Truckerslatijn voor September 2007
foto Ad Bruynzeel
Rijnval in Schaffhausen
De bedrieger bedrogen
De bedrieger bedrogen
De verstekeling
Het reddende mosterd glaasje
De verstekeling
De bedrieger bedrogen
Onderweg hoorde ik een vervelend verhaal van een jongere collega, wat mij deed denken aan een soortgelijk geval alweer een respectabel aantal jaartjes geleden. Eerst even wat die jongere collega betreft. Het kwam er in het kort op neer dat hij naar zijn loon kon fluiten nadat de bank de zaak van zijn baas failliet had verklaard. Hij was pas getrouwd en kon het geld niet missen, maar al kon hij dat wel het is altijd lullig als zoiets je overkomt. Dat behoeft verder geen uitleg nietwaar!
Oké nu gaan we een paar jaartjes terug in de tijd en komen terecht bij mijn ervaring op dat gebied. We hebben het over plus minus 35 jaar geleden. ik reed toen voor een kleine firma die zijn beide wagens verhuurde aan de firma “Wetram” uit Amsterdam. Een bevrachter die goed was voor zijn geld laat ik dat vooropstellen!. Ik reed toentertijd op een Mercedes trekker met daar achter een oplegger van de Wetram. Geregeld reed ik naar Berlijn met een vracht cacaobonen voor een grote chocolade fabriek genaamd 'Leonard Monnheim' vlak bij de luchthaven” Tempelhoff” (dit even voor de kenners onder u). Ook daar valt genoeg over te vertellen, maar het gaat nu even over die centen kwestie. Ik had slechts één keer per week contact met mijn baas en verder werd alles op de 'de Ruiterkade' in Amsterdam afgehandeld door de mensen van de Wetram en dat ging uitstekend en in goed vertrouwen. Elke week ontving ik een voorschot, voor wat ik onderweg nodig dacht te hebben. Mijn baas was geen lid van UTA, DKV, SHELL of enig andere maatschappij waar ik met de kaart kon tanken, dus moest ik wanneer dat nodig was onderweg met cash geld betalen. Verder betaalden ze me elke week ook mijn loon uit (dat was toen nog wekelijks) en de overuren werden later apart afgerekend wat altijd een aanzienlijk bedrag was (er werd toen door de politie niet zo nauw gekeken naar de rij uren )
De keren dat ik contact had met mijn baas, bleef beperkt tot de Zaterdag middag en daar ontdekte ik, zonder enige moeite dat hij ver boven zijn stand leefde en dat leven nooit kon betalen van die twee trucks die hij had rijden. Ik had al gauw in de gaten dat het vandaag of morgen fout zou lopen en begreep dat ik de vinger aan de pols moest houden wilde ik vandaag of morgen niet achter het net vissen.
Ik was dus extra alert op signalen uit die richting en mijn nekharen gingen dan ook spontaan overeind staan toen ik hem Zaterdag morgen belde zoals altijd aan de grens (Denekamp) en hij mij gebood om direct naar hem toe te komen en vooral niet eerst langs de Wetram in Amsterdam te rijden zoals gebruikelijk was.
Dat was voor mij het signaal! De radertjes begonnen te draaien en ik trok mijn plan in de hoop dat het niet al te laat was.
U snapt het al, ik reed Linéa recta naar de 'de Ruiterkade' en meldde me daar aan de balie. Daar vertelde ik dat mijn baas mij opdracht had gegeven een pittig voorschot te vragen te weten mijn loon plus mijn vakantie geld wat ik zelf ongeveer had uitgerekend en wat ik voor de zekerheid wat aan de hoge kant had gehouden. De mannen van de WETRAM trakteerden mij op een vette knipoog en rekenden prompt met mij af, lieten mij er voor tekenen en wensten me geluk wat mij al genoeg zei.
Toen koppelde ik de oplegger af in de West haven van Amsterdam en reed met de enkele trekker naar Diemen.
Daar verstopte ik mijn trekker en liep het laatste stukje naar de bungalow van mijn baas. Eenmaal binnen werd ik zeer hartelijk ontvangen, met zorg omringd en in zijn beste stoel geplaatst onderwijl mij werd gevraagd wat ik wilde drinken. Kortom zo vriendelijk had ik hem nog nooit mee gemaakt. Ik kreeg daardoor min of meer een bevestiging van mijn vermoeden dat de man inderdaad failliet was verklaard en mij dat tactvol probeerde te vertellen.
En dat ging als volgt:
Hoe was je reis deze week Ad?
Helemaal goed, geen problemen gehad zei ik.
Oh goed zo, zo mag ik het horen. Ik wil eerst nog even kwijt voor dat we tot wat serieuzere zaken overgaan, dat we erg blij zijn jou in dienst te hebben. Ik weet dat ik je dat nooit eerder heb verteld maar bij deze.
Dank je wel ik doe mijn best antwoordde ik hem.
Weet ik, laatst zei ik nog tegen mijn vrouw, het is voor het eerst dat we een goede betrouwbare chauffeur in dienst hebben daar moeten we zuinig op zijn. Zijn vrouw die ook in de kamer zat knikte overdreven nadrukkelijk en ik voelde me bijna schuldig.
Maar nu even heel wat anders. Ik weet bijna niet hoe ik moet beginnen maar vooruit ik heb geen keus. Schrik niet maar de bank heeft de kraan tijdelijk dicht gedraaid. Weliswaar door een vergissing en dat zal volgende week ongetwijfeld wel weer in orde komen daar ben ik van overtuigd, maar het betekent wel dat ik je nu even niet kan uitbetalen. De bank heeft per vergissing al mijn tegoeden geblokkeerd, nogmaals niet iets om je echt zorgen over te maken maar het is voor dit moment natuurlijk wel lastig, niet alleen voor jou maar ook voor ons. Wij kunnen ook geen boodschappen doen voor het weekeinde, stel je voor we kunnen nog geen brood kopen! Is dat niet een dom gedoe van zo'n bank.
Daar ben ik eerlijk gezegd niet blij mee antwoordde ik geheel uit het veld geslagen (ik kon toen al goed komedie spelen), hoe moet ik het weekeinde dan door komen. Mijn vrouw verwacht geld die moet allerlei onkosten betalen! Die raakt gelijk in paniek wanneer ik haar vertel dat ik geen stuiver heb gevangen.
Ja ik begrijp het, ik ben er zelf ook kapot van maar er valt echt geen stuiver los te krijgen van die bank en al helemaal niet op Zaterdag morgen!
En heb je dan niets te goed van de 'WETRAM', vroeg ik hem zo onschuldig mogelijk.
Nee, daar was de bank als eerste om mijn tegoeden te bevriezen, helaas kan ik daar ook niet meer aan komen. Wanneer dat wel zo was geweest, was jij absoluut de eerste die ik had uitbetaald dat zweer ik op mijn gezondheid. Toen hij dat zei keek hij een andere kant op maar zijn vrouw knikte opnieuw heftig.
En hoe gaat het nu verder vroeg ik hem tegen beter weten in.
Nou ik reken er eigenlijk op dat jij maandag gewoon weer gaat rijden en dat je even geduld kunt hebben voor je je loon krijgt. Maar…. ik beloof je met mijn hand op mijn hart dat jij de eerste bent die ik betaal, want alleen een dwaas hakt de hand af die hem brood geeft!
Ja mompelde ik en wat doet jouw andere chauffeur eigenlijk en hoe was zijn reactie. “Oh die blijft gewoon door rijden, voor hem was dat geen probleem”.
Oké maar ik denk dat ik er maar mee stop, want dat kan ik thuis niet verkopen, geen geld en toch doorwerken zonder enige garantie. Nee dan zoek ik liever een andere baas, maar ik beloof je wanneer je me weer kan betalen dat ik gelijk weer bij je op de stoep sta.
Hij trok wit weg en stotterde, je gaat weg dat meen je toch niet?
Ja zeker, ik vind zo weer een andere baas. Ik moet in de eerste plaats aan mijn gezinnetje denken.
Dat valt me erg van je tegen stotterde hij ontdaan, geloof je me soms niet?
Nou laten we dat nog even in het midden laten, ik wil eerst nog eens duidelijk van je horen dat je echt niets te goed hebt, niet van de 'Wetram' of van wie dan ook en dat je mij geen oor probeert aan te naaien!
Ik zweer je dat ik niets van de 'Wetram' los kan krijgen daar zit de bank achter geloof mij maar, waarom zou ik daarover tegen je liegen?”
Ja dat weet ik niet, maar het lijkt mij het beste dat ik ontslag neem en een andere baas zoek dat moet niet zo moeilijk zijn.
Nou oké dan, ik vind het heel jammer maar ik beloof je wanneer ik weer over contanten kan beschikken ben jij de eerste die ik zal uitbetalen, erewoord.
Vergeet je mijn vakantie geld niet vroeg ik hem ten overvloeden!
Nee natuurlijk niet haastte hij zich te zeggen en keek daarbij weer de andere kant op.
Ik nam afscheid en ging met de tram naar huis nadat ik de sleutels bij hem had achter gelaten en hem verteld had waar hij de trekker kon vinden. Hij keek vreemd op dat ik de trekker al afgekoppeld had, maar er ging nog steeds geen belletje bij hem rinkelen. Ik trok me nergens meer wat van aan en wist genoeg.
Thuis gekomen stond de telefoon zowat te smelten op de schoorsteen en niet van de warmte van de kachel (het was Juli ) maar omdat hij gedurende het laatste half uur aan één stuk had staan rinkelen. Dat is je baas verklaarde mijn vrouw, hij wilde beslist jou spreken en hij klonk niet zo blij is er iets gebeurd? Dat zal ik je gelijk vertellen voordat ik hem terug bel, hij heeft alle tijd hij hoeft althans geen boodschappen te doen voor zessen dat kan ik je verzekeren.
Ik vertelde mijn vrouw dat mijn vermoeden juist was gebleken en ik er voor had gezorgd dat ik de buit binnen had en hij daar nu inmiddels achter was gekomen, vandaar die roodgloeiende telefoon.
En nu ga ik eerst even een vriend bellen bij 'Van Swieten' die beloofde mij een tijdje geleden al dat ik bij hun kon beginnen, ik hoef ze alleen maar te bellen. Vijf minuten later was het rond en kon ik die Maandag gelijk aan de slag.
Toen dat achter de rug was ging opnieuw de telefoon en pakte ik hem meteen op en zei, hallo met Ad.
Oh ben je daar eindelijk, wat flik jij me nou verdomme!
Zeg het maar wat heb ik volgens jou dan geflikt,
Je hebt al mijn tegoed van de WETRAM opgenomen, smeerlap!
Hoe kan ik dat nou opnemen als de bank dat al had gedaan zei ik hem.
Daar heb jij niets mee te maken, je moet met je poten van mijn geld afblijven. Bovendien heb je honderd gulden te veel vakantie geld opgenomen dief!
Nou ik beloof je dat wanneer ik weer over geld kan beschikken jij de eerste bent die ik die honderd gulden zal terug betalen.
Verder ben ik helemaal klaar met jou en laat ik mijn weekeind niet langer door jou verpesten, de mazzel en hopelijk nooit meer tot ziens.
Ik legde de hoorn er beheerst op en heb daarna nooit meer wat van hem gehoord. Mijn collega is een half jaar onbetaald door blijven werken en heeft ondanks de hulp van de vak bond nooit één cent gevangen. Die heeft zijn lesje dus op een pijnlijke manier geleerd.
Ik ben hem nog één keer tegen gekomen bij 'van Swieten'. Hij was weer opnieuw begonnen onder een andere naam maar ik draaide mijn hoofd de andere kant op, dat is het enige wat ik van hem had geleerd. En die honderd piek, die had Ik nog steeds niet over dus daarop zal hij nog even moeten wachten. En wanneer hem dat niet bevalt …..stapt hij maar naar de vakbond, dan kan hij zich aansluiten achter zijn ex werknemer!.
,
Onderweg hoorde ik een vervelend verhaal van een jongere collega, wat mij deed denken aan een soortgelijk geval alweer een respectabel aantal jaartjes geleden. Eerst even wat die jongere collega betreft. Het kwam er in het kort op neer dat hij naar zijn loon kon fluiten nadat de bank de zaak van zijn baas failliet had verklaard. Hij was pas getrouwd en kon het geld niet missen, maar al kon hij dat wel het is altijd lullig als zoiets je overkomt. Dat behoeft verder geen uitleg nietwaar!
Oké nu gaan we een paar jaartjes terug in de tijd en komen terecht bij mijn ervaring op dat gebied. We hebben het over plus minus 35 jaar geleden. ik reed toen voor een kleine firma die zijn beide wagens verhuurde aan de firma “Wetram” uit Amsterdam. Een bevrachter die goed was voor zijn geld laat ik dat vooropstellen!. Ik reed toentertijd op een Mercedes trekker met daar achter een oplegger van de Wetram. Geregeld reed ik naar Berlijn met een vracht cacaobonen voor een grote chocolade fabriek genaamd 'Leonard Monnheim' vlak bij de luchthaven” Tempelhoff” (dit even voor de kenners onder u). Ook daar valt genoeg over te vertellen, maar het gaat nu even over die centen kwestie. Ik had slechts één keer per week contact met mijn baas en verder werd alles op de 'de Ruiterkade' in Amsterdam afgehandeld door de mensen van de Wetram en dat ging uitstekend en in goed vertrouwen. Elke week ontving ik een voorschot, voor wat ik onderweg nodig dacht te hebben. Mijn baas was geen lid van UTA, DKV, SHELL of enig andere maatschappij waar ik met de kaart kon tanken, dus moest ik wanneer dat nodig was onderweg met cash geld betalen. Verder betaalden ze me elke week ook mijn loon uit (dat was toen nog wekelijks) en de overuren werden later apart afgerekend wat altijd een aanzienlijk bedrag was (er werd toen door de politie niet zo nauw gekeken naar de rij uren )
De keren dat ik contact had met mijn baas, bleef beperkt tot de Zaterdag middag en daar ontdekte ik, zonder enige moeite dat hij ver boven zijn stand leefde en dat leven nooit kon betalen van die twee trucks die hij had rijden. Ik had al gauw in de gaten dat het vandaag of morgen fout zou lopen en begreep dat ik de vinger aan de pols moest houden wilde ik vandaag of morgen niet achter het net vissen.
Ik was dus extra alert op signalen uit die richting en mijn nekharen gingen dan ook spontaan overeind staan toen ik hem Zaterdag morgen belde zoals altijd aan de grens (Denekamp) en hij mij gebood om direct naar hem toe te komen en vooral niet eerst langs de Wetram in Amsterdam te rijden zoals gebruikelijk was.
Dat was voor mij het signaal! De radertjes begonnen te draaien en ik trok mijn plan in de hoop dat het niet al te laat was.
U snapt het al, ik reed Linéa recta naar de 'de Ruiterkade' en meldde me daar aan de balie. Daar vertelde ik dat mijn baas mij opdracht had gegeven een pittig voorschot te vragen te weten mijn loon plus mijn vakantie geld wat ik zelf ongeveer had uitgerekend en wat ik voor de zekerheid wat aan de hoge kant had gehouden. De mannen van de WETRAM trakteerden mij op een vette knipoog en rekenden prompt met mij af, lieten mij er voor tekenen en wensten me geluk wat mij al genoeg zei.
Toen koppelde ik de oplegger af in de West haven van Amsterdam en reed met de enkele trekker naar Diemen.
Daar verstopte ik mijn trekker en liep het laatste stukje naar de bungalow van mijn baas. Eenmaal binnen werd ik zeer hartelijk ontvangen, met zorg omringd en in zijn beste stoel geplaatst onderwijl mij werd gevraagd wat ik wilde drinken. Kortom zo vriendelijk had ik hem nog nooit mee gemaakt. Ik kreeg daardoor min of meer een bevestiging van mijn vermoeden dat de man inderdaad failliet was verklaard en mij dat tactvol probeerde te vertellen.
En dat ging als volgt:
Hoe was je reis deze week Ad?
Helemaal goed, geen problemen gehad zei ik.
Oh goed zo, zo mag ik het horen. Ik wil eerst nog even kwijt voor dat we tot wat serieuzere zaken overgaan, dat we erg blij zijn jou in dienst te hebben. Ik weet dat ik je dat nooit eerder heb verteld maar bij deze.
Dank je wel ik doe mijn best antwoordde ik hem.
Weet ik, laatst zei ik nog tegen mijn vrouw, het is voor het eerst dat we een goede betrouwbare chauffeur in dienst hebben daar moeten we zuinig op zijn. Zijn vrouw die ook in de kamer zat knikte overdreven nadrukkelijk en ik voelde me bijna schuldig.
Maar nu even heel wat anders. Ik weet bijna niet hoe ik moet beginnen maar vooruit ik heb geen keus. Schrik niet maar de bank heeft de kraan tijdelijk dicht gedraaid. Weliswaar door een vergissing en dat zal volgende week ongetwijfeld wel weer in orde komen daar ben ik van overtuigd, maar het betekent wel dat ik je nu even niet kan uitbetalen. De bank heeft per vergissing al mijn tegoeden geblokkeerd, nogmaals niet iets om je echt zorgen over te maken maar het is voor dit moment natuurlijk wel lastig, niet alleen voor jou maar ook voor ons. Wij kunnen ook geen boodschappen doen voor het weekeinde, stel je voor we kunnen nog geen brood kopen! Is dat niet een dom gedoe van zo'n bank.
Daar ben ik eerlijk gezegd niet blij mee antwoordde ik geheel uit het veld geslagen (ik kon toen al goed komedie spelen), hoe moet ik het weekeinde dan door komen. Mijn vrouw verwacht geld die moet allerlei onkosten betalen! Die raakt gelijk in paniek wanneer ik haar vertel dat ik geen stuiver heb gevangen.
Ja ik begrijp het, ik ben er zelf ook kapot van maar er valt echt geen stuiver los te krijgen van die bank en al helemaal niet op Zaterdag morgen!
En heb je dan niets te goed van de 'WETRAM', vroeg ik hem zo onschuldig mogelijk.
Nee, daar was de bank als eerste om mijn tegoeden te bevriezen, helaas kan ik daar ook niet meer aan komen. Wanneer dat wel zo was geweest, was jij absoluut de eerste die ik had uitbetaald dat zweer ik op mijn gezondheid. Toen hij dat zei keek hij een andere kant op maar zijn vrouw knikte opnieuw heftig.
En hoe gaat het nu verder vroeg ik hem tegen beter weten in.
Nou ik reken er eigenlijk op dat jij maandag gewoon weer gaat rijden en dat je even geduld kunt hebben voor je je loon krijgt. Maar…. ik beloof je met mijn hand op mijn hart dat jij de eerste bent die ik betaal, want alleen een dwaas hakt de hand af die hem brood geeft!
Ja mompelde ik en wat doet jouw andere chauffeur eigenlijk en hoe was zijn reactie. “Oh die blijft gewoon door rijden, voor hem was dat geen probleem”.
Oké maar ik denk dat ik er maar mee stop, want dat kan ik thuis niet verkopen, geen geld en toch doorwerken zonder enige garantie. Nee dan zoek ik liever een andere baas, maar ik beloof je wanneer je me weer kan betalen dat ik gelijk weer bij je op de stoep sta.
Hij trok wit weg en stotterde, je gaat weg dat meen je toch niet?
Ja zeker, ik vind zo weer een andere baas. Ik moet in de eerste plaats aan mijn gezinnetje denken.
Dat valt me erg van je tegen stotterde hij ontdaan, geloof je me soms niet?
Nou laten we dat nog even in het midden laten, ik wil eerst nog eens duidelijk van je horen dat je echt niets te goed hebt, niet van de 'Wetram' of van wie dan ook en dat je mij geen oor probeert aan te naaien!
Ik zweer je dat ik niets van de 'Wetram' los kan krijgen daar zit de bank achter geloof mij maar, waarom zou ik daarover tegen je liegen?”
Ja dat weet ik niet, maar het lijkt mij het beste dat ik ontslag neem en een andere baas zoek dat moet niet zo moeilijk zijn.
Nou oké dan, ik vind het heel jammer maar ik beloof je wanneer ik weer over contanten kan beschikken ben jij de eerste die ik zal uitbetalen, erewoord.
Vergeet je mijn vakantie geld niet vroeg ik hem ten overvloeden!
Nee natuurlijk niet haastte hij zich te zeggen en keek daarbij weer de andere kant op.
Ik nam afscheid en ging met de tram naar huis nadat ik de sleutels bij hem had achter gelaten en hem verteld had waar hij de trekker kon vinden. Hij keek vreemd op dat ik de trekker al afgekoppeld had, maar er ging nog steeds geen belletje bij hem rinkelen. Ik trok me nergens meer wat van aan en wist genoeg.
Thuis gekomen stond de telefoon zowat te smelten op de schoorsteen en niet van de warmte van de kachel (het was Juli ) maar omdat hij gedurende het laatste half uur aan één stuk had staan rinkelen. Dat is je baas verklaarde mijn vrouw, hij wilde beslist jou spreken en hij klonk niet zo blij is er iets gebeurd? Dat zal ik je gelijk vertellen voordat ik hem terug bel, hij heeft alle tijd hij hoeft althans geen boodschappen te doen voor zessen dat kan ik je verzekeren.
Ik vertelde mijn vrouw dat mijn vermoeden juist was gebleken en ik er voor had gezorgd dat ik de buit binnen had en hij daar nu inmiddels achter was gekomen, vandaar die roodgloeiende telefoon.
En nu ga ik eerst even een vriend bellen bij 'Van Swieten' die beloofde mij een tijdje geleden al dat ik bij hun kon beginnen, ik hoef ze alleen maar te bellen. Vijf minuten later was het rond en kon ik die Maandag gelijk aan de slag.
Toen dat achter de rug was ging opnieuw de telefoon en pakte ik hem meteen op en zei, hallo met Ad.
Oh ben je daar eindelijk, wat flik jij me nou verdomme!
Zeg het maar wat heb ik volgens jou dan geflikt,
Je hebt al mijn tegoed van de WETRAM opgenomen, smeerlap!
Hoe kan ik dat nou opnemen als de bank dat al had gedaan zei ik hem.
Daar heb jij niets mee te maken, je moet met je poten van mijn geld afblijven. Bovendien heb je honderd gulden te veel vakantie geld opgenomen dief!
Nou ik beloof je dat wanneer ik weer over geld kan beschikken jij de eerste bent die ik die honderd gulden zal terug betalen.
Verder ben ik helemaal klaar met jou en laat ik mijn weekeind niet langer door jou verpesten, de mazzel en hopelijk nooit meer tot ziens.
Ik legde de hoorn er beheerst op en heb daarna nooit meer wat van hem gehoord. Mijn collega is een half jaar onbetaald door blijven werken en heeft ondanks de hulp van de vak bond nooit één cent gevangen. Die heeft zijn lesje dus op een pijnlijke manier geleerd.
Ik ben hem nog één keer tegen gekomen bij 'van Swieten'. Hij was weer opnieuw begonnen onder een andere naam maar ik draaide mijn hoofd de andere kant op, dat is het enige wat ik van hem had geleerd. En die honderd piek, die had Ik nog steeds niet over dus daarop zal hij nog even moeten wachten. En wanneer hem dat niet bevalt …..stapt hij maar naar de vakbond, dan kan hij zich aansluiten achter zijn ex werknemer!.
,
De verstekeling Perpignan September 1986
Om deze anekdote goed te kunnen begrijpen, moet je weten dat de meeste Douane ambtenaren verzot zijn op een uistapje,
Vooral in de zomer als het mooi weer is kan het voor hun een verademing zijn om even achter dat bureau vandaan te vluchten, om in de frisse buitenlucht iets te gaan controleren.
De douane ambtenaren aan de Spaans-Franse grens “Perpignan” vormden daarop geen uitzondering.
Toen ik dus met twee boten geladen vanuit Spanje aan de Franse kant van de grens kwam, meldden zich zelfs twee ambtenaren om de boten even uitgebreid te gaan controleren.
Het gaat hun in de eerste plaats om er even uit te zijn, maar ook hun aangeboren nieuwsgierigheid speelt daarbij een niet onbelangrijke rol.
Ik was geladen met twee zeiljachten die toebehoorden aan particuliere eigenaren en dus konden ze ongestraft gaan snuffelen in andermans privé spulletjes.
Waar ze dan naar op zoek waren is me tot op heden nog steeds een raadsel, maar je moet in zo'n geval lijdzaam toe zien hoe ze alle deurtjes en laden open trekken en soms zelfs het pannenkoeken meel leeggooien in het kleine gootsteentje om te kijken of er misschien wat anders in zit dan wat er op het pak staat.
Maar goed wat ik eigenlijk vertellen wilde, deze keer kwamen ze dus met z'n tweeën waarvan er één in het bezit was van een aluminium ladder.
Eerst klom er één in de boot die op de aanhanger stond, toen pakte de ander de ladder en plaatste deze tegen de tweede boot die op de motorwagen stond en ging daar zijn nieuwsgierigheid bevredigen.
Ik liep in die tussentijd even naar een stalletje waar je verse broodjes en koffie kon kopen en kocht er nog wat extra broodjes voor onderweg. Nadat ik mijn koffie had opgedronken, kuierde ik op mijn gemak terug naar mijn combinatie.
Daar aangekomen zag ik dat één ambtenaar alweer naast de wagen stond en de ladder naast mijn motorwagen op de grond lag.
Ik vroeg hem of de controle klaar was, hij knikte bevestigend en gebood me mee te lopen naar binnen waar mijn papieren nog op zijn bureau lagen.
Daar kreeg ik de eigenaars papieren terug en nog een laatste stempel op mijn loopbriefje en werd mij verteld dat ik kon gaan.
Niet veel later was ik al weer op weg naar de volgende grens. Deze lag ruim 1000 km verderop.
Toen ik zo'n 5 minuten aan het rijden was en net weer op de autobaan reed, werd ik ingehaald door een drukgebarende man in een lelijk eendje die me met moeite kon inhalen.
Ik begreep uit zijn heftige gebaren dat ik naar de vlucht strook moest gaan. Misschien zit er wel een lekke band onder de aanhanger dacht ik bezorgd, want dat merk je niet zo snel met dubbel lucht en zo'n lichte polyester boot erop. Dus liet ik mijn gas los, stuurde de vlucht strook op en parkeerde daar het hele circus.
De man in de lelijke eend stak zijn duim omhoog vanuit zijn opgerolde dakje, gaf gas en sputterde hikkend en rokend verder.
Toen dacht ik bij me zelf …. zal die kerel me nou in de maling genomen hebben om mij voorbij te kunnen rijden met die eend?
Hij had verdomd veel moeite om met dat knetterende orgel langs mijn cabine te komen met die harde wind welke hij op die plek te verduren kreeg.
Ik voelde me ineens behoorlijke in de zeik genomen en maakte aanstalten om weer te gaan rijden, toen ik ineens een zwak hulp geroep achter me hoorde. Ik stapte nieuwsgierig uit en liep op het geluid af en u raadt het al hé….. inderdaad
de douane beambte. Hij zat heftig gebarend boven in de kuip van de zeilboot die op de aanhanger stond zonder zijn pet, want die was van zijn hoofd gewaaid toen hij zijn koppie boven de kuip uit stak.
Hij zag er een stuk minder heldhaftig uit zo zonder pet, maar hij schold me desondanks de huid vol.
Ik kon ondanks de ernst van de zaak mijn lachen niet houden en daar werd de man alleen nog maar kwader door.
Ik zette mijn kleine trappetje op de laadbak en zo kon hij voorzichtig onderwijl ik het vast hield naar beneden klauteren, onder het uiten van de meest gemene verwensingen naar mijn persoontje.
Ik keek hem lachend aan en zei: “ik kan hier niet draaien om je terug te brengen dus zoek het maar uit”.
Hij liep met zijn kwaaie 'blote' kop dwars over de autobaan en klom houterig over de twee middelste vangrails, draaide zich daar nog één keer om en stak woedend zijn vuist omhoog.
Ik zag dat hij op die andere autobaan, autoritair een auto tot stoppen dwong en zonder pardon instapte, maar toen was ik alweer aan het rijden.
Dit gelooft geen mens dacht ik bij me zelf. Ik zal het opschrijven zodat jullie zelf kunnen oordelen, maar het is en blijft de waarheid
En dat zijn snor vol witte bakpoeder zat….. dat moeten zijn collega's hem maar vertellen want ik vond het hem wel leuk staan.
Proost mensen doe mij maar een pannenkoek met stroop!
Om deze anekdote goed te kunnen begrijpen, moet je weten dat de meeste Douane ambtenaren verzot zijn op een uistapje,
Vooral in de zomer als het mooi weer is kan het voor hun een verademing zijn om even achter dat bureau vandaan te vluchten, om in de frisse buitenlucht iets te gaan controleren.
De douane ambtenaren aan de Spaans-Franse grens “Perpignan” vormden daarop geen uitzondering.
Toen ik dus met twee boten geladen vanuit Spanje aan de Franse kant van de grens kwam, meldden zich zelfs twee ambtenaren om de boten even uitgebreid te gaan controleren.
Het gaat hun in de eerste plaats om er even uit te zijn, maar ook hun aangeboren nieuwsgierigheid speelt daarbij een niet onbelangrijke rol.
Ik was geladen met twee zeiljachten die toebehoorden aan particuliere eigenaren en dus konden ze ongestraft gaan snuffelen in andermans privé spulletjes.
Waar ze dan naar op zoek waren is me tot op heden nog steeds een raadsel, maar je moet in zo'n geval lijdzaam toe zien hoe ze alle deurtjes en laden open trekken en soms zelfs het pannenkoeken meel leeggooien in het kleine gootsteentje om te kijken of er misschien wat anders in zit dan wat er op het pak staat.
Maar goed wat ik eigenlijk vertellen wilde, deze keer kwamen ze dus met z'n tweeën waarvan er één in het bezit was van een aluminium ladder.
Eerst klom er één in de boot die op de aanhanger stond, toen pakte de ander de ladder en plaatste deze tegen de tweede boot die op de motorwagen stond en ging daar zijn nieuwsgierigheid bevredigen.
Ik liep in die tussentijd even naar een stalletje waar je verse broodjes en koffie kon kopen en kocht er nog wat extra broodjes voor onderweg. Nadat ik mijn koffie had opgedronken, kuierde ik op mijn gemak terug naar mijn combinatie.
Daar aangekomen zag ik dat één ambtenaar alweer naast de wagen stond en de ladder naast mijn motorwagen op de grond lag.
Ik vroeg hem of de controle klaar was, hij knikte bevestigend en gebood me mee te lopen naar binnen waar mijn papieren nog op zijn bureau lagen.
Daar kreeg ik de eigenaars papieren terug en nog een laatste stempel op mijn loopbriefje en werd mij verteld dat ik kon gaan.
Niet veel later was ik al weer op weg naar de volgende grens. Deze lag ruim 1000 km verderop.
Toen ik zo'n 5 minuten aan het rijden was en net weer op de autobaan reed, werd ik ingehaald door een drukgebarende man in een lelijk eendje die me met moeite kon inhalen.
Ik begreep uit zijn heftige gebaren dat ik naar de vlucht strook moest gaan. Misschien zit er wel een lekke band onder de aanhanger dacht ik bezorgd, want dat merk je niet zo snel met dubbel lucht en zo'n lichte polyester boot erop. Dus liet ik mijn gas los, stuurde de vlucht strook op en parkeerde daar het hele circus.
De man in de lelijke eend stak zijn duim omhoog vanuit zijn opgerolde dakje, gaf gas en sputterde hikkend en rokend verder.
Toen dacht ik bij me zelf …. zal die kerel me nou in de maling genomen hebben om mij voorbij te kunnen rijden met die eend?
Hij had verdomd veel moeite om met dat knetterende orgel langs mijn cabine te komen met die harde wind welke hij op die plek te verduren kreeg.
Ik voelde me ineens behoorlijke in de zeik genomen en maakte aanstalten om weer te gaan rijden, toen ik ineens een zwak hulp geroep achter me hoorde. Ik stapte nieuwsgierig uit en liep op het geluid af en u raadt het al hé….. inderdaad
de douane beambte. Hij zat heftig gebarend boven in de kuip van de zeilboot die op de aanhanger stond zonder zijn pet, want die was van zijn hoofd gewaaid toen hij zijn koppie boven de kuip uit stak.
Hij zag er een stuk minder heldhaftig uit zo zonder pet, maar hij schold me desondanks de huid vol.
Ik kon ondanks de ernst van de zaak mijn lachen niet houden en daar werd de man alleen nog maar kwader door.
Ik zette mijn kleine trappetje op de laadbak en zo kon hij voorzichtig onderwijl ik het vast hield naar beneden klauteren, onder het uiten van de meest gemene verwensingen naar mijn persoontje.
Ik keek hem lachend aan en zei: “ik kan hier niet draaien om je terug te brengen dus zoek het maar uit”.
Hij liep met zijn kwaaie 'blote' kop dwars over de autobaan en klom houterig over de twee middelste vangrails, draaide zich daar nog één keer om en stak woedend zijn vuist omhoog.
Ik zag dat hij op die andere autobaan, autoritair een auto tot stoppen dwong en zonder pardon instapte, maar toen was ik alweer aan het rijden.
Dit gelooft geen mens dacht ik bij me zelf. Ik zal het opschrijven zodat jullie zelf kunnen oordelen, maar het is en blijft de waarheid
En dat zijn snor vol witte bakpoeder zat….. dat moeten zijn collega's hem maar vertellen want ik vond het hem wel leuk staan.
Proost mensen doe mij maar een pannenkoek met stroop!
Hulp uit een onverwachte hoek
Stel je voor je rijdt ergens op een door god en iedereen vergeten weggetje.. in een laten we zeggen soort omleiding.
Althans zo was het aanvankelijk begonnen. Maar na dat bewuste bordje omleiding volgde er helemaal niets meer en nu reed ik dus ergens in Zuid-WestTurkije op een soort karrenspoor tussen toch wel aardig hoge bergen links en rechts van me en verder eigenlijk helemaal niets. Ja ergens op die berg links van me zag ik de contouren van wat wel een paar huizen konden zijn. Verder niets dan de hitte die je boven de weg kon zien trillen en vanzelfsprekend hier en daar een verdwaalde schilpad die zich traag voort bewoog waar ik ze groot gelijk in gaf met die hitte.
En natuurlijk voldoende stof (waar ik overigens zelf verantwoordelijk voor was) en tot overmaat van ramp kwam er nu ook nog eens dikke vette rook onder mijn cabine vandaan. Dat was zo erg, dat ik onmiddellijk besloot te stoppen om eerst maar even poolshoogte te nemen voor de hele boel in de fik zou vliegen.
Ik wachtte met uitstappen tot de stof was uitgedwarreld, maar zette voor alle zekerheid wel onmiddellijk de motor uit.
Er bleef dikke rook te voorschijn komen en ik besloot de cabine te kantelen om een beter inzicht te krijgen wat er aan de hand was.
Nadat ik eerst wat spullen van het bed had gehaald om te voorkomen dat er een fles als een projectiel door mijn voorraam zou vliegen, ontgrendelde ik de cabine en pompte hem onder een kreunend protest voorover.
Daarna kostte het mij niet meer dan een seconde om vast te stellen wat er aan de hand was. Er druppelde gasolie uit een haarscheurtje van een klein filterglaasje. De dieselolie druppelde direct op het gloeiend hete uitlaatspruitstuk waardoor de brandstof onmiddellijk veranderde in dikke blauwe rook welke, wanneer je er een vonkje bij zou houden gelijk zou veranderen in een vuurzee.
Ik had toen nog wel geen A.D.R. maar ik begreep zonder dat diploma ook wel dat ik daar geen peuk bij moest opsteken die ik overigens wel zonder erg aan het draaien was maar natuurlijk niet opstak.
Ik ging op zoek naar een nieuw glaasje in mijn kist met reserve onderdelen maar het glaasje zat er niet bij. Na meerdere keren op alle logische en onlogische plaatsen gekeken te hebben bleek ik er nog steeds geen één te hebben.
Dat liet ik even tot me doordringen en besloot niet veel later dat de situatie er op zijn zachts gezegd niet erg rooskleurig voor me uitzag.
Waar dacht ik, haal ik hier in 'the middle of no where' zo'n filterglaasje vandaan …..
Ik ging op de grond met mijn rug tegen mijn linker voorwiel aanzitten en liet alle mogelijke scenario's de revue passeren. Dat klinkt wel interessant, maar het kwam er in gewoon Hollands op neer dat ik in de verste verte niet wist hoe ik dit probleem moest oplossen.
In de verte ontwaarde ik een klein stofwolkje. Het was te weinig voor een auto en te veel voor een wandelaar en na nog eens met toegeknepen ogen te hebben gekeken zag ik dat het een karretje was met wat ik dacht een boertje op de bok. Als ik het goed zag werd het karretje getrokken door een ezel. Niet fanatiek natuurlijk want daar was het een ezeltje voor, maar….. ik gaf hem gelijk want volgens mij was de temperatuur op die tijd van de dag aardig in de buurt van de veertig graden. En wind stond er niet in de vallei
Daar heb ik dus ook niets aan dacht ik mismoedig en keerde weer terug naar mijn zinloze gepeins.
Plotseling stond hij naast me en tikte me met een tak, welke hij waarschijnlijk ook als zweep voor zijn ezel gebruikte zachtjes op mijn schouder. Ik schrok op uit mijn gedommel en keek vragend omhoog.
De man keek me vriendelijk aan en vroeg wat er aan de hand was terwijl hij wees op de gekantelde cabine. Ik stond moeilijk op vanwege de houding waarin ik in de schaduw tegen het wiel had gezeten en toonde hem het gescheurde filterglaasje. Hij knikte dat hij het begreep en haalde zonder me wat te vragen het glaasje uit zijn beugel gooide er de diesel uit en veegde het schoon aan de doek die ik er onder had gelegd om de druppels op te vangen. Hij stopte het glaasje in zijn broekzak en nodigde me uit om naast hem op de bok plaats te nemen.
Ik keek hem verwonderd aan maar hij knikte me vriendelijk toe en wees op de plaats naast hem op de bok. Ik wilde eerst even alles afsluiten, maar de man schudde zijn hoofd en zei dat het niet nodig was en op de een of andere manier geloofde ik hem en nam plaats naast hem op de bok. Zo begonnen wij aan onze weg omhoog via het karrenspoor richting de huisjes waarvan ik al eerder de contouren had gezien vanuit de vallei.
Ik was benieuwd wat er verder ging gebeuren en liet me gelaten meevoeren de berg op.
De man zei gedurende een half uur niets en keek tevreden voor zich uit onderwijl hij een deuntje neuriede en af en toe een aanmoedigend klakkend geluid liet horen wat voor de ezel bestemd was maar wat hij meer uit gewoonte deed, dan uit noodzaak want de ezel had zijn eigen tempo en liep na zo'n aanmoediging geen stap harder. Ik kreeg eerder de indruk dat hij zijn schouders ophaalde, maar dat zal wel de zon zijn geweest, die me parten speelde.
Boven gekomen bleken het niet alleen een paar huizen te zijn maar het bleek zelfs een klein dorpje te zijn met een piepklein pleintje en een echte fontein welke het trotse middelpunt vormde van deze nederzetting .
De boer stopte bij het fonteintje en liet zijn ezel drinken. Zelf schepte hij met zijn handen wat water en friste zich daar mee op door het in zijn gezicht te gooien. Hij dronk er eveneens uit en nodigde mij uit dat ook te doen. Ik knapte daar behoorlijk van op en vervolgens verzocht de man mij hem te volgen. Zijn ezel liet hij zonder hem vast te binden bij de fontein staan. We liepen naar een groot huis aan de rand van het plein. Toen we er bijna waren zag ik pas dat het een soort winkel was een combinatie van een slager, groenten man en bakker,
Eenmaal binnen werden we hartelijk begroet door de eigenaar.
Mijn begeleider haalde het glaasje uit zijn zak en liet het aan de kruidenier zien. Deze knikte begrijpend en liep naar een schap bij de muur waar zich allerlei potjes en glaasjes bevonden van verschillende inhoud.
De boer pakte het filter glaasje erbij en begon deze met verschillende glaasjes in het schap te vergelijken en zo vond hij er al gauw één met de zelfde hals diameter. Het glaasje was wel wat langer dan het originele glaasje maar dat was volgens mijn behulpzame vriend niet erg.
Ik had me tot nu toe als een nieuwsgierige toeschouwer gedragen en besloot dit nog even vol te houden aangezien mijn vriend de indruk wekte dat hij precies wist waar hij mee bezig was en dat kon je van mij niet zeggen.
Hij vroeg nog wat aan de winkelier en deze kwam even later terug met een stuk ijzerdraad welke de boer tevreden knikkend in zijn zak stopte.
Hij wenkte mij mee te komen en we stapten de winkel uit, het felle zonlicht tegemoet. Even later zaten we opnieuw een half uurtje zwijgende naast elkaar op de bok.
Zelf had ik ook niet zo veel behoefte aan een gesprek omdat het ondanks het handen en voetenwerk nogal wat moeite kostte om elkaar te begrijpen.
En zonder die capriolen was het toch al vermoeiend genoeg in die bloed hitte.
Beneden bij de truck aangekomen ontwaakten we beiden weer uit de slaapmodus en werden we weer actief. De man vroeg om een tangetje en begon vakkundig het meegebrachte ijzerdraad in een model te buigen en maakte het zodoende passend voor het nieuwe mosterd potje waaruit hij eerst de mosterd met zijn dikke vingers had verwijderd en die na afloop zonder een spier te vertrekken genietend had schoongelikt.
Vervolgens ging hij met een verrassende routine aan de slag en na een tiental minuten was het glaasje er perfect op vastgezet met een passende zelfgemaakte beugel welke het glaasje stevig in de pakking perste en op zijn plaats hield. Ik keek er ongelovig naar en de boer maakte mij lachend duidelijk om de motor te starten zodat we zouden kunnen zien of alles goed dicht zat. (voor alle duidelijkheid de communicatie ging natuurlijk niet zo snel als ik het schrijf, maar dat is logisch)
Nadat ik met het handpompje het systeem had ontlucht startte ik de motor en het glaasje bleek uitstekend te voldoen. In mijzelf moest ik wel lachen, omdat het etiketje van de mosterd nog op het potje zat. Ik keek blij opgelucht naar mijn tijdelijke vriend die mij trots aan keek en zijn armen op zo'n manier had gespreid dat ik er uit begreep of dat hij wilde zeggen “Voila fluitje van een cent”
Ik pakte mijn knip en haalde er een bos Turkse lire uit, maar ik keek tegen een diep beledigd gezicht aan, de man wilde daar absoluut niets van weten.
Hij stapte na mij vriendelijk gegroet te hebben weer op zijn bok, begon met zijn tong te klakken en reed zonder nog één keer om te kijken weg uit mijn leven, mij verbijsterd achterlatend
Ik …. die gewend was aan hulp onderweg tegen contante betaling of via de D.K.V, U.T.A of Visakaart , ik stond aangenaam verrast na te mijmeren over de dingen die hier blijkbaar zo normaal waren en die ik me alleen nog kon herinneren van de verhalen uit de prehistorie toen onze Opa 's Heerens wegen onveilig maakten met hun 120 PK's Daf's, Kromhout en andere voor die tijd stoere trucks.
Wat is het beroep van internationaal chauffeur toch een fantastische manier om landen en mensen te leren kennen in hun naakte puurheid. Toch weer heel wat anders dan een veertien daagse vliegreis naar Alanya om daar vervolgens twee weken met je reet op het strand te gaan liggen, 's avonds naar de disco en 's morgens tot 12 uur op je bed te blijven liggen en dan ook nog met een stalen gezicht beweren dat je Turkije kent.
Thuis gekomen heb ik het hele verhaal aan 'Lex' verteld onze monteur en nadat hij de reparatie nog eens goed had gecontroleerd, verzekerde hij mij dat hij er niets aan hoefde te veranderen en dat het mosterd glaasje tot het einde der tijden mee zou gaan. Ik kreeg wel een reserve glaasje maar heb dat nooit hoeven gebruiken . De wagen is inmiddels al jaren in het bezit van iemand in een Oost-Europees land maar ik durf er alles onder te verwedden dat het mosterd glaasje nog steeds zijn plicht doet.
En zo blijkt maar weer dat niet alleen de inhoud van het glaasje belangrijk is maar dat de verpakking vaak net zo belangrijk kan zijn .
Vandaar dat wij mannen niet alleen voor de inhoud van een vrouw gaan, maar de verpakking ook op zijn waarde weten te schatten.
Eigenlijk jammer dat er geen etiket op een mooie dame zit, zodat je gelijk kon zien wat voor vlees je in de kuip hebt.
Oké mensen doe mij nog maar een broodje croquet maar dan wel één met een flinke lik mosterd des te eerder is het glaasje leeg, je weet maar nooit wanneer je dat nog eens nodig hebt.
Stel je voor je rijdt ergens op een door god en iedereen vergeten weggetje.. in een laten we zeggen soort omleiding.
Althans zo was het aanvankelijk begonnen. Maar na dat bewuste bordje omleiding volgde er helemaal niets meer en nu reed ik dus ergens in Zuid-WestTurkije op een soort karrenspoor tussen toch wel aardig hoge bergen links en rechts van me en verder eigenlijk helemaal niets. Ja ergens op die berg links van me zag ik de contouren van wat wel een paar huizen konden zijn. Verder niets dan de hitte die je boven de weg kon zien trillen en vanzelfsprekend hier en daar een verdwaalde schilpad die zich traag voort bewoog waar ik ze groot gelijk in gaf met die hitte.
En natuurlijk voldoende stof (waar ik overigens zelf verantwoordelijk voor was) en tot overmaat van ramp kwam er nu ook nog eens dikke vette rook onder mijn cabine vandaan. Dat was zo erg, dat ik onmiddellijk besloot te stoppen om eerst maar even poolshoogte te nemen voor de hele boel in de fik zou vliegen.
Ik wachtte met uitstappen tot de stof was uitgedwarreld, maar zette voor alle zekerheid wel onmiddellijk de motor uit.
Er bleef dikke rook te voorschijn komen en ik besloot de cabine te kantelen om een beter inzicht te krijgen wat er aan de hand was.
Nadat ik eerst wat spullen van het bed had gehaald om te voorkomen dat er een fles als een projectiel door mijn voorraam zou vliegen, ontgrendelde ik de cabine en pompte hem onder een kreunend protest voorover.
Daarna kostte het mij niet meer dan een seconde om vast te stellen wat er aan de hand was. Er druppelde gasolie uit een haarscheurtje van een klein filterglaasje. De dieselolie druppelde direct op het gloeiend hete uitlaatspruitstuk waardoor de brandstof onmiddellijk veranderde in dikke blauwe rook welke, wanneer je er een vonkje bij zou houden gelijk zou veranderen in een vuurzee.
Ik had toen nog wel geen A.D.R. maar ik begreep zonder dat diploma ook wel dat ik daar geen peuk bij moest opsteken die ik overigens wel zonder erg aan het draaien was maar natuurlijk niet opstak.
Ik ging op zoek naar een nieuw glaasje in mijn kist met reserve onderdelen maar het glaasje zat er niet bij. Na meerdere keren op alle logische en onlogische plaatsen gekeken te hebben bleek ik er nog steeds geen één te hebben.
Dat liet ik even tot me doordringen en besloot niet veel later dat de situatie er op zijn zachts gezegd niet erg rooskleurig voor me uitzag.
Waar dacht ik, haal ik hier in 'the middle of no where' zo'n filterglaasje vandaan …..
Ik ging op de grond met mijn rug tegen mijn linker voorwiel aanzitten en liet alle mogelijke scenario's de revue passeren. Dat klinkt wel interessant, maar het kwam er in gewoon Hollands op neer dat ik in de verste verte niet wist hoe ik dit probleem moest oplossen.
In de verte ontwaarde ik een klein stofwolkje. Het was te weinig voor een auto en te veel voor een wandelaar en na nog eens met toegeknepen ogen te hebben gekeken zag ik dat het een karretje was met wat ik dacht een boertje op de bok. Als ik het goed zag werd het karretje getrokken door een ezel. Niet fanatiek natuurlijk want daar was het een ezeltje voor, maar….. ik gaf hem gelijk want volgens mij was de temperatuur op die tijd van de dag aardig in de buurt van de veertig graden. En wind stond er niet in de vallei
Daar heb ik dus ook niets aan dacht ik mismoedig en keerde weer terug naar mijn zinloze gepeins.
Plotseling stond hij naast me en tikte me met een tak, welke hij waarschijnlijk ook als zweep voor zijn ezel gebruikte zachtjes op mijn schouder. Ik schrok op uit mijn gedommel en keek vragend omhoog.
De man keek me vriendelijk aan en vroeg wat er aan de hand was terwijl hij wees op de gekantelde cabine. Ik stond moeilijk op vanwege de houding waarin ik in de schaduw tegen het wiel had gezeten en toonde hem het gescheurde filterglaasje. Hij knikte dat hij het begreep en haalde zonder me wat te vragen het glaasje uit zijn beugel gooide er de diesel uit en veegde het schoon aan de doek die ik er onder had gelegd om de druppels op te vangen. Hij stopte het glaasje in zijn broekzak en nodigde me uit om naast hem op de bok plaats te nemen.
Ik keek hem verwonderd aan maar hij knikte me vriendelijk toe en wees op de plaats naast hem op de bok. Ik wilde eerst even alles afsluiten, maar de man schudde zijn hoofd en zei dat het niet nodig was en op de een of andere manier geloofde ik hem en nam plaats naast hem op de bok. Zo begonnen wij aan onze weg omhoog via het karrenspoor richting de huisjes waarvan ik al eerder de contouren had gezien vanuit de vallei.
Ik was benieuwd wat er verder ging gebeuren en liet me gelaten meevoeren de berg op.
De man zei gedurende een half uur niets en keek tevreden voor zich uit onderwijl hij een deuntje neuriede en af en toe een aanmoedigend klakkend geluid liet horen wat voor de ezel bestemd was maar wat hij meer uit gewoonte deed, dan uit noodzaak want de ezel had zijn eigen tempo en liep na zo'n aanmoediging geen stap harder. Ik kreeg eerder de indruk dat hij zijn schouders ophaalde, maar dat zal wel de zon zijn geweest, die me parten speelde.
Boven gekomen bleken het niet alleen een paar huizen te zijn maar het bleek zelfs een klein dorpje te zijn met een piepklein pleintje en een echte fontein welke het trotse middelpunt vormde van deze nederzetting .
De boer stopte bij het fonteintje en liet zijn ezel drinken. Zelf schepte hij met zijn handen wat water en friste zich daar mee op door het in zijn gezicht te gooien. Hij dronk er eveneens uit en nodigde mij uit dat ook te doen. Ik knapte daar behoorlijk van op en vervolgens verzocht de man mij hem te volgen. Zijn ezel liet hij zonder hem vast te binden bij de fontein staan. We liepen naar een groot huis aan de rand van het plein. Toen we er bijna waren zag ik pas dat het een soort winkel was een combinatie van een slager, groenten man en bakker,
Eenmaal binnen werden we hartelijk begroet door de eigenaar.
Mijn begeleider haalde het glaasje uit zijn zak en liet het aan de kruidenier zien. Deze knikte begrijpend en liep naar een schap bij de muur waar zich allerlei potjes en glaasjes bevonden van verschillende inhoud.
De boer pakte het filter glaasje erbij en begon deze met verschillende glaasjes in het schap te vergelijken en zo vond hij er al gauw één met de zelfde hals diameter. Het glaasje was wel wat langer dan het originele glaasje maar dat was volgens mijn behulpzame vriend niet erg.
Ik had me tot nu toe als een nieuwsgierige toeschouwer gedragen en besloot dit nog even vol te houden aangezien mijn vriend de indruk wekte dat hij precies wist waar hij mee bezig was en dat kon je van mij niet zeggen.
Hij vroeg nog wat aan de winkelier en deze kwam even later terug met een stuk ijzerdraad welke de boer tevreden knikkend in zijn zak stopte.
Hij wenkte mij mee te komen en we stapten de winkel uit, het felle zonlicht tegemoet. Even later zaten we opnieuw een half uurtje zwijgende naast elkaar op de bok.
Zelf had ik ook niet zo veel behoefte aan een gesprek omdat het ondanks het handen en voetenwerk nogal wat moeite kostte om elkaar te begrijpen.
En zonder die capriolen was het toch al vermoeiend genoeg in die bloed hitte.
Beneden bij de truck aangekomen ontwaakten we beiden weer uit de slaapmodus en werden we weer actief. De man vroeg om een tangetje en begon vakkundig het meegebrachte ijzerdraad in een model te buigen en maakte het zodoende passend voor het nieuwe mosterd potje waaruit hij eerst de mosterd met zijn dikke vingers had verwijderd en die na afloop zonder een spier te vertrekken genietend had schoongelikt.
Vervolgens ging hij met een verrassende routine aan de slag en na een tiental minuten was het glaasje er perfect op vastgezet met een passende zelfgemaakte beugel welke het glaasje stevig in de pakking perste en op zijn plaats hield. Ik keek er ongelovig naar en de boer maakte mij lachend duidelijk om de motor te starten zodat we zouden kunnen zien of alles goed dicht zat. (voor alle duidelijkheid de communicatie ging natuurlijk niet zo snel als ik het schrijf, maar dat is logisch)
Nadat ik met het handpompje het systeem had ontlucht startte ik de motor en het glaasje bleek uitstekend te voldoen. In mijzelf moest ik wel lachen, omdat het etiketje van de mosterd nog op het potje zat. Ik keek blij opgelucht naar mijn tijdelijke vriend die mij trots aan keek en zijn armen op zo'n manier had gespreid dat ik er uit begreep of dat hij wilde zeggen “Voila fluitje van een cent”
Ik pakte mijn knip en haalde er een bos Turkse lire uit, maar ik keek tegen een diep beledigd gezicht aan, de man wilde daar absoluut niets van weten.
Hij stapte na mij vriendelijk gegroet te hebben weer op zijn bok, begon met zijn tong te klakken en reed zonder nog één keer om te kijken weg uit mijn leven, mij verbijsterd achterlatend
Ik …. die gewend was aan hulp onderweg tegen contante betaling of via de D.K.V, U.T.A of Visakaart , ik stond aangenaam verrast na te mijmeren over de dingen die hier blijkbaar zo normaal waren en die ik me alleen nog kon herinneren van de verhalen uit de prehistorie toen onze Opa 's Heerens wegen onveilig maakten met hun 120 PK's Daf's, Kromhout en andere voor die tijd stoere trucks.
Wat is het beroep van internationaal chauffeur toch een fantastische manier om landen en mensen te leren kennen in hun naakte puurheid. Toch weer heel wat anders dan een veertien daagse vliegreis naar Alanya om daar vervolgens twee weken met je reet op het strand te gaan liggen, 's avonds naar de disco en 's morgens tot 12 uur op je bed te blijven liggen en dan ook nog met een stalen gezicht beweren dat je Turkije kent.
Thuis gekomen heb ik het hele verhaal aan 'Lex' verteld onze monteur en nadat hij de reparatie nog eens goed had gecontroleerd, verzekerde hij mij dat hij er niets aan hoefde te veranderen en dat het mosterd glaasje tot het einde der tijden mee zou gaan. Ik kreeg wel een reserve glaasje maar heb dat nooit hoeven gebruiken . De wagen is inmiddels al jaren in het bezit van iemand in een Oost-Europees land maar ik durf er alles onder te verwedden dat het mosterd glaasje nog steeds zijn plicht doet.
En zo blijkt maar weer dat niet alleen de inhoud van het glaasje belangrijk is maar dat de verpakking vaak net zo belangrijk kan zijn .
Vandaar dat wij mannen niet alleen voor de inhoud van een vrouw gaan, maar de verpakking ook op zijn waarde weten te schatten.
Eigenlijk jammer dat er geen etiket op een mooie dame zit, zodat je gelijk kon zien wat voor vlees je in de kuip hebt.
Oké mensen doe mij nog maar een broodje croquet maar dan wel één met een flinke lik mosterd des te eerder is het glaasje leeg, je weet maar nooit wanneer je dat nog eens nodig hebt.
Het reddende mosterd glaasje
