavië wonen.
Hij keek de kring opnieuw rond en zei, ik hoop hiermee uw vraag naar behoefte te hebben beantwoord en wens u allen een prettige voortzetting, maar ik moet nu naar bed voor mijn schoonheidsslaapje Hij stond op, keek nogmaals op zijn mooie zilveren zakhorloge en verdween voorgoed uit ons leven.
Ik hoop dat u nu begrijpt wat ik bedoelde toen ik dit verhaal begon met de opmerking over leuke interessante mensen op de ferry boten.
Ik zelf ga ook naar mijn hut voor een schoonheidsslaapje, daar ben ik wel weer aan toe. Ik keek voor ik ging douchen in de spiegel en zag een bleek koppie wat nodig aan een kleurtje toe was …. Maar ja dan vaart deze ferry de verkeerde kant op. .

In de tijd reizen kost helemaal niets!
Toen ik lekker achterover in het gras met mijn ogen gesloten ergens in Europa van de zon lag te genieten, bereikte een warme wind vlaag mijn reukorgaan en bracht mij ineens terug naar mijn jeugd in Tuindorp Oostzaan. Ik had daar als kind ook eens met gesloten ogen in het warme gras gelegen en precies de zelfde geur opgesnoven van het vers gemaaide gras wat ik nu ook rook. Zo maakte ik binnen een seconde een reis van een enorme tijd terug in de tijd. En ik moet u zeggen het was verrukkelijk!
Geuren en Herinneringen
Geuren gaan bijna altijd samen met herinneringen. Maar het spreekt je des temeer aan, wanneer het herinneringen zijn uit je jeugd. Wanneer je dan je ogen sluit en jezelf niet kunt zien zoals je er nu uit ziet, kan je moeiteloos even terug keren naar die tijd. Jammer genoeg maken weinig mensen van zo'n reis in de tijd gebruik. Men moet altijd ergens naar toe, maar eigenlijk is het een heerlijke bezigheid die je zelf kan oproepen. Probeer maar eens je oude school binnen te komen, of op andere plaatsen waar je als kind veel kwam. Ik durf te zeggen wanneer je zoiets probeert, er vanzelf mee doorgaat. Vermijd daarbij de plaatsen waar je verdriet hebt gehad. Het is ook leuk om dit samen met iemand te doen om zodoende herinneringen te kunnen delen. Het is wel jammer dat een hoop geuren niet meer bestaan, zoals bijvoorbeeld de geuren melange van de ouderwetse drogist. Je weet wel, petroleum, wasmiddelen, drop, laurier enz. Alles door elkaar heerlijk vond ik dat! En wanneer ik daar een stuk Sunlight (op z'n engels) zeep kwam kopen zei de verkoper elke keer weer, je bedoelt zeker Sunligt zeep ( op z'n Holland). De man stoorde zich aan de Engelse uitspraak waar ik me overigens nooit van bewust was. Ook bij de kaasboer rook het heerlijk naar puur Hollandse kaas, wat je tegenwoordig nog maar zelden ruikt omdat de franse kaas soorten de hele lucht bezwangeren met hun schimmel soorten. Ik was toch wel een beetje een freak denk ik, want ik kon met intens genoegen luisteren hoe de winkel juffrouw de bruine zakken dicht vouwde, zakken met suiker, zout of rijst dat alles werd vroeger los verkocht dus de geuren konden zich vrijelijk bewegen door de kruidenierswinkel, heerlijk was dat.
Soms kan ik bijvoorbeeld ook verlangen naar de geur van de straat na een regenbui die op de door de zon verwarmde stenen is gevallen en dat je later de damp van de warme stenen ziet optrekken, heerlijk vond ik dat.
Vroeger zat ik als klein jongetje vaak op straat met mijn beentjes wijd. Dan probeerde ik met een lollystokje strookjes mos tussen de tegels vandaan te pulleken en dan was het de kunst om dat strookje mos zo lang mogelijk heel te laten. Soms lukte het mij zelfs de hoek van de tegel om te gaan en dan brak het ineens af. Dan was je teleurgesteld maar lukte het je wel, dan liet je dat trots aan je vriendje zien.
Weet je …. Zelfs de put rook lekker, als de gemeente olifant de put aan het leegzuigen was dan rook hij nog steeds niet echt vies, gek hé. En als het paard van de schillenboer stond te piesen rook dat ook niet vies, eerder kruidig. Je leefde als kind ook veel dichter bij de straat, je liep er op, je zat er op, je viel er met je knieën op en dan lag je praktisch met je gezicht op straat te huilen. Je vond er mooie dingen in de goot, prachtig gekleurde stukjes glas, doppen van flessen en wanneer je daar dan de kurk voorzichtig van de binnenkant haalde kon je de dop op je truitje drukken, dop van buiten, kurk aan de binnenkant. Als je geluk had vond je een leeg sigarettendoosje dan had je weer vier players, van Miss Blanche of Golden Fiction ,Three Castles enz. dan kon je weer “playeren”. Ja op straat kon van alles, knikkeren, tollen, hoepelen. Jammer wanneer je ouder wordt dat je het je niet meer kunt permitteren om met je korte broek op straat te gaan zitten en van de zon op je bolletje en je rug te genieten.
Wat ik me ook nog goed kan herinneren is de geur van mijn vaders broodtrommeltje. Wanneer hij 's avonds thuis kwam van zijn werk (hij was metselaar) keek ik altijd even of er nog wat inzat. Soms had ik geluk en zat er nog een boterham in, die was dan heel lekker.
Nu ik daar later over nadenk weet ik niet eens meer waarom , maar het was gewoon lekker. Ook de buikfles Riedel waar mijn vader thee in mee kreeg rook lekker, die bestaan jammer genoeg niet meer evenals de beruchte Exota flessen die zo lekker naar zure balletje roken.
Maar laat ik er nu maar mee stoppen want ik zou hier nog uren mee door kunnen gaan. Vul de rest zelf maar in. Herinneringen zullen voor iedereen weer anders zijn, maar ik verzeker u,… zo'n reis in de tijd zal u goed doen.
En geloof me maar, aan deze bewering……………..dáár zit geen luchtje aan!
Oké mensen doe mij nog maar een glaasje Ranja met een rietje

Voor kruipers.
Vanmiddag stond ik lijdzaam te wachten in een snikhete Italiaanse snackbar wat bij het Pompstation hoorde. Ik stond netjes in de rij op mijn beurt te wachten zoals het behoort. Het zweet liep met straaltjes over mijn rug maar ik was niet de enige, het was voor iedereen een bezoeking. Toch ging elke Italiaan die aan de beurt was uitgebreid discussiëren wat zijn familie wilde bestellen. De serveerster die ook de kassa bediende was doorlopend in gesprek met de man achter het espresso apparaat. Kortom het duurde allemaal onnodig lang en ik stond me dus gewoon te ergeren. Weglopen was geen optie omdat ik een enorme dorst had. Achter mij kwamen twee Italiaanse meisjes binnen van zo'n 19 á 20 jaar. Ze keken naar de rij en gingen er halverwege al giechelend en kwekkend naast staan. Ik weet niet of ze luid tegen elkaar spraken of dat ze boven al het lawaai uit een bestelling wilden doorgeven. Ik spreek niet voldoende Italiaans en schreeuwen doen ze daar allemaal. De meisjes werden volgens mij nu geholpen, want ze kregen allebei een blikje cola aangereikt en rekenden af. Ze stapten weer achteruit en keken mij uitdagend aan!. Ze waren dus gewoon ordinair voorgedrongen en zo te zien waren ze er erg trots op.
Ik was boos vanwege de warmte en nog wat andere dingen die me op deze plaats irriteerden en waar ik eigenlijk tegen me zin in verbleef. Ik kon die twee meisjes niet van repliek dienen, aangezien ik hun taal niet sprak, maar dat ene meisje was Italiaans dik en de andere loenste een beetje .
Ik weet dat het niet netjes was, maar ja ik ben ook maar een mens … dus omdat ik ze in het Italiaans niet kon aanspreken, kon ik ze wel op een andere manier duidelijk maken hoe ik over ze dacht, dus maakte ik een gebaar van een dikke vette vrouw en keek daar behoorlijk scheel bij.
De meisjes waren op slag stil en keken gekwetst naar mijn gebaren. Ze begrepen heel goed wat ik bedoelde, temeer omdat er achter mij gegrinnikt werd en ik tevens zag dat er meer waren die dezelfde gebaren maakten. De meisjes keerden zich zwaar beledigd om en haastten zich naar buiten, nagejoeld door bijna de hele rij mensen.
Zó, dacht ik bij mijzelf dat was behoorlijk gemeen, maar verdomme wat knap je daar van op zeg. Arrivederci meiden.