Ontmoeting met Han Kriek
Internationaal chauffeur bij transport bedrijf Veldhuizen te Zaandam
Ondanks het feit dat de buitenlanders er in Nederland voor hebben gezorgd dat we kennis hebben kunnen maken met hun exotische gerechten en typische eet gewoontes is “Han Kriek” ( Een echte Hollandse jongen) er toch nog in geslaagd om aan dat brede aanbod een geheel nieuwe manier van eten toe te voegen!
Zó spectaculair zelfs, dat zijn Poolse buurman (op de parkeerplaats) van verbazing bijna van zijn stoel viel en daar in lengte van dagen over zal blijven vertellen aan een ieder die het maar horen wil .
Dat ging als volgt.
Han zoals gezegd een gemoedelijke Hollandse chauffeur die al jaren bij de firma Veldhuizen te Zaandam rijdt (waar heb ik die naam nog meer gehoord?) had zichzelf eens beloofd nadat hij ergens op een 'onheimliche' plaats stil kwam te staan, ik bedoel daar mee een plaats waar niets te krijgen was “geen eten of drinken” dat hem dat geen tweede keer zou gebeuren. Vanaf die tijd had hij altijd wat te eten bij zich en schafte hij zich een degelijk gaskomfoortje aan, inclusief een setje potten en pannen die over een handige inklapbare steel beschikten zodat je ze makkelijk kon opbergen. Wat het eten betreft had hij zich laten adviseren door zijn vrouw en zij had hem onder andere ook een blik zoals ze zelf zei, “overheerlijke” nasi goreng mee gegeven .
En inderdaad kwam hij op een zeker moment op een parkeerplaats te staan waar helemaal niets te krijgen was. Het lag dus voor de hand dat hij nu zijn eigen koks kwaliteiten in praktijk moest brengen.
'Han' waarvan een ieder weet dat het een uitstekend internationaal chauffeur is met een respectabel aantal jaren ervaring als zodanig en ongetwijfeld over nog een aantal prima kwaliteiten zal beschikken, blijft natuurlijk in de eerste plaats chauffeur en zoals een ieder weet heeft dat beroep weinig of niets te maken met dat van een keuken prinsesje en hem mag dan ook niet worden verweten dat hij misschien in de ogen van die beroeps groep wat onhandig , of misschien zelfs dom bezig was.
Maar goed laten we bij de les blijven, Han had dus inderdaad vol verwachting het bovengenoemde blik Nasi opengemaakt en de inhoud ervan in een pannetje leeggegooid. Het paste er eigenlijk niet helemaal in, maar door de inhoud heel voorzichtig te roeren, kreeg hij de nasi toch goed heet
Het gasbrandertje stond te snorren op zijn koel kastje wat vervolgens weer op de motorkamp stond en hij zelf zat op de bijrijders stoel en was (volgens hem) met kennis van zaken in het pannetje aan het roeren. Niets leek dat idyllische tafereeltje te kunnen verstoren…….. totdat hij besloot het pannetje van het vuur te halen en het voor zich op het geïmproviseerde tafeltje te plaatsen met de bedoeling om daar eens op zijn gemak van te gaan genieten. Hij pakte het pannetje bij de steel en liftte het van het gaskomfoortje en precies halverwege het komfoortje en zijn tafeltje klapte het steeltje naar beneden en stortte de bloedhete Nasi op zijn schoot en tussen zijn benen door op de vloer waar een keurig bergje werd gevormd. Hij keek er ontzet naar en zag zijn lekkere Nasi maaltijd in rook opgaan en bleef toen even ontgoocheld naar buiten turen …. Daarna keek hij opnieuw naar de vloer en dacht… ach “what the hell”, met dat bergje Nasi is niets verkeerds aan de hand. Kan mij het schelen ik stap uit, pak een lepel en ga naast de wagen staan om dat bergje op te eten, alleen de onder kant is vies dus de rest is voor mij!.
Zo gezegd zo gedaan en zo kon je 'Han' even later naast zijn truck zien staan met de deur aan de bijrijders kant open, om smakelijk de nasi van de vloer op te eten.
De Poolse chauffeur die naast hem op de parkeerplaats stond keek vanuit zijn cabine omlaag en kon zijn ogen niet geloven. Hij wreef er voor zekerheid eens flink in, maar het was toch echt zo….. naast hem stond een Nederlandse chauffeur op zijn gemak een berg Nasi van de vloer te eten.
Dat het soms zo netjes kon zijn dat je van de vloer kon eten, daar had hij wel eens van gehoord, maar dat die gekke Hollanders dat ook daadwerkelijk deden, dat zou niemand ooit geloven stelde hij voor zichzelf vast.
Toen Han zijn verhaal had verteld moest hij opnieuw hartelijk lachen en ook ik vond het een prachtig verhaal .Vind je het goed dat ik het op mijn site plaats vroeg ik hem?
Natuurlijk antwoordde hij lachend, zelf moet ik er ook nog steeds om lachen wanneer ik er aan terug denk, dus laat de rest van Nederland ook maar lachen!,
Nadat we onze koffie hadden opgedronken, wat we overigens niet zelf hadden gezet, maar in het grens restaurant van Meer hadden genuttigd waar ook de ontmoeting plaats vond , namen we hartelijk afscheid .
'Han', bedankt voor het prachtige verhaal. Je hebt weer een leuke bijdrage geleverd aan mijn rubriek “Ontmoetingen onderweg” .De rubriek welke uitsluitend wordt bevolkt door de echte mannen van de grote weg. Het is me een eer om jou daarbij te mogen plaatsen. Ik wens je nog vele veilige kilometers en veel geluk met je nieuwe truck die je volgende week krijgt.
Groeten van je collega, Ad Bruynzeel .