Maandag 4 aug.
08.00 uur hebben we ontbeten, daarna de tassen naar de bus gebracht, een stadsplan van de info balie mee genomen en via die kaart rijden we terug naar het douane depot.
We waren ruimschoots op tijd, om 09.30 uur had ik afgesproken maar waren daar al om 09.00 uur. Vrijdags was mij al opgevallen dat er aan het eind van die straat steeds mensen van een trap af kwamen en ik begreep niet waar die vandaan kwamen omdat het een spoordijk was en daar loop je normaal toch niet overheen maar onderdoor …toch? Nou hier dus niet, ze stapten zó over de treinrails tussen de langsrazende goederen treinen door en als bewijs een paar foto's die ik die morgen even gauw had gemaakt in dat half uurtje dat ik te vroeg was.

Toen ik terug wandelde ging mijn telefoon, het was Greet die meldde dat de declarant er was. Dat was een meevaller eindelijk eens iemand die zich aan zijn woord hield, misschien een goed teken voor vandaag wie weet !. We werden onder zijn leiding het depot ingeleid en moesten bij de wagen wachten op verdere ontwikkelingen. Het was mooi droog weer en we zaten in de schaduw geduldig af te wachten wat er zou gaan gebeuren. Na een uurtje kwam de declarant terug met de opdracht de boten van hun verpakking te ontdoen, de douane moest foto's maken van de beide boten zonder de verpakking. De boten waren strak ingesealed en dus sneden we de verpakking voorzichtig los. Een andere mogelijkheid om de verpakking er in zijn geheel af te halen was er niet, daarvoor waren de boten te strak ingesealed. Toen de verpakking los was rolden we de restanten netjes op, deden er tape omheen en legden deze onder de boten op de aanhanger en motorwagen. Door de douane werden foto's gemaakt aan de buitenkant van de boten en één klom er in om de binnenkant te fotograferen en ontdekte een aantal dingen die niet op de invoices stonden vermeld te weten, radar apparatuur, stereo installatie, dvd speler, een flatscreen en een magnetron. Alles werd als bewijs op de foto gezet en ging mee het douane kantoor in. Ik was benieuwd hoe dit zou aflopen, afwachten maar weer.
17.15 uur
Ja het is al weer laat in de middag, we zijn even gestopt met rijden dat moest van onze gidsen en begeleiders die ons ongeveer een uurtje geleden hadden opgehaald vanuit het depot. Het heugelijke nieuws dat we eindelijk zouden gaan lossen bereikte ons in het restaurant waar we zaten te eten. We hadden al gehoord dat de boten vrij waren en dat we omstreeks 17.00 uur zouden worden opgehaald. Toen we het nieuws hoorden was het 14.00 uur en waren met het busje naar de stad gereden om wat te gaan eten. Toen we terug reden naar de vrachtwagen werden we gebeld dat er twee mensen stonden te wachten om ons naar de losplaats te brengen. Dat was om 15.30 uur en nu stonden we dus om 17.00 uur te wachten op… weet ik veel, want die jonge knullen die voor ons uitreden spraken natuurlijk geen woord Engels en schreeuwden alleen maar. Maar mij kregen ze niet gek, we zouden zó gaan lossen en dat was wat mij betreft het beste nieuws wat ik te horen had gekregen.
Oke, waar we dus op stonden te wachten, was dus op de importeur. Deze kwam met een dikke 'Lexus SUV' aanrijden, stopte circa 50 meter achter ons en wenkte de beide jongens dat ze naar hem toe moesten komen. Ze renden of dat de duivel hen op de hielen zat. Waarom niet gewoon vóór onze wagen gestopt en daar de zaken afgehandeld, het bleef een vreemd volk , maar ja misschien kon de man mijn tronie niet meer aanzien. Hoe dan ook de jongens kwamen even later terug en bevolen mij weer achter hen aan te rijden en dit heel langzaam te doen. Waarom snapte ik niet want de weg was zo slecht dat ik sowieso langzaam moest rijden maar wisten hun veel. De weg liep parallel aan de rivier de Djepper maar die kon je vanaf de weg niet zien. Er stonden mooie villa's met grote tuinen er om heen en mensen hadden daar hun eigen privé strandjes, duidelijk de betere buurt.
We waren al eerder een grote brug over gekomen en reden nu als het ware aan de andere kant van de stad.
We reden nog zo'n tien minuten langzaam door en werden intussen met een bloedgang ingehaald door die 'bij goochem' in zijn SUV, niet veel later moesten we stoppen. Rechts van ons bevond zich een zijweg van betonnen stelcon platen zonder stalen hoeklijn. Het onkruid woekerde welig tussen de brede voegen omhoog en het geheel zag er verwaarloosd uit. De jongens bevolen mij daar in te rijden, maar natuurlijk stapte ik eerst even uit om te kijken waar ik terecht zou komen. Het pad eindigde na circa 75 meter bij een stalen poort, er voor en er achter stonden grote bomen die met hun dikke takken boven de poort uitstaken. De importeur stond al druk naar een paar militairen te gebaren dat ze die dikke takken af moesten zagen. Jawel hoor, weer uniformen, weer militairen!!. De mannen klommen via de poort in de boom en begonnen druk te zagen. Ik liep terug naar mijn wagen en manoeuvreerde deze voorzichtig tot aan de poort. Daar wachtte ik tot het zagen gebeurd was en even later kon ik voorzichtig het afgesloten terrein op rijden. Het was een precisie werkje en ik zorgde uiteraard dat er niets geraakt werd, het zou wel zeer lullig zijn om in het gezicht van de haven nog even schade te maken. De ruimte achter de poort bleek een rommelige achtertuin te zijn, zo groot als een voetbalveld en bijna helemaal overwoekerd met onkruid. Naast de poort stond een oud houten huis waar de 4 militairen in bivakkeerden en een geitje aan een stuk touw stond buiten. De militairen zagen er slonzig uit en gedroegen zich opvallend onderdanig tegenover de importeur, die hier duidelijk op zijn territorium was. Zeer zelf verzekerd liep hij dan ook over het erf en was zo links en rechts bevelen aan het uitdelen. Ik moest rechts parkeren en hij wees mij waar de boten zouden komen te staan. De kraanwagen zou pas om 20.00 uur komen en zo begonnen wij vast rustig aan, met het los maken van de beide boten. Om 19.00 waren we daarmee klaar en rustten we wat uit in de schaduw op de aanhanger. De beide boten stonden nu los, op een paar spanbanden na die ze op hun plaats moest houden wanneer ik eventueel nog een stukje moest verrijden. Om 19.30 uur hoorde ik wat aankomen en…. ja hoor de poort ging open en daar kwam de kraan aanrijden met in zijn kielzog een Lexus SUV en nog een andere SUV.
De importeur begon, ik zou haast zeggen als vanzelfsprekend weer te schelden. Dit keer was de kraanmachinist aan de beurt, maar die bleef er Siberisch onder en ging gewoon door met zijn werk, wat zoals gewoonlijk de aderen in de nek van de man deden zwellen en de indruk wekten elk moment te zullen knappen(was het maar waar ) Enfin na wat geschreeuw en gezwaai met zijn armen was ik weer aan de beurt en hij gebaarde mij vooruit te rijden en verbood hij Greet en passant foto's te maken van het gebeuren omdat dit privé terrein is. Greet was de man al een paar dagen meer dan zat en maakte een foto midden in zijn gezicht , haalde haar schouders op en ging gewoon verder met fotograferen. Vincent die dit alles met doodsangst aan zag, scheet bijna in zijn broek van angst en vroeg Greet op te passen, maar zij trok zich van die angsthaas dus ook niets aan. Enfin de boten werden gelost en door Greet zijn daar foto's van gemaakt. Beelden zeggen meer dan woorden.

Vincent kwam op het idee om na afloop van het lossen de aanhanger te keren met de begeleidingsbus wat een hoop gedonder scheelde, dus dat was een goed idee. Het lukte hem, hoewel het om de donder niet makkelijk ging. We waren bezig met het opruimen van de aanhanger toen de importeur mij de telefoon in mijn handen drukte, het was Dimitri die vertelde dat we vanavond wel Kiev uit moesten rijden en buiten de stad moesten parkeren. Morgen moesten we dan op iemand wachten die naar ons toe zou komen om het laatste stempel op de CMR te zetten. Ik vertelde hem dat ik buiten de stad op de (E40) naar een TIR parking met een hotel er bij zou zoeken en vanavond zou hij nog van mij horen waar dat was, zodat de man met de stempel ons de volgende morgen makkelijk zou kunnen vinden. Dat was goed afgesproken en even later konden wij vertrekken. De importeur was zonder één woord te zeggen al vertrokken, graag gedaan mompelde ik nog in mijzelf, hoewel ik in geen 1000 jaar een bedankje van hem had verwacht. Even later reden we blij opgelucht de stad uit. We hadden de spullen stevig vast gesjord op de aanhanger, ik zou er niet graag de schuld van krijgen dat een motorrijder zijn nek zou breken over een stuk hout wat van mijn aanhanger was afgevallen. Vooral hier met die slechte wegen moest je onderweg voordurend controleren of alles nog goed vast zat op je motor wagen en aanhanger, knoop dat goed in je oren waarde collega's.
Gelukkig waren we al zo vaak door Kiev gereden dat we de weg naar de M06( E40) makkelijk terug konden vinden. Het duurde nog wel veertig KM voor we een TIR parking vonden met een goed hotel er bij en daar gingen we tevreden slapen nadat Greet en ik eerst nog een afzakkertje hadden genomen, maar toen lag Vincent al lang op één oor. Hij was dood moe vertelde hij ons en een borreltje op de goede afloop kon hij echt niet meer aan, ondanks zijn meer dan voldoende Red Bull's die hij de hele dag dronk..
's Morgens lekker gedoucht en ontbeten en nu maar wachten op de man met de stempel, inmiddels was het 10.15 en we hadden nog niemand gezien met een stempel in zijn achterzak, maar dat wachten waren we ondertussen wel gewend. Mij kregen ze niet meer gek en zeker niet een muis met een grote bek ( de spreuken op mijn site)
12.00 uur
Lekker gegeten en aan de koffie. Om 11.00 uur belde ik Dimitri om te vragen waar de man met de stempel bleef. De man bleek al onderweg te zijn was zijn antwoord, maar het was nogal druk op de weg.
12.30 uur
De man met de stempel was geweest en met een minuut weer weg. Ik had het noodzakelijke stempel op mijn 'CMR' en nu konden we eindelijk op weg naar de Oekraïns - Poolse grens.
We schoten die middag lekker op en maakten het allemaal weer opnieuw mee, slechte wegen, idioten die tot het laatst aan toe blijven inhalen en bijna een ongeluk veroorzaken. Het deed me sterk denken aan de 'autoput' van het vroegere Joegoslavië, de beruchte dodenweg waar je op elke kilometer een grafkrans zag liggen van iemand die daar doodgereden was of zelfs van hele complete families die waren omgekomen. We werden ook weer getrakteerd op paarden en koeien op de weg, dronken mensen op de fiets, diepe putten in de weg die je niet kon ontwijken omdat je op dat moment door een idioot werd ingehaald. Noem het maar op we beleefden het allemaal weer opnieuw, maar niets kon ons ontmoedigen we waren op weg naar de uitgang van dit labyrint vol van corruptie, leugenachtigheid en intimidatie. Er wachtte ons een vrij Europa en dat stemde me gelukkig. We vorderden die dag toch nog tot op 30 km voor de grens en gingen toen tevreden slapen dat wil zeggen, Vincent dook gelijk doodmoe zijn bed in en Greet en ik gingen nog even naar de bar van het hotel om vast een voorschotje te nemen op het feestje dat we morgen gingen bouwen, wanneer we eindelijk de Oekraïne uit waren, daarna gingen ook wij tevreden naar bed. We hadden een mooie kamer en prima badkamer, alles leek goed te gaan alleen morgen nog even die grens over waar ik zo lang had vast gestaan “Rave Ruska” en al onze zorgen zouden dan verdwenen zijn.
Woensdag 6 Aug.
07.00 uur uit de veren, lekker gebadderd, de laatste dag in de Oekraïne ging beginnen. Ik was benieuwd hoe het aan de grens zou gaan, eerst maar even ontbijten. Beneden gekomen hoorden we een druk geroezemoes uit de ontbijtzaal komen en …ja hoor daar zat de inhoud van een complete touringcar te ontbijten. De bediening vloog heen en weer en zag ons amper zitten. Ze keken naar ons alsof we van een andere planeet kwamen. Deze stille wenk was duidelijk genoeg en we besloten maar meteen op te stappen, we konden onderweg wel wat kopen in een tankstation.
We reden tot vlak voor de grens en omdat de diesel hier ongeveer één Euro per liter kostte, gooide ik de tanken nog even vol. Sinds ik de laatste keer had getankt hadden we toch al weer zo'n 1300 km gereden nietwaar! We aten daar nog iets van een koek en gingen door naar de vlakbij gelegen grens. Ik haalde het loopbriefje en een uur later had ik alle 5 stempels die ik nodig had te pakken. Het was lekker rustig hier aan de Oekraïnse kant, maar doorrijden was niet mogelijk omdat ik moest aansluiten in de rij naar de Poolse grens.
Vincent moest aansluiten in de rij op het spoor voor luxe wagens en stond daar nog steeds in een drie rijen dikke file te wachten voor de Oekraïnse grens. Het zou voor hem een lange dag worden, maar mijn dag kon niet meer stuk.
Ik had nu de benodigde stempels en kon de Oekraïne probleemloos verlaten, alleen nog een vignetje kopen voor Polen en ik was vrij! Dat was een wassen neus en niets vergeleken bij die Oekraïnse rompslomp (dacht ik ). Het was nu 11.00 uur dus afwachten maar….
12.00 uur.
Dit geloof je niet…denk je overal aan gedacht te hebben, blijkt tot mijn verbijstering dat je vanuit de Oekraïne, Polen in mag rijden met niet meer dan 200 liter diesel !!! Vanaf Duitsland, Tsjechië, Slowakije niets aan de hand, al wilde je met tienduizend liter de grens over, maar vanuit de Oekraïne mocht je met niet meer dan 200 liter het land in en moest je voor elke liter die je meer in je tank had 2 zloty betalen? In mijn geval was dat… 1000 liter te veel… 2000 zloty, omgerekend 620 Euro's.. kassa!!
Het is heel normaal dat vrachtwagens die internationaal rijden, grote diesel tanken hebben en je hebt dan al gauw te veel bij je en kan de Poolse douane zijn zakken vullen, leven het verenigd Europa, stelletje dieventuig. In het (echte) Europa kan ik tanken waar ik wil, Griekenland is met zijn diesel goedkoper, ook Spanje en Slovenië en een goede chauffeur doet zijn baas graag een plezier om daar dan ook zijn tanken vol te gooien maar dit sloeg alles. Een groot deel van de 1000 liter die ik teveel had getankt werd niet in Polen op gereden maar in de rest van Europa, ze liepen dus geen belasting mis van diesel die ik in hun land had moeten tanken, want met die 200 liter die ik wel mocht invoeren kwam ik Polen makkelijk door zonder daar te hoeven tanken. Dus wie kan mij nu even uitleggen op welke grond deze nieuwe lidstaat zich beroept, om ons zo uit te kleden. Ik had al vaker gemerkt dat die nieuwe lidstaten er behagen in schepten om ons (rijken van het westen) een poot uit te draaien op allerlei creatieve manieren om er zelf beter van te worden. Ik vroeg aan de ambtenaar die mij begeleidde naar het incasso bureau waar ik had kunnen lezen, in een voor ons leesbare taal, dus niet in het voor ons onleesbare Cyrillisch, dat we niet meer dan 200 liter diesel mochten meenemen, of waar er een formulier in het Engels, Duits of Frans hing, duidelijk zichtbaar bij de douane, zodat wij als leken van die uitzonderlijke regel kennis konden nemen. Vooral voor iemand die daar voor het eerst komt is dat van belang! De man antwoordde dat deze borden en briefjes met dergelijke informatie niet bestonden en dat het beleid in Brussel bekend was met die regel en daar mee akkoord ging en dat wij dat dan ook moesten weten ! Ik zei oké, maar zou het niet van een eerlijk beleid getuigen, wanneer u voor de mensen die niet op de hoogte zijn van uw beleid een waarschuwing zou op hangen?
Nee hoor antwoordde de ambtenaar arrogant daar kunnen wij niet aan beginnen. Nee jullie kijken wel uit zei ik, want dat zou jullie kapitalen aan inkomsten schelen op jaarbasis, hartelijk welkom in het verenigd Europa. De man haalde zijn schouders op en wekte de indruk zelf ook nog minstens 50 jaar nodig te hebben voordat hij een fatsoenlijke Europeaan zou zijn. Dit zakkenvullen gebeurt overigens niet alleen in Polen want de Hongaren hebben daar ook een handje van. Een aantal weken geleden betaalde ik nog 447.00 Euro aan de Hongaars-Serviese grens omdat ik 9 min. te lang had doorgereden. Ik was vast komen te staan door een ongeval op de ring van Boedapest en arriveerde daardoor 9 minuten te laat op een parkeerplaats. Ik liet de man zien dat ik had stil gestaan in de file maar de man wilde alleen maar scoren en liet zich dit buitenkansje niet afpakken! Nee nee zei hij streng…. je moet op tijd rusten anders breng je het overige verkeer in gevaar.
Gisteren in de Oekraïne werd ik vanaf de overkant van de weg aangehouden door een politie agent. Hij stak werkelijk met doodsverachting de rijweg over en wilde mij bekeuren voor, beweerde hij, te hard rijden. Dat vind ik voor die armoedzaaiers nog aanvaardbaar en ik betaalde hem rustig het smeergeld. Maar dat deze Hongaarse en Poolse overheidsdienaars je zo uitwringen ….dat noemen ze in Amerika “Legal Robbery in name of the Law”. En hier in de Europese unie word je legaal uitgemolken door de nieuwe lid staten.
Wakker worden daar in Brussel, stelletje omhooggevallen leken! En luister eens naar mannen die wél weten waar ze over praten en die jullie kunnen voorlichten hoe het werkelijk gaat, in plaats van een glas te heffen met zo'n nieuw lid van de Europese unie die zijn lachen niet kan houden en in gedachten al een nieuwe Mercedes aan het uitzoeken is van zijn extra inkomsten die hij gaat ontvangen van die naïeve glas heffende rijke landen uit Europa! Ze kleden ons uit tot op het bot en gaan straks lachend met al het transport binnen de Europese unie aan de haal en dan pas vragen ze zich daar in Brussel met verbijstering af, hoe dat nou in godsnaam mogelijk was? Misschien toch niet zo'n gek idee om je oor eens te luister te leggen bij mensen uit de praktijk in plaats van 'ouwe jongens krentenbrood' te blijven spelen met die zakkenvullers!! Zo…. Ik heb mijn gal weer even gespuwd en ik weet dat veel chauffeurs en transport ondernemers het met mij eens zijn en blij zijn dat er eentje zijn bek open doet over deze misstanden die iedereen ziet behalve de mensen die het moeten te zien. Oké, nu stop ik er écht mee en ga mijn verhaal afmaken.
Nadat ik gedurende een uur heen en weer wat formulieren had ingevuld, stempels had gehaald en het geld had betaald mocht ik eindelijk gaan rijden, 600.00 Euro armer en een ervaring rijker. Het plezier dat ik nu eindelijk weer in de Europese unie reed was door die Poolse Aktie hartgrondig verpest wat ik wel jammer vond, want ik had me deze verlossing wel wat feestelijker voorgesteld. Vincent stond nog steeds in de rij om Polen binnen te komen en wij belden naar Loosdrecht dat we met de vrachtwagen in Polen waren. We kregen van Wilbert, de planner van de combinaties in Loosdrecht, de opdracht om door te rijden richting Duitse grens, Vincent zou ons later makkelijk inhalen want die bus reed twee keer zo snel als wij. Nu zit ik te schrijven in een goed hotelletje 40 km voorbij Warsawa en heb ik Vincent die inmiddels ook in Polen rijdt verteld waar we zitten. Hij is onderweg hier naar toe en we verwachten hem rond middernacht
Hij had van 's Morgens 08.30 uur tot 's Avonds 19.30 uur aan de Poolse grens gestaan!! Wie moet ik nu nog overtuigen dat Polen nog lang niet in ons hardwerkende Europa thuis hoort?
Vincent arriveerde om 00.30 die nacht en we hieven ondanks onze tegenslagen toch nog, na enig aandringen van onze kant een glas met Vincent op de geslaagde Aktie. De volgende morgen namen we afscheid van hem. Hij ging met zijn nieuw gekregen combinatie naar 'Celting' een kust plaatsje in Noord Duitsland een klein bootje laden en wij reden met de bus naar huis, waar we middernacht doodmoe maar tevreden arriveerden. De volgende morgen de bus terug gebracht naar Loosdrecht, daar gezellig nog wat na zitten praten en uitgelegd. En zo kwam er een eind aan dat reisje naar de Oekraïne. En u vraagt me misschien of ik ooit nog eens die kant op ga??.....Zo gauw ze zich bij de Europese unie hebben aangesloten ben ik de eerste, voor het zo ver is mogen anderen het voor me opknappen, waarom?….ik denk dat ik daar geen antwoord op hoef te geven….toch?