Portsmouth 06 Juli 2003 01.00 uur

De rook in de pub was om te snijden. De temperatuur was als een tropische hoerenkast op het heetst van de dag en het lawaai was gelijk aan een Jodenmarkt.
Grote zweterige kerels baanden zich een weg naar de tap waar het verlossende bier werd geschonken tegen woeker prijzen.
Ook vanwege de warmte schaars geklede dames droegen niet bij tot verkoeling, integendeel.
Toch was de stemming in deze kroeg opperbest en bevestigde daarmee het gezegde, er gaan veel makke schapen in een hok.
David was in een verhitte discussie gewikkeld met één van de havenarbeiders.
Het ging er over of de lengte van de arm er mee te maken had dat je je sterker kon opstellen bij het armdrukken.
De gemoederen liepen hoog op en het zag er naar uit dat het op een knokparty ging uitlopen, maar voor het zover was drong zich een enorme kerel tussen de strijdende partijen.
Hij hief zijn gespierde blote armen op en schreeuwde boven het lawaai uit “STOPPEN… dit probleem kan veel leuker worden opgelost, wij zullen jullie meningsverschil in de praktijk gaan toetsen. Ik ben de scheidsrechter en jullie mogen zelf het bewijs leveren.
Bovendien krijgt de winnaar de hele avond vrij drinken, wat de verliezer dan uiteraard moet betalen. Kom op, maak ruimte op deze tafel en neem plaats.
Hij pakte twee nog brandende kaarsen van de lambrisering en plaatste deze aan beide zijden van de rechthoekige tafel.
Oké zei de reus, jij gaat hier links van mij zitten en jij rechts. Jullie mogen de zijkant van de tafel vastpakken met je linkerhand en verder zijn er geen regels. Jullie beginnen met drukken wanneer ik het zeg en niet eerder.
De mannen knikten zwijgend en keken elkaar strak in de ogen. David was weliswaar wat kleiner dan zijn tegenstander, maar had nog altijd een lengte van 1.80 Mtr. en een gewicht van 90 KG. Hij bezat ook een paar indrukwekkende bovenarmen die er op wezen dat hij zijn brood niet verdiende met de muis van een computer, maar gewend was zwaar werk te doen. Verder had hij een indrukwekkende torso met daaronder een paar stevige op het oog wat te korte benen wat hoogst waarschijnlijk gezichtsbedrog was omdat zijn bovenlijf zo fors was uitgevallen.
Wat nog meer aan hem opviel waren zijn donkere ogen die de indruk wekten dat hij altijd plezier had, wat niet eens zo ver bezijden de waarheid was.
Er waren al heel wat mooie dames voor hem gevallen en misschien was dat ook wel de reden dat zijn ogen lachten. Verder had hij een vriendelijk gezicht met een stoere uitstraling, een kuiltje in zijn kin wat er toe bijdroeg met een vriendelijk maar geduchte tegenstander te doen te hebben.
Davids tegenstander “Bill de Bull” had een lengte van 1.90 Mtr. en woog ongeveer 110 KG. Hij was te vergelijken met een stier, een dikke nek met grof afgewerkte ledematen van alles een beetje te veel. Zijn ogen stonden dicht bij elkaar en hij loenste een beetje.
Hij straalde kracht en domheid uit, bovendien moet eerlijkheidshalve vermeld worden dat hij al de nodige biertjes had gedronken wat aan zijn bolle gezicht duidelijk te zien was.
Dit was rood aangelopen en dreigde met deze wedstrijd in het verschiet alleen nog maar roder te worden wat zijn bijnaam “Bill de Bul” alleen nog maar duidelijker maakte.
Bill was er overigens 100 % van overtuigd dat het een gewonnen race voor hem zou worden. Hij zou met zijn veel langere armen deze mug in één klap uit de droom helpen en de rest van de avond gratis drinken, dat stond hem wel aan.

Intussen hadden zich tientallen mensen om de tafel verzameld, mannen en vrouwen met verhitte gezichten, wel of niet met een glas in de hand.
De eerste aanmoedigingen werden al gegeven, het was duidelijk dat de “Bull” een lokale bekendheid was en David een outsider.
Toch werd ook David aangemoedigd, vooral door de dames die hem al de bijnaam “Handsome” hadden gegeven. Davids ogen leken nog meer te lachen door deze aanmoedigingen. De scheidsrechter hield een vol glas bier omhoog en verzocht om stilte.
Dames en Heren, de strijd gaat beginnen als ik deze pul bier heb leeggedronken en let op!, na de eerste harde boer begint de wedstrijd.
De scheidsrechter zette de volle pul bier aan zijn mond en goot deze in één keer naar binnen.
Even was het doodstil, de reus genoot van de aandacht en liet toen een harde boer.
Jaaaah, schreeuwde het opgewonden publiek en gelijkertijd kwam er een enorme spanning op de armen van de beide mannen te staan. Hun spieren spanden zich als kabels onder de huid, de ogen bleven elkaar aankijken en er was geen beweging te bekennen in de beide armen.
Het publiek was uitzinnig en schreeuwde hun longen uit het lijf.
David voelde de houten stoel onder zijn kont weg glijden en merkte dat dit bij de “Bull” ook het geval was. De tafel begon ook gevaarlijk te schuiven onder het geweld en slechts één moment van zwakte zou genoeg zijn om te verliezen.
Beide spelers waren zich hiervan bewust en hun spieren stonden als snaren gespannen.
Het zou een kwestie van de langste adem worden realiseerde David zich en stelde zich daarop in. De armen bewogen zich nu beurtelings naar links en rechts, echter nog lang niet genoeg om de haren die zich bovenop de hand bevonden te schroeien.
Dit houd ik niet lang meer vol dacht David en keek nog steeds in de kleine ogen van zijn tegenstander en constateerde dat deze nog wel wat reserves had.
Hij moest nu echt wel iets slims bedenken wilde hij nog winnen. Zijn hersenen werkten op volle toeren.
Opeens ging er in het publiek vlak achter “Bill” een mobiele telefoon. David reageerde heel alert en riep…“Bill telefoon”. Bill verslapte één honderdste van een seconde zijn concentratie en dat was voor David genoeg om nog eenmaal al zijn krachten in zijn arm te mobiliseren en wist zodoende Bill te verrassen. Met een rot klap knalde hij de rug van zijn hand op de brandende kaars die daardoor meteen werd gedoofd.
Bill brulde het uit van woede en frustratie, maar het publiek joelde opgewonden.
Zij namen David op hun schouder en deze liet zich meevoeren naar de bar waar hij meteen een pul bier kreeg aangeboden. Bill de Bull slenterde ook naar de bar en zag er ontgoocheld uit, hij was het niet helemaal eens met de uitslag.
David keek hem lachend aan en zei: ja Bill, wie niet sterk is moet slim zijn.
Hij gaf hem een vriendschappelijke klap op zijn schouder met het gevolg dat Bill eigenlijk niet kwaad kon blijven. Hij haalde zijn schouders op en zei: oké man zand er over, het is veel te warm om ruzie te maken.
Schenk mij er nog maar eentje in barman riep hij, ik sterf van de dorst. Hij proostte met David en mengde zich toen weer onder zijn vrienden.
David was inmiddels op een vrijgekomen barkruk gaan zitten naast een dame die hem met meer dan gewone belangstelling zat aan te kijken. Aangezien hij wat betreft de vrouwtjes wel het één en ander gewend was sloeg hij daar eerst geen acht op, maar na een paar minuten werd hij toch nieuwsgierig en besloot te vragen vanwaar deze belangstelling.
Hij deed dit op zijn eigen charmante manier. Zijn levensmotto was dan ook, ieder mens heeft recht op een vriendelijk woord, tenzij ze het tegendeel bewijzen. Mag ik u een drankje aanbieden, vroeg hij haar vriendelijk.
Ze verstond hem amper door het lawaai, maar aan zijn mond kon ze zien wat hij haar vroeg. Ze knikte vriendelijk en antwoordde, graag een droge witte wijn. Hij gaf de barman een seintje en deze had maar weinig aanwijzingen nodig om de bestelling te begrijpen.
Even later stond het glas al voor haar. Ze hief het op in de richting van David en zei “Proost mooie jongen”, het was een mooie show die je daar weg gaf.
Ook David hief het glas en lachte, terwijl hij bevestigend knikte.
Het ijs was gebroken en David ontdekte dat zij buiten een mooie vrouw ook nog een intelligente vrouw was en dat het de moeite waard was om haar wat beter te leren kennen.
Laat ik vanavond maar niet teveel drinken dacht hij bij zichzelf, je weet maar nooit.
De dame die zich inmiddels had voorgesteld als Daisy Ward, zag er uit als een vlotte dertiger, modieus gekleed, een goed verzorgd uiterlijk en het zag er naar uit dat zij zich dat ook bewust was. David was benieuwd naar de dingen die je niet direct aan een vrouw kon zien en besloot om voorzichtig het één en ander uit te vissen, maar voordat hij daar nog aan kon beginnen keek ze hem schaamteloos recht in zijn ogen en zei…..ik weet niet waar je aan denkt, maar vergeet het maar zo'n vrouwtje ben ik niet.
David keek oprecht verschrikt en zei: nee nee, daar dacht ik niet aan, waar ik wel aan dacht was, wat zal ze nog meer in huis hebben dan een sexy figuur en een mooi smoeltje.
Ik vind dat je met deze ingrediënten al behoorlijk rijk bedeeld bent, op meer durf ik haast niet te hopen. Daisy keek hem geamuseerd aan en meteen had hij al spijt dat hij zo recht door zee was geweest.
Dus vrouwen met een goed figuur en een mooi smoeltje hebben volgens jou al voldoende in huis, daar hoort niet ook nog eens een gezond verstand bij bedoel je dat soms? Ze keek hem met een geamuseerde blik aan. David werd er wat verlegen van en mompelde een verontschuldiging………..
Wat zei je vroeg Daisy. Sorry Dais foute boel, zullen we het nog eens opnieuw proberen ik heb spijt van die opmerking.
Ze keek hem nu lachend aan en zei, oké je bent niet de eerste die dat denkt zand er over, bied mij nog maar een drankje aan.
Onderwijl ze dat zei, goot ze het beetje wijn wat nog in haar glaasje zat in één keer naar binnen. Goed voor de dorst met die warmte verontschuldigde ze zich.
De rest van de avond zaten ze gezellig te praten en zo kwam hij te weten dat zij onderwijzeres was op een plaatselijke hogere school en dat ze hier geboren en getogen was,
Toevallig net als hij 34 jaar oud was, een zoon had van 14 jaar, gescheiden en voorlopig geen plannen had om zich ook maar aan iemand te binden.
David vertelde haar dat hij eigenaar was van een gloednieuwe truck die hij na jaren ploeteren vrij had van de bank en nu eindelijk goed ging verdienen met het rijden van containers door heel Europa en omstreken.
Zij had met belangstelling naar hem geluisterd en zo af en toe wat vragen gesteld, zodat David merkte dat haar belangstelling veel verder ging dan alleen het onderwijs. Tegen de tijd dat de pub ging sluiten, leek het of ze elkaar al jaren kenden.
David had alle eventuele erotische avonturen voor die nacht al naar de achtergrond gedrongen en vond het een geslaagde avond of nacht. Ze hadden hun mobiele nummers uitgewisseld en Daisy was naar huis gegaan nadat ze als vrienden afscheid hadden genomen.
Inmiddels was Bill de Bull in een heftige discussie gewikkeld met de bareigenaar over de rekening die hij niet kon betalen en David vroeg wat het probleem was. Deze dikke stierenkop heeft geen geld genoeg om af te rekenen zei de barman.
In plaats daarvan wil hij mij een prullerige camera aanbieden als onderpand, maar daar begin ik niet aan want voor ik het weet run ik hier geen pub maar een pandjeshuis.
Nee… nee en nog eens nee, je betaalt mij die 80 pond of je krijgt een lokaal verbod totdat je je schuld hebt betaald. Ho ho kwam David tussen beiden, laten we dit vooral rustig en als volwassen mensen oplossen.
Ik betaal voorlopig die 80 pond voor je en jij geeft mij dat cameraatje. Volgende week kom ik hier toch weer terug, en dan krijg je hem voor die 80 pond weer van mij terug.
Bill knikte gretig, gaf de camera aan David en zei, oké hier heb je de camera maar geloof me hij is véél meer waard. Hij is digitaal, in de winkel betaal je er zeker 300 pond voor maar die domme kastelein snapt daar niets van. Beloof me dat ik de camera weer terug kan kopen met rente, anders vermoordt mijn vrouw me als ze dit merkt. Hij gaf David het tasje met het toestel en de snoertjes. David stelde hem gerust en hing de camera met de lus die er aan zat om zijn nek. Het tasje stopte hij in zijn achterzak en betaalde de kastelein die het allemaal hoofdschuddend had gade geslagen.
Even later stond hij buiten. Hij moest nog een aardig eindje lopen naar de veerhaven waar zijn truck geparkeerd stond. Morgenavond zou hij de ferry oprijden en deze zou hem naar “Cherbourg” in Frankrijk brengen, vanwaar hij door zou rijden naar Zuid-Spanje (Gibraltar). Daar zou hij de container omwisselen met één die dan weer voor Portsmouth bestemd zou zijn. Dit alles stond in zijn nieuwe contract wat hij gisteren had afgesloten voor een heel jaar en een beste prijs.
Hij grinnikte in zichzelf, hij was tevreden zoals de zaken er nu voor stonden.
Hij had de bank zijn laatste aflossing betaald en meteen gezegd dat ze in de stront konden zakken met hun nieuwe “wurgcontract”. Eindelijk vrij van die uitnemers dacht hij tevreden. Vanaf nu is elke Penny die ik verdien voor mij en mijn truck.
Onderwijl hij dit alles liep te overdenken, passeerde hij een groot rood bakstenen gebouw. Het was een oude fabriek welke voor een deel was gesloopt, maar waarvan de muur aan de straatzijde nog intact was. Een mooie plek om even een plas te plegen dacht hij.
Hij liep omhoog langs het talud via een open stenen poort naar het donkere gedeelte wat vroeger de fabriekshal was geweest. Het was er naargeestig donker en het rook naar oud ijzer en machine olie. Even moest hij wennen aan de duisternis en besloot toen over te gaan waar de natuur hem toe dwong.
Net stond hij zich te bedenken hoe het kwam dat een man altijd ergens tegen aan moest plassen toen hij in de verte een geluid hoorde. Het was duidelijk een auto die naderde, alleen was hij er niet zeker vanuit welke richting het geluid kwam. Dit duurde niet lang want plotseling zwaaide er een lichtbundel de loods binnen. Gelukkig was hij klaar en bracht snel zijn broek in fatsoen. Onwillekeurig verborg hij zich achter de stenen pilaar, waar hij net nog al filosoferend tegen aan had staan plassen.
De wagen reed naar het midden van de loods en stopte. De lichten bleven zijn richting uit schijnen en hij moest tegen het licht inkijken wilde hij zien wat daar gebeurde.
Eerst zag hij niets maar hij hoorde des te meer. Zijn haren in zijn nek gingen rechtop staan, toen hij het ijzingwekkende geschreeuw hoorde van een jong meisje wat smekend om haar moeder riep. Hij stond als aan de grond genageld te trillen op zijn benen en kon maar amper begrijpen wat er zich vlak voor zijn ogen afspeelde.
Opeens zag hij een grote man met een pet op als die van een 'privé chauffeur' door de lichten voorlangs de auto lopen, terwijl hij een jong meisje voor zich uitduwde.
Haar lange blonde haar scheen als een waaier van licht om haar gezichtje. Ze huilde met lange zielige uithalen terwijl de chauffeur haar in de rug naar de andere kant van de auto duwde.
Vanaf de andere kant kwam een keurig geklede “Heer” hen tegemoet en David wist dat hij de rest niet wilde zien. Hij dacht koortsachtig na wat hij kon doen om het meisje te helpen.
Niet je kop verliezen dacht hij die kerels zijn misschien gewapend, wat kan ik in godsnaam doen. Hij greep onwillekeurig naar zijn borst en ontdekte de camera.Vliegensvlug pakte hij deze en richtte op de auto in de hoop dat ze van de flitser zouden schrikken en zouden stoppen met hun vreselijke voornemen. Hij drukte op allerlei knoppen maar er gebeurde niets en ondertussen ging het vloeken en huilen maar door, hij werd er bijna gek van. Het leek een eeuwigheid te duren en toen hij het bijna wilde opgeven kwam er ineens een felle dubbele flits uit zijn toestel welke de hele binnenplaats verlichtte. Het kenteken van de auto lichtte fel op vanwege de reflecterende verf.
De twee mannen keken verschrikt midden in de camera, één seconde gebeurde er niets en toen brak de hel los. Schoten klonken door de hal weliswaar gedempt, maar bij David kwamen ze over als kanonschoten en het leek hem dan ook het verstandigste om achter de pilaar te blijven staan.
Het meisje schreeuwde zonodig nog hysterischer en in deze kakofonie van geluiden besloot David af te wachten tot het magazijn van het pistool leeg was en er dan als een haas vandoor te gaan. Hopelijk zouden de mannen af zien van een achtervolging en met een beetje geluk zou het meisje van de verwarring gebruik kunnen maken om de benen te nemen dacht hij hoopvol.
Opeens stopte het schieten en meteen maakte hij van deze gelegenheid gebruik om er als een speer vandoor te gaan en rende door de zelfde poort naar buiten als waar hij door binnen gekomen was.
Alles lukte en even later stond hij hijgend buiten de muur bij te komen, zijn oren gespitst of er misschien toch nog achtervolgers kwamen.
Na enige minuten hoorde hij de wagen wegrijden en kon hij eindelijk tot zichzelf komen.
Godsamme wat een nacht dacht hij opgewonden……wat nu ?

Naar de politie en daar alles vertellen leek hem de beste oplossing. Hij kon als bewijs materiaal zijn fototoestel geven, zodat de daders dan waarschijnlijk snel en zonder moeite gepakt konden worden.
Eigenlijk niet eens zo'n gek idee dat ik dit gedaan heb dacht hij trots bij zich zelf, nu nog zien uit te vinden waar het politie bureau is.
Hij keek uit naar een taxi of iemand die hem misschien kon helpen. Het was inmiddels 03.00 uur in de nacht en dit deel van de stad totaal uitgestorven. Verlaten liep hij verder toen hij in de verte ineens een verlicht bord ontdekte met een duidelijk opschrift “Police Office”. Enkele politie wagens stonden voor het gebouw en er scheen wat schaars licht door de ramen.
Zijn hart maakte een sprongetje, het geluk had hem nog niet in de steek gelaten. Automatisch ging hij sneller lopen en merkte dat zijn stemming er zelfs beter op werd.
Aangekomen bij het bureau viel het hem op dat er een wagen met alleen zijn parkeer lichten aan stond te wachten. Het was onmiskenbaar een 'Bentley' met achter het stuur een in uniform gestoken chauffeur.
Ergens ging er een belletje rinkelen maar nog niet luid genoeg om hem te doen stoppen met zijn voornemen. Hij liep stevig door naar de ingang van het bureau en merkte dat de chauffeur uit zijn wagen stapte en ook in de richting van het bureau begon te lopen. Hij hield zijn rechterhand verborgen in de zak van zijn uniformjas, de stille wenk was niet mis te verstaan! Toch bleef David doorlopen naar de ingang en schatte dat hij daar eerder zou aan komen dan de chauffeur. Hij rekende er op dat de man niet zo stom zou zijn om op deze plek te gaan schieten
Nog maar een paar meter en hij zou bij de deur zijn.
Hij negeerde de chauffeur en liep naar de ingang. Laat de deur in godsnaam open zijn dacht hij bij zichzelf. Hij greep de koperen knop en draaide die naar rechts, trok er aan en de zware deur zwaaide open. Snel stapte hij naar binnen en zag vanuit zijn ooghoeken dat de chauffeur zijn pas inhield en bleef staan.
Mooi dacht hij, blijf jij maar mooi buiten.
Hij liep de brede gang door en kwam in een wachtruimte terecht. De muur hing vol met posters over allerlei zaken en vooral die van “Wordt Vermist”.
Op de balie stond een belletje, zo één welke je vaak in een hotel kon vinden.
Hij bedacht zich geen moment en gaf er een ferme klap op. Het geluid schalde door de hal en moest zelfs bij de buren te horen zijn geweest.
Hij hoorde wat gestommel in de kamer ernaast en even later zwaaide de houten deur open. Er trad een agent naar buiten zonder hoofddeksel, gestoken in een morsig uniform.
De man moest zeker dik in de zestig zijn geweest en had de uitdrukking van iemand die het meer dan zat was politieagent te zijn en reikhalzend uitkeek naar de dag dat hij eindelijk met pensioen kon gaan. Hij keek demonstratief op zijn horloge en richtte zijn vermoeide blik naar David en zei met een niet zo vriendelijke stem, ik hoop dat het de moeite waard is waarmee je mij midden in de nacht komt lastig vallen. Ten overvloede voegde hij er nog aan toe, ik ben op het ogenblik absoluut niet in de stemming om naar een onzin verhaal te luisteren, kom binnen en vertel me wat je op je hart hebt.
David betrad een grote kamer en zag dat er nog iemand zat, geen politie maar een keurig geklede heer die best eens bij een Bentley met privé chauffeur kon behoren.
Opnieuw rinkelden de alarmbellen en deze zorgden er voor dat David extra op zijn hoede was.
De goed geklede man keek David zeer nadrukkelijk aan en sprak tegen de politieagent, nou moet ik me toch sterk vergissen maar dit is sprekend de man waar ik het zo-even met u over heb gehad. Hij heeft geprobeerd om praktisch onder mijn neus mijn Bentley te stelen, ik geloof mijn eigen ogen niet. Ik sta er op dat u deze man onmiddellijk arresteert. Ongelooflijk dat hij hier zomaar het bureau binnen komt lopen.
De man stond op uit zijn stoel en pakte ondertussen een zakdoek uit zijn zak. Het was een dure zakdoek met een autogram er op geborduurd. Hij keek met minachting naar David die even niet wist wat hem overkwam.Voordat hij iets kon zeggen ging de man verder, ik sta er tevens op dat u mij zijn gegevens verstrekt, zodat ik kan controleren of hij zijn verdiende straf wel heeft gekregen.
De agent knikte zichtbaar onder de indruk van deze ongetwijfeld politieke zwaar gewicht en maakte aanstalten om David te arresteren

De alarm bellen die David nu hoorde waren oorverdovend. Hij besloot dat er maar één oplossing was….. maken dat hij weg kwam.
Hij bedacht zich dan ook geen moment en nam een snoekduik naar de deur en wist zodoende de agent met een schijnbeweging te passeren en vluchtte in een paar seconden het bureau uit. Buiten gekomen zag hij van uit zijn ooghoeken de chauffeur die uit zijn auto stapte en een pistool tevoorschijn haalde. In een zigzag run wist David de kogels te ontwijken die de chauffeur lukraak op hem af vuurde
Zo belandde hij compleet buiten adem bij de eerste beste zijstraat waar hij achter een haag in een voortuin bleef liggen om zich zo voor eventuele achtervolgers te verbergen. Enige minuten bleef hij nahijgen en merkte dat er van een achtervolging geen sprake was.
Langzaam kwam hij overeind, keek voorzichtig om zich heen en merkte dat de kust veilig was. Hij klopte zijn kleren af en besloot spontaan om zich van nu af aan nergens meer mee te bemoeien en begon toen, weliswaar voorzichtig aan de terug tocht naar de veerhaven.
Na zeker een uur lopen en daarbij voortdurend om zich heen kijkend bereikte hij de veerhaven waar zijn truck geparkeerd stond.
Inmiddels begreep hij ook waaraan de man hem had herkend. Stom dat ik dat niet meteen door had dacht hij, want met dit fototoestel om mijn nek liep ik er duidelijk mee te koop.
Het begon aan de horizon al te gloren toen hij doodmoe in zijn bed rolde.
Hij vergat zijn gordijntjes te sluiten en viel als een blok in slaap
Het was half vijf, zijn dag zat er op.

Ja David dat ben ik, Daisy. David herkende haar stem onmiddellijk en was blij verrast

Hé Daisy ben jij dat riep hij veel harder dan nodig was, wat een leuke verrassing op de vroege morgen en meteen vroeg hij bezorgd, er is toch niets aan de hand hè ?
Nee gelukkig niet antwoordde ze, maar over een half uurtje ga ik naar school en ik had er gewoon zin in om je stem nog even te horen. Er volgde een korte stilte voor ze weer verder ging, gek eigenlijk zoiets heb ik de laatste jaren niet meer meegemaakt. Toen was het weer even stil en voegde ze er spontaan aan toe, en hoe is het met jou in je mobiele huisje?
David die even bij moest komen na deze spraakwaterval zei….mijn mobiele huisje, wat bedoel je daarmee.
Wanneer je zoiets zegt krijg ik een visioen van een kleine caravan op een circus terrein. Nee man antwoordde Daisy lachend, ik bedoelde natuurlijk je truck daar slaap je toch in had ik begrepen.
Ohh bedoelde je dat zei David plagerig, nou volgende week moet je maar komen kijken, dan zal ik je er meteen het één en ander over uitleggen. Het zijn tegenwoordig zeer moderne en comfortabele trucks, uitgerust met uitstekende bedden en ander comfort. Ik nodig je hierbij uit om volgende week een borreltje in mijn truck te komen drinken. Wauw, ik kan haast niet wachten antwoordde Daisy lachend. Vind je het goed dat ik dan ook mijn zoon mee neem, want toen ik hem over jou vertelde was hij meteen hartstikke benieuwd.
Ja hoor, kom maar met wie je wil als je maar zorgt dat je er zelf ook bij bent antwoordde hij lachend
Nou we komen graag hoor en nog wat David, wil je voor ons een aapje mee brengen, het schijnt dat ze er daar in Gibraltar genoeg hebben.
Ja hoor voor jou altijd antwoordde David, als je zelf maar voor de batterijtjes zorgt ha ha ha
Maar Dais nu even serieus, nu ik je toch aan de lijn heb moet ik je nog iets vertellen wat ik vannacht zag gebeuren toen ik naar mijn truck terug wandelde. Hij vertelde haar het hele verhaal zo duidelijk mogelijk en merkte dat ze vol interesse luisterde, ze viel hem niet één keer in de reden.
Nadat hij was uitgesproken bleef het even stil aan de andere kant van de lijn.
Toen ze weer begon te praten hoorde hij aan haar stem dat ze licht was aan geslagen. Wat zijn dat in godsnaam voor mensen die zoiets doen en dan dat schieten…..ongelooflijk. Het lijkt wel Wildwest in Portsmouth, wat zal je geschrokken zijn.
Het was opnieuw even stil voordat ze hem vroeg, wat ga je nu verder doen? Ja wat moet ik doen, ik heb weinig keus. Vandaag moet ik hier in de haven een container laden waar ik vanavond mee de Ferry moet. Ik kan het mij niet permitteren om nog eens tien uur extra te wachten, want dan krijg ik problemen met de ontvanger in Gibraltar.
Dat is een fabriek die op onderdelen wacht uit mijn container en als die niet op tijd geleverd krijgt staat de productie stil. Dat begrijp ik zei Daisy, maar kan ik ondertussen misschien iets voor je doen. David dacht even na en antwoordde, ja misschien kan jij eens nagaan of er ergens een meisje van een jaar of veertien wordt vermist. Ze had blond wollig haar meer weet ik niet. Voor jou met je kennissen op school moet het toch niet zo moeilijk zijn om daar achter te komen.
Maar één ding, doe alsjeblieft voorzichtig want die tegenstanders schuwen het geweld niet zoals je weet. En dan nog iets, het klinkt misschien wat ver gezocht maar tot nu toe weten de tegenstanders niet met wie ze te maken hebben. Het is niet uitgesloten dat vandaag of morgen iemand in de kroeg komt informeren naar een man met een fototoestel om zijn nek met andere woorden, kijk alsjeblieft uit met wie je omgaat en aan wie je iets verteld. Ja hoor antwoordde Daisy plagend je wilt dat ik uitkijk, maar ik moet wel voor jou uit gaan zoeken waar dat meisje is gebleven.
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt hoor en ik beloof goed op te passen.
Hij bedankte haar en vertelde dat hij uitkeek naar hun volgende ontmoeting
Ontmoeting riep ze, vind je het geen goed idee om mij elke dag om een uur of negen even te bellen, dan kunnen we elkaar op de hoogte houden van de gebeurtenissen, wat denk je daar van?
David begreep opnieuw dat hij niet met een dom blondje te maken had en antwoordde lachend afgesproken, ik beloof je elke avond te bellen en niet alleen om je op de hoogte te houden, maar nog meer omdat ik het ook fijn vind je stem te horen
Weer was het even stil aan de andere kant van de lijn, tot hij Daisy hoorde zeggen, ik vind het ook fijn om jouw stem te horen en beloof dat je op zal passen en kom goed thuis, of hoe jullie truckers dat ook zeggen.
Bye bye lieverd fluisterde David zacht in de hoorn en dacht gelijk bij zichzelf, zoiets heb ik geloof ik nog nooit tegen een meisje gezegd.
Hij liet de telefoon nog even aan zijn oor en dacht, het lijkt wel of ik verliefd ben. Ach ja wie weet, volgens mij is daar nog nooit iemand aan dood gegaan, bovendien voelt het best wel lekker. Neuriënd begon hij zich aan te kleden.
Toen hij niet veel later een grote kroes thee inschonk, betrapte hij zich er op dat hij stond te fluiten. Hmm mompelde hij, dat is lang geleden en toen na enig nadenken voegde hij er hardop aan toe, verliefd hè, nou laat maar komen ik ben er klaar voor.

Op de Ferry

Klokslag 10.00 uur die avond reed David de Ferry op. Hij kreeg een plaats vlak voor de deuren in de neus van het schip aan bakboord zijde. Hij kon nog maar net zijn cabine uitklimmen aangezien hij zijn truck strak tegen de spanten van het schip had moeten manoeuvreren .
Rechts stond hij met ingeklapte spiegels naast een afgekoppelde trailer die op een bok stond. Deze zou er aan de Franse kant door een Ferry trekker als eerste worden afgereden. Met moeite stapte hij uit en trok zijn weekend tas door de nauwe opening van zijn deur achter zich aan. Altijd het zelfde dacht hij als vee op elkaar gepakt en zie dan maar hoe je er uit komt, als je truck er maar in staat.
Ach, eigenlijk was dat over heel Europa het zelfde, of je nu op een Scandinavische Ferry of een Griekse ferry terecht kwam dat was geen verschil. Hij wist de weg naar boven, het was tenslotte niet de eerste keer dat hij met deze ferry vanaf
Eerst maar even een frisse douche nemen besloot hij en dan kijken wat er vandaag op het menu stond.
Het was een Franse boot en dan was het altijd maar afwachten wat de keuken je te bieden had. Maar goed dat was van later zorg, eerst even het zweet van de laatste twee dagen weg wassen..
Onder de hete stralen van de douche concludeerde hij, je mag zeggen wat je wil van die Franse ballentent, maar een lekkere douche hebben ze wel, harde stralen en goed op temperatuur.
Op zulke momenten voelde hij zich best tevreden en moest hij zichzelf er toe aanzetten om onder de douche vandaan te komen, maar zijn knorrende buik hielp hem daarbij.
Hij droogde zich af en trok schone kleren aan.
Nu nog even de tanden poetsen en de haren kammen. Van nature had hij krullend haar, maar hij hield dat lekker kort. Als hij zijn handen er één keer door heen haalde was dat meestal al voldoende. Lekker makkelijk dacht hij, nu nog wat centen in mijn zak en David is weer het Heertje. Hij wierp een laatste blik in de beslagen spiegel en gaf zichzelf een knipoog.

Boven bij de info balie wisselde hij wat ponden voor Euro`s. Gelijk maar een paar honderd dacht hij want die Euro`s kon je in heel Europa gebruiken, althans in de landen die hij zou aan doen gedurende deze reis.
Hij had de beschikking over een 'DKV' kaart en een 'SHELL' pas om probleemloos overal te kunnen tanken. Ondanks dat het niet goedkoop was, was dit wel erg makkelijk. Het had hem een bom duiten gekost om daar lid van te worden, maar nu hoefde hij niet met zo'n bos geld in zijn zak door Europa te rijden. De wissel koers die hij aan boord moest betalen, was legale diefstal maar dat wist je nu eenmaal op die Ferry's. Hij stopte de Euro's in zijn portefeuille en koerste op het restaurant af. Er was een aparte afdeling voor truckdrivers waar de chauffeurs rustig konden eten.
Het eten viel dit keer erg mee althans er was keuze genoeg. Hij besloot het zekere voor het onzekere te nemen en koos voor een groot bord Spaghetti Bolognese met daarover heen een dot aan elkaar geplakte geraspte kaas. Dat kan geen kwaad dacht hij tevreden, potje bier er bij en… hoppa… voor elkaar .

Hij liep met zijn blad naar een tafeltje dat een beetje afgezonderd stond van de andere chauffeurs. Niet dat hij zich daar niet thuis voelde integendeel, maar vanwege de rook. David was een niet roker en over het algemeen had hij daar geen problemen mee. Hij kwam tenslotte ook in rokerige pubs, maar met eten zat hij toch liever in een rookvrije ruimte vooral als hij de keus had en die had hij hier. Net wilde hij met het eten beginnen, toen er een chauffeur met een blad eten in de hand beleefd aan hem vroeg of hij bij hem aan tafel mocht plaatsnemen. Natuurlijk, als je maar niet met je eten knoeit antwoordde David.
De man bedankte, nam tegenover hem plaats en stapelde zijn dienblad leeg. Ook hij had er een potje bier bij, verder een bord patat met wat sla en een stukje vlees. Zijn bord was niet zo achterlijk vol gestapeld zoals je vaak zag bij mensen die voor het eerst aan boord van een ferry het lopend buffet ontdekten.

Ze stouwden dan hun bord vol met alles wat ze maar konden pakken en kwamen daarna nogmaals voor een tweede lading, terwijl ze het eerste bord nog lang niet hadden leeggegeten Het eerste bord werd dan door een hoofdschuddende steward weggehaald die daar natuurlijk al lang niet meer van op keek. Eet smakelijk zei de nieuwkomer vrolijk tegen David, ik was hier wel aan toe. David knikte en ging door met eten. De mannen aten zwijgend hun maaltijd met af en toe een slokje bier, totdat ze na afloop van de maaltijd tevreden onderuit gingen zitten en voldaan over hun buik wreven. Nu alleen nog een lekkere kop koffie opperde de nieuwkomer en vroeg David of hij er voor hem ook maar meteen één mee moest nemen.
Graag een kop thee antwoordde David, de man knikte en was al weg

David keek hem na, het was een lange blonde kerel. Hij droeg een spijkerbroek met daarop een gekleurd T shirt, eigenlijk de gewone Outfit van een chauffeur.
Ook droeg hij van die zgn. Zweedse muilen zonder sokken wat niet zo wonderlijk was met het warme weer van de laatste dagen. Eenmaal terug van zijn missie zag David dat de man een vriendelijk en open gezicht had wat hem onder het eten niet was opgevallen. Proost maat zei de man en hief zijn kop koffie op. Proost pareerde David, moet je nog ver? Valt wel mee antwoordde de man, naar “Bordeaux”. Ik ben met een tanktrailer en ik moet even buiten Bordeaux op een chemische fabriek dertig ton gevaarlijke stoffen lossen, dus je begrijpt het wel hé, dat wordt de hele reis precies tachtig KM per uur rijden, om gek van te worden. Gelukkig heb ik airco anders zou ik hélemaal in slaap sukkelen, maar ja werk is werk, dus niet zeuren. Waar ga jij heen vroeg de man, ik zag dat je er een 20 ft container achter had hangen. Jij rijdt toch op die Scania torpedo 420?
David knikte, gaaf ding hoor ging de man verder die heb ik mezelf ook altijd gewenst, maar ja mijn baas wil er niet aan, te lang hè voor mijn tanktrailer en ik denk dat het ook een beetje boven zijn begroting is.
David lachte, ja goedkoop was hij niet maar ik heb hem wel vrij van de bank en zal er nog jaren plezier aan beleven, dus wat is wijsheid, duur of duurzaamheid. Zooo opperde de man eigenrijder, petje af hoor vooral met zo`n mooie truck, ik ben jaloers op je maar dan in het leuke natuurlijk.
De man nam nog een slok koffie, leunde achterover in zijn stoel en vroeg, maar waar ga jij eigenlijk heen? Gibraltar antwoordde David en daar staat als het goed is weer een andere twintig foot container voor me klaar. Vorige week heb ik een mooi jaarcontract afgesloten voor een pendeldienst tussen Portsmouth en Gibraltar, dus ik zal deze route nog wel een paar keer rijden.

Eindelijk ga ik nu mijn eigen zakken vullen in plaats die van de bank en ik kan je mededelen dat ik daar zin in heb, reken daar maar op. Ben je eigenlijk getrouwd, vroeg de man nieuwsgierig. Nee hoor en het ziet er voorlopig ook niet naar uit, maar ja je weet het maar nooit antwoordde hij en moest daarbij ineens aan Daisy denken.
Daar heb je gelijk in lachte de man je weet het inderdaad maar nooit, het kan je zo maar gebeuren dat je een leuke meid tegen het bevallige lijf loopt en dan moet je stevig in je schoenen staan wil je niet voor de bijl gaan!
Voor je het weet ben je getrouwd, dat heb ik wel gezien bij een kennis van mij moet je horen, dat ging zo……………

Het Russiche bruidje

Die gozer reed al een tijdje op Moskou met een dieplader.
Hij vervoerde machines voor een nieuwe fabriek die ze daar ergens achter Moskou aan het bouwen waren. Hij raakte in die buurt aardig bekend en had er zelfs een vriendin.
Ja viel David hem in de reden, dat is daar niet zo moeilijk je hoeft maar met je ogen te knipperen en ze hangen al om je nek vertel mij wat.
Ja inderdaad ging de chauffeur onverstoord verder, kortom hij scharrelde daar dus met een mooie Russin met alles er op en er aan. Hij had mij eens een fotootje laten zien. Ik kwam hem toentertijd geregeld tegen in Polen waar ik toen zelf veel naar toe reed, of ik zag hem in Swiecko dat ligt op de grens van het voormalige Oost Duitsland en Polen,. je weet wel net over de brug bij Frankfurt /Oder en ook sprak ik hem wel eens in het “Intermotel” vlak voor Poznan, waar we altijd zwart wisselden, maar goed…. ik dwaal af.

Het was in ieder geval een bloed mooi wijf dat kan ik je verzekeren. Nu gebeurde het omstreeks de kerstdagen dat hij vast kwam te staan op zijn losplaats. Het had die nacht waanzinnig hard gesneeuwd, dat kan je daar zo maar gebeuren, de ene dag niets en de andere dag kan je bij wijze van spreken niet meer over de sneeuw heen kijken.
De man keek David daarbij aan voor een bevestiging. Deze knikte en de man vervolgde zijn verhaal met…die gozer keek dus 's morgens vroeg tegen een spier witte wereld aan en was daar uiteraard helemaal niet blij mee.
Zoals gezegd liep het tegen de kerst en áls er al sneeuwruimers waren geweest dan waren deze druk doende de doorgaande wegen vrij te maken, maar hij stond even buiten het gehucht op een industrie terrein wat nog in aanbouw was, dus hij had voorlopig geen schijn van kans op redding.

Goede raad was duur, wachten tot er eindelijk hulp zou komen zou er hoogst waarschijnlijk toe leiden dat hij uiteindelijk na de winter als een sneeuwpop zou worden terug gevonden.
De mooie Russin zag het echter wel zitten dat hij daar zo ingesneeuwd stond en bood hem aan, om tijdelijk bij haar en haar familie in te trekken wat hij dan ook graag deed. Zodoende kon het gebeuren dat hij gedurende de kerstdagen opgenomen was door de familie van het meisje.
Enfin voor ik verder ga moet ik eerst even wat drinken, want ik krijg een droge strot van dat geklets.
David knikte en stond op om een paar potjes bier te halen.
Toen hij even later weer terug aan tafel zat en ze allebei een flinke teug bier hadden genomen, bedacht David dat hij nog niet wist hoe zijn collega heette en besloot om daar maar meteen verandering in te brengen. Voor je verder gaat vriend, zal ik mijzelf even voorstellen. “David White” is de naam en hoe mag ik jou noemen?
Oh had ik dat nog niet gezegd, antwoordde de man lachend, Jake is de naam, Jake Sullevan uit Portsmouth. Ze proostten nogmaals en nu met hun naam…. proost Jake, cheers David op een goede reis.
Maar waar was ik ook weer gebleven? Hij moest noodgedwongen de kerstdagen door brengen bij dat meisje hielp David hem op weg, die toch wel benieuwd was hoe dat avontuur zou aflopen.
Oh ja hij zou dus de kerstdagen bij haar familie doorbrengen. Nu moet ik je even vertellen, familie in dat soort landen is heel belangrijk vooral met die feestdagen, dan worden er allerlei rituelen gevolgd waar onze vriend natuurlijk absoluut geen notie van had. Bovendien sprak alleen zijn meisje een beetje gebrekkig Engels en met de rest van de familie moest hij met handen en voeten communiceren.
Jake nam nog een slok en keek David over zijn glas aan. David knikte dat hij het begreep en Jake ging verder met zijn verhaal. De man besloot dan ook om vooral vriendelijk te lachen en vooral niet te vergeten flink door te drinken en dan bedoel ik geen limonade, maar onder andere zelf gestookte en onverdunde alcohol en als ik je zeg dat ik hier praat over tenminste 90% alcohol lieg ik er geen druppel aan.
Of het werd één keer versneden met water en op smaak gebracht door wat suiker op een snee bruin brood te strooien, dat werd dan in brand gestoken om de druppels van de verbrande suiker aan de alcohol toe te voegen. Ik heb dat zelf al eens meegemaakt, vandaar dat ik dat zo goed weet en geloof me dat is niet te zuipen die troep, zelfs niet als je dronken bent en het is dan nog steeds zo'n 45% alcohol dus ruim voldoende om de wereld voor een doedelzak aan te zien.

Bovendien had hij zich tegenover de familie ook niet onbetuigd gelaten want was bij de bekende Intershop wezen winkelen met zijn dollars. Je kent dat wel, Franse cognac, Engelse whisky en natuurlijk een paar flessen echte Cola. Hij had vertelde hij mij, zelfs nog wat mooie kristallen glazen gekocht om het geheel een nog wat feestelijker tintje te geven, want ze dronken daar hun drankjes uit alles wat maar een bodem had.
Je begrijpt dus wel dat hij mateloos populair was bij die familie waar hij overigens geen hoogte van kreeg want er kwamen steeds weer opnieuw mensen binnen die hem feliciteerden met de feestdagen (dacht hij) want hij verstond er zoals gezegd helemaal niets van en van sommige leden wist hij zeker dat ze bij binnen komst al ladderzat waren.
Om kort te gaan het was daar een gezellige boel in dat kleine huisje op die Russische steppen
Hij vertelde mij dat het er op het laatst zo druk was dat de mensen zelfs buiten in de ondergesneeuwde moestuin hun drankje stonden te drinken.

Tegen de avond van de eerste kerstdag werd besloten om met zijn allen naar de kerk te gaan. Er kwam uit het niets een hele grote Trojka aanglijden en mijn vriend had het “geluk” om daar ook in plaats te mogen nemen naast zijn inmiddels prachtig aangeklede verkering. Zeker kerstkleding dacht hij nog lodderig. In dat stadium waar hij toen in verkeerde had je hem ook rustig naar de elektrische stoel kunnen leiden, dan zou hij daar luid zingend op plaats hebben genomen met andere woorden de man wist van toeten noch blazen . David die geamuseerd had zitten luisteren schoot spontaan in een bulderende lach toen hij in gedachte het hele tafereel voor zich zag. Ook Jake schoot in de lach en terwijl de tranen over zijn wangen liepen riep hij, nee… nee… wacht nou even het leukste moet nog komen, wát denk je dat er gebeurd!

Ik neem aan dat die vier paarden zelf de weg naar de kerk wisten, want ineens stonden ze inderdaad voor een prachtig pittoresk houten kerkje en voor hij wist wat er gebeurde stond hij vooraan in dat koude kerkje met een man te kletsen met zo'n Sinterklaas mijter op zijn kop.
Hij gaf de man ook nog een hand, tenslotte deed iedereen dat en hij wilde niet uit de toon vallen nietwaar. Kortom er werden nog wat religieuze handelingen verricht waar hij de ballen verstand van had en voor hij wist wat er gebeurde stond hij weer buiten en werd hij door iedereen omhelst en gezoend inclusief de oude tandeloze Opa's en Oma's.
Hij begreep er nog steeds niets van en na een enorme kater die zéker nog een dag duurde voor hij nuchter was, kwam er meteen nóg een kater overheen toen hij begreep wat er aan de hand was……Hij was getrouwd zonder het te weten……
Ha ha, je begrijpt toch wel dat dit zijn allerlaatste reis naar Rusland was hé!
Daarna is hij geloof ik op Griekenland gaan rijden. Die Griekse godinnen zijn ongenaakbaar, dus daar zou hij in ieder geval niet zo snel voor een dergelijke verrassing komen te staan
David moest hartelijk lachen en na nog wat napraten besloten ze te gaan slapen.
De hut van Jake was vlak naast die van David. Ze wensten elkaar een goede nachtrust en verdwenen elk afzonderlijk in hun hut.

Op school

Daisy haastte zich naar school. De motor van haar oude “Rover” sloeg deze keer gelukkig direct aan, want zolang ze hem had, had deze al de nare gewoonte om slecht te starten. Ze had de Rover overgenomen van een vriend die gek was op alles wat met racen te maken had. De zware V6 motor had hij zelfs nog opgevoerd. Later kocht hij een andere auto en kon Daisy deze voor betrekkelijk weinig geld van hem overnemen. Dat was al weer een paar jaar geleden, maar ze was inmiddels wel aan dat oude ding gehecht geraakt. Op de startproblemen na was het een fijne auto
Bij school aangekomen draaide ze de parkeerplaats op en parkeerde de auto keurig in het daarvoor bestemde parkeervak, pakte haar tas van de achterbank en spoedde zich naar binnen. John, haar zoon was al op school, hij ging altijd op de fiets dat vond hij prettiger want dan kon hij na schooltijd zelf uitmaken wanneer hij naar huis wilde en hoefde hij niet op zijn moeder te wachten die vaak wat langer na bleef. Dat hij soms een les uur in de klas zat waar zijn moeder les gaf, daar had hij geen enkele moeite mee, integendeel hij kon erg goed met zijn moeder overweg en de verstandhouding was eerder die van vrienden dan van moeder en zoon.
De meeste moeders van de vrienden van John zagen er maar gewoontjes uit. Zijn moeder daarentegen was altijd modieus gekleed en zag er verder ook zeer verzorgd uit waar hij best trots op was. De les verliep die dag zoals gewoonlijk zonder noemenswaardige gebeurtenissen en vlak voor het einde van de les vroeg Daisy nog even de aandacht van de kinderen en zei, luister jongens voordat jullie naar huis gaan wil ik jullie nog iets vragen. Weet iemand van jullie toevallig of er ergens een meisje van ongeveer veertien jaar wordt vermist. Veel weet ik er eigenlijk niet van, alleen dat ze blond wollig haar heeft. Ze keek de klas rond en zag geen reactie. Oké ging ze verder, als jullie ook maar iets horen willen jullie dat dan alsnog aan mij doorgeven. Ze keek de klas rond en zag dat de boodschap duidelijk was overgekomen. De schoolbel rinkelde en de kinderen stoven overeind. Als je niet beter wist zou je denken dat ze met een magneet op hun stoel vast zaten en dat de bel er voor zorgde dat het magnetisme werd opgeheven .
John kwam naar voren en vroeg zijn moeder naar de reden van haar vraag. Hij was erg volwassen voor zijn leeftijd en zijn moeder besloot het hem in grote lijnen te vertellen. Ze raadde hem dan ook meteen aan om vanaf nu goed op te letten met wie hij sprak en vooral vreemden op straat. John begreep precies wat ze bedoelde, stelde haar gerust en beloofde er met niemand over te praten.
Daisy kreeg de indruk dat de ernst van de zaak tot hem was doorgedrongen en dacht hiermee de juiste beslissing genomen te hebben. Zoals elke dag werd er na afloop van een schooldag nog wat nagepraat met de andere docenten.

Ellen een goede vriendin van Daisy bracht een kopje thee voor haar mee en nam naast haar plaats aan de grote tafel in de kantine en vroeg, hoe was jouw weekeinde nog wat spannends beleefd? Daisy keek haar nadenkend aan en bedacht of ze haar in vertrouwen zou kunnen nemen. Zeg je nog wat vroeg Ellen nieuwsgierig die wel merkte dat er wat was.
Het was tenslotte haar beste vriendin en ze zag direct wanneer er wat aan de hand was. Daisy besloot haar in vertrouwen te nemen en schoof wat dichter naar haar toe. Oké ik zal het je vertellen, maar beloof me dat je er met niemand over praat en dat meen ik dit keer heel serieus. Begrijp me goed ik heb je wel meer geheimpjes verteld over affaires en zo maar dit is echt belangrijk, zelfs zo belangrijk dat er mensenlevens vanaf kunnen hangen.
Ellen keek Daisy ontdaan aan en vroeg zachtjes meen je dat nou? Daisy knikte terwijl ze Ellen in de ogen keek. Ellen begreep nu dat dit wel heel serieus moest zijn. Ze stak haar hand op en zei “scouts honor” ik zwijg als het graf kom maar op met je verhaal. Daisy keek eerst nog even om zich heen en nam een slokje van de inmiddels wat afgekoelde thee. Oké hou je vast hier komt het en ze vertelde Ellen het hele verhaal. Ze vergaten beiden hun thee en toen ze klaar was met haar verhaal was deze inmiddels helemaal afgekoeld
Ellen had zonder haar in de reden te vallen het hele verhaal met groeiende verbazing aangehoord en bleef zelfs na afloop met wijd open ogen naar Daisy kijken, waarna ze ongelovig met haar hoofd schudde en Daisy opnieuw aankeek die net een slok koud geworden thee naar binnen werkte.
Jezus mina Dais, wat een verhaal. Het klinkt zo waanzinnig dat ik het wel moet geloven, ik bedoel zoiets verzin je toch niet zomaar! Ze keek Daisy vragend aan en vroeg, wat ga je nu doen?
Geen paniek Ellen, want daar zit ik nu ook weer niet op te wachten maar luister, jij doet toch vrijwilligers werk in een asielzoekerscentrum.
Nou dacht ik, misschien kan jij je licht eens opsteken. Er zijn daar nogal wat kinderrijke families ondergebracht waar men over het algemeen niet zoveel zicht op heeft. Misschien kan jij daar eens voorzichtig informeren, maar kijk wel uit dat men geen argwaan krijgt.
Ellen keek Daisy nog steeds met wijd open ogen aan en antwoordde op fluister toon……godsamme, dit is wel het meest enge wat ik ooit heb meegemaakt, maar ik zweer je dat ik tegen niemand iets zal zeggen en ik beloof tevens dat ik mijn uiterste best zal doen om je te helpen.
Wauw….wat een story zeg ik heb het er koud van, laten we nog een kopje thee drinken om bij te komen. Ze stond op en kwam even later terug met twee dampende kopjes.
Ze ging voorzichtig zitten en keek Daisy samenzweerderig aan.
Toen zei ze oké partner, ze hief haar kop thee op en zei, op de goede afloop en besefte op dat moment niet hoe hard ze dat nodig zouden hebben.

Onaangenaam bezoek

Ellen reed naar huis in haar Honda Civic. Hij was niet nieuw maar deed het nog prima. Het verhaal dat ze zo-even van haar beste vriendin had gehoord liet haar niet los, immers al gedurende het verhaal was er ergens in haar onderbewustzijn een belletje gaan rinkelen.
Tegen Daisy had ze er niets over willen zeggen omdat ze er zelf nog niet helemaal uit was, maar nu ze alleen in de auto zat begon het haar steeds duidelijker te worden, dat ze wel degelijk iets moest onder nemen. Ze deed in haar vrije tijd nogal wat vrijwilligerswerk in een asielzoekerscentrum waar o.a. ook illegale asielzoekers waren gehuisvest. Ze meende zich te herinneren dat ze daar ooit iets had opgevangen over ouders die hun kinderen aanboden, om tegen een forse vergoeding seksueel te laten misbruiken.
Zulke verhalen deden wel meer de ronde, maar zij had ze nooit serieus genomen en het als onzin afgedaan. Maar nu begon ze zich toch serieus af te vragen of ze misschien toch wat meer aandacht moest gaan besteden aan die geruchten, weliswaar voorzichtig maar toch….

Ze parkeerde haar Honda langs het trottoir voor haar huis, ging naar binnen en deed de deur achter zich dicht.
Meteen liep ze door naar de keuken waar ze automatisch water opzette voor thee. Vanuit de gang had ze de krant al meegenomen en zat daar onderwijl ze op het theewater wachtte wat in te bladeren Toen ze even later van haar thee zat te genieten moest ze onwillekeurig weer aan het verhaal van Daisy denken.
Ze was een intelligente mooie vrouw die tot nog toe een betrekkelijk beschermd leventje had geleid met niet te veel opwindende of gevaarlijke avonturen.
Ze was onderwijzeres Frans en was tengevolge daarvan voor haar studie een jaartje naar Parijs geweest, maar ook daar had zij op wat kortstondige affaires na nooit echt iets spectaculairs beleefd.
Ze zag er bijzonder aantrekkelijk uit, maar was eigenlijk nog nooit echt op mannen jacht gegaan in tegenstelling tot haar vriendinnen. Zij huldigde het simpele standpunt als de ware vandaag of morgen voor me staat merk ik dat van zelf wel. Die avond zou ze langs het “centrum” gaan om daar zo terloops eens te vragen wat er nou eigenlijk waar was van de verhalen over die Roemeense asielzoekers, of deze inderdaad hun kinderen aanboden en zo ja, hoe dat dan wel in zijn werk ging. Ze hoopte van ganser harte dat het allemaal onzin zou zijn, maar had zichzelf beloofd daar een antwoord op te krijgen. Bovendien had ze Daisy ook die belofte gedaan dus vooruit dan maar dacht ze, laat ik dan maar een keer voor Miss Marple gaan spelen, maar wel voorzichtig.
Bij Daisy thuis

Daisy die inmiddels ook was thuis gekomen, bladerde de krant door genietend van haar kopje thee Ze wist niet waar ze precies naar op zoek was, maar spitte de krant toch wat nauwkeuriger door dan anders. Misschien iets van een vermissing of iets wat er mee te maken had dacht ze, maar wat ze ook zocht ze kon niets vinden wat daar in de verste verte iets mee van doen had. Ze hoorde haar zoon John door de achterdeur binnen komen. Hij had zijn fiets achterom in de schuur gezet. Heb je je fiets op slot gedaan vroeg ze hem toen hij bij haar aan tafel schoof. Ja ma maak je maar geen zorgen die laat ik niet weer jatten, zei hij met een gezonde rode kop van het ongetwijfeld harde fietsen wat hij altijd deed. Ze keek hem liefdevol aan en vroeg, heb je ergens trek in iets te eten of drinken. Nee mam bedankt, want ik ga meteen naar Sean om samen wat op de Play station te spelen. Hij heeft een nieuw spel en dat gaan we samen uitproberen.
Oké zei Daisy lachend, maar zorg er voor dat je om zeven uur thuis bent voor het eten, John knikte en weg was hij. Net een wervelwind dacht Daisy en zette zich aan het werk voor het avond eten. Ze wilde net alles op het vuur zetten toen de bel ging. Ze veegde haar handen af aan haar schort en liep naar de voordeur. Vreemde tijd voor bezoek dacht ze, het zal wel één of andere colporteur zijn of anders wel een kwajongen die belletje trekt. Toen ze de deur open wilde maken bedacht ze zich ineens. Laat ik eerst eens door het spionnetje kijken wie er voor mijn deur staat dacht ze. Ze bracht haar oog naar het gaatje in de deur en zag een grote kerel in uniform met een chauffeurs pet op. Hij keek nors voor zich uit. Haar nekharen gingen overeind staan en ze kreeg een heel wee gevoel in haar onderbuik. Nu kwam het gevaar wel heel dicht bij.

Tringg… klonk het nogmaals en dit keer leek het veel harder te klinken omdat ze nu met haar oor vlak naast de bel stond. Haar hele lijf verstarde en ze wist niet wat ze nu moest doen. Nog eens keek ze door het spionnetje en zag dat de man nu ook probeerde door het gaatje te kijken. Ze schrok enorm van dat grote bloeddoorlopen oog en maakte van schrik een sprongetje naar achteren. Wat moet ik doen, wat moet ik doen, in ieder geval niet open maken dat lijkt me wel duidelijk zei ze tegen zichzelf.
Resoluut stapte ze weg van de deur en liep terug naar de keuken. Snel sloot ze de keukendeur en hoorde iemand met zware stappen langs het huis lopen.
Ze vluchtte de keuken weer uit en hield zich schuil in de voorkamer waar ze vanachter het gordijn zonder zelf gezien te worden naar buiten kon kijken .
Ze hoorde duidelijk dat er iemand aan de keukendeur morrelde en voelde haar hart bonzen in haar keel. Een eindeloze minuut was het stil en toen hoorde ze de man langs het huis naar voren lopen. Snel liep ze naar de telefoon en belde John op zijn mobiel die hij zoals afgesproken altijd bij zich had. Ze had meteen contact en zei, John luister, er loopt een kerel rond ons huis te snuffelen en ik heb geen idee wat hij wil. Hij heeft al bij ons aangebeld, maar ik vertrouw hem niet. Loop jij met Sean snel naar buiten en bekijk hem ongemerkt en ook zijn auto. Doe vooral voorzichtig want het zou me niets verbazen als hij wat met de zaak te maken heeft waar we het samen al over hebben gehad. Zodra je ziet dat de man weg is, kom dan gelijk naar huis.
John vertelde Sean wat er aan de hand was en een paar tellen later waren ze al op straat. Al spelend met een meegenomen bal liepen ze op het trottoir te dollen terwijl ze de kerel met argus ogen in de gaten hielden. Het nummer van de auto zat al in hun kop. De man keek om zich heen maar sloeg geen acht op de spelende jongens en liep met grote woeste stappen naar zijn auto…… het was een mooie glimmende Bentley!!
Cherbourg

David had zich laten wekken door de wekservice van de Ferry en was er na een flinke douche weer helemaal klaar voor. Toen hij zich had aangekleed, was hij naar het restaurant getogen om daar een stevig ontbijt te verorberen. Zijn weekend tas had hij meteen meegenomen zodat, wanneer er werd omgeroepen dat men naar het garagedek kon gaan, hij die niet meer uit zijn hut hoefde te halen. In de ontbijt zaal vond hij Jake met een nog wat slaperig koppie achter een bak koffie. Zelf haalde hij eerst een stevig ontbijt bij het zelfbedieningsbuffet en zette zich toen bij Jake aan de tafel. Goed geslapen maat, vroeg David vriendelijk.
Ja lekker antwoordde Jake alleen niet zo lang, maar dat haal ik vanmiddag wel weer in, want dan ben ik om een uur of drie al uitgereden en dan heb ik genoeg tijd om mijn tekort aan slaap in te halen… en jij? Oh…. ik heb ook lekker geslapen, maar als ik vandaag merk dat ik slaap krijg gaat hij gewoon aan de kant, ik hoef niet eerder dan zaterdagmorgen te lossen dus tijd genoeg. Jake knikte begrijpend, ja jij kan gas geven zoveel je wilt, ik zit met die tachtig kilometer per uur verplichting zolang ik die troep er in heb zitten.
Wat is het eigenlijk voor spul wat je in je tank hebt zitten vroeg David nieuwsgierig. “Zoutzuur” vreselijke troep, mijn tanktrailer is van speciaal materiaal gemaakt anders zou deze onder je kont oplossen lachte Jake en geloof me maar dat het ècht troep is! Als je verkouden bent moet je het maar eens opsnuiven, je verkoudheid is gelijk over en komt waarschijnlijk ook nooit meer terug, ha ha ha. Maar luister eens zei David nu even zonder gekheid, is het ook niet zo dat wanneer je het spul verdunt je daar dan heel goed je aluminium plaatwerk mee schoon kan maken?
Mijn spatborden boven mijn tandemstel en de loopplaat achter mijn cabine zijn namelijk van dat aluminium traanplaat dus ik kan best een flesje van dat spul gebruiken zei hij en keek Jake daarbij vragend aan.
Oh ik heb wel een monster fles voor je, dat is zo'n ouderwetse melk fles van glas die kan je wel van me krijgen, maar denk er om dat je na het schoonmaken die troep er weer goed afspoelt anders lossen je spatborden op. Nee dat komt goed, ik gooi gewoon een scheutje door mijn sop en spoel alles uitgebreid na. Ik ben heel zuinig op mijn truck, dus als je het kan missen ben ik erg blij met een flesje. Er werd omgeroepen dat de chauffeurs naar het garage dek moesten komen en de beide mannen begonnen hun wandeling door de ingewanden van de Ferryboot.
Bij het auto dek aangekomen liepen ze naar de truck van Jake en kreeg David een literfles zoutzuur.
Er zat een etiket op met een moeilijke naam maar dat gaf niet, David zou hem zo weer herkennen. De mannen namen afscheid, noteerden elkaars mobiele nummer en vijf minuten later reden ze de ferry af. Mooi eigenlijk die “Europese Unie” dacht David. Vroeger stond je hier uren voor je documenten of vrij te maken dat is gelukkig verleden tijd. Hij ging er goed voor zitten en bereidde zich voor op zo'n vier en een half uur rijden. Daarna moest hij drie kwartier verplicht rusten en dan zou hij nog eens vier en een half uur mogen rijden. Daarna zou hij weliswaar nog steeds fit genoeg zijn om na een pauze nog een stuk te sturen, maar de rijtijdenwet verbood dat nu eenmaal.
Hij zette een CD op van Phil Collins en reed zo de dageraad tegemoet. Het was nog steeds donker maar dat zou geen uur meer duren. Goed gemutst reed hij even later Cherbourg uit.

De Scania spinde als een tevreden kater en zo voelde David zich ook.
Wat onvermijdelijk was en waar elke lange afstand chauffeur op zijn lange reis mee te maken kreeg was het fenomeen dat zonder dat je er erg in had je na ging denken over allerlei zaken en er waren er zelfs die gingen filosoferen. David was daarop geen uitzondering. Zonder erg ging hij na, wat er de afgelopen dagen zoal gebeurd was en onvermijdelijk gingen zijn gedachten terug naar die Zondagavond in de pub. Er verscheen een glimlach op zijn gebruinde gezicht toen hij dacht aan de weddenschap met de 'Stier' en ook de gedachte aan Daisy deed hem glimlachen. Ineens zag hij de auto met die kerels en dat meisje weer voor zich. Zou ik er eigenlijk een foto van hebben gemaakt vroeg hij zich ineens af? Onwillekeurig ging hij naar achteren met zijn hand waar op het bed zijn tas met in het zijvak de fotocamera stond. Na enig wroeten had hij de camera te pakken. Hij bekeek hem wat nauwkeuriger en zag dat het een 'Nikon' was.
Hmm dacht hij, goed merk ik denk inderdaad dat hij inderdaad wel meer waard is dan die tachtig pond die ik heb betaald.
Als die gozer hem zondag niet komt op halen vind ik dat eigenlijk niet eens zo erg. Maar daar achteraan dacht hij onmiddellijk….ach nee, dan krijgt de man waarschijnlijk vreselijke ruzie thuis, laat ik hem maar netjes voor hem bewaren. Hij legde het toestel terug op bed en besloot later als hij stil stond deze wat beter te gaan bekijken
In het oosten begon het al wat te dagen. De hemel kleurde rood met gele flarden, een prachtig gezicht. Het werd weer een mooie dag dacht hij tevreden.
Als het te heet wordt zet ik de airco wel aan zei hij tegen zichzelf, maar ik zal het zo lang mogelijk zonder proberen., want er gaat toch maar niets boven eerlijke frisse lucht.

Hij moest ineens denken aan wat hem een paar jaar geleden was over komen. Hij reed toen in Turkije in het Zuid Westen, ongeveer honderd kilometer voorbij Izmir richting Aydin. Het was toen ook bloedheet geweest en hij had al zijn ramen open om zodoende zo veel mogelijk rijwind op te vangen. Er waren twee kleine klapramen bij die kon je helemaal dwars open zetten en deze zorgden er zodoende voor, dat er een krachtige rijwind langs je gezicht waaide. Het was weliswaar geen koude lucht maar wel aangenaam, maar wanneer je geen airco had was dit een oplossing. Hij reed daar op die eenzame weg toen hij in de verte boven de weg een zwarte wolk zag hangen. Hij kon niet zo snel thuis brengen wat het was en naderde de wolk met een behoorlijk snelheid. Het was niet mogelijk de vreemde wolk te ontwijken en tot op een paar meter voor zijn truck wist hij nog steeds niet wat het precies was. Nu hij er weer over nadacht liepen de rillingen opnieuw over zijn rug. Hij reed de gitzwarte bewegende wolk binnen en hoorde een oorverdovend lawaai wat veel weg had van het ratelen van hagel op een auto dak.
Tegelijk werd de binnen komende luchtstroom vervangen door duizenden zwarte torren die hem vol in het gezicht raakten. Het hele voorraam werd door een smerige geel/grijze brij verduisterd. Nog maar net kon hij zijn truck zonder schade aan de kant krijgen.
Het linkergedeelte van zijn gezicht deed behoorlijk pijn en tussen zijn hemd en zijn rug voelde hij een krioelende massa. Met een snoekduik sprong hij de cabine uit en scheurde in één beweging zijn hemd van zijn lijf. Hij schreeuwde het uit van ellende en zag duizenden torren op de grond een doodstrijd voeren, ze waren zo groot als een halve ping pong bal.
Toen hij even later op adem was gekomen klom hij de truck weer in en zag tot zijn afgrijnzen dat zijn hele bed en slaapzak krioelden van de dode…… en levende torren.
Daarna had hij zeker nog een uur nodig gehad om die bende op te ruimen voordat hij weer op weg kon. Ja dacht David, dat zal mij met een airco niet zo snel meer gebeuren. Hij keek op zijn tacho uurwerk en zag dat hij al weer bijna aan zijn rust toe was. David was Jake in Cherbourg al voorbij gereden en verwachtte niet dat hij hem nog zou zien. Hij parkeerde de truck netjes op de parkeerplaats en zette water op voor een grote mok thee. Spullen om zelf koffie of thee te zetten had hij in de cabine staan. Ook ging hij gedurende zijn rustpauze vaak even op het bed liggen om zijn rug te strekken. Toen hij zijn thee naar binnen had pakte hij zijn weekendtas om deze als extra hoofdkussen te gebruiken om even lekker te soezen dacht hij bij zichzelf. Toen hij de tas naar het hoofdeind van zijn bed wilde verplaatste viel de camera uit het zijvak op zijn bed.
Oh ja die camera dacht hij, eens even kijken of ik er wijs uit kan worden hoe het allemaal werkt. Hij pakte hem en bekeek hem nauwkeurig aan alle kanten. Aha….hier bovenop zag hij de knop waar je hem mee aan en uit kon zetten. Toen hij deze probeerde zag hij dat er een lens naar buiten kwam en op het LCD schermpje kon je zien wat je wilde fotograferen. Dat nog maar even niet dacht hij, ik wil eerst wel eens zien wat er gefotografeerd is. Helemaal dom op het gebied van digitale camera's was hij niet en even later zag hij inderdaad een fotootje op het LCD schermpje verschijnen van een grote vrouw met een blozend gezicht die bij de barbecue stond en iets in de lucht hield met een vork. Dat zal de vrouw van de 'Stier' zijn dacht hij. Door op het pijltje te drukken kon hij de hele barbecue volgen en zag hij dat de 'Stier' ook nog twee leuke kinderen had. Hij knipte verder door, totdat hij ineens vond wat hij zocht en ook had gehoopt te vinden.
Het was de foto die hij had gemaakt toen hij de twee mannen op heterdaad betrapte. David staarde er een paar seconden roerloos naar en zei toen ineens hardop…..Bingo!

De beide mannen en ook het meisje stonden er haarscherp op.
Mooi dacht David en nu nog even uitzoeken wie het zijn, maar daar heb ik mijn mensen voor. Eerst maar even bellen vanavond en dan kijken of ik via mijn laptop deze foto kan doormailen. Wat is de techniek toch mooi, dacht hij tevreden.
Zelfs het kenteken was duidelijk te zien en kon makkelijke worden nagetrokken. Eerst maar even nadenken hoe ik dit allemaal het beste kan aanpakken. Hij begreep dat hij voorzichtig te werk moest gaan, want hij mocht Daisy er niet te veel in betrekken. Het waren tenslotte gevaarlijke figuren.

Het asielzoekerscentrum

Ellen reed die avond om 7 uur naar het asielzoekers centrum, waar ze als vrijwilligster werkte.
Haar werk bestond hoofdzakelijk uit hulp bij het invullen van allerlei ingewikkelde formulieren welke die mensen nodig hadden.
De meeste mensen spraken hoegenaamd geen Engels, terwijl Ellen als lerares Frans niet alleen Frans sprak, maar ook Spaans en verder nog van alles een beetje, ieder geval genoeg om deze mensen te helpen.
Zij zag dit werk als een soort verplichting, een sociale taak waarvan ze vond dat iedereen die eigenlijk op zich moest nemen. Ze wist inmiddels dat de werkelijkheid er heel anders uit zag, maar voor haar des temeer een reden om haar best te doen. Ze had ook altijd een goed gevoel wanneer ze na zo'n avond weer naar huis reed. Ondertussen was ze aangekomen bij het asielzoekerscentrum. Ze toonde haar pasje bij de controle post. Hoewel ze daar bekend genoeg was, was dat toch de verplichte procedure. Ze reed naar het gebouw en parkeerde haar auto vlak bij de ingang. Ze pakte haar tas en ging naar binnen.
Het was een groot bakstenen gebouw, een oud kantoorpand met zo'n 20 kamers waar de families tijdelijk waren ondergebracht.
Het waren grote voormalige kantoorruimtes met aan één wand 3 stapelbedden en verder stond er in elke kamer een grote tafel met een aantal stoelen.
Er werd centraal gekookt in de voormalige kantine en vlak achter de ingang bevond zich de grote ontvangst hal. Deze was ingericht als gemeenschapsruimte met een televisie en wat speel attributen voor de kinderen.
Dan was er ook nog een koffie/thee hoekje waar je de hele dag koffie en vooral thee kon zetten en drinken. In deze ruimte zaten ook vaak de vrijwilligers bij elkaar om wat bij te praten. Het was eigenlijk het kloppend hart van het centrum.
Ellen werd vriendelijk begroet door collega's en bekenden die daar zaten. Ze liep meteen naar de koffiehoek om zichzelf een kop thee in te schenken. Daarna liep ze naar de grote tafel en nam plaats naast haar goede vriendin Mary. Ze knikte haar vriendelijk toe en nam een slokje thee wat ze genietend in haar keel liet glijden. Hmm… heerlijk toch zo'n verse kop thee zei ze eigenlijk tegen niemand in het bijzonder. Haar vriendin reageerde meteen en zei: Ja, dat is ook het enige waar ze mij midden in de nacht voor mogen wakker maken. Ellen had inmiddels voor zich zelf besloten om haar vriendin Mary op te hoogte te stellen van de situatie die ze met Daisy had besproken en bedacht zich dan ook niet langer en stak meteen van wal. Zeg Mary luister eens, er gaat al een tijdje een gerucht dat Roemeense families die hier verblijven er niet zo'n punt van maken om hun kinderen aan te bieden voor de pleziertjes van anderen. Ik weet absoluut niet wat daar van waar is en ik beschuldig ook niemand ergens van, maar ik vraag mij alleen af waar deze geruchten vandaan komen.

Ze keek Mary aan en terwijl deze haar schouders ophaalde zei ze, ja ik heb dat ook wel eens gehoord, maar om je de waarheid te zeggen heb ik daar persoonlijk nooit iets van gemerkt of gezien, dus heb ik ook geen reden om aan te nemen dat het waar is. Nee antwoordde Ellen ik ook niet, maar soms vraag je je dat soort dingen wel eens af, vooral als de geruchten zo hardnekkig zijn en steeds weer de kop op steken. Ja je hebt gelijk, ik hoor er ook wel eens over praten dat wil zeggen, niet door die ouders want die heb ik er nooit over gehoord, maar het is al meerdere collega's opgevallen dat sommige Roemeense families hier wel erg vlug weg zijn, terwijl andere families jaren moeten wachten totdat ze de benodigde papieren hebben en dat is toch eigenlijk wel erg vreemd.
Ellen knikte en keek peinzend voor zich uit en na enig aarzelen zei ze, wat denk jij zou het één met het ander te maken kunnen hebben, ik bedoel het aanbieden van je kind in ruil voor de benodigde papieren, of zeg ik nu iets heel geks ?
Mary keek haar aan en zei: zo had ik het nog niet bekeken of eerlijk gezegd nog nooit over nagedacht. Bedoel je hiermee dat er misschien een hoge ambtenaar is die, laten we zeggen gevoelig is voor een aanbod van die ouders en er zo voor zorgt dat de benodigde papieren eerder in orde worden gebracht. Ellen antwoordde behoudend, ja zoiets ik weet het natuurlijk niet maar het zou mij niets verbazen als het wel zo was. Mary nam een slokje thee en keek om zich heen.

Ik kan het mij heel moeilijk voorstellen van die ouders, maar ja aan de andere kant hebben we met een heel andere cultuur te maken en het is voor mij vaak moeilijk in te schatten wat voor deze mensen wel of niet gewoon is. Ik verbaas me dan ook elke dag over de manier waarop deze mensen leven. Ook de plaats van de man in het gezin en die van de vrouw is zo radicaal anders dan in onze cultuur. Ik vind dan ook dat wij ons daar niet mee moeten bemoeien en hun alleen als vrijwilliger een beetje op weg moeten helpen. Ja antwoordde Ellen zo denk ik er ook over maar stel nou eens dat deze mensen, zeg maar voor het gemak “Roemenen” dingen doen die hier bij de wet verboden zijn, dan vind jij toch ook dat de ambtenaren die zich daar schuldig aan maken moeten worden aangepakt?
Misschien heeft een Roemeense moeder er helemaal geen probleem mee om haar dochter van zeg maar 14 jaar aan te bieden aan een volwassen man.
Maar die volwassen man begaat wel degelijk een misdrijf door daar op in te gaan. Mary keek haar even nieuwsgierig aan en vroeg toen: weet jij soms meer dan je zegt. Ellen schudde haar hoofd als ontkenning, maar Mary bleef haar nieuwsgierig aankijken en zei: Je kunt mij gerust in vertrouwen nemen hoor ik bedoel, je kent mij toch lang genoeg om te weten dat ik mijn mond kan houden. Vooruit vertel mij wat je weet, dan kan ik je misschien helpen. Ze keek Ellen een paar seconden indringend aan. Oké zei Ellen ik zal je vertellen wat er gebeurd is, maar beloof mij dat je voorzichtig zal zijn met deze informatie. Het zit zo: Ellen vertelde het hele verhaal aan Mary en deze luisterde gespannen. Toen ze klaar was floot Mary zachtjes tussen haar tanden.
Nou nou dat is nogal iets wat je mij daar vertelde, maar als ik dit zo in die context zet met een hoge ambtenaar, privé chauffeur, Bentley en dan in zo'n compromitterende situatie dan speel je met vuur. Ja dat weet ik wel zuchtte Ellen daarom wil ik ook dat je het allemaal geheim houdt. Ik zwijg als het graf antwoordde Mary geruststellend en Ellen ging verder, de reden dat ik jou dit vertel is dat jij mij misschien kunt helpen om uit te zoeken of één van de kinderen en in dit geval een meisje van ongeveer 14 jaar met blond haar verdwenen is, of dat er misschien iets anders aan de hand is. Ach je weet eigenlijk zelf wel waar je op moet letten, maar doe het vooral onopvallend. Denk er om als ze ook maar iets vermoeden dat je zoiets aan het uitzoeken bent dan loop je gevaar, want als het is wat ik denk, dan hebben we met gewetenloze mensen te maken, ik bedoel je gaat niet zomaar op iemand schieten.
Mary beaamde het en keek samenzweerderig om zich heen.
Oké ik beloof voorzichtig te zijn maar beloof jij mij dan dat je me volledig op de hoogte houdt van de laatste ontwikkelingen.
Dat beloof ik zei Ellen maar kijk alsjeblieft uit, ik zou me geen raad weten als jou iets over kwam. Komt goed stelde Mary haar gerust, ik beloof je goed op te passen. Na dit enerverende gesprek bleven ze nog even zwijgend naast elkaar zitten, daarna gingen ze uit elkaar om aan hun werk te gaan.
Ze zagen elkaar pas weer toen ze naar huis gingen, namen toen afscheid en gingen beiden hun eigen weg. Ellen was tevreden hoe de zaken zich tot nog toe ontwikkelden en besloot nog even langs Daisy te rijden om ook haar op de hoogte te brengen. Ze reed naar het adres waar ze woonde en parkeerde haar Honda achter de Rover van Daisy, liep omhoog naar de voordeur, belde aan en draaide gedurende het wachten haar rug naar de deur en bekeek de omgeving.
Daisy woonde in een keurige buurt. Er stond een rij alleen staande huizen waar Daisy er ook één van bewoonde, aan de overkant stonden een paar blokken rijtjes huizen en daarnaast weer wat vrij staande huizen.
Alle huizen hadden een flinke voortuin die afwisselend als mooie bloemen tuinen waren gevuld, maar er waren er ook die net als bij Daisy een keurig gazon voor de deur hadden.
Het was inmiddels half tien geworden en nog steeds licht, althans licht genoeg om de hele straat te overzien. Er stonden hier en daar wat wagens langs het trottoir geparkeerd en weer anderen op de oprit voor de huizen. Allemaal normale middenklassers, alleen aan het eind van de straat stond een zwarte Bentley.

Naar het schuil adres

Toen ze hoorde dat de deur werd open gemaakt draaide ze zich om. Hallo Dais, doe jij zo maar voor iedereen de deur open zei ze vrolijk. Nee zeker niet antwoordde Daisy, maar door mijn spionnetje zag ik dat jij het was. Kom gauw binnen dan zal ik je iets vertellen over het openen van een deur en het gebruik van dat kijk gaatje. Je gaat me toch niet nóg meer griezelige dingen vertellen hé schertste Ellen, één verhaal per etmaal is voor mij meer dan voldoende!

Nee ga zitten, dan schenk ik even thee in en vertel ik je wat hier vanmiddag gebeurd is. Ellen nam plaats aan de keukentafel en keek Daisy afwachtend aan. Luister begon Daisy terwijl ze met twee glazen thee naar de tafel liep, dat ging zo.
Ellen zat met een ernstig gezicht te luisteren en zei toen Daisy haar verhaal had verteld: Oh, God ……..voor ik bij jou naar binnen ging zag ik een zwarte Bentley aan het eind van de straat staan, dat zal toch niet dié Bentley geweest zijn?,
Daisy schudde haar hoofd en zei, nee… dat is de oude Bentley van een buurman verderop, die man is verzamelaar van oude Engelse auto's. Achter op zijn erf staan er nog een paar daar hoef je niet bang voor te zijn hoor, dat heeft John inmiddels al voor me uitgevist. Het kenteken van de Bentley die mij vanmiddag bezocht heeft een heel ander nummer. Ineens zoemde de mobiele telefoon die op het aanrecht lag. Allebei schokken ze er van, maar toen klaarde het gezicht van Daisy op en zei ze, dat kon David wel eens zijn, hij heeft mij beloofd om elke avond omstreeks negen uur te bellen.
Ze pakte de telefoon en meldde zich met….. Hallo met Daisy.
Hallo Dais David hier. Héé David, hoe is het met je.
David antwoordde dat het goed met hem ging.
Ik lig goed op schema zei hij, ik sta hier nabij Bordeaux op een parkeerplaats en morgen rijd ik een flink eind Spanje in.
Mooi zei Daisy, ik ben blij te horen dat alles zo goed gaat. Hoezo goed gaat, hoor ik daar wat bezorgdheid in je stem?
Ohhh kan je dat horen dan, nou ja dat zou best kunnen wanneer je hoort wat mij vandaag is overkomen.
Ze vertelde alles nauwkeurig, zelfs dat ze het automerk en kenteken van de auto had genoteerd. David luisterde aandachtig en een onaangenaam gevoel bekroop hem. Oh god dacht hij, die smeerlappen zijn haar op het spoor. Toen Daisy klaar was met haar relaas, vroeg ze wat hij er van vond. Nou zei David, in de eerste plaats vind ik dat je het prima hebt gedaan mijn complimenten, maar daar heb je natuurlijk niets aan, laat mij even nadenken wat is nu wijsheid.
Die lui willen weten waar ik gebleven ben dat is duidelijk en jou zijn ze op het spoor gekomen via die pub.
Daar hebben ze gewoon nagevraagd of iemand een man met een fototoestel om zijn nek heeft gezien. Het is de enige pub daar in de buurt, dus dat was voor die lui niet zo moeilijk om daar achter te komen. Maar wat nu…. even bleef het stil aan de andere kant van de lijn. Daisy zag dat Ellen haar nog steeds geschrokken aan keek. Toen David zich weer meldde zei hij, zeg Dais is het misschien mogelijk dat je een paar dagen onderduikt bij een vriendin of een kennis. Ik neem aan dat ze jouw adres hebben gehad in die pub, maar het lijkt me sterk dat ze ook weten waar je werkt. Misschien kun je ze op die manier een paar dagen ontlopen tot ik weer terug ben en dan kunnen we de zaak in samenwerking met de politie oplossen. Je zou eventueel ook zelf naar de politie kunnen gaan en vertellen dat je lastig wordt gevallen door een vreemde kerel. Maar uit ervaring weet ik dat ze je eerst minstens moeten vierendelen voordat de politie in actie komt.

Denk je dat dat gaat lukken, als het een probleem is ga je maar naar een hotelletje, ik betaal de kosten wel. Nee antwoordde Daisy, ik kan wel tijdje bij een goede vriendin logeren, dat is geen punt. Maar hoe gaat het nu verder David. Oké, wat we verder gaan doen is het volgende, ik zend jou de foto van die kerels en dat meisje. Ze staan er alle drie haarscherp op. Geef me jouw E mail adres dan mail ik je gelijk de foto door via mijn laptop, je kan dan ook meteen het kenteken vergelijken. Goed idee David, maar wat wil je dat ik met die foto doe? Print hem uit en verwijder hem daarna van je computer zodat er geen spoor achter blijft. Ook mijn mail adres wat je binnen krijgt van je computer verwijderen, zodat wanneer ze bij jou inbreken (god behoede dat) maar wanneer ze wel bij je komen zoeken, ze geen aanwijzing zullen vinden.
Het spijt me ontzettend dat je hier door mijn stomme schuld in betrokken bent geraakt, maar het is voor ons allebei overmacht dus kop op. Ik beloof je dat we hier samen goed doorheen zullen komen. Hij was even stil en toen vervolgde hij met: Oké Dais herhaal nu even wat we gaan doen zodat ik weet dat je alles goed begrepen hebt, want alles moet zeer voorzichtig gebeuren. We moeten dat tuig te slim af zijn en er voor zorgen dat ze worden opgepakt voordat ze een vermoeden hebben wat er gaande is.
Daisy knikte, herhaalde de instructies en vroeg…. wat moet ik eigenlijk met de foto doen. Oh ja antwoordde David het belangrijkste zou ik bijna vergeten.
Het meisje op de foto moet je er netjes uit knippen, dan is het veel makkelijker om er achter te komen om wie het gaat. Verbrand de rest van de foto en zorg er voor dat ook daar niets van over blijft. Daisy knikte en zei, goed David zo zal ik het doen, maar ik moet nog wel even kwijt dat ik liever had gehad dat je nu hier naast me stond .
Even bleef het stil aan de andere kant en toen antwoordde David op een zachte lieve toon, ja lieverd dat had ik ook liever gehad. Ik beloof je wanneer ik weer terug ben, het dubbel en dwars goed zal maken met je. Daisy was even stil en antwoordde, daar zal ik je aan houden en ik reken er ook een beetje op.

David moest lachen en zo namen ze toch nog met een vrolijke nood afscheid van elkaar. Daisy liet de handen met het mobieltje in haar schoot zakken en keek Ellen met gemengde gevoelens aan.
Enerzijds was ze blij dat ze David weer gehoord had en anderzijds voelde ze zich hevig verontrust over die zaak!
En nu is jouw vraag zeker, of je bij mij een paar daagjes mag komen logeren zei Ellen, natuurlijk mag je dat daar sta ik zelfs op.
Ik laat jullie voor geen goud hier alleen achter in dit huis. Pak je spullen en kom gelijk met me mee ik heb ruimte genoeg. Laat je wagen maar staan dan kan je met mij mee terug rijden. Wel moeten we goed opletten dat we niet worden gevolgd. Ik denk dat het slim is wanneer ik alleen weg rijd en de wagen in de straat hier achter parkeer.
Dan kijk ik of de kust veilig is en als ik dat zeker weet bel ik je dat jullie kunnen komen.
Vertrek dan via de achterdeur en sluip daarna via de tuin van je achterburen naar me toe. En omdat we toch nog even moeten wachten tot het donker is, lust ik eerst nog wel een kopje thee voor we verder gaan met dit avontuur

Nadat ze het kopje thee hadden genuttigd zei Daisy, ik zal nu eerst John even op de hoogte brengen en dan meteen even op de E mail kijken of de mail van David met de foto al binnen is gekomen, die print ik dan gelijk uit.
Ik loop wel even met je mee, ik ben uiteraard ook benieuwd naar die foto zei Ellen.
Boven vonden ze John druk bezig achter de computer met een spelletje. Hij zat in het halfdonker in opperste concentratie voorover gebogen het spel te spelen. Hij schrok van de binnenkomers en keek ze met opgetrokken wenkbrauwen aan. Sorry John dat we storen, maar wil jij even kijken of er een E mail van David is binnen gekomen, het is belangrijk.

John rolde de bureaustoel achteruit en bood deze zijn moeder aan. Gaat u gang zei hij, ik was toch behoorlijk aan het verliezen. Daisy nam plaats en zag dat er inderdaad een mail van David was. Ze las het berichtje wat David erbij geschreven had en opende de bijlage. Er verscheen een spat zuivere foto in beeld en keken er alle drie geschrokken naar. Het leek alsof ze door drie levende mensen werden aangestaard zo echt was de foto op het scherm. Dat is die kerel van vanmiddag riep John opgewonden, die andere kerel ken ik niet maar zo te zien is dat een hoge Ome, wat een smeerlappen om zo'n meisje te bedreigen. Wat ga je met deze foto doen Ma vroeg John . We printen hem uit en knippen het meisje er af om het zoeken naar haar gemakkelijker te maken zei Daisy. De rest van de foto vernietigen we, ook andere sporen op de computer moeten we grondig verwijderen je weet maar nooit
John keek zijn moeder opgewonden aan en vond het allemaal best spannend.
Hij besefte wel de ernst van de zaak en vroeg, heeft David nog gebeld? Daisy knikte bevestigend en vertelde dat het David beter leek dat ze voorlopig even ergens anders gingen wonen.
Dus pak wat kleren voor je zelf voor een paar dagen, want we gaan bij Ellen logeren. Nadat ze de foto had uitgeprint en het meisje er af had geknipt, verwijderde ze alle sporen van de computer en nam de resten van de afgeknipte foto mee naar beneden.
Achter het huis verbrandde ze de resten in de barbecue. Ze schepte de as onder de kooltjes en deed de deksel er op. Zie zo zei ze bij zichzelf, opgeruimd staat netjes.
John die alles nog steeds als een spannend avontuur zag, vond het idee om bij Ellen te gaan logeren helemaal te gek. Op zijn manier was hij een beetje verliefd op Ellen. Hij vond haar een heel mooie vrouw en was daarin niet de enige, te oordelen naar wat hij om zich heen op het schoolplein hoorde. Maar ja hij mocht bij haar logeren en al die andere jongens niet. Zijn moeder had hem wel op het hart gedrukt om er met niemand over te praten en dat zou hij dan ook beslist niet doen, maar spannend… dat was het wel.

Toen het even later helemaal donker was, nam Ellen bij de deur afscheid en reed weg. Ze hield de omgeving scherp in de gaten maar kon niets verdachts ontdekken. Eenmaal op de afgesproken plaats keek ze nogmaals goed om zich heen of ze wat verdachts zag, maar er liep alleen iemand zijn hond uit te laten.
Die zal hier ongetwijfeld uit de buurt komen dacht ze en belde Daisy dat de kust veilig was. Ze was net een beetje voorover gebogen aan de knoppen van haar radio te draaien om een leuke zender te zoeken, toen er op haar zijraam werd gebonsd. Omdat ze zo geconsenteerd bezig was schrok ze vreselijk en schoot meteen overeind. Ze keek door het zijraam en zag een bleek gezicht naar binnen kijken. Opnieuw schrok ze, maar gelijktijdig werd ze erg kwaad toen ze zag dat het de zelfde man was die ze zo-even met zijn hond had gezien.

Kwaad draaide ze haar raam open en snauwde, wat moet je man ik schrik me verdomme kapot! Rustig maar dame, ik wilde alleen maar even zeggen dat u hier niet mag parkeren.
Bent u dan parkeerwachter, of iemand die zich weer eens met andermans zaken moet bemoeien.
De man stapte geschrokken achter uit en mompelde, oh sorry hoor.
Maar Ellen was zo geschrokken dat ze het niet kon laten om hem nog even kwaad toe te snauwen… sorry…Sorry…, je kop onder een lorrie, donder op en ga thuis politieagentje spelen.. minkukel.
De man keek haar verbaasd aan en maakte dat hij weg kwam. Toen hij helemaal uit het zicht verdwenen was, kwamen Daisy en John achter de struiken te voorschijn en stapten snel de auto in. Daisy nam voorin plaats en John met de twee tassen achterin. Wie was dat vroeg Daisy nieuwsgierig.
Oh één of andere bijdehand hier uit de buurt. Hij vertelde dat ik daar niet mocht staan, maar ik heb hem meteen duidelijk gemaakt dat hij zich met zijn eigen zaken moest bemoeien, misschien niet op zo'n nette manier maar ik schrok me kapot toen die gek op mijn raam bonsde.

Daisy moest lachen en zei, dus die man heeft moeten boeten voor wat anderen hebben gedaan. Ja antwoordde Ellen lachend, maar het zal hem leren zich in het vervolg met zijn eigen zaken te bemoeien.
John die achterin zat hoorde het allemaal gelaten aan en dacht, hmmm wat heeft ze een heerlijke parfum op, ik zou willen dat ik tien jaar ouder was dan wist ik het wel. Toen ze niet veel later de buurt uit reden, slaakten ze alle drie een zucht van verlichting.
Nog geen kwartier later zaten ze bij Ellen in de keuken aan een kopje thee.
Deze operatie was goddank goed afgelopen.
Bij Daisy in de straat kwam praktisch geruisloos met alleen de stads lichten aan een Bentley aan rollen. Juist op dat moment wensten Ellen, Daisy en John elkaar goeden nacht.

De verre buurman

Een verre buurman van Daisy liet nog even zijn hond uit voor hij naar bed ging.
Hij hield zijn pas in en keek likkebaardend naar de mooie nieuwe Bentley die langs het trottoir geparkeerd stond. De bestuurder stapte uit en knikte de buurman vriendelijk toe. Mooie auto hè zei hij waarop de buurman knikte en nieuwsgierig naar binnen gluurde.
Alles was verfraaid met notenhout en de bekleding was van een prachtige soort Italiaans leer.
Hij floot als kenner van zaken bewonderend tussen zijn tanden en zei met duidelijk respect in zijn stem, prachtige wagen alleen een beetje te duur voor mijn verzameling.
De chauffeur bekeek hem nieuwsgierig en vroeg….verzameling, wilt u beweren dat u Bentley's verzameld. Nou ja, antwoordde de buurman, niet uitsluitend Bentley's en al helemaal geen nieuwe. Ik probeer wat te doen in tweede hands auto's en heb zelf twee Bentley's waar nog het nodige aan gebeuren moet, maar dat kost centjes en omdat ik niet zo rijk ben gaat het allemaal niet zo snel. Ik ben maar een gewone man in een gewoon buurtje. De buurman zat duidelijk op zijn praatstoel en trok zich er weinig van aan dat zijn hond aan de lijn stond te trekken. Hij trok de hond ruw naar zich toe en ging onverstoorbaar verder met zijn gewauwel over auto's. Ik hoop zo'n Bentley over een jaar of tien misschien te kunnen kopen zei hij.

Een gewoon buurtje hè, zei nu de chauffeur die alleen daar in geïnteresseerd leek te zijn. Ik dacht dat dit een chique buurtje was met uitsluitend doktoren en advocaten als bewoners. Ben je gek kwekte de buurman, hier wonen heel gewone mensen hoor. Daar woont bijvoorbeeld een ambtenaar en daar tegen over woont een winkelier.
Daarnaast zeker weer een schoenmaker zei de chauffeur lachend en wees op het huis van Daisy. Nee daar woont een onderwijzeres met haar zoontje waar ik maar mee wil zeggen, het is hier een heel gewoon buurtje waar nooit iets spectaculairs gebeurd. Voor hij verder nog iets kon zeggen, stapte de chauffeur weer in zijn auto, groette de buurman die verbaast achter bleef en reed weg.
Nou nou wat een haast dacht hij, haalde zijn schouders op en liep verder met zijn beledigde hond. Een onderwijzeres hè zei de chauffeur hardop tegen zichzelf… maar van welke school??
Bordeaux Woensdagmorgen 07.00 uur

David werd wakker, lag nog een beetje na te soezen en viel prompt opnieuw in slaap. Hij droomde en droomde………..
Hij reed in zijn droom met een enorme container over een heel smal weggetje. Aan beide zijden van het weggetje stonden politie agenten opgesteld, allemaal vlak achter elkaar als tinnen soldaatjes. Ze staken allemaal hun hand op als teken dat hij moest stoppen.

Die agenten leken allemaal verdacht veel op de privé chauffeur van de foto. Hij remde uit alle macht maar de truck ging steeds harder rijden en de mannetjes werden als dominostenen omver gekukeld. De truck reed steeds sneller en hij zag nu een enorm hoofd voor zich opdoemen van een man met een vet pafferig gezicht. Het was het gezicht van de andere man op de foto ontdekte hij.
Hij probeerde het enorme gezicht te ontwijken maar werd er als door een onzichtbare kracht naar toe getrokken. De mond vertrok zich tot een grijns en werd wijd open gesperd. Hij remde uit alle macht maar toch reed hij met een rotgang de wijd geopende mond binnen als in een tunnel.

Hij moest het stuur abrupt omgooien om zich niet te pletter te rijden tegen de enorme huig die in de tunnel omlaag hing en……hup verder ging het de keel in. Aan het eind van de tunnel stortte hij naar beneden een donker zwart gat in. Hij viel en viel en raakte kant noch wal. In de verte zag hij een rode gloed opdoemen en hoorde een hard gebons. Verdomme dacht hij, ik rijd dwars door zijn hart heen. Het bonzen werd nog luider en toen schrok hij met een luide schreeuw wakker. Hij veerde overeind en stootte prompt zijn kop tegen het bovenste bed. Weer hoorde hij hard bonzen en toen hij warrig naar buiten keek, keek hij recht in het lachende gezicht van Jake. Hé joh moet jij niet werken vandaag riep Jake, kom je nest uit dan gaan we samen even een ontbijtje pakken.

David wierp een blik op de tacho klok en zag dat hij slechts een paar minuten was weggedommeld maar had daarin een verdomd griezelig ritje gemaakt. Oké riep hij, even mijn toilet spullen en een handdoek pakken.
Hij schoot zijn korte broek aan en even later stonden ze naast elkaar hun tanden te poetsen. Ontbijten in Frankrijk is voor een chauffeur drie keer niks. Je kunt er een broodje kaas of ham kopen, maar een lekker uitgebreid ontbijt zoals in Engeland of in bijna alle anderen Europese landen kan je daar wel vergeten. Frankrijk heeft de naam over een uitstekende keuken te beschikken, maar daar merken de routiers(chauffeurs) weinig van. Je kunt er sowieso niet de hele dag terecht voor een maaltijd, dat kan alleen tussen de middag en 's avonds. Wanneer je op de autoroute rijdt kan je in zo'n fastfood restaurant wel de hele dag terecht, maar dat is vaak een hap van verpieterde gebakken aardappeltjes, bijgestaan door oude doperwten met ingevallen wangen opgesierd door een stukje vlees met donkere randen veroorzaakt door de lampen waar ze onder liggen uit te drogen en dat alles voor een veel te dure prijs.

Kortom de mannen stonden aan een ongezellig hoog formica tafeltje in het pompstation een voorverpakt broodje te nuttigen met een kop koffie uit de automaat, dus op zijn “Frans” te ontbijten.
Wat ik je eigenlijk wilde vragen zei David, heb jij eigenlijk iets van een wapen in je truck Jake? Nee dat heb ik niet hoewel, ik heb wel altijd een krikstang bij de hand en er loopt een Italiaan in Genua rond die zijn rechterhand nooit meer kan gebruiken dankzij die krikstang.

Die probeerde mijn knip uit mijn broekzak te jatten die op de motorkap naast mijn bed lag. Ik lag 's morgens heel vroeg nog wat te doezelen op bed, toen ik mijn gordijntjes zag opbollen doordat er een kop van een kerel naar binnen kwam.
De zijramen stonden open vanwege de warmte.
De gordijntjes hingen als een hoofddoekje om zijn kop, je weet wel zoals die vrouwen dat dragen in Montenegro, met zo'n brievenbus voor hun ogen waar ze door naar buiten kijken.
David moest lachen en knikte omdat hij begreep wat Jake bedoelde.
Ik liet hem maar even zijn gang gaan vervolgde Jake zijn relaas want ik dacht, als ik hem nu op zijn kop sla met de krikstang overleeft hij het niet. Ik wachtte rustig af en hield me slapende totdat hij zijn hand uitstak met de bedoeling mijn spijkerbroek te pakken om daaruit mijn knip te jatten. Toen explodeerde ik en knalde met al mijn kracht de krikstang op zijn hand en geloof me als ik je zeg dat ik al zijn botten hoorde kraken Hij sprong als door een wesp gestoken achteruit en stootte daarbij ook nog zijn achterhoofd behoorlijk hard tegen de bovenste sponning van de deur. Hij lazerde dientengevolge achteruit naar beneden. Ik riep hem nog na: “Graag gedaan hoor, tot de volgende keer”. David had geboeid geluisterd en zei droog….en daarna is hij dus links geworden….Ja inderdaad lachte Jake.

Zo'n krikstang heb ik ook altijd onder hand bereik liggen zei David, maar ik bedoel eigenlijk een vuurwapen.
Nee die heb ik niet antwoordde Jake, want wanneer je bij binnenkomst in Engeland een visitatie krijgt, dan hebben ze zo'n ding zó te pakken en dan ben je goed de pineut dat kan ik je verzekeren. Ja dat weet ik wel antwoordde David en datzelfde geldt ook voor een aantal Oost Europese landen, daar moet je als je een vuurwapen hebt natuurlijk rekening mee houden. Oh ja hoe dan vroeg Jake nieuwsgierig, ik ben al een paar keer gestript door die gasten.
Ze vinden gegarandeerd alles of jij moet een plekje weten dat ik niet weet om iets te verstoppen, maar dat lijkt me sterk.
Nee dat weet ik ook niet, ik ben in mijn loopbaan ook al een paar keer gestript door de heren douane en consorten .
Als het om een wapen gaat moet je gewoon zorgen dat je hem niet in je truck verstopt, maar vóór die tijd ergens anders, ik zal je een voorbeeld geven. Vroeger had ik een pistool dat is helaas van me gejat maar goed, weet je wat ik deed voordat ik bijvoorbeeld terug ging naar Engeland. Dan zocht ik een stille parkeerplaats in België of Frankrijk op zo'n dertig of veertig kilometer voor de Ferry en daar spitte ik een plag gras bij een boom uit de grond en verstopte daar, het in plastic gewikkelde pistool onder.
Geen mens die daar ooit achter kwam en later als ik weer op het vaste land terug kwam pikte ik het weer op.
Dat is jaren goed gegaan tot ze hem een keer uit mijn cabine hebben gejat. Dat zelfde doe ik ook met mijn geld als ik ga stappen. Ik pak wat ik op dat moment denk te gaan gebruiken, dat stop ik los in mijn broekzak en het overige verstop ik buiten mijn truck, hetzij onder een plag en als dat niet gaat, ga ik er gewoon opstaan met een achterwiel van mijn truck, geen hond die er dan nog bij kan komen
Jake grinnikte en zei, jij gaat ook niet over één nacht ijs met al die maatregelen. Dat moet ik wel antwoordde David want ik rijd soms met enorme bedragen op zak. Ik ben eigenrijder en het gebeurde nog wel eens dat klanten contant met me afrekenden.

Tegenwoordig is dat gelukkig anders, maar nog niet zo lang geleden kwam dat geregeld voor. Ja inderdaad daar dacht ik niet zo gauw aan zei Jake, dat probleem heb ik niet ik rijd voor een baas. En nu wil je dus een pistool aan schaffen omdat die andere gejat is Ja antwoordde David, maar dat zal niet meevallen. Oh dat valt erg mee hoor zei Jake, ik weet een heel makkelijke manier. Er zijn mij laatst nog een paar van die dingen aangeboden voor weinig geld, maar ik ben er altijd een beetje huiverig voor. Als je zo'n ding in je bezit hebt, ga je hem misschien ook gebruiken en als je hem niet hebt, kan je ook niet in de verleiding komen. Dat klopt allemaal antwoordde David, maar ik heb er toch liever één bij de hand je weet maar nooit. Maar waar kan ik er volgens jou dan makkelijk één kopen?

Nou dat zal ik je vertellen zei Jake, ik kwam er zelf ook bij toeval achter. Je weet ongetwijfeld wel als je Madrid uit rijdt aan de zuid kant richting Aranjuez, dan passeer je aan de buitenkant van de stad aan je rechterhand zo'n soort van Subtown. Dat zijn van die golfplaten hutjes en andere bouwvallen van hout en plastic waar die arme sloebers wonen die ooit naar de stad zijn getrokken om daar werk te zoeken en dat nooit gevonden hebben.

Nou daar dus dat is een wereld op zich met allerlei louche handelaren, hoofdzakelijk in sloopauto's maar ook in allerlei andere zaken waar je wel van kan raden hoe ze daar aan komen. David knikte en zei, ga verder. Goed ging Jake verder, ik kan je ook verzekeren dat het niet goed voor je gezondheid is om daar zo maar dat getto binnen te wandelen en dat raad ik je dan ook ten zeerste af. Maar mijn contact met die handelaren kwam door een toeval tot stand.
Ik kreeg ter hoogte van die Subtown een klapper onder de trek as en deze nam gelijk een deel van mijn rubberen spatbord mee. Ik moest dus stoppen en zo snel mogelijk aan de kant om dat te repareren, anders rijd je nog veel meer stuk. Ik dus aan de kant ondanks dat je daar niet mocht parkeren maar nood breekt wet nietwaar. Ik stond daar dus mijn wielen te wisselen toen er plotseling een kerel naast mij stond. Omdat ik hem niet had horen aan komen schrok ik daar dus van. Het was een ongeschoren 'salami eter' wat ook goed te ruiken was.
De man zag in mij een potentiële klant voor zijn handel en bood mij van alles aan, onder andere verschillende vuurwapens. Ik heb toen niets gekocht, maar de man heeft mij nog wel geholpen met het wisselen van mijn wielen. Ik heb de man toen nog tien euro gegeven voor zijn hulp. Hij stonk niet alleen naar de knoflook die wel uit zijn poriën leek te sijpelen, maar bovendien ook nog behoorlijk naar sterke drank, dus je kan je voorstellen dat hij wel blij was met die eurootjes. Hij zal daar wel spoorslags een fles goedkope rum voor hebben gekocht. Maar goed wat ik je dus duidelijk wilde maken, ga daar staan met je motorkap omhoog en een gevaren driehoek achter je trailer en de handelaren komen vanzelf naar je toe met hun laatste aanbiedingen. Hij keek toen hij dat zei David triomfantelijk aan en zei: “jawel meneer u vraagt en wij draaien”.

David lachte en zei, ja dat is zeker een goed idee daar heb ik wel wat aan. Bedankt voor de tip, ik trakteer je nog op een bak koffie wat zeg je daar van. Lekker antwoordde Jake, maar wie ga je doodschieten als ik vragen mag?
Wacht even eerst koffie pakken dan vertel ik je vanwaar mijn interesse in vuurwapens. Vijf minuten later was Jake van alles op de hoogte. Wat een tuig zeg was het eerste wat hij zei en dan hebben de truckers de naam schorem te zijn. Als ik die gasten te pakken krijg, dan hang ik ze aan hun geslachtsdelen op en zal er voor zorgen dat ze blijven leven om de rest van hun leven te boeten. Maar heb jij die foto nog op je laptop staan. Ja natuurlijk antwoordde David, dat is bewijsmateriaal. Dat is waar antwoordde Jake, maar als ik jou was zou ik hem er af halen en alles wissen, je weet nooit hoe snel ze voor je neus staan. Je moet alles wissen en die smart kaart uit je camera halen en goed weg stoppen onder een plag of zo en deze op de terug weg weer ophalen. David keek Jake geschrokken aan, zou je denken dat ze me zo snel op het spoor komen. Dat weet ik niet antwoordde Jake maar wat kan het voor kwaad. Weet jij wat voor contacten ze hebben in die wereld. Je hoeft van dat soort mensen geen genade te verwachten en wat die hoge Ome betreft, die zal hemel en aarde bewegen om zijn reputatie te verdedigen. David kreeg weer dat nare gevoel in zijn onderbuik. Verdomme dacht hij en daar heb ik Daisy en haar zoon mee opgezadeld en wie weet nog meer onschuldige mensen. Jake zag dat David wit weg trok en had al spijt dat hij hem zo bang had gemaakt met zijn veronderstellingen. Hij gaf David een vriendschappelijk klap op zijn schouder en zei geruststellend, het hoeft natuurlijk niet zo te zijn maar voorzichtigheid is toch wel geboden, je weet maar nooit. David had zich inmiddels alweer hersteld en knikte begrijpend.

Oké ik zal doen wat jij zegt, maar loop even mee naar mijn truck en bekijk de foto ook even misschien dat jij één van die kerels ooit eens hebt gezien..
Even later liepen ze met de handdoek om hun nek naar de trucks die naast elkaar stonden
David was als eerste bij zijn truck en zag tot zijn schrik dat de deur aan de bijrijders kant open stond. In de haast om met Jake te gaan ontbijten, had hij vergeten zijn deuren af te sluiten.
Stik zei hij bij zich zelf, vergeten op slot te doen..
Hij liep voor de truck langs naar de bijrijders kant en keek recht in het geschrokken gezicht van een kerel die net uit de cabine wilde springen met… 'zijn' Laptop.

Intussen in Portsmouth

We gaan met mijn auto naar school stelde Ellen voor, dan kan John ook meteen meerijden aangezien zijn fiets nog thuis staat, het is toch maar voor een paar dagen.
Ze hadden de vorige avond nog tot twaalf uur zitten napraten.
Ellen had verteld van haar collega, die haar had beloofd het oor te luister te leggen in het asielzoekers centrum. Daisy had eerst nog wat bezwaren geopperd maar uiteindelijk waren ze het er toch over eens dat dit het beste was wilden ze überhaupt wat te weten komen in verband met hun onderzoek
Tevens waren ze het er over eens, dat ze niet alleen de Bentley maar vooral ook de chauffeur in de gaten moesten houden.
Ze besloten goed uit te kijken althans meer dan normaal, een gewaarschuwd mens telt tenslotte voor twee. Om kwart voor negen arriveerden ze bij school. Onderweg hadden ze goed om zich heen gekeken om er zeker van te zijn dat ze niet waren gevolgd.
Ellen reed de auto achter de school om naar de daarvoor bestemde parkeerplaats. Het was een privé terrein welke bij de school hoorde, dus betrekkelijk veilig. Bovendien kon je vanaf die plaats ongezien de school in lopen, wat wel een prettig gevoel gaf.

Vandaag zou er hoog bezoek komen van het ministerie van onderwijs dus ze waren al een paar dagen bezig met de voorbereidingen omdat ze uiteraard een goede indruk wilden maken. Daisy nam afscheid van Ellen die een verdieping hoger haar les zou beginnen.
Toen ze eenmaal aan het werk waren was alle ellende voor even vergeten. Ze liep met de armen over elkaar langzaam door het lokaal en keek zo hier en daar hoe het ging met het proefwerk dat ze de kinderen had opgegeven. Voor het eerst sinds dagen voelde ze zich weer lekker in haar vel zitten. Op de gang hoorde ze wat geroezemoes en liep naar de deur om door het raampje de gang in te kijken.
Een delegatie kwam aanlopen met voorop de Directeur en een onbekende heer. Naast hem liep een vrouw met een klembord in haar handen. Vlak daar achter liep ……..de chauffeur…… De adem stokte in haar keel want ze herkende de man direct van de foto en trok van schrik wit weg. Hoe kan dat nou dacht ze in paniek, zijn we dan nergens meer veilig. De delegatie kwam regelrecht op haar lokaal af en zij spoedde zich weg van de deur de klas weer in. De deur werd open gehouden door de chauffeur die als laatste ook binnen kwam. Het viel de Directeur op dat Daisy er nogal geschrokken uit zag en liep naar haar toe. Hij lachte vriendelijk en zei, nou nou het lijkt wel of je een geest hebt gezien, het zijn maar een paar ambtenaren van het ministerie van onderwijs hoor, je wist toch dat die vandaag zouden komen. Nu richtte hij zich tot één van de ambtenaar en zei, mag ik u even voorstellen aan één van mijn beste leerkrachten, Daisy Ward en wat wel leuk is om te vermelden, één van de leerlingen in deze klas is haar eigen zoon en hij wees daarbij naar John. De ambtenaar schudde Daisy de hand en zei: prettig om te horen dat het zo goed gaat met uw klas en heeft u misschien nog wat te vragen nu ik hier toch ben, vroeg hij vriendelijk.

Je moest eens weten dacht Daisy, maar ze schudde haar hoofd en keek naar de chauffeur die schuin achter de ambtenaar stond en haar schaamteloos van top tot teen stond op te nemen, en voelde een koude rilling door haar lichaam gaan.
Ze herstelde zich snel en deed een stapje achteruit toen ze merkte dat de ambtenaar wat verder de klas in wilde lopen om met een paar leerlingen te praten. De chauffeur vatte post achter de stoel van John en bleef onafgebroken naar Daisy kijken. Daisy begon een beetje nerveus heen en weer te dribbelen wat de Directeur niet ontging. Hij liep naar haar toe, sloeg een arm om haar schouders en zei: nou nou zo erg is het toch niet, het zijn ook maar gewone mensen zoals jij en ik dus kalmeer maar, ze zijn zo weer weg, Daisy knikte en lachte als een boer die kiespijn had en dacht, man je moest eens weten. Toeval bestaat niet dacht ze schamper, nou dan is dit zeker de uitzondering.

Ze voelde de ogen van de chauffeur in haar rug prikken en vroeg zich af hoe John zich zou voelen. Ineens kreeg ze een inval, liep naar John en vroeg hem op dwingende toon, wil jij even naar boven lopen en zeggen dat de delegatie onderweg is, dan kunnen ze daar in ieder geval wel vast de ramen open zetten, want hier is het om te stikken. Tegen de Directeur zei ze, neemt u mij niet kwalijk dat ik dat vergeten ben vanmorgen, ik schaam me dood.
Ik had de delegatie ook nog niet zó vroeg verwacht.
Ja het is hier inderdaad broeierig bevestigde de directeur, maar ik denk dat een raam open daar niet veel verandering in zal brengen het is gewoon broeierig weer dus het is niet helemaal jouw schuld, we hebben er allemaal last van. John was onmiddellijk naar boven gelopen en regelrecht naar Ellen gerend die bezig was met les geven.

Hij liep zonder pardon naar binnen en onderbrak de les die zij aan het geven was. Kom even mee de gang op zei hij gehaast en liep zelf al de kant van de deur op. Ellen liep meteen achter hem aan en zei tegen de klas dat ze zo terug was. Op de gang vroeg ze verontrust, wat is er aan de hand je ziet er uit of dat je een spook hebt gezien! Nou dat scheelt ook niet zoveel fluisterde John en vertelde haar van de chauffeur en zag haar schrikken.
Bedankt voor de waarschuwing zei ze, ik ben nu tenminste op de hoogte aan mij zal hij niets merken. Ga terug naar je klas en blijf alsjeblieft rustig, hier op school kan hij toch niets ondernemen. Maar dat hij nu ook weet waar jullie werken zit mij niet lekker, want jouw gezicht heeft hij nu ook gezien. Ga nu maar gauw terug, vanavond gaan we dit wel verder bespreken en een nieuw plan maken. John snelde weer weg en kwam op de trap de hele delegatie tegen.
Hij remde af, stapte opzij en liet ze er langs. Niemand sloeg acht op hem, ze waren in een druk gesprek verwikkeld. Alleen de chauffeur keek in het voorbij met een vreemde blik naar hem. Snel liep hij verder en toen hij zijn klas binnen stapte stond Daisy voor het open raam naar buiten te kijken. Hij liep naar haar toe en knikte geruststellend. Ze reageerde opgelucht en zei, oké man ga maar op je plaats zitten dan gaan we weer verder met het proefwerk. De rest van de dag gebeurde er niets bijzonders meer.

Toen de school uit was, bleven Daisy en John in de kantine wachten op Ellen. Een paar minuutjes later schoof ze bij hun aan tafel en zag dat er al een kopje dampende thee voor haar klaar stond. Wat nu bracht Ellen als eerste uit, wat moeten we nu doen. Gewoon met z'n drieën naar huis, dat kunnen we wel vergeten. We moeten goed nadenken hoe we dit gaan aanpakken en vooral niet in paniek raken. Ze nam een veel te grote slok van de hete thee en verslikte zich.
Toen ze eindelijk uitgehoest was en met een hoogrode kleur op keek zei ze, dat moet ik nodig zeggen, maar goed wat gaan we doen. Ja dat weet ik nu zo één twee drie nog niet antwoordde Daisy. Ze keek naar John die stilletjes in zijn thee zat te staren. Toen hij merkte dat er naar hem gekeken werd keek hij op. Laat mij even nadenken zei hij, niemand weet nog wie Ellen is en waar ze woont, dus dat adres is nog steeds veilig. Het echte probleem is, hoe komen wij hier ongezien weg. Ellen kan gewoon naar huis rijden haar zullen ze niet volgen, maar wij moeten hier op een andere manier zien weg te komen en dat lijkt me best spannend voegde hij er laconiek aan toe.

Zijn gezicht klaarde ineens op en hij fluisterde… Yes…ik weet het!
Met mijn computer spelletjes heb ik wel eens wat trucjes gezien. Misschien kunnen wij zo'n slimmigheidje in de praktijk toe passen, ik zal eens even goed nadenken…. Even was het stil en de beide dames wachtten nieuwsgierig af waar hij mee op de proppen zou komen. Er verscheen weer een grijns op zijn gezicht, ik heb het riep hij vrolijk.
Daisy en Ellen keken hem verwachtingsvol aan.
Luister zei John, het is net zo iets als dat raadseltje van de leeuw, de geit en de kool.
De beide dames keken hem niet begrijpend aan. Laat maar zei John, ik zal jullie vertellen hoe wij het gaan doen. Hij keek samenzweerderig om zich heen en deed zijn plan uit de doeken.

Mam jij en ik lopen gewoon de school uit. Ellen loopt een paar passen achter ons en blijft op de hoek staan om vandaar uit de hele straat in de gaten te houden. Wij steken de straat over en lopen het tegenover gelegen park in.
Als die gasten ons daar ergens in de straat staan op te wachten en ons zien oversteken zullen ze proberen ons aan de andere kant van het park op te vangen.
Wij blijven echter halverwege het park wachten achter dat oorlogsmonument tot Ellen heeft gemeld dat er inderdaad een wagen onderweg is naar de andere uitgang van het park. Wij lopen dan snel weer terug naar de ingang van het park en daar pikt Ellen ons op en maken dat we weg komen. John keek trots naar de beide vrouwen en vond het best spannend wat hij had bedacht.
Hij was in ieder geval niet bang en dat was maar goed ook, want de beide vrouwen voelden zich duidelijk niet op hun gemak. Oké hakte Daisy de knoop door, zo gaan we het doen kom op we gaan er voor.

Ze pakten hun spullen en liepen naar buiten. Ellen die een meter of vijf achter hun liep bleef op de hoek van het schoolgebouw staan. Ze zette haar zware tas op straat en ging er druk in zitten snuffelen onderwijl ze de omgeving goed in de gaten hield. Ze zag toen Daisy en John de straat over staken, dat er zich een wagen los maakte tussen de geparkeerde auto's die de richting op reed naar de andere uitgang van het park. Ellen stond op en liep naar de rand van het trottoir.
Toen de wagen haar passeerde kon ze duidelijk die boeventronie van de chauffeur zien die vanaf de achterbank tussen de voorstoelen boog en opgewonden naar voren wees. Ellen wachtte even tot de wagen voorbij was en belde toen Daisy met de woorden “de vis heeft het aas met huid en haar ingeslikt” kom snel terug, ik kom er aan met de auto. Ze voelde zich op een vreemde manier opgewonden toen ze terug naar de parkeerplaats rende en dacht bij zich zelf, zou dat nou die beruchte adrenaline zijn waar de jonge lui het altijd over hebben. Ze sprong lenig in haar auto en scheurde de parkeerplaats af als een volleerde coureur en kwam met gillende banden op straat tot stilstand. Ze opende de deur, duwde de passagiersstoel naar voren zodat de aanstormende John met één duik achterin belandde. Daisy volgde hem op de voet en weg waren ze .

Het eerste stuk zaten Daisy en John gebukt in de auto om maar niet gezien te worden.
Ellen reed een andere richting als die hun achtervolgers hadden genomen en sloeg vervolgens de eerste beste zijstraat links in om nog sneller te ontsnappen. Toen riep ze, kom maar weer overeind. Ze slaakten alle drie een zucht van verlichting nu ze uit zicht waren. Poeh poeh bracht Daisy opgelucht uit, dit is tenminste goed afgelopen maar je snapt toch wel dat het naar school gaan er voorlopig niet meer in zit!

Ellen knikte en stelde voor, meld je maar ziek dat is niet eens zo veel bezijden de waarheid. Je zou hier toch met gemak een zenuw inzinking van kunnen krijgen. Het lijkt me trouwens het beste dat jullie je allebei ziek melden, want die smeerlap heeft John ook gezien. Inderdaad antwoordde Daisy, dan maar een leugentje om bestwil. Ik denk dat ze er op school wel intrappen want de directeur vond mij vandaag al niet zo gezond reageren dus die zal er niet raar van op kijken. Ze reden naar het huis van Ellen en het was maar goed dat ze er geen notie van hadden wat hun nog allemaal te wachten stond. Het avontuur zou vanaf nu ernstige vormen gaan aannemen.

Bordeaux

De man had de Laptop van David in zijn hand en de camera hing om zijn nek. Hij nam een sprong naar de stuurkant en wilde zo de cabine uit vluchten.
In paniek liet hij de laptop op het bed vallen en sprong naar buiten voordat David ook maar iets kon doen. De dief waande zich al veilig toen hij tot zijn grote schrik merkte dat hij buiten werd opgewacht door een vriendelijk lachende reus. In een fractie van een seconde zag hij een enorme vuist op zich af komen en zakte toen met een zucht in elkaar. De tweede klap voelde hij niet eens meer.
David schoof over de stuurstoel naar buiten en keek in het lachende gezicht van Jake die zich over zijn knokkels stond te wrijven. Het zou me niets verbazen als ik zijn kaak heb gebroken zei Jake. Het lijkt me wel sociaal als ik even een ambulance bel. David bukte zich over de bewusteloze man en pakte de camera van zijn nek. Hij keek Jake aan en zei, ik denk inderdaad dat zijn kaak gebroken is, het ziet er uit als een kermis attractie, zoiets als de vrouw met de baard, maar dan als de man met de scheve kaak.

Vanaf de grond kwam wat gekreun. Jake pakte de man in zijn kraag en sleurde hem naar een laag stenen muurtje, zette hem daar hardhandig op en zei uiteraard in het Engels, zo dat zal je leren om met je poten aan andermans spullen te komen. Daarna liep hij naar het tankstation met en vroeg of ze een ambulance wilden bellen. Hij wachtte het antwoord niet af en liep meteen terug naar de trucks. David bedankte Jake voor zijn hulp, die nog wel zei, volgende keer kan je beter je truck afsluiten want dit tuig vind je overal. David knikte, opende de camera om te controleren of de smart kaart er nog in zat en zei, deze man had niets met die smeerlappen in Engeland te maken. Hij haalde de smart kaart uit de camera en borg deze in zijn zak. Laat me dat tuig nog even zien zei Jake, want dat zouden we door de consternatie haast vergeten.
Ze stapten beiden de David zijn cabine, waar deze de foto aan Jake liet zien. Deze keek er aandachtig naar en zei toen bedachtzaam, die chauffeur ken ik niet, maar die andere kerel komt me vaag bekend voor, alleen kan ik hem nog niet thuisbrengen. Hij komt volgens mij uit Portsmouth en ik beloof je zodra het me te binnen schiet ik je dat gelijk zal doorbellen. Ze moesten nu wel maken dat ze weg kwamen want de man op de muur begon nu toch wel erg de aandacht te trekken met zijn gejammer. Ze namen als goede vrienden afscheid en waren even later weer op weg, Jake naar zijn losplaats even buiten Bordeaux en David richting Spanje. Vandaag kan ik weer een mooi stuk opschieten dacht David. Ik weet het niet precies, maar ik denk dat ik ergens in de buurt van Madrid uit kom en dan kan ik morgen kijken of ik daar een vuurwapen kan kopen.

Eens even kijken hoe het programma er vandaag uit ziet. Eerst naar Biarritz dan naar Burgos en aan de N1 even eten bij Victor en daarna verder door naar Aranda de Duero en dan kijken hoe ver ik nog kan komen richting Madrid.
David had deze route wel vaker gereden en schoot die dag dan ook behoorlijk op. Tegen de avond maakte hij voor die dag definitief halt, op ongeveer zestig kilometer ten noorden van Madrid.
Het was een mooie parkeerplaats met een prima restaurant waar hij zijn hart kon halen aan een groot bord gemixte salade welke doorspekt was met heerlijke stukken tonijn. Daarna smulde hij nog van een groot bord gebakken aardappels en een lekkere steak. Nog een lekker potje bier en tot slot nog even genieten van een grote coupe ijs.
Het was ongeveer negen uur en hij liet zich achterover tevreden achterover zakken in de rieten stoel, tijd om Daisy te bellen. Hij rekende af en liep terug naar zijn truck, ging er goed voor zitten en pakte de telefoon..

Portsmouth Woensdag 19.00 uur

Ellen parkeerde voor de deur van het asielzoekers centrum. In haar tas had ze het fotootje van het blonde meisje. Ze was intussen al weer aardig tot rust gekomen na deze enerverende dag. Daisy en John zaten veilig bij haar thuis.
De hele weg naar haar huis hadden ze alles goed in de gaten gehouden en waren er tamelijk zeker van dat ze niet waren gevolgd. Het was Ellen opgevallen dat de eventuele achtervolgers in een nieuwe groenkleurige Rover reden en het was dus prettig te weten op wat voor auto ze moesten letten. Zelfs het kenteken had ze genoteerd omdat er nogal wat groene Rovers rond reden. Bovendien had ze gezien dat er drie grote stikkers aan de linkerkant van het voorraam geplakt zaten waardoor je hem vanaf een wat grotere afstand ook makkelijk kon herkennen. Die informatie had ze ook aan Daisy en John doorgegeven, zodat ze niet iedere keer wanneer ze een groene rover zagen in de stress hoefden te schieten. Ze hoopte vanavond in het asielzoekerscentrum wat wijzer te worden. Dan zou ze die informatie wanneer ze op tijd thuis was aan Daisy kunnen vertellen die dat dan tevens aan David kon doorgeven. Ze nam zoals altijd plaats aan de grote tafel in de gemeenschappelijke hal en trakteerde zichzelf op een kopje verse thee. Haar vriendin Mary zat er ook al en knikte haar vriendelijk toe. Ellen nam voorzichtig een klein slokje hete thee en zei, ik heb me laatst een keertje verslikt in een hete slok vandaar. Mary keek haar afwachtend aan en Ellen begreep dat ze haar iets moest uitleggen. Eerst keek ze om zich heen maar toen ze zag dat de kust veilig was schoof ze wat dichter naar haar toe en fluisterde, wat denk je wat ons vandaag is overkomen.
Mary keek haar nieuwsgierig aan en Ellen vertelde wat er die dag was voorgevallen. Toen ze klaar was met haar verhaal keek Mary haar geschrokken aan en zei, het zijn echt criminelen hé? Ik weet nu eigenlijk niet of ik er wel zo blij mee moet zijn dat ik dit allemaal weet, het komt nu allemaal wel heel dichtbij.

Ellen keek haar doordringend aan en fluisterde, luister Mary je hebt beloofd dat je ons zou helpen en daarom heb ik je ook in vertrouwen genomen, vooral omdat ik dacht dat ik op je kon rekenen. En nu het een beetje spannend begint te worden wil jij je ineens terug trekken? Nee, nee, dat zeg ik niet antwoordde Mary, maar jij voelt je er toch ook niet lekker bij? Nee natuurlijk niet zei Ellen, maar hoe denk je dat dat meisje zich voelt, als die stumpert überhaupt nog in staat is om iets te voelen, laten we daar vooral aan denken….toch?

Niet alleen dat die kerels gepakt worden, maar ook en vooral moeten we proberen dat meisje terug te vinden en god weet is ze niet de enige. Ik zal je haar foto laten zien, misschien helpt ons dat verder. Ellen keek opnieuw om zich heen en pakte toen een reis folder uit haar tas welke ze aan Mary gaf. De foto zit erin, kijk er op je gemak naar en vertel me dan of je dat meisje wel eens hebt gezien. Mary opende voorzichtig de folder, keek er een paar seconde in, sloeg hem toen weer dicht en keek Ellen met een bleek gezicht aan. Toen zei ze ontzet… dat meisje ken ik… dat is Zwesdana…….
Haar achternaam weet ik niet en ik weet ook niet of ik haar voornaam wel goed uitspreek, maar kennen doe ik haar absoluut. Verschillende keren heb ik met haar tweeling broertje en jongere zusje een spelletje gespeeld hier aan deze tafel. Het is een lief en intelligent meisje die ik, nu ik er over nadenk al een tijdje niet heb gezien. Ze keek Ellen geschokt aan en de waarheid kwam als een hamerslag aan! Ze slikte een paar keer en fluisterde, hoe kunnen volwassen mensen iemand zoiets in godsnaam aandoen en dan nog wel bij zo'n onschuldig kind.
Ze keek de recreatie ruimte rond en haar oog viel op een meisje dat even verderop aan het spelen was en zei; met haar heb ik ook wel eens een spelletje gespeeld samen met Zwesdana. Ik zal haar eens vragen of ze weet waar ze zou kunnen zijn. Mary liep naar haar toe en vroeg haar of ze even bij hun aan tafel wilde komen zitten. Het meisje volgde haar naar de tafel en knikte vriendelijk naar Ellen. Ze verstaat en spreekt een klein beetje Engels verduidelijkte Mary Ellen, maar je moet wel rustig met haar praten dan begrijpt ze je prima. Het meisje keek Ellen nieuwsgierig aan die haar vriendelijk toe knikte. Mary nam het woord en vroeg, kan jij je nog herinneren dat we hier twee weken geleden een spelletje hebben gespeeld met Zwesdana en haar tweeling broertje?

Ja… en dat spelletje heb ik toen gewonnen, antwoordde het meisje opgewekt. Nu je het zegt dat is waar ook, jij had gewonnen antwoordde Mary onderwijl ze Ellen betekenis vol aankeek, maar ik zal nog wel eens revanche nemen dat beloof ik je!
Maar ging Mary verder, weet jij misschien waar Zwesdana en haar broertje en zusje zijn gebleven, ik heb ze al een tijdje niet meer gezien en heb nog steeds een cadeautje voor ze liggen.

Ja natuurlijk weet ik dat, vorige week zijn ze allemaal vertrokken, haar vader, moeder en kinderen. Ik heb gehoord dat ze naar een ander centrum zijn verhuisd, waar het volgens Zwesdana veel leuker zou zijn dan hier. Ik vind het wel jammer dat ze weg zijn want Zwesdana was mijn vriendinnetje. Mijn vader heeft beloofd dat wij hier ook binnenkort weg mogen en ik hoop dat we dan weer bij Zwesdana terecht komen. Is er nog meer dat u weten wil want die vervelende directeur zit me zo aan te kijken, ik denk dat het komt omdat ik eigenlijk al in bed hoor te liggen dus ik ga nu maar gauw als u het niet erg vindt. Ze stond op en zei netjes gedag terwijl ze daarbij licht door de knieën boog. Toen ze vertrokken was keken Ellen en Mary elkaar onzeker aan. Ellen begon het gesprek en zei; nu weten we in ieder geval wie dat meisje is maar ik ben me er niet beter door gaan voelen, integendeel het blijkt dus een tweeling te zijn, ik durf er haast niet aan te denken wat er met de jongen is gebeurd. Het was even stil toen zei Mary, ik zou de directeur wel eens een paar vragen willen stellen. Ellen keek haar bezorgd aan en fluisterde, ik vraag me af of dat wel zo verstandig is, je weet maar nooit hoever de tentakels van die misdadigers zich uit strekken.

Dat zal toch wel meevallen zei Mary, ik ken de directeur persoonlijk en ik kan je verzekeren dat hij zich met dergelijk zaken nooit zou inlaten. Ik ga er nu meteen even heen om hem te vragen wat hij van de verhuizing van Zwesdana weet, er zal ongetwijfeld een goede verklaring voor zijn. Ze voegde de daad bij het woord en liep resoluut naar het kantoor waar de directeur zoeven in verdwenen was.

Zonder te kloppen stapte ze naar binnen en had meteen al spijt toen ze zag hoe hij in een verhit telefoongesprek gewikkeld was.
De directeur keek geschrokken haar kant op en maakte geïrriteerde wegwuivende bewegingen. Mary voelde zich nogal opgelaten en verontschuldigde zich met, neem me niet kwalijk ik had eerst even moeten kloppen, ik kom straks wel terug zo belangrijk is het niet. Ze draaiden zich om, sloot zachtjes de deur achter zich en bleef buiten de gesloten deur even staan. Ze vond de Directeur ineens niet zo aardig meer sterker nog, hij bezorgde haar een onaangenaam gevoel wat er toe bij droeg dat ze besloot toch maar naar Ellen te luisteren en de man niets te vragen over de verdwijning van Zwesdana. Ze liep in gedachten verzonken terug naar de tafel waar Ellen haar verwachtingsvol aankeek. Ze vertelde wat er was gebeurd en dat ze nu besloten had de man niets te vragen over het Roemeense gezinnetje. Beiden gingen nu aan hun werk en spraken af elkaar op de hoogte te houden van alle verdere ontwikkelingen. Om half tien was Ellen weer thuis. Ze had gedurende de terugweg voordurend in haar achteruitkijk spiegel gekeken, maar er was haar niets verdachts opgevallen.
Daisy en john zaten aan de grote keukentafel, Daisy met een half glas witte wijn en John met een glas Cola. Kan ik wat te drinken voor je inschenken vroeg Daisy aan Ellen die bezig was haar schoenen uit te trekken. Graag doe maar het zelfde als jij, lekker koel het blijft maar broeierig, het zou mij niets verbazen wanneer het vannacht ging onweren. Ze schoof bij aan de keukentafel, strekte haar benen en liet zich achter over leunen, hief vervolgens haar glas op en zei 'proost' op de goede afloop van dit aan ons opgedrongen avontuur. Daisy had gewacht tot haar vriendin lekker zat maar nu vroeg ze toch wat ongeduldig, ben jij nog wat wijzer geworden vanavond. Dat kan je wel zeggen antwoordde Ellen, mijn vriendin Mary herkende het meisje op de foto gelijk. Ze vertelde wat er die avond gebeurd was en merkte terwijl ze het verhaal vertelde dat ze haar vol verwondering aankeken. Toen ze uitgesproken was vond ze zelf ook wel dat ze vanavond iets bijzonders had gepresteerd. Nou begon Daisy als eerste, dat is dan een forse stap in de goede richting, althans deze puzzel stukjes vallen naadloos in elkaar, maar wat moeten we nu doen. Ik denk dus dat het het beste is te wachten tot David belt om te horen wat hij te zeggen heeft. Ze was nog niet uitgesproken of haar mobieltje begon te zoemen. Ze pakte hem meteen en meldde zich met…. hallo met Dais.

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn en toen klonk een harde rauwe stem …Luister goed trut......ik weet dat jij je met zaken bemoeit die je geen donder aangaan en dat is heel slecht voor je gezondheid en voor die van je zoon. Je kunt je misschien wel verstoppen, maar dat is alleen maar een kwestie van tijd totdat we je vinden en dan zal het je berouwen dat je ooit je neus in andermans zaken hebt gestoken. En…..oh ja nog even dit, wat je mooie huis betreft dat is doelwit nummer één, wanneer we merken dat je doorgaat met je bemoeizucht zal dat op mysterieuze wijze tot op de grond toe af fikken, dat kan ik je nu vast beloven! De verbinding werd verbroken en Daisy legde de telefoon met twee vingers terug op tafel of dat het een vies ding was. Ze keek er ontzet naar en stotterde lijkbleek, hij heeft mijn telefoon nummer en zegt dat het nog maar een kwestie van tijd is voordat hij ook weet waar ik nu ben en dat wanneer ik zo nieuwsgierig blijf, hij mijn huis in de brand zal steken. Ze keek onthutst naar de telefoon die nu doodstil voor haar op de tafel lag.

Maar deze begon weer te zoemen en alle drie schrokken ze ervan. Het leek er even op dat niemand de moed had hem te pakken, maar Daisy die vermoedde dat het David was pakte nam hem toch. Hallo met Daisy zei ze zachtjes onderwijl ze Ellen recht aankeek. Ja Dais met David klonk het vrolijk aan de andere kant, hoe gaat het daar in Good Old Engeland. Daisy onderdrukte een glimlach en antwoordde … nou wij hebben hier helemaal geen reden om vrolijk te zijn, de toestand hier wordt met de dag gevaarlijker. Wat is er dan gebeurd vroeg David nu met een bezorgde stem. Daisy vertelde hem wat er de afgelopen 24 uur was voorgevallen. Hij luisterde aandachtig en vervloekte zichzelf dat hij ooit zo dom was geweest om haar er in te betrekken, vooral nu bleek dat ze met een groep gewetenloze misdadigers te maken hadden en dat het nu wel heel erg gevaarlijk ging worden voor die twee meiden en John.
Toen Daisy was uitgepraat bleef het van zijn kant even stil, daarna klonk zijn stem weer maar nu met een toon die veel somberder was dan zo-even hij zei: Luister goed Dais …stop onmiddellijk met deze zaak en wacht tot ik weer terug ben, dit wordt veel te gevaarlijk voor jullie, ik had jullie hier nooit in mogen betrekken. Meld jezelf en je zoon ziek en blijf een paar dagen uit het zicht.

Zondag ben ik weer terug en dan stappen we samen naar de politie maar houd je tot die tijd gedeisd. Daisy knikte en voelde zich opgelucht dat hij er net zo over dacht als dat ze had gehoopt. Hij beloofde haar de volgende avond weer te bellen en gaf hem het mobiele nummer van John zodat ze haar eigen mobieltje kon afzetten. David die erg met Daisy te doen had fluisterde, misschien moet ik het je nog niet zeggen maar ik doe het toch wat kan mij het schelen, maar ik denk dat ik van je houd lieverd! Een hartslag lang laaide er een warm gevoel door haar heen, ze begreep precies wat hij bedoelde en antwoordde zachtjes, zo voel ik het ook David doe alsjeblieft voorzichtig en ik hoor je morgen weer, dag lieverd. Ze legde het toestel terug op tafel en zag dat Ellen en John haar nieuwsgierig aankeken. Ze vertelde hun wat de plannen waren en daar waren ze het hartgrondig mee eens. Het was verre weg het beste dat ze zouden stoppen, Mary had tenslotte ook al aangegeven dat ze er liever niet mee wilde doorgaan. Ik zal haar even gerust stellen en bellen dat we er helemaal mee stoppen stelde Daisy voor. Ze koos het voorgeprogrammeerde nummer uit op haar mobieltje en hoorde dat de telefoon overging.

Bij Mary thuis

Mary keek met doodsangst naar de twee mannen die haar woning waren binnen gedrongen. Toen er gebeld werd had ze de buitendeur tot op een kiertje geopend. Het veiligheidskettinkje waar ze een grenzeloos vertrouwen in had zat er op. Voor de deur stonden twee forse mannen die haar vroegen of ze even met haar mochten praten. Impulsief had ze meteen de deur willen sluiten, maar dat mislukte omdat één van de mannen zijn voet al tussen de deur had geplaatst. De andere man deed een stap naar achteren en ramde toen met volle kracht zijn schouder tegen de deur.
Het kettinkje had geen schijn van kans en de deur vloog zo hard open dat Mary met geweld achterover tegen de grond sloeg. Ze kwam daarbij hard op haar rug en achterhoofd terecht. De mannen stapten naar binnen nadat ze zich er eerst van hadden overtuigd dat hun actie door niemand was opgemerkt. Nadat eerst de deur werd gesloten greep één van de mannen Mary, die nog steeds met open gesperde ogen haar belagers lag aan te kijken ruw bij haar arm en tilde haar moeiteloos van de grond. Hij sleurde haar door de hal naar de keuken waar ze hardhandig op een stoel werd gezet en ging toen achter haar staan. Met zijn enorme handen pakte Mary die nogal tenger was bij haar smalle schouders. De man wist precies waar hij moest knijpen en Mary gilde het uit en dacht het bewustzijn te verliezen van pijn en angst.

De andere man die ook nogal fors was uitgevallen ging wijdbeens voor haar staan en zei op dreigende toon, nog één keer je bek open en ik snoer hem dicht met een stuk tape. Als je dan nog niet mee werkt plak ik ook je neus dicht zodat je geen adem meer krijgt en geloof me dat is geen prettige manier om dood te gaan. Dus houd je gemak en luister naar wat wij jou te vragen hebben. Mary snakte naar adem en de doodsangst was van haar gezicht te lezen. Vraag één: van wie moest jij informeren waar dat meisje gebleven is en vraag twee, waar zit die Daisy Ward ondergedoken! Mary die nu zachtjes zat te huilen voelde de druk in haar nek toenemen en was doodsbang dat er iets ging breken. Ze begreep dat ze geen keus had en snikte, wie zijn jullie ik heb jullie toch niets gedaan laat mij met rust, ik begrijp niet waar jullie het over hebben. Ze voelde de grote handen die haar in een ijzeren greep hielden nog krachtiger worden. Het voelde of dat er iets ging breken en ze gilde… stop, stop, ik zal jullie vertellen wat ik weet maar laat me alsjeblieft los, het doet zo'n vreselijke pijn
Nou begin dan maar, zei de man die achter haar stond en de druk op haar schouders wat verminderde. Mary die het uitsnikte zei: ik moest het vragen van David, hij is vrachtwagen chauffeur en vriend van Daisy, maar waar Daisy nu is weet ik echt niet dat zweer ik je.
David wie, herhaalde de man die voor haar stond. David White of zo herhaalde Mary, een vrachtwagenchauffeur die Daisy zondagavond heeft ontmoet in de pub. Aha grijnsde de man, keek naar zijn vriend en zei, een collega van je ook een chauffeur! En waar is die chauffeur nu stelde hij Mary de vraag.
Dat weet ik niet antwoordde ze met een klein stemmetje, hij is op weg naar Gibraltar meer weet ik ècht niet. De mannen keken elkaar aan en knikten tevreden,
De chauffeur die achter Mary stond pakte haar opnieuw in een ijzeren greep en drukte zo hard dat haar sleutelbenen braken het was een afschuwelijk geluid maar de man grijnsde verlekkerd. Mary gleed bewusteloos van de stoel op de tegelvloer. Was dat nou werkelijk nodig vroeg de andere man aan de chauffeur. Ach zei deze, misgun jij mij mijn pleziertjes ?
Af en toe word zelfs ik bang van je protesteerde zijn maat, maar kom op laten we maken dat we weg komen, we hebben hier niets meer te zoeken. Ze liepen naar de voordeur en hoorden bij het langs lopen de telefoon gaan.
Ze keken elkaar aan en de chauffeur zei… wacht, even horen wie dat is. Met een beetje geluk is het die David.
Hij pakte de hoorn en meldde zich met: hallo wie is daar….hij hoorde niets, legde toen de hoorn weer terug en zei kom op we gaan …op naar Gibraltar om die klootzak koud te maken.

Bij Ellen thuis

Daisy en Ellen keken elkaar ontzet aan. Heb je wel het goede nummer ingetoetst vroeg Ellen. Daisy knikte, het staat hier in je mobieltje dat heb je er zelf ingezet.
Laat mij eens kijken zei Ellen, pakte het toestel en controleerde het nummer. Ja dat is inderdaad het nummer van Mary zei Ellen. Daisy knikte en zei geschrokken, ik herkende bovendien ook de stem van de man. Er bestaat geen twijfel over dat Mary in gevaar is. Ik bel meteen de politie om te zeggen dat toen ik mijn vriendin belde, er werd opgenomen door een vreemde kerel en dat dit erg vreemd is omdat ze alleen woont en absoluut nooit heren bezoek heeft en al helemaal niet om deze tijd. Ik zal ze vragen even langs te rijden om poolshoogte te nemen omdat ik er zelf om deze tijd niet naar toe durf en…. zo voegde ze er bedrukt aan toe “dat is nog waar ook”!

Ellen was het helemaal met haar eens en voegde er nog aan toe, vraag of ze ons willen bellen wanneer ze geweest zijn, dan weten wij ook of er iets aan de hand is.
Het nummer van de politie stond in het mobieltje en ze had meteen contact. Er werd opgenomen met: “Politie alarm centrale” en Daisy vertelde haar verhaal precies zoals ze het Ellen had verteld. Heeft u werkelijk aanleiding om te veronderstellen dat er iets met uw vriendin is, het zou toch kunnen dat ze een vriend op visite heeft die even de telefoon heeft opgenomen, dat is toch niet zo bijzonder.

Ja dat is het wel antwoordde Daisy ongeduldig, Mary is een verstokte vrijgezel ik weet zeker dat er wat aan de hand is, stuur alstublieft zo snel mogelijk een wagen langs. Goed stelde de telefonist haar gerust, er gaat een wagen langs om te kijken of alles in orde is.
Kunt u mij straks nog even terug bellen zodra ze geweest zijn, want ik maak mij erg ongerust. Komt in orde, over ongeveer een half uurtje bellen we u dan weten we vast wel wat meer, antwoordde de telefonist nu wat vriendelijker. Dank u antwoordde Daisy enigszins opgelucht. Ze beëindigde het gesprek en keek Ellen bezorgd aan. Ik heb hier toch zo'n naar gevoel over, maar ze beloofden wel om even poolshoogte te gaan nemen en zullen ons over ongeveer een half uur terug bellen.
Laten wij nog maar een verse pot thee zetten, want voorlopig kan ik toch niet slapen.

Een gruwelijke ontdekking

De politie mannen liepen naar de voordeur van het alleenstaande huis. Het zal wel weer loos alarm zijn meende Barry de grootste van de twee. Hij was een forse man, vijftien jaar politie werk hadden hem gehard en hij liet zich niet zo snel meer van zijn stuk brengen. Zijn collega 'Dale' was een stuk kleiner en niet zo fors maar straalde een niet mis te verstane autoriteit uit. Hij leek de slimste van de twee, maar dat was gezichtsbedrog want ze waren absoluut aan elkaar gewaagd. Menige bandiet was daar al eens met schade en schande achter gekomen. De grootste van de twee keek naar zijn kleinere maat toen er na twee keer bellen nog steeds geen teken van leven te bespeuren was.

Dale bukte zich om door de brievenbus de hal in te kijken en kon zodoende een klein stukje van de keuken zien. Hij ging weer recht staan, keek omhoog en zei met bezorgde stem, ik denk dat dit geen loos alarm is. Er ligt daar binnen een dame op de keukenvloer en ik moet me sterk vergissen, wanneer ze niet dood of in ieder geval bewusteloos is! Barry liet zich tot bijna op zijn knieën zakken om zodoende eveneens door de brievenbus te kunnen kijken. Terwijl hij weer opstond pakte hij zijn mobilofoon en meldde de centrale dat ze hoogstwaarschijnlijk een dode hadden gevonden. Stuur onmiddellijk een ambulance en het hele circus, er valt hier genoeg te doen.
Tegen Dale opperde hij, het lijkt mij het beste hier niet naar binnen te gaan, maar te wachten op de recherche. Ik hoop dat we het mis hebben en dat ze niet dood is hoewel….. heb je gezien hoe haar hoofd erbij lag?

Hij pakte een sigaret uit zijn verkreukelde pakje en daarbij ontging het zijn maat niet dat zijn handen beefden toen hij zei …ja maat hier wen je nooit aan, hoe lang je dit werk ook doet. Zo stonden ze daar zwijgend midden in de nacht een sigaretje te roken. Het was een zwoele nacht de sterren stonden stralend aan de hemel. Barry verbrak de stilte toen hij droevig zei: mensen doden elkaar om de meest idiote redenen. Neem nou dat vrouwtje, tamelijk jong nog ik schat in de dertig en nu ligt ze daar misschien dood op die kille tegelvloer, wat een verspilling. Wat zijn mensen toch beesten of nee vervolgde hij zijn betoog, mensen zijn nog erger dan beesten. Van mensen wordt verondersteld dat ze kunnen nadenken, daarom is dat vele malen erger wanneer ze elkaar iets aan doen. Een dier vecht alleen om te overleven, maar een mens vecht en dood vaak voor zijn eigen gerief of om iets voor een ander verborgen te houden en zo zijn er nog zoveel andere onzinnige redenen. Het komt de laatste tijd steeds vaker voor, dat ik me schaam voor mijn eigen soort.

Dale knikte, hij had het wel meer meegemaakt dat Barry bij een situatie als deze even van slag was en dat op deze manier van zich af probeerde te praten. Tja dacht Dale we zijn dan wel politie mensen, maar nog steeds mensen van vlees en bloed. In de verte zagen ze blauwe zwaailichten aankomen, er werd geen sirene gebruikt. Even later stonden de ambulance en de drie politiewagens voor de deur en wemelde het van de mensen.

Er kwam een man naar hun toegelopen in een wat morsige regenjas. Aan zijn gezicht kon je zien dat hij uit zijn bed was gehaald. In tegenstelling tot wat je zou verwachten klonk zijn stem vriendelijk toen hij vroeg, hebben jullie haar gevonden. Ze knikten gelijktijdig en hij zei hun dat ze er goed aan hadden gedaan om dit meteen te melden. Het spoor is als het ware nog warm zei hij, bedankt jongens goed werk. En voegde hij er onmiddellijk aan toe…oh ja, dat vrouwtje leeft nog, daar waren we nog net op tijd bij het had geen minuut langer moeten duren, nogmaals goed werk mannen.
Doe mij een plezier en zorg er voor dat niemand voorbij het afzet lint komt!
Ik verwacht hier namelijk elk ogenblik de pers, die luisteren altijd de politie band af. Houd ze even op afstand, zodat ik met mijn team rustig mijn werk kan doen. De beide agenten knikten zwijgend en gingen aan de slag.

Jobstijding

Daisy en Ellen schrokken op toen de telefoon ging. John die in de kamer er naast T.V zat te kijken, kwam onmiddellijk de keuken inlopen. Daisy pakte de hoorn op en meldde zich. Ze hield haar adem in toen aan de andere kant de stem van inspecteur Clark klonk. Ze had hem eerder die avond al gesproken en haar hart klopte in haar keel. Goedenavond Mevrouw Ward met inspecteur Clark Stone. U heeft ons gebeld met het verzoek even bij uw vriendin langs te gaan. Ja antwoordde Daisy met gesmoorde stem, vertel me alsjeblieft dat er niks aan de hand is. Helaas antwoordde de inspecteur bedroefd, we hebben haar lichaam bijna levenloos aangetroffen. Wanneer u ons niet tijdig had gewaarschuwd was het te laat geweest, maar ze ligt inmiddels in het ziekenhuis en is gelukkig buiten levensgevaar.
Daisy voelde het bloed uit haar gezicht wegvloeien en keek Ellen met een krijtwit gezicht aan. De inspecteur vervolgde na een kleine pauze, het ziet er naar uit dat we te maken hebben met een geweldsmisdrijf. Ik zou u daarom willen verzoeken morgen om negen uur langs te komen op het bureau en vraagt u dan naar inspecteur Clark Stone dan kunnen we uw verhaal nogmaals in z'n geheel beluisteren. Vooralsnog tasten we in het duister en zouden graag alles wat u weet willen meenemen in ons onderzoek. Daisy die amper hoorde wat de inspecteur zei mompelde iets van een bevestiging en legde toen voorzichtig de hoorn terug op de haak. Tranen stroomden over haar wangen toen ze op keek naar Ellen en John.

Deze hadden inmiddels begrepen dat er iets ergs aan de hand was. Toch niet dood vroeg Ellen met een klein stemmetje. Daisy schudde haar hoofd nauwelijks waarneembaar, nee…. Goddank maar het heeft weinig gescheeld. Wanneer we niet gelijk gebeld hadden was het te laat geweest, ze hadden haar voor dood achtergelaten in haar huis.

Wat zijn dit voor mensen ik begrijp hier niets van, dit is mijn wereld helemaal niet meer. Morgen ga ik naar het politie bureau en vertel ze alles van A tot Z en dan moeten ze maar zien wat ze met die informatie kunnen doen. David zal ik vragen of hij de foto wil doormailen naar het bureau. Ze begroef haar handen in haar golvende haar en barstte in tranen uit. John die zich geen raad wist met de situatie liep aarzelend naar zijn moeder en sloeg zijn arm om haar schouder. Daisy reageerde onmiddellijk en legde haar hoofd snikkend tegen zijn borst. Ellen die zich ook niet langer kon goed houden begon geluidloos te huilen. Tranen stroomden over haar wangen en vielen op haar schoot.

Buiten wedijverden de sterren in de nachtelijke hemel met het doel de nacht zo romantisch mogelijk te maken, maar in de keuken van Ellen was het verdriet onmeetbaar en heerste er totale verslagenheid. Zelfs de prachtigste sterrenhemel kon daar nu niets aan veranderen. Ineens richtte Daisy zich op, keek strijdlustig de anderen aan en zei met een verrassend vastberaden stem: nee… we moeten nu niet zwak worden, we moeten er voor zorgen dat die smeerlappen gepakt worden en voor eeuwig achter slot en grendel verdwijnen.
Wat zeg ik …. ze mogen van mijn part ophangen worden aan de hoogste boom maar gepakt worden ze, al zal dat het laatste zijn wat ik in mijn leven doe. Ellen en John keken haar geschrokken aan, maar het drong ook bij hun door dat Daisy gelijk had, met zielig doen werden die beesten niet gepakt.
Het bleef weer even stil in de keuken, je kon de klok horen tikken die zich door niets en niemand van de wijs liet brengen. Ellen stond resoluut op, begon met het opruimen van de glazen en sprak met verdrietige stem, je hebt gelijk Dais we zijn het zelfs aan Mary verplicht dat we alles in het werk stellen om die smeerlappen te pakken. Daisy zag het nut er niet van in om David te bellen, hij kon vandaar uit toch niets ondernemen. Morgen zouden ze eerst naar het ziekenhuis gaan om Mary te bezoeken en te troosten, daarna zouden ze David bellen en vragen om de foto door te mailen naar het politiebureau. Laten we nu maar naar bed gaan stelde Daisy voor, morgen zien we wel verder. De anderen knikten en ze gingen naar bed, ieder met zijn eigen gedachten. Ze zouden zich morgen op het politiebureau in elk geval niet met een kluitje in het riet laten sturen, daarvoor waren ze er nu te nauw bij betrokken geraakt.

60 KM ten noorden van Madrid.

David had voor zichzelf een ontbijt gemaakt. Hij zat naast zijn truck op een klapstoeltje in de ochtend zon van een grote kroes hete thee te genieten.
Uit de glooiende heuvels werd een heerlijke geur aangevoerd. Het was een kruidige mix van bloemen, warme aarde en iets dierlijks. Muskusachtig dacht David, hij kon het niet helemaal thuis brengen maar de geur maakte hem wel een beetje gelukkiger.
Daar kunnen de heren “Lancome” en “Channel” nog een puntje aan zuigen dacht hij grinnikend. Op dit uur van de morgen was het nog niet zo warm en eigenlijk was dit de temperatuur waar hij het meest van hield. Als rechtgeaarde Engelsman moest hij niets hebben van die hitte wat hier in de zomer rond het middaguur mens en dier terroriseerde. Hij zat heerlijk te smullen van de gebakken eieren en spek met daarbij het stokbrood wat hij die dag er voor had gekocht.

Goed dat ik die roestvrij stalen kist ooit onder mijn trekker heb laten bouwen dacht hij tevreden. Nu kan ik waar ik maar wil mijzelf behelpen en ook die ijskast die ik erin heb laten bouwen is een schot in de roos geweest, vooral nu met dat warme weer.
Hij veegde een stuk stokbrood door de koekenpan en prikte een groot stuk bacon aan zijn vork. Voorzichtig met die vork dacht hij anders beschadig ik mijn “Teflon” pannetje.

Het was een idyllisch plaatje zoals hij daar in zijn eentje vredig zat te ontbijten, tevreden met de meest simpele dingen uit het leven.
Alleen een auto met caravan hield hem daar op die parkeerplaats gezelschap, maar deze stond een heel eind bij hem vandaan. De parkeerplaats bestond eigenlijk uit een breed stuk vast gereden roodbruine grond en bevond zich opzij van de doorgaande weg en was ongeveer vijfentwintig meter breed en tweehonderd meter lang. Dergelijke parkeerplaatsen kon je overal in Spanje vinden. Spanje was dan wel niet zo gecultiveerd als de meeste Noord Europese landen, maar dat had ook weer zijn charme vond David. Wanneer alles zo ziekelijk netjes was zoals bijvoorbeeld in Zwitserland, gaf dat je het nare gevoel alsof er voortdurend op je werd gelet.
Spanje gaf je daar en tegen nog een beetje dat cowboy gevoel en dat nam alleen maar toe naarmate je naar het zuiden ging. David dacht na over de plannen voor die dag en schonk zichzelf nog een flinke bel thee in. Hij werd daarbij gestoord door het geluid van een luxe auto die de parkeerplaats op kwam rijden. Deze stopte vlak achter zijn trailer en David die vanuit zijn zittende positie onder zijn trailer kon doorkijken zag dat er iemand uit de luxe auto stapte, het was een lange blonde kerel.
Die liep naar de achterkant van de S.U.V en haalde daar twee grote weekend tassen uit de achterdeur, zwaaide naar de bestuurder en stak zijn duim omhoog. De bestuurder beantwoordde de groet en reed weg, een wolk van stof achterlatend.

David die aan de rechterzijde van zijn truck zat had er gelukkig geen last van. Hij zat met zijn rug naar het prachtig glooiende landschap ongeveer twintig meter van de doorgaande weg verwijderd. Nogmaals werd hij in zijn overpeinzingen gestoord doordat er aan de andere kant van de truck iemand aan kwam lopen. Het was niet gewoon lopen maar of er iemand mank liep. Hij zag dat de grote blonde man naar hem onderweg was, inderdaad met zijn rechtervoet sleepte en met moeite de twee zware tassen met zich mee zeulde. Hij liep recht op David af en liet met een zucht van verlichting de twee tassen naast zich op de grond ploffen die daardoor een klein stofwolkje deden op dwarrelen.

David die nog steeds op zijn klapstoeltje zat keek omhoog naar de nieuwkomer en zei gastvrij, zo te zien lust jij wel een verse kop thee. De man veegde zijn voorhoofd af met zijn zakdoek en zei in het Engels met een zwaar Frans accent… nou nee… maar een bakkie koffie zou ik wel lusten.
David keek de man verbaasd aan en zei…. Koffie? Je kunt een bak thee krijgen of helemaal niks. De man schrok zichtbaar van die abrupte reactie en haastte zich te zeggen, nou graag thee dan.
David pakte een roestvrijstalen kroes en schonk de man een forse bak thee in en wees naar de suiker en melk die op de deksel van de proviand kist stonden. De Fransoos bedankte en pakte het klapkrukje aan dat David hem aanreikte en onderwijl hij ging zitten reikte hij David zijn vrije hand en zei: mijn naam is Renee, ik ben onderweg naar Zuid Spanje om een beetje op verhaal te komen.

David schudde ook hem de hand en zei: David en ik ben ook op weg naar het zuiden. De Fransoos knikte en viel toen meteen met de deur in huis met de vraag, als ik een stukje met je mee zou mogen rijden zou ik dat zeer op prijs stellen. David keek de man monsterend aan en antwoordde, in principe neem ik geen lifters mee maar je kunt wel een stukje mee rijden tot aan een andere liftplaats vlak achter Madrid, daar kom je wat makkelijker weg dan hier, meer kan ik niet voor je doen.
Dat is al meer dan ik had durven hopen, antwoordde de Fransoos tevreden. Zal ik mijn tassen dan vast in je cabine zetten zei hij terwijl hij probeerde op te staan wat nogal moeilijk ging vanwege zijn manke been.

Nee antwoordde David, die tassen kan je veel beter hier achterop de truck kwijt. Hij wees daarbij op de traanplaten vlonder achter zijn cabine. De Fransoos keek David even niet begrijpend aan maar David pakte de tas en zwaaide deze in één keer op de plek die hij bedoelde. De tas kwamen achter een opstaande rand terecht en de Fransoos zag dat ze daar inderdaad prima stonden zolang het tenminste niet zou gaan regenen, maar daar zag het vooralsnog niet naar uit. Oké zei David nadat hij ook de tweede tas op zijn plaats had gebracht, deze kunnen geen kant meer op, even de ontbijt spullen opruimen dan zijn we met een uurtje in Madrid.
David liep naar de stuurkant stapte in en startte de motor.
De Fransoos die nog steeds buiten stond schrok en dacht, oh jé daar gaan mijn tassen, maar David stapte lachend uit en verklaarde dat hij even wat lucht moest draaien. Hij liep naar achteren om de verlichting van de trailer te controleren en wierp daarbij ook een blik op de wielbouten en banden van de oplegger.
Toen alles in orde bleek liep hij terug naar de cabine en opende de deur aan de bijrijders kant en zei…entree. De Fransoos klom moeilijk de cabine in en tilde met beide handen zijn rechter been naar binnen. David sloot de deur en liep terug naar de stuurkant kant, stapte in en reed rustig de parkeerplaats af. Even later waren ze op weg, een grote stofwolk achterlatend in de morgenzon. Deze stond nog laag en wierp langgerekte schaduwen voor hun uit op het asfalt.

De lifter keek nieuwsgierig de cabine rond en vroeg na enkele minuten verbaasd, zeg David jij komt toch uit Engeland, hoe kan het dan dat je het stuur links hebt zitten en niet rechts zoals bij alle trucks uit jouw land? David grinnikte en antwoordde, ik rijd negentig procent van mijn reizen in Europa. Je begrijpt dat het dan handiger is als het stuur links zit, vooral bij het inhalen op een tweebaansweg met tegemoetkomend verkeer is dat veel veiliger.

Hoezo vroeg de Fransoos. Nou stel je voor je wilt op een provinciale weg gaan inhalen, dan moet je voordat je aan die manoeuvre begint eerst even kijken of er iemand je tegemoet komt rijden. Als mijn stuur rechts zou zitten moest ik eerst mijn hele truck naar de linker baan halen voordat ik kon zien of iemand mij tegemoet komt, maar met het stuur links heb ik aan een halve meter genoeg. De Fransoos keek hem even niet begrijpend aan, maar ineens klaarde zijn gezicht op en riep hij… 'Aha' nou snap ik het, ja dat is logisch.
Nou… dacht David, die heeft het buskruid ook niet uitgevonden.

Maar hoe is dat dan als je in Engeland rijdt vroeg de Fransoos op een manier die deed vermoeden dat hij bij zichzelf dacht, nou heb ik je!. David keek hem verbaasd aan en antwoordde, ja daar moet ik natuurlijk goed oppassen met inhalen, maar ik ben daar meestal zo kort dat ik dat stukje gewoon rechts blijf rijden.
Waaaaaaat…. riep de snuggere August, dat meen je toch niet?
Zeker wel antwoordde David en dan knipper ik met mijn grote licht en dan gaat iedereen graag voor mij opzij. De Fransoos keek hem ongelovig aan en opnieuw klaarde zijn gezicht op. Ach je neemt mij in de maling het is een grapje ha ha ha, nee mij bedonder je niet.
David lachte mee en dacht godsamme heb ik dat, het klopt dus toch wat ze zeggen dat je niet in een boom hoeft te hangen om een eikel te zijn.

Renee keek nu ernstig naar David en zei: je zult je misschien wel af vragen, hoe komt die gozer aan een mank poot. Vragend keek hij naar David maar die hield zijn ogen strak voor zich uit op de weg gericht en antwoordde, nee hoor dat vraag ik mij helemaal niet af. Maar je zou het toch wel willen weten vroeg de man nu veel nadrukkelijker.
Och antwoordde David, ik krijg de indruk dat je het mij tóch wel gaat vertellen dus kom maar op met je verhaal.
Renee keek hem even niet begrijpend aan en vervolgde, je zou je ook kunnen afvragen wat heeft die gozer een hoop spullen bij zich, twee grote weekend tassen. David haalde opnieuw zijn schouders op en dacht, kom maar op met je verhaal. Renee ging onverstoord verder, nou dat zit zo…. die ene tas is niet van mij maar van mijn ex-vriendin en die wilde ik eigenlijk terug brengen (die tas bedoel ik) naar haar ouders, die wonen in Parijs zie je!

Mijn ex-vriendin is zo maar ineens bij mij weggelopen, zonder ook maar iets te zeggen en zonder ook maar iets mee te nemen ging hij onverstoorbaar verder.
Goh wat lullig antwoordde David zonder hem aan te kijken. Dat was het ook bevestigde de Fransoos, want ik was stapel verliefd op die meid. Maar goed het komt eigenlijk hier op neer, toen mijn geld op was, was haar liefde voor mij ook plotseling over. Gek eigenlijk, ik had altijd al een vermoeden dat ze meer van mijn geld hield dan van mij. Maar ja je weet hoe dat gaat, een mens blijft toch altijd hopen hè tegen beter weten in.
Dan zou je nu eigenlijk blij moeten zijn dat ze vertrokken is antwoordde David droog, want als het haar alleen om je poen te doen was, zou het toch nooit wat geworden zijn. Ja maar nogmaals, een mens blijft toch altijd hopen.
Hij ging er even goed voor zitten en vervolgde zijn verhaal met……..
Kijk, het zat eigenlijk zo. Zoals je al gemerkt hebt loop ik wat moeilijk. Dat komt vanwege mijn kunstpoot, kijk maar.
Hij stroopte een stuk van zijn broekspijp omhoog en David keek tegen een vuil roze prothese aan. De Fransoos klopte er op met zijn knokkels om David er van te overtuigen dat het inderdaad een kunstbeen was en vervolgde zijn relaas met…… kijk deze poot heeft er voor gezorgd dat ik een hoop geld kreeg van de verzekering, motor ongeluk snap je? David knikte nauwelijks zichtbaar. Dus via dit poot en het geld van de verzekering kwam ik in contact met dat meisje die daar bij die verzekeringsmaatschappij werkte.

Maar nu mijn geld op is, heeft dit zelfde poot er weer voor gezorgd dat ik haar kwijt ben. Je kunt je dus wel voorstellen dat ik een hekel aan dat poot heb. Hij keek naar David voor een bevestiging, maar David keek nog steeds recht vooruit, knikte en zei: wat die ouders in Parijs betreft, moet ik je helaas mededelen dat we daar al een tijdje voorbij zijn.
Jaaaa, dat weet ik ook wel zei Renee lachend. Toen ik in Parijs was werd ik gek van het zoeken naar dat adres. Toen besloot ik op een gegeven moment om er een punt achter te zetten en door te reizen naar het zuiden. Ik vond het zonde om die tas weg te gooien, want er zitten nog zoveel bruikbare spullen in, die geef ik liever weg.

Wie weet wie ik in Portugal of Zuid Spanje nog tegen het lijf loop nietwaar? Ja mompelde David, ik wens je daarbij veel geluk toe,
Renee keek hem opnieuw aan en vroeg, ben jij eigenlijk getrouwd, misschien zit er wat moois tussen voor je vrouw. Van mij mag je uitzoeken wat je wil, er zitten een paar gloednieuwe laklaarzen in, parfum en zelfs een mooie beautycase met alles wat een vrouw gebruikt en daarbij ook nog een mooie dure handtas.
Alles waar een vrouw gek op is zit in deze tas, zoek maar uit.

David schudde zijn hoofd en antwoordde, ik ben nog vrijgezel en heb daar echt niets aan, bewaar het maar voor een nieuwe vlam daar in het Zuiden. De man keek teleurgesteld naar David en sputterde nog oké, ik had het je van harte gegund. Het bleef een tijdje stil in de cabine en David besloot een CD op te zetten om even van het gezeur af te zijn.
Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers dacht hij bij zichzelf, ik ben blij als ik hem zo meteen kan dumpen..
Volgens mij is hij niet helemaal koosjer, welke vrouw loopt er nou weg zonder haar make-up mee te nemen. Nee man dacht hij, mij neem je niet in de maling, ik weet niet hoe jij aan die spullen bent gekomen en eigenlijk wil ik het ook helemaal niet weten.

De klanken van Dire Straits vulden de cabine en de mannen spraken gedurende de hele CD niet met elkaar, maar waren in gedachten verzonken. David dacht naar aanleiding van het laatst gevoerde gesprek aan Daisy en de toestand waar ze ongewild in verzeild was geraakt. Ik zal haar straks even bellen dacht hij, als ik die knakker kwijt ben. Eerst rijd ik Madrid uit en dan parkeer ik mijn truck op die bewuste plek waar ik het met Jake over heb gehad. Daarna zal ik haar meteen bellen. Het is dan wel geen negen uur, maar daar heb ik gewoon zin in.

In de verte tekenden zich de eerste wazige contouren van de hoge gebouwen van Madrid af aan de grauw heiige horizon en het zou niet lang meer duren voordat ze de stad zouden binnen rijden
Daar doemt Madrid op meldde David, ik hoop dat het mee valt met de drukte. Hij besloot de doorgaande boulevard te nemen waar hij van wist dat het om deze tijd van de dag binnendoor een stuk sneller ging dan die eindeloos lange ringweg
Na een minuut of tien reden ze inderdaad over de 'transit' boulevard en nog geen kwartier later waren ze bij de liftplaats waar hij Renee kon dumpen. Nadat David de tassen voor de man had gepakt vroeg deze nogmaals, weet je zeker dat je die tas niet wilt hebben.
Nee echt niet, ik zou niet weten wat ik er mee zou moeten antwoordde David zeer nadrukkelijk en dacht, hij wil die tas wel héél graag kwijt.

Toen hij even later weer alleen reed voelde hij zich een stuk prettiger, blij dat hij van die idioot verlost was. Een kwartiertje later reed hij langs de golfplaten hutjes in de buiten wijk van Madrid waar Jake hem over had verteld. Hij liet zijn truck uitrollen op de smalle vluchtstrook en zette zijn signaal verlichting aan.
Hij parkeerde zijn truck zo strak mogelijk langs het oplopende talud dat zich rechts van hem bevond.
Boven op het talud stond een roestig harmonica gazen hek vol open stukken doorwoekert met onkruid. De gaten in het hek waren groot genoeg om er een volwassen kerel doorheen te laten kruipen.

David stapte uit en plaatste een gevaren driehoek achter de trailer.
Straks niet vergeten op te halen, dacht hij door ervaring wijzer geworden. Hij liep naar zijn truck en klapte de motorkap omhoog, doopte een deel van een poetslap in zijn dieseltank en drapeerde die op het gloeiend hete uitlaat spruitstuk.
Er steeg gelijk een dikke blauwe walm op uit het motor compartiment. David deed een paar stappen naar achter om zijn kunstwerk te bewonderen en was zeer tevreden met het resultaat.
Nu maar afwachten tot de vissen bijten dacht hij, ik ben benieuwd hoe lang dat gaat duren.
Hij liep naar de bijrijders kant om zijn telefoon uit de binnenzak van zijn jack te pakken die hij daar de vorige avond voor het naar bed gaan had ingestopt. Hij voelde in de binnenzak en vond niets ook de andere binnen zak was leeg. Een bang voorgevoel maakte zich van hem meester en koortsachtig zocht hij verder, op de meest onlogische plaatsen wat een mens nou eenmaal doet wanneer hij iets kwijt is en merkte tot zijn ontzetting dat ook het fototoestel was verdwenen. Hij vloekte hartgrondig, verdomme nou zit ik al zo lang langs de weg en laat me nu als een amateur beroven, notabene door een invalide klootzak!. Zijn humeur was tot het nul punt gedaald en hij graaide onzeker in zijn broekzak, gelukkig zijn portemonnee had hij nog. Dat had helemaal het toppunt geweest dacht hij opgelucht. Als ik hem ooit te pakken krijg dan strip ik hem tot op zijn botten en sla hem met zijn houten poot om zijn harses. Hij zat voor zich uit te staren met zijn handen op het stuur toen er ineens aan zijn rechterdeur werd geklopt. Hij schrok zich rot, omdat hij er helemaal niet meer aan had gedacht waarvoor hij daar stond. De deur werd open gerukt en David werd door twee ongeschoren kerels aangestaard. Sodemieter op tuig vloekte hij.

Deel 7
22 Maart Aangeschoten wild

De mannen deden geschrokken een stap achteruit toen David uit zijn truck sprong. Op dat moment kwam er luid toeterend een luxe auto aanstormen die hem nog maar net kon ontwijken. David vloekte, liep geërgerd naar de bijrijders kant en vroeg aan de verbouwereerde mannen…..wat moeten jullie van me? De mannen haalden grijnzend hun schouders op en mompelden in gebrekkig Engels, we wilden je alleen maar vragen of we je ergens mee konden helpen want je staat hier toch met pech?

David die langzaam weer wat tot zichzelf kwam antwoordde, sorry mannen ik ben een beetje van slag, want ik heb namelijk net ontdekt dat ik bestolen ben van mijn telefoon en mijn digitale camera.
Ik kan er verdomme niet over uit, dat die stomme Fransman mij dit heeft kunnen flikken met zijn stomme gelul. Als ik hem te pakken krijg breek zijn andere poot ook. De mannen die inmiddels over de schrik heen waren hadden nu mooi de gelegenheid hun handel aan te bieden, vooral omdat David zich zo wraakzuchtig opstelde. Wij hebben voor jou een mooi pistooltje te koop begon er één, dan kan je die mankepoot zijn andere poot ook kapot schieten en gelijktijdig haalde hij een klein 38 mm pistool uit zijn zak. De lader liet hij er geroutineerd uit glijden en toonde David de kogels die er keurig op een rijtje instaken.

Hoeveel moet je er voor hebben vroeg David, hij wilde hier zo gauw mogelijk weg nu hij wist dat hij niet kon bellen. Tweehonderd Euro antwoordde de man. Verkocht zei David en pakte het geld uit zijn portemonnee. Het ontging David niet hoe de mannen met een gretige blik naar de andere briefjes in zijn portemonnee staarden en zei met een kwade blik in zijn ogen, hier dat pistool vriend en geen grappen want ik ben op het ogenblik in staat iemand met mijn blote handen te vermoorden. Ze keken hem verschrikt aan en overhandigden hem het pistool. Eerst geld en dan de lader probeerde de ene man nog, maar David graaide alles uit zijn handen en betaalde. En nu opdonderen, anders zal ik hem even op jullie uitproberen dreigde David. De mannen verdwenen weer net zo snel als dat ze gekomen waren.

David gooide zijn rokende poetslap in het talud . Vervolgens sloot hij zijn motorkap en haalde de gevarendriehoek achter zijn trailer vandaan. Even later zat hij weer achter het stuur en liet voor hij weg reed de motor even op volle toeren draaien. Onder dat helse lawaai schoot hij één keer met zijn pistool door het geopende zijraam op een leeg plastic tankje dat in het smerige talud lag.
Het gaf een enorme knal waarbij het tankje meters weg vloog. De cabine zag blauw van de rook maar het pistool deed het prima en daar ging het om.
David borg het gelukkig niet zo grote wapen in zijn broekzak en zette zijn truck in beweging. Toen hij de stad uit reed, besloot hij om de eerst mogelijke gelegenheid Daisy te bellen om haar op de hoogte te brengen van het laatste nieuws. Niet veel later naderde hij een pompstation, waar hij ongetwijfeld internationaal zou kunnen bellen dacht hij. Hij parkeerde de combinatie op de daarvoor bestemde plaats en door schade en schande wijs geworden sloot hij alles goed af. Daarna wandelde hij naar het tankstation waar ook een klein restaurant bij hoorde en liep meteen door naar de balie waar je behoorde af te rekenen. Vandaar kon je ongehinderd het restaurant in kijken.

Het was er niet druk, wat op dit uur van de dag wel logisch was. Aan verschillende tafeltjes zaten wat mensen met een frisdrank voor zich en aan één van de tafeltje zaten wat mannen te onderhandelen. De man die met zijn rug naar David gekeerd zat, had links en rechts naast zijn stoel een grote weekend tas staan……..
Het zal toch niet waar wezen dacht David verheugd, zal er dan toch nog een god bestaan? Geruisloos liep hij op de man af, onderwijl hij het pistool uit zijn broekzak haalde
Hij naderde de man totdat hij met zijn buik tegen de rug van diens stoel aan stond, drukte toen zijn pistool achter het oor van de Fransoos en zei op een vriendelijke toon…….
Zou mijnheer misschien zo vriendelijk willen wezen om mij mijn bezittingen weer terug te geven welke je van mij hebt gejat.

Als door een wesp gestoken probeerde de Fransoos overeind te springen, maar zijn manke poot verhinderde dat. Nog harder porde David achter het oor van de Fransoos en beval hem…. mee naar buiten jij, daar gaan we even orde op zaken stellen.
De twee mannen die bij de Fransoos aan tafel zaten, waren duidelijk niet meer geïnteresseerd in wat hij hun te bieden had en verdwenen snel naar de toilet ruimte. David graaide het foto toestel en de telefoon van tafel. De Fransoos stond langzaam op en kon nog niet geloven wat hem overkwam. Nu porde David de pistool in zijn rug en beval de man de beide tassen op te pakken en rustig naar buiten te lopen. De man achter de bar die vol overtuiging glazen stond te poetsen, keek nadrukkelijk de andere kant op en maakte op die manier duidelijk dat hij er niets mee te maken wilde hebben.

David die inmiddels zijn pistool achter zijn broeksriem had gestoken, liep ontspannen achter de fransoos aan. Eenmaal buiten gekomen beval David, doorlopen naar de truck en probeer niets want ik zweer je ik schiet je hartstikke dood. De Fransoos zweeg wijselijk en deed wat hem gevraagd werd. Verder doorlopen beval David, naar die twee afvalcontainers die daar achter mijn oplegger staan. De Fransoos begon opnieuw te jammeren. Je gaat mij toch niet vermoorden jankte hij, alsjeblieft ik ben toch al zo'n pechvogel dat had ik je toch verteld. Hij keerde zich naar David en smeekte, laat mij nu gaan ik beloof je dit nooit meer te doen. David dacht koortsachtig na, wat moest hij in Godsnaam doen met dat stuk ongeluk. Opeens wist hij het en zei: oké, gooi die twee tassen van je maar in die vuilcontainers. Waarom jankte de Fransoos, doodsbang voor wat hem nog meer te wachten stond. Weer pakte David zijn pistool en beval de Fransoos, alles uittrekken, kleren, schoenen inclusief je manke poot. De man keek hem verbijsterd aan, opschieten beval David.
Hij bleef David met doodsangst aankijken en begon zich protesterend uit te kleden. David pakte de prothese van de grond en smeet deze met de beide tassen in de afvalcontainer. Even later stond de Fransoos op één been in zijn blote kont te janken in de zon. Nu hinkel je voor mij uit naar de truck beval David en porde de man opnieuw met het pistool in de rug. Klim hier maar tussen beval David en wees op de ruimte tussen de trekker en trailer waar voorheen de tassen hadden gestaan. Weer begon de Fransoos luidkeels te jammeren, maar David was niet te vermurwen en preste de Fransoos op de truck te klimmen ondanks zijn manke poot. Niet veel later zat hij met zijn blote witte bleke billen op de afdekplaat tussen de truck en de trailer en het was beslist niet makkelijk om daar snel vanaf te springen. David stapte snel in, startte de motor en zag in zijn buiten spiegel dat de Fransoos moeite deed om van de wagen te springen maar toen de truck in beweging kwam kroop hij geschrokken terug naar het midden van de plaat. Het was onmogelijk om er onder het rijden op deze hobbelige parkeerplaats af te springen. Kort daarna was de truck alweer op topsnelheid op weg naar het zuiden. Je wilde toch zo graag meerijden…. nou je zal mee rijden grijnsde David wraakzuchtig.

Na ongeveer 20 KM kwam hij bij een rustig gedeelte aan en zette de truck stil. Het was een onherbergzaam gebied en in geen velden of wegen was een teken van leven te bekennen.
Hij stapte uit en zei tegen de nog steeds jammerende Fransoos, “sorry man, je zal verder in je blote kont naar het zuiden moeten hinkelen”. Toen deze van de truck was geklauterd, zette hij het spul in beweging en zag de ontredderde man in zijn buitenspiegel steeds kleiner worden.
Vijftig kilometer verderop stopte hij opnieuw om Daisy te bellen. Ondanks het ongewone tijdstip hoop ik dat ik haar thuis tref dacht hij, maar ik heb gewoon een gevoel dat ik haar moet bellen.

Met Daisy klonk het aan de andere kant van de lijn. Dais met David, hoe is het aan het thuisfront'?
Óh David ik ben zo blij dat je belt, ik had je al een paar keer gebeld maar werd steeds weggedrukt. Dat klopt zei hij, mijn mobieltje was gestolen maar die heb ik gelukkig weer terug. Maar je klinkt zo verdrietig, is er wat gebeurd'? David hoorde haar snikken en vreesde het ergste. Kalm maar Dais, vertel me rustig wat er aan de hand is, ik heb alle tijd. Even was het stil en toen kreeg hij het hele verhaal te horen. Toen ze uitgesproken was ontkwam hij er niet aan zich schuldig te voelen, maar liet dat niet merken. Even wist hij niet wat hij moest zeggen, maar begreep wel dat zijn stilzwijgen niets zou oplossen en antwoordde, wat verschrikkelijk allemaal en dat om één fotootje. Dais alsjeblieft, vraag de politie of ze jullie bescherming kunnen geven, want we hebben met een stel niets ontziende smeerlappen te maken.

Dat is ons al toegezegd antwoordde Daisy. Vanmorgen zijn we met z'n drieën naar het bureau geweest en er is ons beloofd dat we vierentwintig uur duidelijk zichtbaar bewaakt worden. Voorlopig blijven we bij Ellen thuis, omdat dat makkelijker is heb ik begrepen. Dat is een prettig idee antwoordde David opgelucht, want ik voel me hier zo machteloos. Als eerste zal ik nu die foto aan de politie doormailen, geef me hun E-mail adres, maar blijf nog even aan de lijn. Hij stopte de internet aansluiting in de USB poort van zijn laptop en mailde de foto naar het opgegeven adres.
Het nam niet meer dan drie minuten in beslag en praatte ondertussen met Daisy.

Met lieve woordjes probeerde hij haar te troosten, waarvan hij nooit had gedacht dat hij daartoe in staat was. Wat hij haar niet vertelde was, dat hij er van overtuigd was dat hij vanaf nu aangeschoten wild was en dat er meedogenloos jacht op hem zou worden gemaakt en het jacht terrein was Spanje. Het gaf hem een raar dubbel gevoel. Aan de ene kant was hij blij dat de dames in Engeland geen last meer zouden hebben, maar aan de andere kant wist hij dat ze het hém nu behoorlijk lastig zouden gaan maken. Daisy stoorde hem in zijn gepeins en vroeg, ben je er nog David ik hoor je niet meer. Ja hoor Dais ik was even in gedachten sorry lieverd, maar zou jij straks even voor mij naar het bureau willen bellen om te vragen of de mail goed ontvangen is?.

Oké, dat zal ik doen en mag ik je vanavond dan weer bellen?
Natuurlijk lieverd, ik verheug me er steeds weer op je stem te horen.
Het klinkt misschien wel raar omdat we elkaar niet van die leuke dingen te zeggen hebben, maar ik kan je wel zeggen dat mijn hart steeds een sprongetje maakt als ik je stem hoor.
Even zei Daisy niets maar David hoorde haar slikken. Een golf van medelijden welde in hem op. Het liefst had hij haar nu in zijn armen genomen en lieve troostende woordjes in haar oor gefluisterd. Daisy meldde zich weer met een klein stemmetje en zei, erg lief van je om dat te zeggen David, ik vind het ook erg fijn als ik je stem hoor. Ze vermande zich en zei met wat vastere stem, Oké David, dan spreken we elkaar vanavond weer, kijk goed uit want vanaf nu zullen ze het jou ook erg lastig maken.

Oké Dais ik beloof je dubbel goed uit te kijken, tot vanavond en doe de groeten aan de anderen. Nadat hij het gesprek had beëindigd ruimde hij zijn laptop op die sinds zijn avontuur in Bordeaux een plaatsje onder zijn bed had gekregen. Ook het fototoestel legde hij onder het bed nadat hij eerst de smartcard er uit had gehaald. Deze kaart zal ik nu gelijk een speciaal plaatsje geven mompelde hij en deed hem in zijn broekzak. Hij stapte uit en keek spiedend rond naar een goede plek waar hij de smartcard kon verbergen.
Hij liep langs het achter spatbord van zijn truck waar zich de achterlichten bevonden, pakte een schroevendraaier en draaide de gekleurde plastic lichtkap er af, boog één van de kleine spiegelreflectors naar voren en plakte daar de smartkaart met tape achter.
Toen hij de reflector weer op zijn plaats had gebogen schroefde hij de gekleurde plastic kap er weer op. Zie zo mompelde hij, knappe jongen die dat vindt. Vervolgens liep hij naar zijn proviandkist en trakteerde zichzelf op een stuk metworst en een blikje cola.
Zo dacht hij, deze eet ik onder het rijden wel op maar nu eerst een paar uurtjes doorrijden en goed opletten, je weet maar nooit.

Bureau Portsmouth

Op het bureau Portsmouth… haalde iemand een email met attachment binnen.
Hij keek ontzet naar de foto, printte deze uit, keek goed om zich heen of niemand kon zien dat hij bezig was en verwijderde het bericht van de computer. Nogmaals keek hij om zich heen en stopte toen de uitgeprinte foto in zijn binnenzak.
Hij knikte tevreden en maakte dat hij weg kwam.

Barajas airport (Madrid)

Aan de balie van Avis autoverhuur op de luchthaven “Barajas” van Madrid stonden twee mannen.
Het waren onmiskenbaar Engelsen. De één was groot en fors en de ander toch ook nog altijd nog zo'n 1.85 Mtr. Ze waren typisch Engels gekleed en vielen daardoor nog meer op dan twee koorknaapjes op een popconcert . De grootste voerde het woord in het platte accent wat men in Londen sprak, er vanuit gaande dat de rest van de wereld dat ook sprak en verstond. De baliemedewerker van 'Avis' verstond hem inderdaad en antwoordde desgevraagd dat ze inderdaad een auto konden huren. We willen een grote Engelse auto mét airco. Wat ik voor u heb is een mooie Mercedes met airco zei de man vriendelijk, maar helaas geen Engelse wagen. De mannen leken ook daar mee tevreden en reden even later de luchthaven af.
Bij een taxistandplaats hielden ze stil en de grootste van de twee die duidelijk de leiding had stapte naar één van de taxi's die daar stond en overhandigde de chauffeur een briefje met daarop een adres en maakte de man duidelijk dat hij voor hun uit moest rijden naar dat adres. De taxichauffeur las het adres en keek de grote man verbaasd aan. Weet u zeker dat u daar naar toe wil vroeg hij verbaasd. Absoluut snauwde de grote. Betaal me dan maar vast 50,= vooruit, anders begin ik er niet aan.

Ach man zeur niet, hier heb je 50,= Euro en breng ons er nu maar snel heen, we hebben haast. De chauffeur haalde zijn schouders op en reed zoals gevraagd voor hen uit.
Het was maar goed dat de heren niet zelf op zoek waren gegaan, want dan hadden ze het adres waarschijnlijk nooit gevonden.
Na een minuut of twintig zigzaggen door Madrid arriveerden ze op de plaats van bestemming. De taxichauffeur stak bijwijze van groet zijn hand uit het zijraam om daarna zo snel mogelijk uit deze gevaarlijke buurt te verdwijnen. Blijf hier even wachten zei de grote man tot zijn maat, ik ben zo terug. Vijf minuten later stond hij weer buiten en stak als teken dat het gelukt was zijn duim omhoog. Hij stapte de auto weer in en zei toen tevreden terwijl hij een groot pistool uit zijn binnenzak haalde…… alsjeblieft één voor jou en één voor mij. Daarna reden ze op goed geluk de stad uit. De grootste van de twee zat achter het stuur, hij was tenslotte beroepschauffeur en de andere bestudeerde de wegenkaart. Oké zei hij, eerst richting Aranjuès aanhouden en daarna alleen nog maar de N4 volgen kat in't bakkie, dan zouden we hem vanzelf achterop moeten rijden!

Het is een zwarte Scania Torpedo, met een lichtblauwe 20 FT container er achter en reclame van P&O er op. Hij rijdt met een Engels kentekenplaat, het kan dus niet missen. Hij lachte gemeen en riep….”de jacht is geopend”. De chauffeur knikte en ook aan hem kon je zien dat hij bloed rook.

Inmiddels 300 KM verderop.

David lag weer op snelheid en was inmiddels aardig opgeschoten. Hij passeerde net “Valdepenãs” en ging nu richting “Cordoba”. In gedachten verzonken vroeg hij zich af hoe hij een kerel op zou sporen die zich tussen Madrid en Gibraltar zou bevinden. Ik zou denk ik naar Gibraltar vliegen en hem daar bij de fabriek waar hij moet lossen opwachten .

Hmm zou ik dat wel doen, iemand te pakken nemen in alle drukte bij een fabriek. Nee, dat denk ik niet……. ik zou hem eerder onderweg op een verlaten deel van de weg aanpakken, maar hoe zou ik dat dan doen dacht hij. Een rijdende truck enteren die met zo'n 95 km per uur op klaarlichte dag over de weg dendert met een totaal gewicht van 50 ton, dat gebeurde alleen maar in een film als 'MAD MAX', maar in werkelijkheid was dat onmogelijk. Dan zou er maar één ding overblijven hem te pakken nemen als hij stil staat, dán ben ik het meest kwetsbaar. Tja en dat is lullig genoeg alleen 's nachts, in het donker dus. Nu lachte hij in zichzelf, ik ben nog kwetsbaarder als ik 's nachts stil sta op een eenzame parkeerplaats. Bingo… dat is volgens mij hun scenario.

Hij knikte tevreden en dacht, oké jongens kom maar op ik ben er klaar voor. En doe het vanavond, want morgen sta ik in Gibraltar. Onwillekeurig keek hij in zijn buitenspiegel. Het was op die trajecten tussen de grote steden altijd behoorlijk rustig, totdat je in de buurt van een grote stad kwam, dan werd het vaak veel drukker. Hij kon niets ontdekken wat hem verontrustte en filosofeerde verder, het gaat dus gebeuren op een plek die ik zelf uit kies, daardoor ben ik in het voordeel. Hij raadpleegde de kaart van Zuid Spanje die gedurende dit deel van zijn reis onder handbereik lag.
Hij grinnikte toen hij ineens dacht aan wat hem een aantal jaren geleden was overkomen in Frankrijk.
Die kerel zal dat ook niet licht vergeten zijn dacht hij geamuseerd. Het gebeurde een paar jaar geleden iets ten Noord Oosten van Parijs. De Route Nationaal waar hij toen reed was niet alleen stikdonker, maar ook smerig van vette klei die was achtergelaten door de boerenwagens gedurende de bietencampagne. Hij besloot geen risico te nemen en stopte op een kleine parkeerplaats. Hij was behoorlijk moe en rolde nadat hij zich had uitgekleed gelijk zijn bed in zonder zijn gordijntjes dicht te doen. Het was een maanloze herfstnacht en hij viel bijna meteen in een diepe slaap. Ineens schrok hij wakker van een lichte beweging die zijn cabine maakte waar chauffeurs meestal meteen wakker van worden. Hij richtte zich slaapdronken op om te kijken wat hem wakker had gemaakt maar kon niets ontdekken. Toen hij weer ging liggen keek hij terloops nog even naar het rechter zijraam en schrok zich toen een ongeluk.

Tegen het raam aangedrukt zag hij een luguber wit gezicht wat hem recht aankeek. Eerst moest hij naar adem happen, maar gelijktijdig werd hij witheet. Hij had al eens verhalen gehoord van collega's die in Frankrijk 's nachts werden lastig gevallen door opdringerige flikkers, maar hij had nooit verwacht dat ze daadwerkelijk zo brutaal zouden zijn. De man gebaarde David het raam open te doen, omdat hij wat wilde vragen. Hij maakte daarbij een niet mis te verstane obsceen gebaar met zijn tong!
David deed dit maar al te graag en liet het elektrische raam een stuk zakken. De man stak zijn hoofd naar binnen, er van overtuigd met een soortgenoot te maken te hebben. Bijna onmiddellijk deed David het raam weer omhoog en ja hoor…….hij had een flikker in de val. Het hoofd van de man zat muurvast tussen het raam en de sponning. Hij kon zich geen beweging meer permitteren en moest zijn kop dwars houden anders zou hij zijn adamsappel beschadigen.

Hij maakte een reutelend geluid en zijn ogen puilden gevaarlijk uit hun kassen. David schoot zijn slippers aan, stapte uit in zijn onderbroek en liep rustig om zijn cabine naar de bijrijders kant. Hij doorzocht de broekzakken van de man die op de treeplank stond en vond daarin zijn auto sleutels. Tevreden wierp hij ze op omhoog en zei tegen de flikker: deze mag je straks gaan zoeken vriend en wierp ze toen met een wijde boog het naast de parkeerplaats gelegen stikdonkere bos in, stapte weer in zijn truck en startte de motor. De flikker kwijlde van angst toen David even later de wagen in beweging zette. Hij reed deze naar het eind van de parkeerplaats en opende toen onder het rijden het portierraam.
De flikker sprong met een ijzingwekkende kreet van de treeplank en belandde tussen de meters hoge brandnetels en berenklauwen. Daarna reed David nog een kwartiertje door voordat hij de wagen opnieuw stilzette om zijn onderbroken nachtrust af te maken. Hij werd daarna niet meer lastig gevallen en het is sindsdien ook nooit meer voorgekomen.

De dag vloog om en tegen acht uur 's avonds moest hij het spul weer stil zetten, hij wilde zich aan de verplichtte rijtijd houden. Morgen zou hij in Gibraltar aankomen en dan zou het van het omkoppelen afhangen of hij de volgende nacht inderdaad in Gibraltar moest doorbrengen. Of…. wie weet zou hij morgen alweer op de terug weg zijn. We zullen wel zien dacht hij, geen zorgen voor de dag van morgen, want ook vandaag kan er nog van alles gebeuren

Hij had bewust gekozen voor een stille parkeerplaats tussen “Antequera” en ”Malaga in. Het was weer zo'n geïmproviseerde parkeerplaats van vast gereden grond en grind. Deze lag in een inham van een steile bergketen welke zich naast de autoweg uitstrekte. Verder waren er geen faciliteiten zoals toilet of restaurant. Eigenlijk was het een ongezellige plaats waar David normaal gesproken 's nachts nooit zou gaan staan, maar het paste wel naadloos in het plan dat hij de afgelopen uren had uitgebroed.

Hij installeerde zich bij zijn etenskist en begon met het maken van iets lekkers om te eten. Hij was er van overtuigd wanneer de mannen wel zouden komen ze dat in het duister zouden doen, dus hij had nog zeeën van tijd. Hij besloot daarom zijn lievelingskostje te bereiden wat hij zelf 'smurrie' noemde. Dit was een oud recept wat hij nog uit zijn kinderjaren van thuis kende. Het werd vooral bereid wanneer er volop tomaten waren. Hij had altijd van alles bij zich voor het geval hij niet in de gelegenheid was om in een wegrestaurant te eten.
Dit overkomt mij niet meer, had hij ooit gedacht toen hij ergens achteraf zonder eten had gestaan. Hij bakte het spek en gooide de fijn gesneden uien er bij. Het rook heerlijk en ook zijn maag begon er spontaan van te knorren. Nadat de uien lekker gefruit waren gooide hij er een behoorlijke hoeveelheid gesneden tomaten bij en roerde het geheel door elkaar. Hmm dat ruikt lekker, nog wat eieren en kruiden toevoegen en klaar is kees. Hij brak een paar hompen stokbrood af en pakte de braadpan van het vuur. Gelijk zette hij een steelpan met water op het gaskomfoortje voor de onvermijdelijke thee. Het water kookte snel en even later zat hij lekker te smullen van zijn zelf bereidde lekkernij. Het cowboy gevoel werd altijd sterker wanneer hij zo met de steel van de koekenpan in zijn linkerhand en een stuk brood in zijn rechterhand zat te genieten van het eten.
Hij stond daar als enige op de parkeerplaats, met opzet dicht bij de bergwand en zat dientengevolge tamelijk onzichtbaar achter zijn truck maar wel zó, dat hij precies kon zien wat er op de weg gebeurde. Telefoon….. David voelde hem in zijn broekzak trillen. Hij meldde zich en hoorde meteen dat het Daisy was.

Hallo lieverd hoe gaat het op het thuisfront? Hallo David hoorde hij Daisy, ja hoe gaat het hier…..we worden hier goed bewaakt door twee stoere agenten waardoor we ons goddank een stuk veiliger voelen.. Maar wat ik wilde vragen David, wil jij ons nog een keer die foto door mailen, want wat je vanmiddag hebt gemaild is niet op het politiebureau aangekomen……tenminste dat zeggen ze daar.
De twee agenten die hier de boel bewaken stelden voor om de foto naar mij te mailen, zodat zij er voor kunnen zorgen dat die op de juiste plaats terecht komt. Ze hebben het vermoeden dat de vorige mail misschien in verkeerde handen is gevallen.

David dacht even na en antwoordde, 'wie zegt mij dat deze twee wel te vertrouwen zijn'?. Nu was het even stil aan de andere kant, hij hoorde Daisy zuchten en had intens met haar te doen. Wat stel jij dan voor als we deze twee ook niet kunnen vertrouwen, vroeg ze hem met een klein stemmetje?' Oké Dais je hebt gelijk, we hebben geen keus. Ik ga op jouw gevoel af dat het wel goed zit. Ik geloof trouwens niet dat we onze tegenstanders moeten zoeken onder de gewone agenten, maar eerder bij de witte boorden. Ik krijg de indruk dat we niet met een enkeling hebben te maken maar met een soort Maffia bende die hun tentakels overal hebben ingenesteld. Ik zal je de foto gelijk doormailen maar blijf ondertussen aan het apparaat zodat je mij kan zeggen wanneer je hem hebt ontvangen.
Het duurde een paar minuten voor hij een bevestiging kreeg dat ze zijn mail binnen had. Ze opende de bijlage en liet weten dat de foto haarscherp over was gekomen.
Ze spraken nog wat met elkaar en hij probeerde haar met nog wat lieve woordjes gerust te stellen. Hij voelde dat het Daisy goed deed om die troostende woordjes te horen en hijzelf had er eigenlijk ook wel baat bij. Dit was ook het enige wat hij op deze afstand voor haar kon doen. Ik weet het nu zeker, ik ben stapel verliefd op die griet dacht hij.
En voordat het gesprek werd beëindigd, fluisterde hij Daisy nog toe: 'Dais… ik moet het toch nog even aan je kwijt, je bent het beste wat mij de laatste tijd is overkomen'. Daisy moest lachen en antwoordde: dat is lief dat je dat zegt, maar geloof me David dat gevoel is wederzijds. Morgenavond om deze tijd bel ik je weer, dag lieverd pas goed op je zelf. David fluisterde zachtjes terug, dag Dais dag lieverd tot morgen…… Kusje.

De jacht wordt geopend

De Mercedes reed met een gangetje van 120 KM naar het zuiden. Ik ben een beetje aan het rekenen geslagen zei de kleinste man, maar als we zo door blijven rijden moeten we hem tegen de avond hebben ingehaald. Hij zal niet doorrijden want hij moet zich namelijk aan de rijtijden wet houden, dat wil zeggen dat hij vanavond op een bepaalde tijd moet stoppen. Met een beetje geluk zien we hem ergens op een parkeerplaats staan, dus tegen de avond moeten we goed opletten.

De chauffeur knikte zonder zijn ogen van de weg af te houden en had zo zijn eigen zorgen.
Hij was in Engeland meer over David te weten gekomen en dat had hem niet echt blij gemaakt! Deze man bleek een oud commando te zijn die zijn sporen nadrukkelijk had verdiend bij deze dienst.
Hij was uitgezonden geweest en had gevochten in zeer gevaarlijke gebieden waar hij keer op keer ongeschonden van was teruggekeerd. Diverse keren was hij daarvoor onderscheiden en toch had hij op een gegeven moment gekozen voor een wat rustiger leven. Hij had om toch nog wat avontuur in zijn leven te hebben een truck gekocht en zwierf sindsdien als vrije trucker door Europa. Dit alles bij elkaar had de grote man niet blij gemaakt, maar doen beseffen dat ze niet met zo maar een tegenstander te maken hadden, maar met een geduchte en daar had hij aanvankelijk niet op gerekend.

Hij had daarover niets tegen zijn maat gezegd om deze niet wijzer te maken dan hij al was, maar hij zelf zou er wel degelijk rekening mee houden. De kleinere man vervolgde na wat stilzwijgen zijn betoog, ik ben er haast zeker van dat we hem voor de avond inhalen, dan zit onze missie er snel op. Jammer eigenlijk ging hij onverstoorbaar verder, ik zou hier nog wel een tijdje willen rond hangen het is hier best mooi. Vooral in de buurt van Malaga moet het de moeite waard zijn, ik heb daar wel eens foto's van gezien in die 'Glossy' bladen. Mooie wijven en lekker uit je bol gaan, dat is hier heel wat anders dan in dat droog kloterige Engeland van ons.

Ach jij altijd met je mooie wijven, kun je nou nooit eens aan wat anders denken antwoordde de chauffeur geërgerd, die nog steeds met de reputatie van David in zijn hoofd zat. Dat moet jij nodig zeggen antwoordde die kleine, ik geef ze graag een lekkere beurt maar jij komt volgens mij alleen klaar als je ze hun nek omdraait! De grote keek zijn maat dreigend aan en zei, kijk uit wat je zegt vriend, anders draai ik die kippennek van jou ook even om. Zijn maat keek hem geschrokken aan en hield wijselijk zijn mond.

Uren reden ze door zonder veel te zeggen, luisterden naar de radio en hielden ondertussen de omgeving in de gaten. Ineens riep de kleine…….. hé kijk daar eens, is dat onze vriend niet die daar op die parkeerplaats staat? De grote keek naar rechts en zag daar inderdaad een Scania staan met een twintig Feet P& O container er achter.
Bingo… riep de grote man en gaf meteen een dot gas. Mooi dat wordt een eitje zei hij tevreden tegen zijn maat. Die eikel heeft hem op een prima plaats geparkeerd, waar we hem zonder problemen koud kunnen maken vannacht. Dat wordt een stuk makkelijker dan ik aanvankelijk had gedacht. Hoezo makkelijker vroeg de kleiner nieuwsgierig. Ach zo maar ontweek zijn maat die vraag, eerst gaan we een restaurant opzoeken en dan wachten we tot het donker is om de klus af te maken. Dat plan stond zijn maat wel aan en vroeg verder niet om een uitleg De grote die zich wat het slagen van de missie betrof al een stuk zekerder voelde, was daardoor ook meer ontspannen. Eerst een lekker happie eten, dan even uitzakken met een lekker drankje en daarna als 'toetje' die klote chauffeur voor zijn raap schieten zei hij lachend.

Een aantal kilometers verderop vonden ze een goed restaurant waar ze uitgebreid konden eten. Vervolgens genoten ze nog van koffie met Calvados en toen het een uurtje later donker was gingen ze op pad. Wat is eigenlijk het plan, vroeg de kleine aan zijn maat toen hij instapte. Het plan is dat er geen plan is, we gaan naar die truck, die chauffeur ligt daar natuurlijk gewoon te maffen, ik schiet hem door zijn hersenpan en klaar is kees. Dan pak ik dat foto toestel en maken we dat we weg komen fluitje van een cent. Hij startte de motor en zei zelfverzekerd, let op…. over een uurtje zijn we hier weer terug en vieren we ons succes met een lekker drankje. Aangekomen bij de parkeerplaats reden ze nog een paar kilometer door en draaiden toen de auto door de middenberm. Er was op die plaats geen vangrail en de wagen schokte en bonkte over de harde droge grond. Zo kwamen ze al slippend in een grote wolk van stof op de tegenliggende rijbaan terecht. De maan scheen helder en het was er doodstil. Ideale nacht voor een moord grijnsde de grote. Zijn maat kreeg kippenvel van de manier waarop hij dat zei en bedacht dat het een nachtmerrie moest zijn om deze man als tegenstander te hebben, daarbij kreeg hij bijna medelijden met wat David te wachten stond.

Ze naderen de parkeerplaats met gedoofde lichten. Als we daar aankomen blijf jij in de auto aan het begin van de parkeerplaats zei hij tegen de kleine, ik sluip dan naar de cabine en maak er een eind aan.
Ondertussen houd jij de omgeving goed in de gaten en geef je een lichtsignaal wanneer er iemand aan komt, pottenkijkers kunnen we ons niet permitteren. Zijn maat knikte en bleef alleen achter. De grote klopte op zijn binnenzak en knikte tevreden toen hij het grote pistool voelde en sloop toen in gebukte houding weg. Hij liep langs de rotsachtige wand in de schaduw van de maan naar de truck. Doordat hij langs de zijkant door het droge gras liep, kon hij zich bijna geluidloos verplaatsen. Hij overbrugde het stuk van de rotswand naar de truck in gebogen houding met zijn zware pistool in aanslag. Niets leek er nog mis te kunnen gaan. Nog maar vijf stappen en hij was bij de truck.

Hij zag de ramen half open staan, wat hem nog meer sterkte in zijn overtuiging dat hij niet werd verwacht. Ha… een commando hè, laat me niet lachen en rukte zonder zich ook maar een seconde te bedenken de deur open.
Deze was inderdaad niet op slot wat hem een honderdste van een seconde verbaasde, maar wat hem er niet van weerhield zijn snode plan uit te voeren.
Hij sprong naar binnen en schoot zonder pardon de slapende man die duidelijk afgetekend onder zijn slaapzak lag maar liefst vijf kogels dwars door het lijf. De cabine zag onmiddellijk blauw en de schoten waren oorverdovend. De grote bukte zich snel en trok de slaapzak weg om het vernietigende resultaat van zijn arbeid te zien.
En juist in die houding voelde hij van boven af ineens een koude stalen loop in zijn nek prikken.

29 Maart
Deel 8 Spaans benauwd

Stokstijf bleef hij staan en begreep niet wat er gebeurde, tot hij na een angstige seconde zekerheid kreeg. Vanaf het half opgeklapte bovenste bed hoorde hij zeggen….. Zoek je mij soms? De man wilde opspringen maar voelde tegelijk een stuk gloeiend staal bij zijn sleutelbeen zijn schouder binnen dringen gepaard gaande met een enorme knal wat hem op slag doof maakte aan het linker oor. Alle kracht voelde hij uit zijn lichaam weg vloeien en bewusteloos zakte hij in elkaar.. Voorover viel hij met het hoofd op het stuurwiel en bleef daar doodstil hangen.

David liet zich lenig van het bovenste bed zakken en klom via de rug van de man naar beneden. Hij verloor geen minuut om gelijktijdig de zakken van de man leeg te halen en vond daarin nog een patroon houder en een portefeuille.
In de andere binnen zak zat een mobieltje en nog een kleine zaklantaarn in één van zijn broekzakken. Hij was er van overtuigd dat er nog een medeplichtige in de buurt moest zijn en keek zoekend om zich heen.
Dichtbij zag hij niemand, waarschijnlijk stond hij achter de trailer op de uitkijk concludeerde David. De grote man trok hij achterwaarts de cabine uit terwijl hij diens kop drie keer luid op de opstaptreden hoorde stuiteren.
Dat is drie keer scheepsrecht dacht hij cynisch. De man sloeg met zijn hoofd tegen de grond en kwam wonderwel toch weer bij. Hij probeerde David iets te zeggen maar die negeerde hem terwijl hij bezig was hem voor zijn truck te trekken.
De man keek angstig en ongelovig omhoog en begreep nauwelijks wat er met hem gebeurde. Toen hij probeerde op te staan lieten zijn benen hem hopeloos in de steek.
Na een vergeefse poging zakte hij weer terug en raakte opnieuw buiten bewustzijn

David pakte twee stevige taairips uit zijn zak waar hij de handen en voeten van de man mee boeide. Hij kon hem nu rustig achterlaten, die zal niet weglopen dacht hij en ging op zoek naar de tweede man. Hij sloop dezelfde weg langs de rotswand terug die de man op de heen weg zou hebben genomen en zag al snel dat er een wagen stond met daarin het silhouet van een man . Met een ruime omtrekkende beweging dook hij toen achter de wagen weer op. Hij zag dat de man verveeld naar buiten zat te kijken en niets in de gaten had. De beide ramen stonden open, ze waren wel erg zeker van hun zaak geweest dacht David. Totaal onverwachts verscheen hij naast het geopende portierraam en zei, 'hallo ….zoekt u mij misschien'? De man schrok enorm, greep impulsief naar zijn binnenzak maar voelde gelijk een koude loop tegen zijn slaap gedrukt. Ga gerust je gang hoor zei David dreigend, je maat ligt verderop zo dood als een pier al op je te wachten. Wat mij betreft mag je hem gerust gezelschap gaan houden.
De man begon te piepen als een jong katje en riep, nee nee niet schieten ik heb niets gedaan. Dat is Boris geweest, die heeft dat vrouwtje koud gemaakt, daar had ik niets mee te maken.
David drukte het pistool nog harder tegen zijn slaap en viste deskundig het pistool uit de binnenzak van de man.

Uitstappen stuk ongeluk beval hij terwijl hij het portier open trok. De man stapte angstig uit en was er van overtuigd dat zijn laatste uur geslagen had. David hield het pistool nog steeds tegen zijn slaap toen hij de zakken van de man leeg haalde. Hij haalde er een portefeuille en een mobieltje uit. Mooi dacht hij, hier staat zeker een schat aan informatie in.
Lopen beval David terwijl hij hem een por in de rug gaf en doe me een plezier, probeer te vluchten dat scheelt mij een hoop werk! Ze liepen terug naar de truck, maar het kwam niet bij de man op om te vluchten. Daar aangekomen pakte David de arm van de man, draaide deze op de rug en dwong hem met de knie op de grond te gaan liggen. De handen boeide hij, sleepte hem ook naar de voorkant van de truck en legde hem voor zijn linker voorwiel.

De chauffeur lag nog steeds bewusteloos voor het rechter voorwiel.
David trok zich niets aan van het gejammer en stapte rustig in zijn truck. Hij startte de motor en liet hem flink wat toeren draaien. De man die voor het wiel lag rolde met zijn ogen en was een hartaanval nabij. David liet de truck zachtjes vooruit kruipen tot de wielen de mannen raakten en vast drukten op de grond. Hij gaf nog één keer flink gas en stapte toen uit.
Er staat nu 50 ton staal te wachten om jouw darmen en ingewanden uit je lijf te persen meldde hij. De enige manier om dat te voorkomen is door mij haarfijn te vertellen wie jullie baas is en wie van jullie dat vrouwtje heeft vermoord in Portsmouth. Als je daar problemen mee hebt vind ik dat ook niet erg, dan stap ik in en rijd hier zonder blikken of blozen gewoon weg.

Dan zullen jullie nooit meer last van mij of van wie dan ook hebben hier in het ondermaanse, dus zeg het maar.
De kleine man die donders goed begreep dat hij geen keus had, bedacht zich geen moment en schreeuwde in doodsangst,'dat heeft hij gedaan, hij is een ziekelijke sadist.' De chauffeur kwam kreunend bij zijn positieven en keek niet begrijpend omhoog. Die andere schrok daar vreselijk van omdat hij dacht dat zijn maat al dood was. Hé kijk daar eens, een wederopstanding spotte David. Het zal niet voor lang zijn vrees ik, of wilde je me alsnog vertellen wie jouw baas was. De man werd asgrauw omdat hij besefte dat hij de naam niet kon geven omdat hij die eenvoudig niet wist. David die daar al een vermoeden van had besloot het op een andere manier te proberen en vroeg aan de man die zo juist bij gekomen was…. en Boris, weet jij ook niet wie je baas is en in wiens naam jij jonge vrouwen vermoord en meewerkt aan kinderverkrachting?
Val dood fluisterde de grote man en spuugde in David's richting. Je zult me eerst moeten vermoorden en dan nog zeg ik niets. David had daar allemaal geen zin in en zei tegen de kleine en jij, moet ik jou ook eerst vermoorden voordat je wat zegt, of blijf jij nog liever even leven. De man kreunde en stotterde, ik weet het echt niet ik zweer het je op alles wat me lief is. David liep naar de stuurkant van de truck en stapte in. Hij schakelde hem in de kruipstand en reed tien centimeter vooruit. Hij hoorde ze brullen van pijn en angst en zette de truck op de hand rem, daarna liep hij naar voren. De gezichten van de mannen waren twee witte vlekken in het vale maanlicht.
Heel even dachten ze dat hij werkelijk door zou rijden en dat hun laatste uur geslagen had. David torende hoog boven hun uit en zei nu dreigend, ik hoef eigenlijk niets meer van jullie te weten, wat ik zoek vind ik wel in jullie mobieltje, dit kost me allemaal veel te veel moeite. Opnieuw stapte hij in zijn truck en reed deze vijftien centimeter achteruit.

Daarna liep hij naar de kleinste man, trok deze bij het voorwiel vandaan en liet de grote liggen. Deze keek angstig omhoog, is er wat vroeg David, wat kijk je angstig. De man vloekte en deed een poging van het wiel weg te rollen wat hem niet lukte. Het schot in zijn schouder had hem te zeer uitgeput. David stapte opnieuw in zijn truck en reed tot verbijstering van de man over zijn onderbeen. De man brulde het uit en was toen ineens stil. Van pijn was hij opnieuw bewusteloos geraakt. David stapte uit en sleepte de bewusteloze man met zijn verbrijzelde benen weg voor zijn truck.
Zo zei David gevoelloos, dit is volgens mij veel beter voor de onze samenleving. In ieder geval beter dan het slappe gelul van zo'n hufterige advocaat die een zielig verhaal op gaat hangen over zijn moeilijke jeugd en dat soort shit. Nu zal hij er zijn leven lang aan herinnerd worden, waar hij dit aan te danken heeft. De andere man had als verlamd toegekeken en kon geen woord uit brengen.
Hij zag dat David een grote dolk had gepakt en op hem af kwam. Van angst piste hij spontaan in zijn broek en was er van overtuigd dat David hem nu de strot door zou snijden. Nog harder jammerde hij en kronkelde als een krokodil over de grond, maar David negeerde hem en liep naar de huurwagen die nog steeds achter de trailer stond. Hij reed deze tot naast zijn truck, stapte uit en prikte met de scherpe dolk alle vier de banden lek. Vervolgens sleepte hij de grote man naar de achterkant van de wagen en bond hem en ook de kleine man vast aan de trekhaak. en deed toen een paar stappen achteruit om zijn werk te bekijken.
Hij knikte tevreden, pakte een zwarte viltstift uit zijn truck en schreef met duidelijke blokletters op het witte dak van de Mercedes: “Deze twee mensen worden in Engeland gezocht voor moord en kinderverkrachting, bel de politie Portsmouth “ Hij schreef het telefoonnummer er bij, maakte daarna de kofferbak van de “Mercedes ” open en deponeerde de paspoorten die hij uit hun portefeuille had gehaald daarin .
De portefeuilles besloot hij zelf te houden om de kosten te dekken van een nieuw bed en slaapzak. Ook de beide pistolen hield hij in zijn bezit, je wist maar nooit.
Ik denk niet dat alles hiermee is afgelopen dacht hij nuchter integendeel, ik denk dat het nu pas goed gaat beginnen. Hij kon niet vermoeden hoe dicht dat bij de waarheid was.
Zonder verder om te kijken reed hij weg van de plaats des onheil.

Geen spijt

David begreep dat dit avontuur nog lang niet voorbij was en besloot in één keer door te rijden naar Gibraltar.
Nu maar even maling hebben aan die rijtijdenwet en zorgen dat ik zo gauw mogelijk in Engeland kom dacht hij.
De nacht was helder met hier en daar wat slierten nevel laag bij de grond .
Het was een sprookjesachtig landschap en door het half geopende raam kwam een koele luchtstroom binnen. David haalde diep adem en dacht na wat er de afgelopen uren gebeurd was. Eigenlijk ben ik geen haar beter dan die misdadigers dacht hij, maar toen hij dacht over het voor dood achtergelaten vrouwtje in Engeland en hoe ze zijn slaapzak hadden doorzeefd met de bedoeling hem te vermoorden, werd zijn geweten weer gesust en voelde hij geen greintje spijt.
Wie weet hoeveel slachtoffers er al zijn gevallen en nog hadden kunnen vallen door dat stelletje gestoorden!
Hij moest grinniken toen hij er aan dacht, dat het niet mee zou vallen om een moord te plegen vanuit een rolstoel en er dan als een speer vandoor te gaan.
Hij reed Malaga voorbij langs het vliegveld en kwam zo op de E 15 terecht richting Gibraltar en reed die nacht door tot de fabriek waar hij moest omkoppelen.
Daar liet hij de truck doorrollen tot aan de poort, kroop toen in zijn gehavende bed om vervolgens als een blok in slaap te vallen.

Gibraltar 07.00 uur.

David schrok wakker omdat er hard op zijn deur werd gebonsd en zag
op zijn tacho klok dat het 7 uur was.
Hij richtte zich op en zag een man met een zwarte pet op het hoofd door zijn zijraam kijken. Hij schrok omdat hij dacht dat het politie was maar toen hij wat beter keek zag hij dat het de portier van de fabriek was.
Oké riep hij de man toe, ik kom er uit. De man stak zijn duim op en David nam in zijn short plaats achter het stuur en startte de motor. De portier had de slagboom al omhoog om David door te laten.
Hij reed tot aan het vracht kantoor en fatsoeneerde zich eerst voor hij het kantoor binnen ging.
Het was niet de eerste keer dat hij hier kwam dus hij kende de weg.
5 minuten later liep hij al weer buiten met de wetenschap waar hij zijn trailer kon neerzetten en welke hij weer kon aanpikken. Hij reed de trailer achteruit de loskuil in en stapte uit om de deuren te openen. Daarna zette hij de trailer keurig tegen het losperron, koppelde hem af en reed met de losse trekker naar de andere reeds geladen twintig FT container waar dezelfde reclame van P&O op stond. Deze koppelde hij aan en controleerde de wielen en de verlichting.
Het zag er allemaal goed uit en hij besloot eerst een lekkere douche te nemen voor hij weer op pad ging.
Even het zweet van de afgelopen dagen er af schrobben.

De parkeerplaats

In de verte kleurde de hemel zich mooi rood met flarden geel en roze.
Een prachtig gezicht wat menige poëet er toe zou aanzetten een lyrisch gedicht te schrijven. Maar de twee mannen die aan de “Mercedes” waren vast gebonden, hadden daar geen boodschap aan. De grote lag al uren te kreunen van de pijn en raakte af en toe buiten bewustzijn. De andere man was dan weer bang dat hij dood was en probeerde hem dan heftig met zijn schouder wakker te duwen. Maar ook hij was uiteindelijk onrustige in slaap gevallen, totdat hij ruw werd wakker geschud door twee politie mannen.

Geschrokken keek hij op en was wonderwel blij dat ze überhaupt door iemand gevonden waren. Hij probeerde zijn maat wakker te porren met zijn schouder, maar die was al wakker en begon gelijk weer te kreunen. De politieman vroeg wat in het Spaans, wat de Engelsen uiteraard niet verstonden. Hij stuurde zijn collega naar de jeep om een ambulance bellen, want dat die nodig was kon zelfs een blinde zien. De grote man zag er beroerd uit en was op sterven na dood en moest dus zo snel mogelijk naar het hospitaal, maar ook de andere zag er niet écht fris uit.
Wat is hier in hemelsnaam gebeurd vroeg de agent opnieuw aan de mannen, maar deze haalden hun schouders met de vraag … spreekt u geen Engels. De agent reageerde geërgerd en zei, spreekt u geen Spaans.

U bevindt zich hier in Spanje en dat behoort nog steeds niet bij Engeland. Het was hem wel vaker gevraagd of hij Engels sprak en hij kon zich wel aardig redden, maar alleen als hij er zin in had en dat had hij nu even niet, vooral niet nadat hij de boodschap op het dak van de huurauto had ontcijferd, waar de woorden “misdadiger”en “moord” vet stonden geschreven. Hij liep naar de jeep om zijn mobilofoon te pakken en bracht uitgebreid rapport uit. Zijn collega die had meegeluisterd zei, “wat er precies met deze mensen gebeurd is weet ik niet, maar dat het zaakje goed stinkt daar ben ik van overtuigd.”
De agenten werden geroepen door de kleinste van de twee mannen en deze beduidde dat ze hem los moesten maken, maar de agenten die bij hun jeep stonden negeerden hem volkomen. De kleine Engelsman begreep er niets van, maar hij wist dan ook niet wat er op hun dak was geschreven. De mobilofoon meldde zich weer en de politie luisterde geïnteresseerd. De collega's op het bureau hadden contact opgenomen met het telefoonnummer in Portsmouth Daar vertelde men, dat de mannen zeer gevaarlijk waren en goed bewaakt moesten worden. Ze zouden zo snel mogelijk door de Engelse autoriteiten bij hun bureau worden opgehaald. Zo, zo we hebben twee smeerlappen te pakken, laat ze maar lekker zitten tot de ambulance komt. En zo werd dit hoofdstuk van deze twee criminelen afgesloten.

Nog lang niet van ze af

David die van deze ontwikkeling niets af wist, kwam met natte haren vanuit de fabriek naar buiten lopen. Hij naderde zijn trailer en zag aan de achterkant dat hij was vergeten zijn nummer plaat van de andere trailer af te halen. Meteen liep hij naar zijn afgekoppelde trailer en kroop onder het achterkalf om bij zijn nummer plaat te kunnen komen.
Zijn toilettas zette hij op het asfalt en begon in een nogal ongemakkelijke houding aan de klemmen te trekken om de plaat los te krijgen. Boven zijn hoofd hoorde hij twee mannen praten. Het waren er twee van het expeditie kantoor die de lading aan het controleren waren. Op het bureau werkten uitsluitend Engelse werknemers omdat het ook een Engelse firma was, zoals er zo velen waren in en rond Gibraltar.
David hoorde dat de ene man aan de andere vroeg, heb jij nog met die chauffeur gesproken? Nee ik niet zei de ander, de container stond er voor eer ik het in de gaten had….wat dan? Nou eigenlijk niets bijzonders, maar ik kreeg van iemand uit Engeland een telefoontje die mij vroeg of die chauffeur hier al was geweest. Hij belde net op dat moment dat die chauffeur het terrein op kwam rijden. Ik vroeg nog of ik moest vragen hem terug bellen, maar dat hoefde niet. Ik denk dat hij hem zelf wel belt, want die chauffeur zal zelf ook wel een telefoon bij zich hebben. Ja wel drie dacht David bij zichzelf…...

De nummer plaat had hij inmiddels los gekregen en liep nadat hij zijn toilettas weer had opgepakt naar zijn trailer, klemde de nummerplaat op zijn plaats en liep weer naar voren.
Hier moet ik weg wezen dacht hij, ze zijn me weer op het spoor en een gewaarschuwd man telt voor twee !. Waar ik op moet letten is, wie of wat mij achtervolgd.
Hij voelde zich kwaad worden en mompelde in zichzelf, “kom maar op kloothommels, ik lust jullie rauw” Verdomme wat een smerige bende is dit, er zit volgens mij veel meer achter dan die foto alleen. Ik ben bang dat ik mijn hoofd in een wespennest heb gestoken en krijg het vermoeden met een soort maffia te doen te hebben die overal hun contacten hebben.

Toen hij 10 minuten later weer op de doorgaande weg reed richting “Malaga”, keek hij wat gerichter in zijn buitenspiegels. Het was tamelijk stil zodat hij het verkeer achter zich goed in de gaten kon houden. Alle luxe auto's die hem achterop kwamen haalden hem zonder moeite in. Ook wierp hij steeds een blik op de inzittenden.
Het waren over het algemeen gezinnetjes of een man, of een vrouw alleen dus tamelijk onschuldig. Hij kon zo redelijk goed in de gaten houden wie er voor of achter hem reden.
Zelf reed hij met een gangetje van zo'n 95 Km per uur. Bij de eerste bocht die hij op het terrein van de fabriek maakte had hij al gevoeld dat de trailer aardig door hing, waaruit hij de conclusie had getrokken dat de container zwaar geladen was. Hij had er de papieren op nagekeken en gezien dat er dik dertig ton in zat. Extra oppassen in de bochten en vooral in lange afdalingen besloot hij. De uren die volgden verliepen rustig en hij besloot terug te rijden over “Granada en dan richting 'Bailén”. Deze weg wilde hij uit proberen of hij goed te rijden was .
Op de heen weg was hij over “Cordoba”gereden en via de N 331 naar het zuiden. Dat was een bergachtig gebied en de N 323 welke hij nu wilde proberen was ook bergachtig maar voor zijn gevoel een stuk korter. We zullen het zien dacht hij bij zichzelf. Hij besloot bij de volgende gelegenheid die zich aanbood de truck stil te zetten en een stevige maaltijd te nuttigen, daar was hij zo langzamerhand wel weer aan toe.

Die gelegenheid deed zich 14 KM voorbij Granada voor. Daar bevond zich een restaurant met een gigantische gevel vol reclame, wat vooral 's avonds ongetwijfeld deed vermoeden dat men hier met een soort kermis te maken had. Er bevond zich ook een klein benzine station bij en op de parkeerplaats stond een trailer geladen met een grote zeilboot.
David liet zijn truck rustig uitrollen en stopte naast de boottrailer. Aan het kenteken kon hij zien dat het een Hollander was. De chauffeur liep rond de trailer en was de spanbanden aan het controleren waar de boot mee vast was gezet. Het waren er slechts vier wat David verbaasde voor zo'n grote boot. Hij stapte uit en liep op de Hollander af. Ik hoop dat ik niet te veel stof heb doen opwaaien opende hij het gesprek. De Hollander keek op en David zag dat het niet zo'n jonkie was.
Nee hoor antwoordde hij je heb je keurig gedragen, ik zou wensen dat iedereen zoveel rekening met een ander hield. David knikte en liep met uitgestoken hand naar de man. David is de naam, de man pakte zijn hand en stelde zich voor als “Jan”. Oké Jan waar gaat de reis naar toe, vroeg David geïnteresseerd. Jan liep onderwijl hij praatte rond de trailer en controleerde de rest van de lading die bestond uit een lange mast die achter de trailer nog wel zo'n drie meter uitstak. Deze lag boven op de zeilboot op een hoogte van zo'n meter of vier.
Waar ik naar toe ga antwoordde Jan, ik ga met deze boot naar Oslo in Noorwegen en jij, waar ga jij naar toe met je container. Terug naar Engeland antwoordde David, Portsmouth om precies te zijn. Zeg, zullen we daar op een terras even wat gaan drinken stelde Jan voor, ik wil trouwens nog wat eten ook. Oké antwoordde David maar wacht, voor de zekerheid even mijn wagen afsluiten. Jan moest lachen, ben je bang dat er een plaatselijke boer met jouw spulletjes vandoor gaat. Nee dat niet zei David maar je weet nooit wat hier langs rijdt, ik ben liever voorzichtig. Even later zaten ze samen op het terras aan een tafeltje in de schaduw van een paar palmen.
Een serveerster vroeg wat ze wilden drinken. Doe mij maar een groot glas Cola en wat wil jij Jan, vroeg David de Hollander. Jan die buiten een oude Mercedes de parkeerplaats op zag rijden welke achter hun trailers verdween zei, doe mij ook maar een Cola en…… signorita, kunnen wij hier ook een hapje eten ? Jazeker antwoordde zij, maar dat wordt alleen binnen geserveerd.
Oké zei Jan, dan komen we als we ons drankje op hebben naar binnen.
Hij keek David aan die instemmend knikte. Oslo hè zei David om het gesprek op gang te houden, dat duurt nog wel even voor je daar bent. Dat is zo antwoordde Jan, maar ik heb geen haast. Ik heb me mijn hele leven al moeten haasten en nu kan ik het eindelijk wat rustiger aan doen.

Hoezo vroeg David nieuwsgierig. Nou antwoordde Jan dat is een vreemd verhaal, maar het komt er in het kort op neer, dat ik nu de ritjes die ik leuk vind kan uitzoeken en waar ik zo lang over kan doen als ik zelf wil, uiteraard wel binnen het redelijke. Die Volvo daar is van mij en bijna nagel nieuw, na mijn “VUT” heb ik die aangeschaft . Zo zo kon dat zomaar, had je een hoofdprijs in de loterij gewonnen of zo. Nee antwoordde Jan, dat zit heel anders. Kijk ik bedenk mijn hele leven al spelletjes. Spelletjes….herhaalde David verbaasd, ja spelletjes antwoordde Jan lachend, ik weet dat het misschien raar klinkt maar het is echt waar. Ik ontwerp spelletjes, meestal van hout en een fabrikant in Thailand maakt ze en zorgt er voor dat ze over de hele wereld worden verkocht. Nou een paar van die spelletjes zijn inmiddels een succes gebleken, vooral in Amerika gaan ze als warme broodjes over de toonbank. David keek hem ongelovig aan en heb je dat allemaal onder het rijden uitgebroed vroeg hij. Ja antwoordde Jan inderdaad, je doet als je door Europa rijdt veel indrukken op. Vooral gebouwen, bruggen en andere architectonische ontwerpen inspireren mij.
Wanneer ik ergens door geboeid raak, schrijf ik het op en kijk ik of ik het misschien later kan gebruiken voor een spelletje. Zo zit het eigenlijk in elkaar.

David keek hem nu met heel andere ogen aan en vroeg, waarom rijd jij dan nu nog steeds op zo'n truck met zoveel poen op de bank.
Ha ha , ja dat lijkt ook vreemd maar noem het maar een passie. Ik rijd heel graag in Europa en in dit geval met een comfortabele truck. Bovendien zonder tijdsdruk en als ik even geen zin heb, zet ik het spul gewoon aan de kant. De truck is van mij, maar de speciale trailer is van de firma waar ik voor rijd. Het is één van de allernieuwste op het gebied van boottrailers, maar ik zal je straks laten zien wat er zo bijzonder aan deze dieplader is.
Oké… nu even genoeg over mij, vertel me eens waar heb jij gelost. Gibraltar antwoordde David, hij vond de man wel sympathiek en besloot hem in vertrouwen te nemen, niet in de laatste plaats uit zelf behoud. Luister Jan, ik heb ook een ongelofelijk verhaal voor je maar dat is wel minder rooskleurig als dat van jou vrees ik. Hij goot het restje Cola achter over en stelde voor de zitting binnen voort te zetten. Het was er boven verwachting lekker koel, de deuren stonden open en een koele luchtstroom trok door het restaurant. Beiden keken op de sobere menu kaart en kozen het zelfde, steak met aardappelen, groente en een grote gemengde salade welke binnen een paar minuten al voor hun neus stond inclusief een mandje met stukken grof gesneden wit brood, het zag er heerlijk uit.

Doe mij ook maar een flesje bier zei David de serveerster toen ze de salade bracht, oh mij ook graag zei Jan. Nou steek maar van wal maat, ik ben benieuwd. David keek even om zich heen en vertelde hem het hele verhaal. Hij zag Jan af en toe zijn wenkbrauwen op trekken, maar verder liet hij David gewoon uit praten. Toen hij uitverteld was kwam Jan, die een tijdje voorover had gezeten overeind en blies de adem die hij veel te lang had ingehouden uit. Jezus man wat een verhaal ongelofelijk, het lijkt wel wild west. En heb je de laatste uren nog iets gemerkt van achtervolgers. Nee antwoordde David, ik heb alles nauwlettend in de gaten gehouden maar niets verdachts kunnen ontdekken. Nou zegt dat ook niet alles, ik bedoel ze kunnen ook langs de kant van de weg hebben gestaan en vannacht toeslaan.
Ja stemde Jan in maar vannacht ben je niet alleen, ik heb toch geen haast en blijf voorlopig bij je in de buurt. David keek hem dankbaar aan en besefte dat hij daar heimelijk op had gerekend. Nou als je dat inderdaad wil doen, zou ik mij een stuk beter voelen.
Maar je beseft toch wel dat het niet zonder gevaar is hè. Ja dat begrijp ik zei jan.
De serveerster bracht de maaltijd, waar ze beiden hongerig op aan vielen.
Het smaakte hun bijzonder goed en het was meer dan voldoende.
Na het eten lieten ze zich buiten nog een kop koffie serveren. Luister zei Jan ineens, in mijn truck heb ik een mobilofoon waar twee portofoons bij horen, één daarvan zal ik aan jou geven dan kunnen we met elkaar in contact blijven.
Ze hebben een bereik van ongeveer 40 kilometer dus we kunnen rustig kilometers ver achter elkaar rijden zonder dat het een ander op valt dat we bij elkaar horen, wat zeg je daar van? David knikte, dat is inderdaad een goed idee. Het serveerstertje kwam aanlopen met de rekening en David trakteerde en gaf het meisje een flinke fooi.
Hij was zich ineens een stuk beter gaan voelen nu hij alles aan iemand had verteld. Jan leek hem een man, die niet zo makkelijk van zijn stuk was te brengen. Hij was fors gebouwd, zo'n 1.80 mtr. en voor zijn leeftijd nog steeds een indrukwekkend figuur.
Hij droeg een groen petje op zijn hoofd van één of andere Griekse Ferry.
Hij zag er goed verzorgd uit duidelijk geen doorsnee chauffeur, één met veel ervaring want 40 jaar door Europa zwerven met je truck is geen kattenpis dat wist David als geen ander.

Samen liepen ze naar hun trucks. Jan reed in een Volvo met neus, eigenlijk de evenknie van Davids Scania. Mooie truck zei David toen ze er naast stonden, PK's genoeg zie ik.
Ach deze heb ik eigenlijk altijd al gewild en nu kon ik er één kopen met alles er op en er aan. David knikte, ja net zoals bij mij ik heb hem nu net een maand vrij, dus beschouw hem eigenlijk nu pas als écht van mijzelf. Hij is net de 100.000 kilometer gepasseerd, dus laten we zeggen voldoende ingereden.
Jan knikte, ja ik weet hoe je je voelt het is fijn als je niets meer met die graaiers te maken hebt. Financieel onafhankelijk zijn, dat wil pas ècht zeggen vrij te zijn.
Als werknemer had ik vroeger weinig met de bank te maken, maar sinds ze er lucht van hebben gekregen dat ik wat geld heb, word ik door iedereen lastig gevallen. Iedereen is ook ineens zo vriendelijk af en toe tegen het misselijke aan, maar ik beschouw dit maar als een luxe probleem en geloof mij er is best mee te leven.
Ga je voor of achter mij rijden vroeg David, wat is wijsheid in dit geval. Jan dacht na en kwam toen tot de conclusie, wanneer ze er op uit zijn jou te pakken, dan moeten ze er zeker van zijn dat er niemand achter je zit, dus het lijkt mij het beste dat ik onzichtbaar zo'n 5 kilometer voor je uit ga rijden.
Als ze wat willen dan ben ik zo bij je zonder dat ze weten dat wij bij elkaar horen, wat denk je. David knikte en Jan gaf hem de portofoon. Oké ik hoor je zo, dan vertrek ik eerst. Jan stapte in en reed rustig de parkeerplaats af, de diepe kuilen vermijdend vanwege zijn super lage dieplader.
David wachtte een paar minuten en reed toen ook rustig weg, nagestaard door de serveerster en ……de twee mannen van de oude Mercedes die naast hun had gestaan.
Deze keken elkaar betekenisvol aan en stapten ook in hun wagen om de beide trucks te volgen.

David die weer goed op snelheid was merkte dat de weg wat meer begon te stijgen.
Dat klopt wel dacht hij, de weg zou volgens de kaart flink stijgen en dalen.
De truck had voldoende Paarden krachten om de 50 Ton terrein gewicht over de bergen te trekken daar was hij niet bang voor. Vroeger was dat wel anders dacht hij, maar sinds hij deze Scania had was het niet meer voorgekomen dat hij moeite had met klimmen.
420 PK is ook niet niks dacht hij en in verhouding met zijn prestaties gebruikte de enorme motor toch weinig brandstof. Goede keus geweest dacht hij tevreden. De portofoon kraakte en Jan kwam luid en duidelijk binnen, alles kits hoorde hij zeggen.
Ja hoor antwoordde David, het ding werkt uitstekend. Mooi antwoordde Jan, je krijgt straks een pittige afdaling kan ik je melden.
Met mijn boot heb ik er geen last van, ik houd hem makkelijk op mijn retarder, maar jij met je zware lading zal het wel even moeilijk krijgen. Oké, tot straks.

De motor moest hard werken merkte David en gooide de versnelling een half tandje terug. De naald van de toerenteller nestelde zich weer in het midden van het groene veld en bleef daar hangen. Mooi zei David, precies zoals het hoort.
Bijna was hij boven aan de berg toen hij de oude Mercedes achter zich ontdekte.
Omdat deze achter hem bleef rijden dacht David, misschien kan het oude beestje niet harder. Nu bereikte hij de top van de berg en kwam op een plateau terecht. De weg was nu vlak en hij schakelde weer op. De truck zat weer aan zijn maximum snelheid en de Mercedes maakte ook op het vlakke gedeelte nog steeds geen aanstalten om hem te passeren.
David pakte de portofoon en meldde zich bij Jan. Ja Jan er zit een oude grijze Mercedes achter me. Volgens mij is dat het oude ding dat naast ons op de parkeerplaats stond. Hij blijft maar achter mij rijden, ik snap het niet.
Oké David rustig aan, ik zal mijn snelheid een beetje laten zakken zodat ik wat korter voor je kom te rijden, houd de portofoon stand by.
Oké meldde David en hij merkte dat hij aan de afdaling was begonnen waar Jan het met hem over had gehad. Hij schakelde zijn retarder in en hoorde de motor smoren.
Het was een geruststellend gevoel dat je met de retarder de hele combinatie in bedwang kon houden, helemaal als het om een lange afdaling ging.
Hij schakelde een hele versnelling terug en de combinatie werd nog meer afgeremd. Nu reed hij zo'n 70 kilometer per uur, maar de toeren begonnen opnieuw op te lopen. Een klein beetje bijremmen dacht hij en trapte op zijn rem. De truck remde af, maar hij kreeg de indruk dat de oplegger niet mee remde.
Dat is vreemd, dat kan niet mompelde hij in zichzelf.
In een impuls trok hij aan de hendel van de oplegger rem, welke hij apart op zijn dashboard had zitten. Hij keek in zijn spiegel en verwachtte de oplegger te zien remmen….. Verdomme er gebeurt daarachter niets vloekte hij.
Hij remde nu voluit met zijn gewone rem, de trekker begon gillend te remmen.
De blauwe rook kwam onder zijn banden vandaan en liet grote zwarte sporen na op het hete asfalt, maar het was nog lang niet genoeg om de hele combinatie goed af te remmen.
Verdomme, verdomme, verdomme vloekte hij luid .
Hij keek op zijn teller en zag de wijzer naar de 90 lopen terwijl de motor vreselijk tekeer ging. Hij raakt over zijn toeren verdomme, ik houd hem niet meer. Alles goed hoorde hij door de mobilofoon. Nee mijn oplegger remt niet meer, ik krijg hem niet meer stil verdomme.
De eerste beste scherpe bocht ga ik op mijn kant…… jezus wat moet ik doen, hij gaat steeds harder.

Deel 9 Collegiale hulp!

Rustig aan David, ik laat hem verder zakken en ga kort voor je rijden, blijf in godsnaam sturen, ik kom er aan. David kneep het stuur bijna fijn en stond rechtop achter zijn stuur te remmen.
Maar elke keer als hij de trekker liet remmen wilde de oplegger deze dwars duwen.
Toch was dit het enige wat hij nog kon doen en het was een ongelofelijk griezelig gezicht hoe de oplegger de hele combinatie dirigeerde. Hij deed zijn uiterste best deze op de weg te houden en scheerde op enkele centimeters van de afgrond wanneer hij een rechtse bocht nam.
Opeens zag hij de trailer van Jan voor zich opduiken. Hoe hard rijd je nu riep Jan door de portofoon. 110 kilometer schreeuwde David, wat ben jij van plan.
Ik ga voor je rijden en laat hem langzaam zakken totdat je met je bumper tegen mijn trailer aankomt, daarna gaan we samen rustig…….. vooral rustig remmen. Ik beloof je dat dit gaat lukken als je maar kalm blijft. David dwong zich daartoe en zag de achterkant van de trailer van Jan langzaam op zich afkomen. Nog enkele meters en hij zou er tegen aan rijden
Hij remde zachtjes, maar zelfs daar kreeg de truck een opduvel van.
Hij wist de truck weer in het spoor achter de trailer van Jan te krijgen en was er nu nog maar een meter van verwijderd. Hij kreeg de neiging om te remmen, maar kon dat gelukkig nog net onderdrukken.
De mast van de boot stak over zijn cabine maar kwam nog niet tegen de container aan.
Toen een harde knal en hij zat met zijn verzwaarde roestvrij stalen bumper tegen de achterkant van de trailer van Jan. Oké David nu moet je even niet remmen, ik wil eerst weten wat ik kan doen, blijf in ieder geval recht achter mij rijden. David voelde nu dat de combinatie zachtjes werd afgeremd en zijn hart maakte een sprongetje….. verdomme het gaat lukken.
Toen hij langs de zeilboot vooruit keek zag hij dat de weg beneden in het dal een scherpe bocht naar links maakte.
Oh God dacht hij, als ik tegen die tijd maar langzaam genoeg rijd anders ga ik daar alsnog op mijn kant. De combinaties remden wel af maar David zag dat hij nog altijd zo'n 100 KM per uur reed. De bocht kwam angstig snel dichterbij, nog een paar honderd meter en dan was het zover. Hallo David schreeuwde Jan, zie jij die bocht daar beneden, ga daar niet naar links met de bocht mee maar rechtdoor. Er loopt daar een karren spoor omhoog, neem dat spoor en laat hem uitrollen dan kom je volgens mij nog voor het bos tot stilstand.
Kom op man laat je niet kennen en ros gewoon dat landweggetje op, het is daar hard genoeg, wegzakken kan je er niet.
David zag het karren spoor recht door het open veld lopen.
Vlak voordat de weg scherp naar links draaide, versnelde Jan zijn snelheid en David die wat bij remde kwam zodoende los van de trailer van Jan. Hij bedacht zich geen seconde en stuurde zijn combinatie rechts de asfaltweg af en denderde in een enorme stofwolk met doodsverachting het karrenspoor op met nog steeds zo'n 100 KM per uur. Hij schudde en bonkte en sloeg alle kanten op met het gevolg dat zijn spullen door de cabine vlogen, maar hij hield zich goed aan zijn stuurwiel vast en liet de combinatie uitrazen.
Het pad liep een beetje omhoog en na zo'n 300 meter, juist waar het bos begon stond de combinatie stil in de hem ingehaalde stofwolk.

David gooide de handrem er op, zwaaide met een klap de deur open, sprong er uit en ging naast de truck in het gras zitten, keek even omhoog en liet zich toen met een zucht achterover vallen. Hij sloot zijn ogen en bleef zo een minuut of twee liggen.
Wakker worden vriend klonk het. David sloeg zijn ogen op en keek in het vriendelijke gelaat van Jan. Hoe voel je je maat na zo'n ritje in de achtbaan?
Onder het stof kwam David overeind, klopte zich af en vroeg,”waar is jouw truck”? Oh die staat verderop goed afgesloten met de signaal verlichting aan en een gevaren driehoek er achter, dat is geen probleem. Maar laten we eens kijken of jouw spul averij heeft opgelopen. Beide mannen liepen naar de trailer en controleerden al het relevante mechanisme.
Kijk eens hier David riep Jan, de hendel van je verdeel ventiel staat op “los”. Normaal kan je zo niet rijden met je trekker aangekoppeld. Deze stand wordt alleen gebruikt als je de trailer zonder lucht wilt verplaatsen. Ja maar dat gaat niet als je luchtslangen vast zitten en dat doen die van mij wel. Laten we dat dan maar eens gaan controleren. Ze liepen naar de truck en controleerden de aansluitingen van de luchtslangen.
Verrek moet je dit zien, de slangen zitten niet aangekoppeld en de snelsluiters staan dicht en de luchtkoppelingen zijn er met een ijzerdraadje naast gebonden…….Sabotage !!!! Ze keken elkaar verschrikt aan, dit is hetzelfde als een moordaanslag riep Jan kwaad, wat een tering streek. David klom achter op de trekker, koppelde de slangen aan en stelde daarna het verdeelventiel van de trailer op “vol last”. Alles was weer zoals het behoorde te zijn.
Nou dat had heel anders af kunnen lopen, je hebt mijn leven gered Jan, bedankt!!
Pfffff wat een avontuur, ik voel me de laatste kilometers 100 jaar ouder geworden. Jan knikte en zei:”oké man dat zit wel goed, ik neem aan dat je voor mij het zelfde zou hebben gedaan”. David knikte, liep naar zijn proviand kist en haalde er twee blikjes Cola uit. Samen gingen ze in het gras zitten en nadat de cola er als campagne was uitgespoten genoten ze in alle rust van wat er nog over was van hun drankje.

Wat denk jij vroeg David, zouden die gasten in die oude grijze Mercedes hier wat mee te maken hebben. Ja dat weet ik natuurlijk niet zei Jan, alhoewel het wel erg toevallig was dat ze steeds bij ons in de buurt bleven, net of ze zekerheid wilden hebben dat het inderdaad fout met jou zou aflopen. Als dat dus wel zo is, dan weten ze nu in ieder geval dat wij bij elkaar horen. David haalde zijn schouders op, we zullen dubbel moeten opletten, de vijand kan nu overal opduiken. Maar als die Mercedes weer opduikt, wil ik die lui wel even aan de tand voelen. Oh ja Jan wacht, ik pak even een blaffer voor je. Hij stapte in en pakte het pistool onder het bed vandaan. Alsjeblieft, ik hoop dat we hem niet nodig hebben maar zoals mijn moeder het altijd zo mooi zei, : beter meeverlegen dan omverlegen “

Ik ruim even de cabine op, want het lijkt wel of er een bom is ontploft zei David, daarna rijd ik het spul weer achteruit de weg op.
Even later zat hij al weer in de cabine en zag hij Jan schuin het veld oversteken op weg naar zijn truck. Hij reed de trailer achteruit over het karrenspoor naar de weg. Gelukkig was het stil en kon hij zonder moeite de wagen achteruit de weg op steken om daarna weer een stuk vooruit te rijden tot hij weer achter de trailer van Jan stond. Hij zette zijn signaalverlichting aan, stapte uit en liep vervolgens naar Jan die de achterkant van zijn trailer stond te controleren. Erg beschadigd, vroeg David geïnteresseerd .
De schade valt op een paar krassen na wel mee.
En hoe ziet het er bij jou uit. Samen liepen ze naar de truck van David.
De bumper had geen krasje opgelopen. Er zat wat gele verf op van de trailer van Jan, maar meer was er niet te zien. Pittige bumper opperde Jan. Ja die heb ik er meteen op laten zetten, die kunststof bumper vond ik maar niets. Ook heb ik toen meteen die pijpen achter mijn cabine laten plaatsen, dan ben je tenminste van dat gezeik af wanneer je even ergens stationair staat te draaien. Dat is ook zo bevestigde Jan, bij mij zaten die er standaard al op. Ik heb de zgn. Amerikaanse uitvoering van de Volvo gekocht. In de eerste plaats vanwege de neus en verder voor de ruimte en comfort, want die zit er wel in dat kan ik je verzekeren.
Het kost wel een paar Euro's maar dan heb je ook wat. Precies beaamde David, helemaal mee eens.

Wat doen we nu, ik zou het op prijs stellen als ik je die paar krassen mag vergoeden, je moet het toch laten maken nietwaar. Hij pakte zijn portefeuille uit zijn achterzak en gaf Jan de Euro's die hij dacht nodig te hebben. Zo zei hij, pak aan de Maffia betaalt, dit komt n.l. uit de knip van die Engelse bandieten waar ik je over vertelde.
Oké antwoordde Jan, maar dan is het volgende rondje voor mij beloof me dat.
David knikte lachend en zei, “zullen we maar weer”. Even later waren ze weer op weg alsof er niets was gebeurd. Hoe remt je spulletje nu hoorde David over de mobilofoon. Alles werkt gelukkig weer voor 100 procent antwoordde hij.
Ze konden lekker opschieten en er gebeurde die middag verder niets bijzonders.
Tegen 20.00 uur besloten ze te stoppen, wat vanwege de rijtijdenwet ook verplicht was ondanks dat ze beiden nog fit genoeg waren.
Ze waren inmiddels lekker opgeschoten en bevonden zich ongeveer 50 kilometer ten Zuiden van Madrid. De parkeerplaats waar ze stonden was immens groot en aan de andere kant van de weg bevond zich het restaurant. Nadat ze alles hadden afgesloten liepen ze die kant op .
Buiten stond een bord met lekkere menu's wat besteld kon worden. Ze liepen naar binnen en bestelden aan de bar een drankje.
Op de parkeerplaats waren ze de enige twee vrachtwagens, maar in de bar was het behoorlijk druk met mensen uit de omgeving. Er klonk een gezellig geroezemoes, de TV stond knalhard en vertoonde een spelshow. Een klein meisje met een opoe jurkje aan stond hartverscheurend vals te zingen terwijl de ouders er apentrots naast stonden. Nou sprak David, voor zo'n programma hoef ik niet naar Spanje, daar hebben wij er in Engeland ook genoeg van. Net als bij ons bevestigde Jan. Ze bestelden een pilsje en bleven nog even staan bij de bar. Mooie zaak opperde David, ik hoop dat het eten ook goed is. Och dat zal best antwoordde Jan, in Spanje kun je over het algemeen goed eten, beter dan in die Franse Routiers

Het bleek inderdaad een goed restaurant en na een uurtje zaten ze met een kop koffie 'Calva' na te genieten van de heerlijke maaltijd.
David keek op zijn horloge en zei: ik moet nog even bellen het is al negen uur geweest, de meisjes in Portsmouth zitten op mij te wachten neem me niet kwalijk. Jan knikte, doe ze maar de groeten. David knikte lachend.

Daisy…klonk het aan de andere kant van de lijn. Hallo Dais met David hoe is het lieverd. Ja wat zal ik zeggen antwoordde Daisy, als ik zeg goed …dan klopt dat niet, maar we worden 24 uur per dag goed bewaakt dus dat is wel een prettig idee. En jij heb jij daar in Spanje nog iets gemerkt?
David die Daisy niet onnodig ongerust wilde maken antwoordde, alles gaat goed hier ik ben alweer op de terugweg. Tot nu toe heb ik nog niets gemerkt, dus laten we hopen dat dit zo blijft. Zonder tegenslag ben ik met een dag of drie terug, maar dat hangt ook een beetje van de Ferry af, ik houd je op de hoogte.

Ik zal blij zijn als deze hele zaak achter de rug is zuchtte Daisy, ik heb nog nooit zulke vreselijks dingen mee gemaakt. Beloof me dat je goed op jezelf past David, die misdadigers deinzen ècht nergens voor terug. Ik weet het antwoordde David, maar ook jij moet goed uitkijken, ik wil je heel graag gezond en wel terug zien en dan zal ik laten merken hoe blij ik met je ben. Oké David dat komt allemaal wel goed, zie eerst maar heelhuids thuis te komen.
Morgenavond bellen we elkaar opnieuw en hopelijk is er dan meer nieuws. Bye lieverd tot morgen

Waar is John?

Daisy keek nadat ze de telefoon had neergelegd de keuken rond en vroeg Ellen of ze wist waar John was. Die zal boven achter de computer zitten antwoordde Ellen, ik ga wel even kijken. Ze liep naar boven en Daisy bleef alleen achter in de keuken. Door het keuken raam kon ze zien dat één van de agenten stond te roken. Hij hield keurig een asbak in zijn hand en knikte naar Daisy toen hij merkte dat ze naar hem keek. Daisy maakte met haar hand een gebaar of hij wat wilde drinken. Hij knikte gretig en Daisy opende de keukendeur die op de achtertuin uitkwam. Zeg het maar, wat wil je drinken. Nou het klinkt misschien wat afgezaagd, maar U doet mij een groot plezier met een kopje thee. Oké lachte Daisy komt voor elkaar, één kop thee voor meneer! Waar is uw collega, zou hij misschien ook iets willen drinken.? De man keek om zich heen en antwoordde, die liep net even naar de auto die voor het huis staat, maar ik durf te wedden dat hij ook graag een kop thee lust. Daisy knikte en ging aan het werk. Ellen kwam naar beneden met de mededeling dat John niet boven was ofschoon zijn computer wel aan stond.
Misschien is hij op het toilet stelde Daisy haar gerust, hij is hier niet langsgekomen want dan had ik hem moeten zien. Het water kookte en Daisy zette een grote pot thee. Jij ook een kop vroeg ze Ellen die nog steeds nadenkend om zich heen keek. Ja lekker antwoordde ze afwezig maar waar is die andere agent vroeg ze aan Daisy. Oh die is even naar de auto iets pakken die komt zo terug, ik heb thee voor de heren gezet.

Twee grote mokken schonk ze voor de agenten in en liep er mee naar buiten. Nog steeds alleen zei ze als vaststelling en keek de agent vragend aan. Ja hij zal zo wel komen, antwoordde deze. Wel, hier is vast thee zei Daisy terwijl ze de mokken op de tuintafel zette waar de man inmiddels was gaan zitten, laat niet koud worden hoor ! Toen Daisy weer in de keuken was, kwam Ellen net terug lopen vanuit de kamer. De politiewagen is weg zei ze met een stem die een beetje angstig klonk. Daisy die meteen doorliep naar de voorkamer keek naar de rijweg waar de wagen had gestaan. Er stond inderdaad niets en een bang voorgevoel maakte zich van haar meester. Ze liep onmiddellijk door naar de achtertuin en vroeg: waar is je collega naar toe. De agent keek verbaasd en zei, hij moest even naar de auto om iets te pakken dus die zal zo wel weer komen. De auto is wèg zei Daisy nu wat nadrukkelijker. De man keek haar verbaasd aan en liep meteen naar voren om zich er van te overtuigen dat Daisy gelijk had. Ze liepen langs het huis naar de voorkant en keken met verbazing naar de lege plek waar de wagen had gestaan. Daar begrijp ik helemaal niets van riep hij, de instructies waren duidelijk, bewaken en niet eerder weg dan dat we afgelost zouden worden.
Daisy keek hem angstig aan en vroeg: “wilt u alstublieft onmiddellijk bellen en vragen wat dit te betekenen heeft, ik voel mij hier niet lekker bij” Ho…ho… rustig mevrouwtje ik ben er ook nog niet meteen in paniek raken, er zal ongetwijfeld een logische verklaring voor zijn. Daisy keek hem kwaad aan en schreeuwde, “ik ben geen mevrouwtje en ik wil dat je onmiddellijk je baas belt om te vragen of het normaal is wat hier gebeurd.” De agent keek haar geschrokken aan en liep naar zijn portofoon die op tafel lag. Hij meldde zich met,”attentie, attentie, Pieter waar hang jij uit, is er ergens brand dat je zo maar bent weggereden.

Hij wachtte op antwoord, maar het bleef doodstil. De agent keek Daisy die nog steeds naast hem stond vertwijfeld aan. Zij was het allang zat en riep nu met nog meer stemverheffing, “ bel je baas in plaats van met dat stomme ding te spelen” Oké antwoordde de agent, ik wilde dit eerst even controleren. Hij pakte zijn telefoon en toetste het nummer in. Bijna onmiddellijk had hij contact en toen hij naar de chef vroeg kwam deze na even wachten aan de lijn. Hij vertelde wat er gaande was en moest de telefoon op afstand van zijn oor houden omdat de man aan de andere kant zo te keer. Toen het gesprek afgelopen was, zakte hij neer in de tuinstoel en trok wit weg. Daisy keek hem vragend aan en de agent vertelde haar wat zijn chef had gezegd. Er komt een andere politiewagen deze kant op om de zaak over te nemen en ik moet zodra ze hier zijn terug naar het bureau. Hij haalde niet begrijpend zijn schouders op en mompelde, “wat een heisa, misschien is hij gewoon even een pakje sigaretten halen” Daisy keek hem kwaad aan en vroeg, weet je eigenlijk wel waarom jullie hier zijn, hebben ze je dat op het bureau niet verteld ? Ja hoor eens dame, we zitten in de vakantieperiode en krijgen als dat nodig is assistentie van andere bureaus. Bovendien moeten we veel te veel uren draaien vaak met onbekend personeel. Van mijn collega die nu even weg is, ken ik ook alleen maar zijn voornaam.

Dus neem mij niets kwalijk, ik doe ook alleen maar wat mij wordt opgedragen. Verdomme vloekte Daisy, wat een stelletje amateurs en dat moet ons bewaken.
Wie weet wat ons nog te wachten staat en ineens dacht ze aan John. Ze rende zonder iets te zeggen naar boven maar in de computer kamer was hij niet en na even zoeken was ze er zeker van dat hij helemaal niet boven was. De computer stond op verwijderde items en toonde een leeg scherm. Ze klikte terug naar inbox en zag dat de foto die David had gezonden weg was. Hij is verwijderd maar niet door John, daar ben ik van overtuigd dacht ze ongerust. Maar waar kan John zijn dacht ze nerveus, als hij beneden niet is langs gekomen dan blijft alleen de zolder nog over. Ze begaf zich naar de centrale hal en liep biddend de zoldertrap op. “Laat er alstublieft niets met hem zijn, dat zou ik niet kunnen verdragen bad ze” Toen haar hoofd boven de zoldervloer uit kwam zag tot haar grote schrik John, zittend op de grond met op zijn mond een breed stuk grijs tape. Zijn handen zaten op zijn rug gebonden en evenals zijn voeten zaten ook deze vast met stevig tape. Daisy gaf een kreet van schrik en bevrijdde John onmiddellijk door de tape van zijn mond te halen en knipte de rest van het tape door met een schaar die ergens tussen het gereedschap lag .
John stond stijf op en sloeg zijn arm om de schouders van zijn moeder die nog steeds stond te trillen van schrik. Rustig maar mam, die kerel is al lang weg. Door het openstaande zolder raam is hij naar binnen geklommen en verraste mij terwijl ik achter de computer zat. Ik schrok mij dood toen hij ineens achter mij stond. Het was één van die smerissen die hier zgn. de wacht houden. Hij bedreigde mij met zijn pistool en zei als ik één kik zou geven hij hier iedereen dood zou schieten. Toen heeft hij de foto uit de computer verwijderd en onder bedreiging van zijn pistool loodste hij mij naar de zolder en bond mij vast.
Nou de rest weet je inmiddels al, dus er kan nu nog weinig gebeuren.

Daisy vermande zich en samen liepen ze naar beneden. Ellen die inmiddels bij de computer stond had ook ontdekt dat de foto die David had gezonden was weggehaald en keek Daisy met bange ogen aan. Ja zei Daisy ze weten alles, waar we zitten, wat we doen..
Er zit inderdaad een man op het politiebureau die bij de andere partij hoort dus wat moeten we nu doen. Er werd gebeld en toen ze open maakte zag ze twee agenten voor de deur staan. Ze schrok en wilde impulsief de deur weer sluiten wat de mannen voorkwamen door deze tegen te houden. Mevrouw zei de grootste van de twee, u kunt ons vertrouwen, wij weten wat hier aan de hand is en wij hebben de opdracht om U en uw zoon plus uw vriendin op te halen.
We brengen u naar het City hotel, waar u weer bewaakt gaat worden door onze mensen. Er spookte van alles door het hoofd van Daisy. Ik wil eigenlijk eerst even bellen of dit wel klopt wat hier allemaal gaat gebeuren zei ze, u begrijpt toch wel dat ik nu niemand meer vertrouw. De agent die nog steeds in het huis was, kwam naar de voordeur en herkende zijn collega's. Hallo mannen komen jullie mij aflossen. Nee antwoordde de grootste, we nemen hun mee en brengen ze naar het City hotel. Oh, lekker chique lachte hij stom. De agenten keken hem verstoord aan en schudden misnoegd hun hoofd. Willen de dames en heer voor een paar dagen wat spulletjes bij elkaar pakken om mee te nemen. Daisy die inmiddels overtuigd was dat het wel zuivere koffie was, stapte achteruit en liet de mannen binnen. Ze pakten hun weekend tassen in voor een paar dagen. De dames en de jongen rijden met ons mee stelde de grootste agent voor en hun auto wil ik uit het zicht achter het politie bureau parkeren. Neem jij hun wagen maar mee zei hij tegen de achtergebleven beveiligingsman, jij moet toch terug naar het bureau. Met z'n allen verlieten ze het huis om daarna de deur goed af te sluiten. Nog één keer keek ze om of alle ramen wel dicht waren en stapten toen alle drie achter in de grote politie wagen. Praktisch geluidloos kwam de politiewagen in beweging en rustig ze weg, de agent achterlatend die voor de derde keer een poging deed om de Honda te starten. Een oorverdovende explosie was het resultaat van deze poging en een enorme vuurbal tekende zich af op de plaats waar zo-even nog een Honda had gestaan. De politiewagen remde hard en iedereen schoot naar voren. De chauffeur gooide het stuur om en met gillende banden kwamen ze andersom te staan. Met een flinke snelheid reden ze naar de plaats des onheil om tegen beter weten in een poging te doen hun collega te redden. Maar toen ze dichterbij kwamen zonk de moed hun in de schoenen.

Er moest wel een enorme hoeveelheid springstof zijn gebruikt, want van de wagen was niets meer over. Toen de rook was opgetrokken zagen ze alleen nog wat brokstukken verspreid liggen en op de plaats waar de wagen had gestaan bevond zich nu een ondiepe krater.
Deze bom was voor de hele familie bedoeld, zei de agent tegen niemand in het bijzonder. Alle vijf stonden ze met afgrijzen naar de resten te kijken, mensen kwamen van alle kanten aanlopen en in de verte klonken de sirenes. Het begon al donker te worden en ze hadden het gevoel alsof ze zich in een gewelddadige film bevonden, maar wisten allen heel goed, dat dit helaas niet het geval was. Daisy stond geluidloos te huilen en Ellen die met een arm om haar heen stond kon haar tranen ook niet bedwingen. John stond naast de agenten die verslagen voor zich uitkeken. Je kon zien dat zelfs zij als doorgewinterde politiemannen hier niet tegen bestand waren. Er hing een grote witte wolk boven de plaats waar de ontploffing had plaatsgevonden, wat de omgeving een nog luguberder aanzien gaf. Het was duidelijk, ze hadden hier met een niets en niemand ontziende misdadigersorganisatie te maken. Dit ging niet alleen om een belastende foto, maar om een organisatie welke zich blijkbaar behoorlijk bedreigd begon te voelen.

Terug naar David

Toen David zijn telefoon had opgeborgen en had afgerekend liepen ze terug naar de parkeerplaats aan de andere kant van de weg waar hun trucks stonden. Morgenavond wanneer ze de foto hebben gezien hoop ik wat meer te horen zei hij tegen Jan.
Toch heb ik er niet zo'n lekker gevoel bij antwoordde Jan peinzend ik bedoel, er is al een keer een foto verdwenen en daar hoor je niets meer over.
Daar heb ik ook aan zitten denken antwoordde David en eerlijk gezegd zit mij dat ook niet lekker, maar ik kan van hieruit zo weinig doen. Ik weet waartoe ze in staat zijn en dat bezorgt mij een zeer onaangenaam gevoel. Wat doen we vannacht vroeg Jan, want om allebei de hele nacht wakker te blijven lijkt mij niet zo slim, laten we de nacht in tweeën delen. Zeg dat we om 23.00 uur naar bed gaan dan is het donker want ik denk als iemand toch iets wil flikken ze zeker zullen wachten tot het goed donker is.
Als jij de eerste wacht nou neemt van 23.00 tot 03.00 uur dan houd ik de wacht van 03.00 tot 06.00 uur morgenochtend want dan wordt het al weer licht en heb jij ook een paar uurtjes geslapen. Oké goed plan beaamde David, maar ik sluit wel de gordijntjes van mijn truck om de indruk te wekken dat ik er in lig te slapen wat ik uiteraard niet ga doen.
Ik ga met mijn slaapzak op de zwanenhals van jouw trailer liggen, daar kan ik ongezien de hele omgeving in de gaten houden. Goed idee opperde Jan, ik heb nog een potje bier koud staan zal ik eens trakteren, we moeten toch wachten tot het donker is dus laten we het ons maar gemakkelijk maken. Jan liep naar zijn truck en kwam even later terug met een sixpack. Echt Hollands bier zei hij. Ze gingen op de zijbalk van de uitschuiftrailer zitten en trokken een lekker koud blikje open. Omdat Jan ook een koelkastje in een kast onder zijn truck had bleef alles lekker fris. Wacht eens zei Jan ik heb ook nog een eindje chorizo liggen, die moet je eens bij je pilsje proberen..Hij liep naar zijn proviand kist en kwam even later met een zakmes en een eind worst terug. We hebben net gegeten man protesteerde David. Niet zeuren zei Jan proef nou maar.
Hij sneed een flinke homp van de chorizo af en overhandigde deze aan David. Voor zichzelf hield hij het overgebleven stuk en haalde er handig het velletje af. Ook David ontvelde het stuk en nam na een slok bier een flinke hap. Inderdaad heerlijke worst knikte hij bevestigend naar Jan, hmmm…..dat had ik niet verwacht, waar heb je die gekocht. Gewoon bij de supermarkt antwoordde Jan kost bijna niks lekker hè. Heerlijk beaamde David en zo zaten ze nog gezellig wat na te praten. Om 23.00 uur waren ook de blikjes leeg. Ik ga mijn slaapzak pakken en mezelf installeren tussen de zijschotten van de zwanenhals stelde David voor. Oké antwoordde Jan, dan leg ik even wat zachte vloerbedekking op de zwanenhals, anders lig je zo hard.
Wij botenrijders hebben altijd voldoende stukken vloerbedekking bij ons omdat we dat gebruiken voor bescherming bv. onder de mast, zoals hij nu bovenop deze boot ligt. David vond het allang best en haalde zijn gehavende slaapzak uit de cabine en iets wat op een fles drinken leek, maar wat in werkelijkheid de fles met zoutzuur was. Via de trekker klom hij op de zwanenhals van de trailer. Deze lag vol steunen en blokken hout die Jan gebruikte om een boot te laden.
Hij maakte ruimte voor zijn slaapzak en van de vloerbedekking die Jan hem aanreikte maakte hij een zachte ondergrond en spreidde daar zijn slaapzak op uit, ritste hem helemaal open en bekeek zijn kunstwerk. Hier houd ik het wel even op uit dacht hij. Een kussen heb ik niet nodig, ik moet toch wakker blijven.
Jan kwam kijken en knikte begrijpend, mooie plek om alles in de gaten te houden. Oké, ik ga nu mijn kooi in, maak mij maar om 03.00 uur wakker dan kan jij daarna ook nog een paar uur pitten. Hij sprong van de dieplader en wenste David een goede wacht, houd je ogen open hè. Ja hoor welterusten Jan en nogmaals bedankt voor al je moeite. Dat zit wel goed mompelde Jan en toen David de deur van de cabine hoorde dicht slaan nestelde hij zich in een gemakkelijke houding.
Zo houd ik het nog wel even uit dacht hij …….en viel prompt in slaap !!

De Mercedes kwam geruisloos de schuin aflopende parkeerplaats op rollen met gedoofde lichten en ook de motor was uit. De schuine helling van de parkeerplaats zorgde er voor dat de auto bleef rijden en zo kwamen ze praktisch geluidloos op de beide trailers aan rijden….

Deel 10
11 April 2009 De fles van Jake Sullevan

De parkeerplaats bestond uit vast gereden grond met hier en daar wat gruis en grind. Toen de Mercedes op een ovale kiezelsteen af reed gebeurde het onvermijdelijke. De helft van de kiezel kwam voor de helft onder de rechter voorband en werd daardoor als een kogel gelanceerd. Met een enorme knal schoot deze tegen de metalen zijkant van de lage dieplader. De inzittenden van de Mercedes schrokken daar enorm van en stonden onmiddellijk op de rem.
Ook David schrok meteen wakker en keek liggend op zijn rug doodstil naar de sterren hemel.
Hij moest zich even oriënteren, maar binnen een seconde wist hij weer waar hij was en waarom!. Voorzichtig gluurde hij over het zijschot van de zwanenhals en ontdekte vlak naast zich de oude grijze Mercedes met daarin de silhouetten van twee mannen
Hij hield zich zelf doodstil en wachtte af. Na enkele minuten werden de beide deuren van de wagen voorzichtig geopend en stapten de mannen geluidloos uit, goed om zich heen kijkend slopen ze vervolgens naar de cabine van de truck van David . Aangezien het een heldere sterren nacht was, kon David de mannen goed volgen. Hij zag dan ook dat één van de mannen een grote injectiespuit uit zijn zak haalde. David volgde het gebeuren nieuwsgierig. De injectienaald werd door het rubber van de cabine deur gestoken en vervolgens helemaal leeg gedrukt. Toen dat gebeurd was grijnsde hij breed naar zijn maat. Die is straks morsdood fluisterde hij. Beiden slopen terug naar hun auto en stapten geluidloos weer in. Ze startten de motor er van overtuigd dat hun missie voor honderd procent was geslaagd en reden met gedoofde lichten langzaam weg.
David die inmiddels naar de achterkant van de trailer was geslopen, sprong ineens uit het niets voor de Mercedes. De mannen schrokken en gaven onmiddellijk een dot gas zodat David opzij moest springen, maar daar had hij opgerekend. Op het zelfde moment dat hij opzij sprong gooide hij met al zijn kracht de glazen monsterfles met zoutzuur dwars door het voorruit van de wagen. Zowel de ruit als de fles braken beiden in duizend stukjes, het glas vermengde zich met het zoutzuur en knalde naar binnen midden in het gezicht van de mannen, de hel barstte daar los!.
De mannen waren door deze actie volkomen verrast en brulden het uit van pijn en angst.
De wagen raasde nog steeds vol gas door en reed dwars door het houten hek van de parkeerplaats de afgrond in. Hun auto zweefde tienden van een seconde door de lucht en stortte toen met veel geraas door de bomen naar beneden. David liep naar de rand van de parkeerplaats en zag de Mercedes 30 Meter lager met draaiende wielen op zijn kop in de afgrond liggen. Welterusten zei hij zachtjes en liep nog trillend van de spanning terug naar de truck van Jan .
Door op zijn deur te bonzen maakte hij hem wakker en Jan die meteen overeind kwam riep: ” ja ja ik kom er al aan” Hij keek op zijn tacho klok en dacht, oei….. vast stront aan de knikker anders maakt hij mij niet midden in de nacht wakker. Even later stond hij in zijn korte broek en slippers naast zijn truck. David zag zijn ongeruste gezicht en grijnsde nu een stuk rustiger dan een aantal minuten geleden en zei, ik moet je wat laten zien maar eerst even de deuren van mijn truck open zetten. Meteen kwam er een ongelooflijk stinkende gifwolk naar buiten waardoor Jan, David verschrikt aankeek.
Blauwzuurgas riep hij geschrokken, deze hoeveelheid dood ieder levend wezen binnen een paar seconden. Ja knikte David dat hebben ze er ingespoten met een grote injectiespuit door mijn deurrubbers heen. Een oude maffia methode om vrachtwagens te stelen. Ik schrok wakker doordat er een steen als een projectiel tegen jouw dieplader ketste. Ik was in slaap gevallen wat wel erg stom van me was voegde hij er schuldig aan toe. Jan knikte en zei… man je leeft tenminste nog. Ja knikte David dankzij een kiezelsteen, zoiets verzin je toch niet hè. Wat een tuig en toen zijn ze weggereden in de veronderstelling jou hartstikke dood achter te laten. Klopt antwoordde David, maar ze zijn niet ver gekomen, loop maar even mee.

Nieuwsgierig liep Jan achter hem aan en aan de rand van de parkeerplaats wees David naar beneden. In het maanlicht zag Jan de Mercedes op de kop liggen. En die kerels vroeg Jan, zitten die er nog in? Eigenlijk weet ik dat niet antwoordde David en ik wil het ook niet weten.. Wanneer ik ga kijken ben ik bang dat ik de beelden die ik te zien krijg van mijn leven niet meer zal vergeten. Jan keek hem opnieuw vragend aan. Wat heb je dan in godsnaam met ze uitgespookt. Nou toen ze mij wilden plat rijden heb ik een glazen literfles zoutzuur door hun raam geknald.
Het raam brak en de glazen fles ook, dus je snapt wel dat ik die smoelen van die gasten niet meer hoef te zien. Ik dus ook niet antwoordde Jan nogal onder de indruk van het verhaal. Zullen we nu dan maar maken dat we weg komen. Ik dacht niet dat iemand iets gehoord of gezien heeft maar je weet het maar nooit. Ze startten hun trucks en niet veel later waren ze weer op weg.

Toen de zon opkwam bevonden ze zich al weer zo'n 3 uur ten noorden van Madrid.
Tijd voor een pauze riep Jan over de mobilofoon. Akkoord antwoordde David ik lust wel een liter thee. De volgende parkeerplaats werd er gestopt en even later zaten beiden op een klapstoeltje naast de proviandkist aan de thee. Lekker hè zo'n bak thee zei Jan.
Ja zeker antwoordde David, dat doen wij Engelsen zo gek nog niet. Hij hief zijn mok op en riep: ”Proost maat”. In het vale licht van de nieuwe dag dronken ze hun thee. Ondanks dit vroege uur was de temperatuur toch aangenaam. De zon had nog niet veel kracht, want kwam net met zijn vriendelijke gezicht boven de horizon uitkijken.

We hebben van onze rijtijd wel een zooitje gemaakt merkte David op.
Als we het netjes willen doen dan staan we om een uur of twaalf weer stil en moeten we tot acht uur wachten voor we verder mogen rijden.
Dat is niet eens zo gek merkte Jan op, 's nachts als we stil staan zijn we toch het meest kwetsbaar. Dus als we 's nachts rijden kan er weinig gebeuren. tenzij ze over gaan tot grof geweld.

Wat bedoel je met grof geweld vroeg David. Nou daar bedoel ik, vuurwapens, mitrailleurs en dergelijke mee, daar zijn ze volgens mij gek genoeg voor, weet jij veel waartoe ze in staat zijn. Oh bedoel je dat, door mij dit te vertellen maak je mij niet ècht blij. Ho ho ging Jan verder, ik zeg niet dat het gebeurd, maar we moeten er wel rekening mee houden. Ik bedoel dat ze nu zo langzamerhand toch wel doorkrijgen dat we niet zo makkelijk klein te krijgen zijn. David knikte en vroeg;”denk jij ook dat we te maken hebben met een grote internationale bende van mensen smokkelaars”. Ik heb daar wel eens wat over gehoord en ik weet dat een mensenleven voor die lui niets te betekenen heeft.
Ja ik heb daar ook aan zitten denken zei Jan, het zijn nietsontziende organisaties die overal hun contacten hebben, zelfs tot in de hoogste regionen van de heren ambtenaren, die voor wat pleziertjes inderdaad bewust de andere kant op kijken of een stempeltje hier of daar onder zetten.
Precies bevestigde David en vooral Oost Europese landen blijken leveranciers van kinderen te zijn die tegen hun zin, in de prostitutie terecht komen, Big Business dus. Ben jij wel eens in Roemenië geweest vroeg David.
Ja verschillende keren ben ik daar geweest, vooral in de periode van Nicolae Ceausescu, je weet wel die dictator met een vrouw die meer schoenen had dan verstand!
Ja ja ik ben er kort geleden ook nog geweest zei David, het is er niet veel veranderd vergeleken met toen.
Jan moest ineens lachen. Wat…. vroeg David, wat valt er te lachen.
Dat zal ik je vertellen zei Jan met een glimlach, schenk eerst nog maar een mok thee in dan vertel ik je wat mij in Roemenië is overkomen.

Roemenië 1987.

Het zal zo'n 17 jaar geleden zijn in de zomer van 1987. Ik was toen geladen met een motorboot onderweg van Arendal in Noorwegen naar Istanbul in Turkije.
Op het moment van dit verhaal bevond ik mij halverwege Roemenië in de buurt van Craiova richting Boekarest. Over de conditie van de wegen in Roemenië hoef ik jou niets te vertellen hè, David knikte. Oké ik reed daar dus rustig, de grote gaten zoveel mogelijk ontwijkend met een dieplader over die slechte weg. Ik merkte wel toen ik weer eens voorbij zo'n onduidelijk gehucht was gereden dat er mensen met grote tassen vol met boodschappen liepen. Vraag mij niet wat voor boodschappen, maar zoals je misschien wel weet kwam er in die armoedige tijd af en toe een wagen langs om de zo goed als lege winkels te bevoorraden. Als dat was gebeurd dan kwamen er van heinde en ver mensen, die dan wat van die vers geleverde producten probeerden te bemachtigen.

Meestal kwamen die mensen te voet en dat waren ook vaak oude oma's. Ik denk dat de rest van de familie overdag op het land aan het werk was en dat oma er dan op uit werd gestuurd om die felbegeerde boodschappen te halen. Dat ging dan zoals ik al zei lopend en soms tientallen kilometers of meer.
Goed ik reed daar dus langzaam op die slechte weg en zag midden op de weg een omaatje staan met twee enorme boodschappentassen links en rechts naast zich. Ze stak haar hand op en beduidde dat ze een stukje mee wilde rijden. Ik zat mij al een tijdje te vervelen op dat stuk slechte weg dus ik dacht: “ach waarom ook niet, laat ik dat arme mensje maar een stukje meenemen”, dus ik stop.

Oh…. Oh…. foute boel voorspelde David maar Jan zei, nee nee luister even, aanvankelijk was er niks aan de hand. Ik stopte dus en hielp dat mensje instappen met haar boodschappen tassen. Ik installeerde haar op de bijrijders stoel, maar nee dat wilde ze niet. Ze wilde tussen haar twee enorme tassen op bed zitten. Ik reed toentertijd op een Scania 110 super met neus, je kent die nog wel denk ik. David knikte en ging Jan ging verder, op dat bed kon je ook lekker zitten maar dan moest je niet van die korte pootjes hebben als dat omaatje Ze zat met haar rug tegen het achterschot en haar korte pootjes staken recht vooruit. Ze steunde met haar beide armen links en rechts op die enorme tassen. Enfin ik reed dus en onder het rijden gaf ik oma de wegenkaart die open gevouwen lag op het stuk waar wij ons op dat moment bevonden.

Ze keek mij met haar gerimpelde aardappelgezichtje aan en maakte mij duidelijk dat ze van de kaart niets begreep, maar gebaarde dat ik rechtdoor moest rijden. Ik dacht ik kan doorrijden tot het volgende dorp en haar dan weer vragen of ze er uit moet. Na ongeveer een kwartiertje naderde ik de volgende nederzetting. Deze bestond uit een paar huisjes, een waterput en zeggen en schrijven één zijweggetje. Ik stopte en wilde oma vragen of ze er al was, maar oma hing op één van de tassen te slapen tenminste……….. dat hoopte ik, want ze zag er uit als een geprepareerde mummie. Toen ik haar wakker schudde keek ze mij geschrokken aan. Moet u er hier uit vroeg ik haar in het Duits. Nadat ze zich eerst naar voren had gewerkt keek ze naar buiten.
Daarbij ging haar bloemetjes jurk of schort omhoog en ik keek tegen twee magere beentjes aan, waar de nylons veel te ruim omheen gedraaid zaten. Ze schudde van nee en wees weer vooruit, schoof weer naar achteren tussen haar tassen en sloot haar ogen. Ik reed naar het volgende gehucht wat zeker tien kilometer verderop lag.
Nadat ik was gestopt maakte ik haar weer wakker en het hele ritueel begon opnieuw, weer moest ik verder rijden. Nog één dorp dacht ik en dan gaat ze er uit. Na nog eens een tiental kilometers stopte ik in een wat groter dorpje en stapte uit.
Ik liep naar de bijrijders kant, trok de deur open en maakte het omaatje wakker. Opnieuw was ik blij dat ze nog leefde, ze zag er uit als een opgegraven lijk en ik wilde haar nu wel erg graag kwijt!

Maar goed ik maakte oma dus wakker en zei, oma je moet er hier uit hoor.
Ze keek mij aan en schudde voor de zoveelste keer van nee. Ik vond dat het wel mooi was geweest en pakte haar bij haar stokkerige armpjes om te probeerde haar de auto uit te krijgen. Tot mijn schrik begon ze te krijsen en te trappelen met haar korte beentjes . Ik dacht nog oh God, direct valt ze uit elkaar en dan krijg ik daar nog de schuld van ook..
Zoiets moet je in Roemenië al helemaal niet hebben een dooie Opoe in je cabine!
Ik stond mij net hulpeloos achter mijn oren te krabbelen toen een stem achter mij zei……moeilijkheden kameraad .
Ik draaide mij om en keek tegen een ongeschoren niet onvriendelijk gezicht van een man aan. Hij was gekleed in een Jogging pak wat door de Oost Europese chauffeurs veel wordt gedragen. Achter hem stond nog iemand en ik zag over hun schouder dat het Poolse chauffeurs waren van de “PEKAES”, het Poolse staats bedrijf, je weet die reden toen met die gele Volvo's

David knikte als teken dat hij ze wel kende en antwoordde, die reden toen in die Volvo F88 waar je je kont niet in kon keren, laat staan als je met twee man op zo'n kippenhok reed.
Juist ging Jan geamuseerd verder, die Pool vroeg dus in het Duits aan mij wat het probleem was. Ik vertelde hem dat het Omaatje de truck niet uit wilde. Oh maar dat heb ik zo voor elkaar hoor lachte de Pool toen. Ho ho zei ik, ik wil wel dat het voorzichtig gebeurd hoor en niet dat haar iets overkomt. De Pool keek me breed lachend aan en zei, ik beloof je dat ik haar niet eens zal aanraken ze komt er van zelf uit, let maar op.
Hij stapte mijn truck in en pakte in één greep, één van de twee tassen onder de armen van dat arme vrouwtje vandaan en zette die buiten de truck op de transit weg. Het Omaatje schreeuwde moord en brand waarop de Pool weer instapte en ook de andere tas onder haar armpjes vandaan graaide en naast de eerste op de stoffige weg zette. Het duurde nog geen volle seconde of het Omaatje schoof weer op een zeer onsmakelijke manier naar voren en stond verrassend snel naast haar twee tassen op straat, de twee lachende Polen volgens mij voor rotte vis uit te maken.
Ze keek er tenminste heel kwaad bij en ik moest spontaan aan een toverheks denken.
David moest lachen maar Jan ging verder, het was dus eigenlijk alleen maar een kwestie van de juiste volgorde, eerst de tassen en dan de vrouw. Ze had waarschijnlijk gedacht dat ik er met haar kostbare boodschappen vandoor wilden gaan. Ik bedankte de Polen en was weer een beetje wijzer geworden. De les was…...neem nooit oude Oma's met boodschappentassen mee, die brengen je alleen maar ellende. Jan keek naar David die zat te grinniken en die er nog lachend aan toevoegde, ja en neem ook nooit jonge mannen met een houten poot mee, want die geven ook alleen maar problemen.
Ja, brulde Jan van het lachen en laat die Franse flikker waar je me laatst over vertelde, die naakte mankpoot maar tegen komen dan kunnen die samen ook nog wat lol beleven. De beide mannen moesten erg lachten bij dat idee, wat meteen een stukje spanning weg nam van waar ze de afgelopen 24 uur mee te maken hadden gehad. Oké laten we de zitting maar opheffen en nog een paar uurtjes gaan rijden stelde David voor. Ze ruimden de boel op en waren even later weer op weg. Ze reden met een afstand van 5 trailer lengtes achter elkaar, wat hun na de noodlottige afdaling een prettiger gevoel gaf. De zon was wat hoger geklommen en stond inmiddels als een glimmende kerstbal aan de blauwe hemel te spetteren.
Als je niet beter zou weten zou je jaloers op de beide mannen worden, die zo vredig in het ochtend zonnetje reden.

Castets Route Nationaal 10, 80 KM ten Zuiden van Bordeaux

De RN 10 loopt hier parallel aan de kust en hoewel je die vanaf dat punt niet kon zien, bevond er zich wel een prachtig duinrijk gebied met hier en daar wat meren.
Maar David en Jan hadden daar geen oog voor. Zij stopten op een mooie grote parkeerplaats waar ook een pompstation en een restaurant bij hoorde, geknipt om de rest van de dag door te brengen voordat ze 's avonds weer verder zouden rijden.
Jan die als eerste de parkeerplaats op reed, reed meteen door naar de extra grote parkeerplaats die in het bos er achter lag. David volgde hem op de voet en begreep dat Jan hier meer parkeerruimte had in verband met de grote brede boot welke hij had geladen. David zette zijn wagen naast die van Jan en ondanks dat er nog meer wagens geparkeerd stonden was er ruimte genoeg. Jan stapte uit en controleerde zijn lading.
David die ook was uitgestapt liep om zijn trailer heen en schopte gewoonte getrouw tegen de banden van zijn oplegger. Ook keek hij gelijk naar de wielmoeren wat niet zo vreemd was, omdat je elke reis weer een andere oplegger achter je had hangen. Na het hachelijke avontuur in de Spaanse bergen controleerde hij ook de aansluitingen van zijn luchtslangen steeds weer opnieuw, vooral als hij even bij zijn truck was weggeweest en weer opnieuw ging rijden
Ook had hij er een gewoonte van gemaakt om zijn trailer, wanneer hij eenmaal aan het rijden was, apart te laten remmen om zo nog eens te controleren of alles het deed. Naast zijn dashboard had hij zoals al eerder was vermeld een aparte trailerrem zitten. Bij het afleveren van de truck had hij er op gestaan dat deze er op gemonteerd werd.

Hij wist dat in het chauffeurs wereldje het verhaal de ronde deed dat vooral eigen rijders zo veel mogelijk met de trailerrem zouden remmen, om zodoende hun remmen van de truck te sparen. Maar David was van mening wanneer je het op die manier moest verdienen, je verkeerd bezig was en beter koekenbakker had kunnen worden in plaats van chauffeur.

Alles oké riep David Jan toe die inmiddels boven op de zeilboot was geklommen om de mast te controleren. Ja hoor alles kits riep Jan, ik kom zo beneden. Wat doen we, wilde je in het restaurant eten of maken we zelf een happie. Via het dak van de cabine klauterde Jan naar beneden en stelde voor om eerst te kijken wat het restaurant te bieden had en wanneer dat niet veel soeps was, konden ze altijd nog een beroep doen op Restaurant Scania of Volvo. Jan liep naar de cabine om wat geld te pakken wat hij daarna los in de zak van zijn broek liet glijden. Nadat David ook wat geld had gepakt sloot ook hij zijn wagen af. Zonder verder om te kijken liepen ze naar het restaurant wat naast van het tankstation stond. Het was er behoorlijk druk met toeristen en rennende kinderen en de tafeltjes waren voor zover niet bezet smerig en niet opgeruimd. Er was er broeierig warm en zichtbaar tekort aan personeel. Bovendien hing er een vieze ranzige geur van oud frituurvet. Ook de bediening keek niet al te vriendelijk, je zou haast denken dat ze je het kwalijk zouden nemen als je iets durfde te bestellen. Wat denk jij zei David, als het eten hier net zo goed verzorgd is als deze zwijnenstal wil ik wel geld toegeven om hier niet te hoeven eten antwoordde Jan droog.
Ze besloten rustig terug te wandelen naar hun trucks. Ja ja… zo gaat het tegenwoordig in Frankrijk, je betaalt je kleurenblind voor een vet patatje met een stukje taai vlees en wat groente uit een potje. Ze weten dat de klanten toch wel komen, daarom krijg je zulke misstanden. En dat is jammer, maar aan mij zullen ze geen cent verdienen zei Jan waar David het roerend mee eens was. Nou dat wordt vandaag dan Restaurant “de vrolijke Volvo” nodigde Jan David uit. Even later zaten ze samen aan de nasi speciaal met gebakken eieren.
Er werd een koud Hollands pilsje bij geschonken en ze voelden zich zeer tevreden. Daarna zouden ze een paar uurtjes gaan liggen zodat ze die avond weer fris aan de bak konden

Een tip van de sluier.

Iedereen keek de adjudant nieuwsgierig aan die nog steeds spierwit zag en om te beginnen stopte hij de foto terug in de envelop op een manier die deed vermoeden dat deze bloed heet was. Hij trok de lade van zijn bureau open om de envelop er in op te bergen.
Daarna keek hij weer op en zei; dit is een interne kwestie, het is beter dat jullie hier niet bij betrokken worden. Daisy en Ellen keken elkaar stom verbaasd aan en ook de andere aanwezigen keken nog steeds vragend naar de adjudant. Deze begreep dat zijn verklaring niet voldoende was en probeerde het nog eens door te zeggen, begrijp me goed, ik ben jullie heel dankbaar dat jullie mij de foto hebben bezorgd, maar geloof me als ik zeg dat het beter is als jullie je hier verder niet meer mee bemoeien. Het is verreweg het veiligste wanneer ik deze zaak vanaf nu verder afhandel. Daisy die een stap naar voren deed zei met een ijzige stem; Luister eens goed meneer Pieter Davidson, u bent ons na alle ellende die wij hebben meegemaakt zéker een verklaring schuldig. Er is een jonge vrouw ternauwernood aan de dood ontsnapt, een politie agent is al om het leven gekomen, de bom onder de auto was voor ons drieën bestemd en daarbij wees ze op John en Ellen en zodoende eis ik nu van u een glasheldere verklaring en neem ik geen genoegen met die rot smoes die je ons door de strot probeert te duwen.”
Wie is die hotemetoot en hoe belangrijk kan hij wezen dat je nu al bijna in je broek staat te schijten?. De adjudant keek Daisy voor de tweede keer die dag geschrokken aan, zoveel weerstand had hij niet verwacht. Daisy vervolgde haar gesprek met; “als jij het ons niet verteld dan laat ik die foto regelrecht naar de krant mailen, dan hoor ik het morgen op straat wel met wie we te maken hebben.”

De adjudant die zich bijna verslikte trok opnieuw wit weg en begreep dat hij geen keus had. Hij haalde zijn schouders op en zei.” mijne dames en heren, deze man op de foto is de burgemeester van Portsmouth en tevens het hoofd van de politie, dus met andere woorden mijn baas.” Het bleef even stil en toen zei John die de jongste en daarbij ook de meest simpele manier van denken had, arresteer die man dan en vraag hem om een verklaring voor die foto.
Alle ogen waren op John gericht, maar de adjudant schudde heftig zijn hoofd. Nee, nee en nog eens nee, wanneer ik dat zou doen missen we alle smeerlappen die hierbij betrokken zijn, laten we in godsnaam voorzichtig te werk gaan. Hij zuchtte diep terwijl hij zich afvroeg wie er nu in Portsmouth nu nog te vertrouwen was.
Hoeveel mensen zijn hier bij betrokken ging hij verder en hoe ver is deze organisatie al doorgedrongen in onze gelederen als zelfs de burgermeester er al deel van uit maakt want voor mij is het duidelijk, we hebben hier met internationale mensensmokkel te maken welke nergens voor terug deinst. Hij vermande zich en stond op van achter zijn bureau. Kan ik op jullie rekenen dat dit nog even onder ons blijft, want ik hoef jullie toch niet uit te leggen wat er gebeurt als dit vroegtijdig uitlekt. De aanwezigen hadden deze waarschuwing niet nodig, ze waren er stuk voor stuk van overtuigd dat ze een levensgevaarlijk geheim met zich mee droegen. Daisy, Ellen en John werden door de agenten Barry en Dale naar het “City hotel” gebracht waar alles bij de receptie voor hun werd geregeld.

Er werd afgesproken dat hun verblijf in het Hotel tegenover iedereen zou worden verzwegen, ook als er bij de receptie naar hun zou worden geïnformeerd.
Ze kregen twee kamers naast elkaar met een tussendeur waardoor ze toch nog contact konden hebben als ze daar behoefte aan hadden. Voor de deur op de gang kwamen twee stoelen te staan voor de bewaking. Twee absoluut betrouwbare agenten werden er voor de nacht uitgezocht en op de hoogte gebracht van het belang van deze bewaking. Met al deze maatregelen voelden Daisy en Ellen zich al een stuk geruster.
Ze besloten om maar meteen naar bed te gaan en ondanks dat hun hoofd vol zat met de gebeurtenissen van die dag vielen ze toch betrekkelijk snel in slaap.

Een verdacht pakketje

Het was een komen en gaan op de parkeerplaats, auto's met en zonder caravan. Er bevond zich een groot openbaar toilet welke druk werd bezocht en waarvan de stank duidelijk waarneembaar was op zo'n warme dag. 's Morgens vroeg werden deze toiletten schoongespoten, maar tegen de middag was daar nauwelijks nog iets van te merken. Het zoveelste autootje stopte en een man stapte uit die achter de toiletruimte om liep om daar ongezien het bos in te glippen. Hij sloop door de dichte bebossing naar de twee geparkeerde vrachtwagens welke ongeveer 50 meter verderop aan de bosrand stonden Het was duidelijk dat de chauffeurs sliepen. Hij liep naar de trailer die van David was en keek scherp om zich heen, de kust leek veilig. Hij haalde een nylon zakje ter grootte van een pak suiker te voorschijn waar hij mee onder de trailer kroop en verstopte dit achter de koppeling in het chassis van de oplegger. Daar bevonden zich verschillende leidingen waar hij het zakje tussendoor kon proppen. Nadat hij zich er van had overtuigd dat het goed vast zat, kroop hij geruisloos terug de dichte bebossing in. Achter de toiletten kwam hij niet veel later weer te voorschijn, stapte in zijn auto en reed voor hij de parkeerplaats af ging nog één extra rondje. Toen hij langs de trailer van David reed knikte hij tevreden en verdween toen van de parkeerplaats. Toen de mannen later die avond weer op pad gingen wisten ze niet wat er die middag was gebeurd wat soms ook maar beter is.
Na een uurtje reden ze al weer door Bordeaux. Het was lekker rustig dus konden ze vol gas doorrijden richting Portiers. Ze hadden afgesproken samen op te rijden tot aan Tours, vanaf daar zouden hun wegen zich scheiden. David had besloten de Ferry van Calais naar Dover te nemen, dat was zo maar een ingeving geweest. De tegenpartij zou hem ongetwijfeld opwachten in Engeland en hij zou het ze niet makkelijk te maken.
Jan gaf hem groot gelijk en zo was de route voor beide mannen duidelijk.
David zou vanaf Tours doorrijden via LeMans, Alencon, Rouen, Abbeville, Montreuil en dan door naar Calais. Jan zou dus afhaken in Tours en dan via Orléans onder Parijs door naar Luxemburg en dan zo via Trier naar het Noorden. David had de mobilofoon die hij geleend had al terug gegeven, maar via de 27 MC bak konden ze nog steeds met elkaar praten. Van kanaal negentien hadden ze hem op kanaal één gezet, zodat ze toch nog een beetje privé met elkaar konden praten. De eerste vierenhalf uur vlogen om, het was lekker rustig op de weg, bovendien was het 's nachts prettig rijden bij een aangename temperatuur.

Ik ga je groeten en hartelijk bedanken voor je hulp riep David vlak voor de afslag naar LeMans. Ik ga hier de RN 138 op en jij blijft op de A 10, maar nogmaals hartstikke bedankt en ik weet zeker dat we elkaar in de toekomst weer eens zullen ontmoeten. We hebben elkaars mobiele nummer dus…, goede reis en tot ziens vriend. Hij liet de microfoon los en hoorde Jan aan de andere kant zeggen, oké David ik heb het fijn gevonden om samen met jou op te rijden. Ik heb je met plezier geholpen, volgende keer gaan we een pilsje pakken onder betere omstandigheden. Ik wens je nog een goede reis toe en kijk goed uit je doppen, bye bye vriend.

Ineens voelde David zich een beetje eenzaam en dacht na wat er de afgelopen dagen was gebeurd en schrok toen hij op zijn tacho klok keek. Verrek ik moet verplicht rusten, wat vliegt die tijd toch. Hij rolde zijn combinatie in het maanlicht een hobbelige parkeerplaats op, stapte uit om zijn rug te strekken, liep toen naar de rand van de parkeerplaats om zijn blaas te legen en liep daarna weer terug naar zijn truck.

Het was doodstil, de nacht was koel, hier en daar hingen wat nevel flarden en David haalde diep adem, hmmmm heerlijk die frisse nachtlucht mompelde hij
Gewoontegetrouw liep hij om zijn combinatie en controleerde voor zover dat mogelijk was de trailer, eigenlijk meer om de tijd te doden dan dat het echt noodzakelijk was. Hij had helemaal geen slaap en was het liefst gelijk doorgereden, maar hij had al een zooitje van zijn rijuren gemaakt, dus wilde hij nu proberen zich wat beter aan de regels te houden. Hij wist dat het veel geld ging kosten, wanneer je gepakt werd door een overijverige politieagent. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij honderden Euro's had betaald aan zo'n carrière smeris, die niet de verkeersveiligheid bovenaan in zijn persoonlijke top 10 had staan, maar er meer op uit was zo veel mogelijk geld binnen te slepen voor zijn superieuren, om zodoende bij hun in een goed blaadje te komen.

David werd altijd een beetje misselijk wanneer hij aan dat soort minkukels in uniform dacht, die er voor zorgden dat zijn zuur verdiende centen, door dat soort mierenneukers met een lachend gezicht werd afgepikt. Hij besloot aan wat anders te denken, ik maak me er alleen maar kwaad om en dat helpt toch niet. Laat ik mezelf maar eens op een grote mok thee trakteren. De daad bij het woord voegend zat hij even later op een klap stoeltje naast zijn truck heerlijk te genieten van een hete bak. Hij had zijn handen om de mok geslagen waar de damp vanaf kwam en dacht nog eens na over zijn beslissing om over Calais te gaan en dat gaf hem een goed gevoel. Zo heb ik nog wat tijd voordat ik Portsmouth in rijd en ik denk dat ik die tijd goed kan gebruiken.
Ik probeer in de avond de ferry op te rijden, dan rijd ik er 's nachts in Engeland weer af, om die tijd zijn ze niet zo actief met controleren. Misschien kan ik op die manier min of meer geruisloos Engeland binnen rollen. Toch wel mooi hoor die Europese unie, helemaal in dit geval.

Na nog een mok thee, een eind worst en een stuk stokbrood te hebben verorberd, zag hij dat hij weer mocht rijden. Fit stapte hij achter het stuur, hij mocht weer 4 uur wat hem met een beetje geluk in de buurt van Rouen zou brengen.
Als ik daar ben pak ik mijn verplichtte 8 uurtjes rust, wat weer mooi uit komt als ik vanavond de Ferry op wil bedacht hij. De dageraad nestelde zich naadloos tussen de nacht en de dag en voor hij er erg in had stond hij al op een parkeerplaats vlak achter Rouen.
Toen hij zijn bed instapte merkte hij wel aan wat rust toe te zijn en duurde het dan ook niet lang voor hij in een diepe droomloze slaap verzonken was.

City Hotel 07.00 uur.

Daisy lag op bed naar het plafond te staren en dacht na wat er de afgelopen dagen allemaal was gebeurd. Ze hoorde de regelmatige ademhaling van haar zoon, wat haar op de één of andere manier een rustig gevoel bezorgde. John beleeft alles heel anders dan ik dacht ze, hij ziet het als één groot avontuur. Ach beter zo dan dat hij bij het minste of geringste in paniek raakt. Ze besloot op te staan, het was al klaarlichte dag en de wacht was als alles goed was ook al gewisseld. Laat ik me maar aankleden en kijken hoe het hier gesteld is met de room service dacht ze. John liet ze slapen en na een lekkere douche, aankleden en wat make-up was ze met een half uurtje klaar.
Ze belde de roomservice, bestelde het ontbijt en vroeg er een extra thermoskan thee met twee koppen bij voor de agenten die op de gang de wacht hielden. Er werd op de tussen deur geklopt en nadat Daisy 'binnen' had gezegd, stapte Ellen ook geheel aangekleed binnen. Het viel Daisy op dat ze er vandaag erg elegant uit zag en maakte haar een compliment. Dank je Dais antwoordde Ellen en toen Daisy haar vragend aan keek vroeg ze….. is er iets?.
Nee hoor niets, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat je je niet voor niets zo mooi hebt gemaakt. Oh, is het zo duidelijk vroeg Ellen verbaasd?.
Ja dat kan je wel zeggen antwoordde Daisy……kom op, voor de dag er mee ik ben tenslotte je vriendin. Ellen keek Daisy één moment schattend aan en zei: beloof me dat je niet in de lach schiet als ik het vertel. Erewoord antwoordde Daisy nieuwsgierig en Ellen die Daisy nogmaals schattend aankeek zei toen, hoe vind jij die grote vent eigenlijk, die Barry?. Daisy keek haar vriendin even zwijgend aan en antwoordde toen, hij is wel aardig, niet mijn type, maar hij is inderdaad wel erg aardig, bovendien voel ik me veilig met zo'n boom van een kerel in de nabijheid!
Ellen glunderde helemaal en antwoordde, nou dat vind ik nou ook. Als ik bij hem in de buurt kom voel ik mij zo raar, dat heb ik sinds mijn studententijd niet meer meegemaakt. Ik ben bang dat ik verliefd aan het worden ben, vind je dat raar?. Nee hoor antwoordde Daisy lachend integendeel ik vind het hartstikke leuk.
Ik heb wel eens gehoord dat ze zelfs in het bejaarden tehuis nog volop verliefd kunnen worden, dus vergeleken daarbij ben jij nog maar een jonkie, nee hoor lieverd het is heel normaal sterker nog, ik heb het ook een beetje met David. Één avond heb ik hem maar gezien, wel spreek ik hem elke avond over de telefoon, maar elke keer wanneer ik hem hoor gloeit mijn hartje weer een beetje op. Het is heel normaal en zelfs leuk als je verliefd bent daar hoef je je niet voor te schamen, integendeel geniet er lekker van.

Ellen was blij met deze verklaring, schoof aan tafel, streek door haar lange donkerbruine haar en vroeg zich toen ineens hardop af… oh jéé misschien is hij wel getrouwd, daar heb ik nooit over nagedacht wat stom echt weer iets voor mij moet je opletten, ben ik eindelijk eens verliefd is het op een getrouwde kerel met een rits kinderen en een hypotheek van hier tot Tokyo.

Toen ze dat gezegd had keek ze Daisy met grote ogen aan.
Die schoot in de lach, sloeg haar arm om de schouders van haar vriendin en zei: als ze straks voor een bakkie thee komen zal ik het gelijk aan hem vragen, dan weten we het maar. Ohhh wil je dat voor me doen Dais, wanneer ik het zelf doe ben ik bang dat ik me op de één of andere manier belachelijk maak of iets stoms zeg. Oké zei Daisy, ik doe het graag voor mijn beste vriendin. John die inmiddels ook wakker was liep op weg naar de douche langs Ellen, keek naar haar met meer dan gewone belangstelling en zei…..ik zou het wel weten als ik Barry was !
Ellen begreep dat hij alles gehoord had, gaf hem in het voorbij gaan een tik op zijn kont en riep, als jij een redelijk cijfer voor je Frans wil hebben zou ik me gemak maar een beetje houden waarop John lachend in de badkamer verdween.
Er werd op de deur geklopt en het was Barry die riep, ontbijt voor twee dames en één heer.
Daisy opende de deur en liet het meisje met haar ontbijt wagentje binnen. Ze dekte de tafel en wenste hun een smakelijk eten. Barry die de deur wilde sluiten werd door Daisy tegen gehouden met de woorden: wacht even Barry, voor jou en je collega heb ik een extra kan thee besteld en ik sta er op dat jullie dat bij ons komen opdrinken.
Jullie kunnen ons hier tenslotte veel beter in de gaten houden dan op de gang en voegde ze er ondeugend aan toe; of krijg je dan last met je vrouw wanneer je hier met twee vrijgezellen dames op hun kamer een drankje zit te drinken. Barry begon te lachen, keek naar Ellen en antwoordde; als ik getrouwd was, dan zou ik nu spontaan een scheiding overwegen bij het zien van zoveel schoonheid. Ellen keek even naar Daisy die op stond en zei, ik zal je collega even halen, sturen jullie me maar een kaartje als het zo ver is. Dale zat voor de deur van Ellen en was verdiept was in een tijdschrift. Toen Daisy zei dat er binnen een vers bakje thee op hem stond te wachten veerde hij op, waarmee hij te kennen gaf daar wel trek in te hebben.

Toen ze weer binnen kwam zag ze net dat Ellen een kop thee inschonk voor Barry. Zo…. dacht ze die laat er ook geen gras over groeien.

Terug op het bureau Portsmouth

Pieter Davidson adjudant bij de politie te Portsmouth met een uitstekende staat van dienst, installeerde zich zoals elke morgen achter zijn grote houten bureau.
Voor het eerst in zijn carrière als politie man wist hij niet wat hij met deze moeilijke zaak moest beginnen.
Verdomme dacht hij, de Burgermeester nota bene, hoe moet ik dit in godsnaam aanpakken, wie kan ik in deze zaak nog vertrouwen. Er is al een politie agent vermoord en zelf zal ik ook goed moeten oppassen want deze bende deinst nergens voor terug. Laat ik eens voor mijzelf na gaan wie ik absoluut kan vertrouwen.
Hij tikte met zijn ballpoint tegen zijn voortanden terwijl hij zich achterover liet zakken in zijn moderne bureau stoel die absoluut niet in het interieur paste maar oh… zo comfortabel zat. Laat ik eerst eens met Stone bellen en horen wat hij van deze zaak afweet. Hij draaide het nummer en een vrouwenstem zei, hallo familie Stone. Het was de heldere stem van Liesbeth, de vrouw van Clark Stone. Ja hallo Liesbeth, Pieter Davidson hier mag ik Clark even aan het apparaat. Het is niet mijn gewoonte iemand tijdens zijn ziek zijn lastig te vallen, maar het is nogal belangrijk. Ik ga hem voor je roepen antwoordde ze en nadat het even stil bleef hoorde hij de zware stem van Clark…..hallo Clark Stone'. Hallo Clark met Pieter ouwe jongen, hoe gaat het met je, voel je je erg ziek?
Nou ik zal je zeggen, eigenlijk ben ik helemaal niet ziek maar de hoofdcommissaris vond dat ik overspannen was en maar wat vrije dagen moest opnemen, ik begreep er niets van maar hij stond er op. Ja dat is zeker vreemd temeer dat we op het moment met personeel tekort hebben te kampen beaamde Pieter. Precies ging Clark verder, bovendien was ik met een zeer interessante zaak bezig die nu ook blijft liggen. Nou dat is eigenlijk ook de reden waarom ik bel, vind je het goed dat ik even bij je langs wip voor een kopje thee, dan kunnen we die interessante zaak waar jij het over had meteen even onder de loep nemen. Nou graag kom maar langs, ik zit hier al weer lang genoeg niets te doen. Weet je, kom dan niet naar mijn huis maar naar de pub hier om de hoek, want Liesbeth heeft weer eens een aanval van schoonmaak woede.

Oké met een uurtje ben ik bij je tot straks. Pieter legde de hoorn neer en terwijl hij voor zich uitkeek zei hij, de hoofdcommissaris hè, het wordt steeds gekker en bovendien ingewikkelder.
Ik zal heel goed moeten uitkijken met wie ik in zee ga en wie ik iets vertel. Hij liep naar beneden, meldde zich af bij de receptie en ging op weg.
Eerst maar even langs het City hotel om Barry en Dale op de hoogte te stellen wat betreft de hoofdcommissaris dacht hij, zij kunnen met wat ze weten ook gevaar lopen.
Hij stopte voor het hotel en beende naar binnen. Barry en Dale die iemand aan hoorden komen stonden al recht toen ze Pieter de bocht om zagen komen. Morgen heren begon Pieter zullen we even naar binnen gaan? Nadat Barry op de deur had geklopt werd deze door John geopend.
Met een elegante zwaai nodigde hij hen uit binnen te komen.
Mogen we even gaan zitten vroeg Pieter terwijl hij het antwoord niet afwachtte en een stoel onder tafel vandaan trok. Gaan jullie ook even zitten nodigde hij de beide agenten uit.
Ook Daisy nam plaats aan tafel en bezette daarmee de laatste stoel.
Ellen en John bleven staan en iedereen keek vol verwachting naar de inspecteur.

Deze schraapte zijn keel en keek naar Ellen die met haar handen op de rug, achter de stoel van Barry stond.
John stond net zo achter de stoel van zijn moeder. Hij schraapte nogmaals zijn keel en begon zijn betoog met: luister mensen ik zit in een heel moeilijk parket. Ik weet namelijk niet wie ik nog kan vertrouwen. Ik heb begrepen dat de hoofdcommissaris, mijn collega Stone die aanvankelijk met de zaak bezig was, met zieken verlof heeft gestuurd terwijl de man niets mankeert. Dat is op zijn minst verdacht te noemen, met andere woorden ik vertrouw de hoofdcommissaris ook niet meer maar wat blijft er dan nog over. De agenten knikten begrijpend.
Juist ging Pieter verder wat ik nu wil doen is, een aantal betrouwbare mensen om mij heen verzamelen. Jullie twee zijn de eerste, maar wat ik nu van jullie wil weten, is, kennen jullie binnen het korps collega's waar je je hand voor in het vuur zou durven steken en zo ja wie mogen dat dan wel zijn. Als jullie mij dat willen zeggen dan kan ik voorzichtig contact met hen opnemen en op die manier wil ik een onzichtbare macht binnen ons korps vormen om zodoende die smeerlappen aan te pakken. Toen hij dat had gezegd keek hij naar de beide politie mannen. Deze knikten instemmend en Barry zei: ik zal je gelijk een paar namen geven hoe eerder we aan de slag kunnen hoe beter het is. We moeten een onzichtbare vuist maken tegen dat tuig. Oké Barry schrijf de namen op een briefje dan kan ik er vandaag nog mee aan de slag. Als de gesmeerde bliksem ga ik nu naar Clark Stone om hem het één en ander te vragen, dan beleg ik vanavond een geheime bijeenkomst en dan hoop ik morgen met een groep betrouwbare mensen aan de slag te kunnen. Hij stond op, nam afscheid en was binnen een minuut weer op weg, de vijf achterblijvers ontdaan achterlatend.
Een geheim team binnen het korps het moet toch niet gekker worden, maar ja als dat de enige manier is om die lui aan te pakken dan zit er voorlopig niets anders op zuchtte Dale. Ik ben benieuwd hoe hij dat gaat aanpakken, maar dat zullen we vanavond op de bijeenkomst wel horen.

Adjudant Pieter Davidson van het politie bureau Portsmouth centrum was op weg naar de pub voor een ontmoeting met zijn collega Stone.
Hij hoopte van Stone ook nog wat namen te krijgen van mensen die blindelings kon vertrouwen en dan het liefst van mensen die op verschillende afdelingen werkten want dat zou het zoeken naar verschillende soorten van informatie een stuk makkelijker maken. Hij parkeerde zijn auto om de hoek, op de parkeerplaats van de pub.
Toen hij naar de ingang liep kwam Stone net aan lopen. Ze begroetten elkaar hartelijk en zaten niet veel later achter een groot glas Lager bier.
Pieter vertelde Clark zonder omwegen wat zijn plannen waren en zag dat Stone niet eens zo verbaasd was. Weet je dat ik altijd al iets dergelijks heb vermoed zei hij.
Nou je vermoeden was dus juist antwoordde Pieter, maar wie denk jij binnen het korps voor 100% te kunnen vertrouwen. Laat me je lijstje eens zien vroeg Stone.
Pieter overhandigde het lijstje dat hij op de valreep nog van Barry had gekregen, Stone bekeek het en knikte tevreden. Deze mensen had ik ook in gedachten, maar ik kan er nog twee extra aan toevoegen zei hij en noemde hem twee namen van de binnendienst waar Pieter erg blij mee was. Oké Stone goed werk, blijf jij zogenaamd thuis dan kan je ongezien je werk voor ons doen.

Stone knikte en zei; weet je dat dit precies is waarom ik ooit bij de politie ben gegaan. Het klinkt misschien vreemd, maar een smeerlap aanpakken en een meisje redden uit de handen van dat tuig, zou mijn hele carrière bij de politie rechtvaardigen. Hij gaf Pieter een hand en zei plechtig; op mij kun je rekenen collega voor 1000%!
Nadat ze hadden afgesproken om nog diezelfde avond in het geheim op een nog nader te bespreken plaats en tijd bij elkaar te komen namen ze afscheid.

De geheime bijeenkomst

Iedereen in de kring was aan elkaar voorgesteld. Het was een bond gezelschap van politie ambtenaren. De functies liepen uiteen van een gewone agent tot een officier van justitie.
In totaal telde Pieter tien mannen en drie vrouwen. De drie vrouwen in het gezelschap waren, Daisy en Ellen plus nog een telefoniste. Daisy en Ellen werden geëscorteerd door Barry en Dale.
De officier van justitie die ook voorzitter van de plaatselijke voetbalclub was had een bijeenkomst in de kantine kunnen regelen. Er werd die avond niet getraind dus hadden ze het rijk alleen, maar ondanks dat waren er toch twee man op de uitkijk gezet om eventuele verrassingen te voorkomen. Toen iedereen wat te drinken had vroeg Pieter om de aandacht. Het was onmiddellijk stil, iedereen was benieuwd wat er besproken ging worden.
Dames en Heren begon Pieter direct na de stilte, we zijn hier bijeen gekomen om samen een plan op te stellen hoe we dit kwaad gaan bestrijden. Ik heb u allen reeds verteld wat er aan de hand is en jullie hebben door hier naar toe te komen te kennen gegeven dat jullie bereid zijn daar iets aan te willen doen. Ik kan het niet genoeg benadrukken, hoe geheim deze samenkomst moet blijven. Het slagen van deze operatie hangt van jullie onzichtbare medewerking af. Ik wil enkele punten met jullie bespreken die van belang zijn.
In de eerste plaats, alle communicatie over deze zaak moet via de mobiele telefoon geschieden, ik hoef jullie niet te vertellen waarom.
Wanneer je van nu af aan mobiel gebeld wordt, wacht je nadat je hebt opgenomen tien tellen voordat je je meldt!. Wanneer het iemand van onze geheime club is, weet hij of zij met iemand van ons te doen te hebben en zal rustig wachten tot je na tien seconde begint te praten.
Is het een buitenstaander dan zal deze gelijk beginnen te praten en weet je dat het een gewoon gesprek is. Hij keek vorsend de zaal in en zag dat iedereen het had begrepen. Ik heb lijstjes meegenomen met de mobiele nummers van collega's die in het complot zitten met hun functies er bij. Stop het bij je en wees er zuinig op.
Volgende punt; ik wil graag wat suggesties van jullie horen hoe we de zaak het beste kunnen aanpakken. Ik zit niet op onzin te wachten, maar waardevolle suggesties waar we allemaal wat aan hebben. Ga met elkaar in overleg en met een kwartier wil ik ze horen.

Hij pakte de kaartjes met de mobiele nummers van tafel en deelde ze rond. Vriendelijk knikte hij naar Daisy en Ellen die daar bijna van schrokken. In de praktijk valt hij toch wel mee stelde Daisy vast. Ellen knikte en voegde er aan toe…..maar het is er wel één met een gebruiksaanwijzing. Er verliep een kwartier van overleg en geroezemoes in de zaal tot Pieter weer om de aandacht vroeg. Oké vrienden begon hij toen het weer stil was, ”wie maakt me blij” Het bleef even stil, totdat er een jonge agent naar voren stapte die zich voorstelde als Billy. Maar niet 'de Kid' zei hij er snel achteraan, omdat hij dat al sinds zijn lagere school moest aanhoren… Billy Braams.

Oké Bill, wat stel jij voor vroeg Pieter nog steeds serieus, ondanks het 'Billy de kid' gedoe. Nou ik dacht omdat we hier te maken hebben met een organisatie van mensen smokkelaars, prostitutie, kinderhandel en wat al niet meer, het voor de hand ligt dat ze ergens over een ruimte beschikken, om laat ik het maar even oneerbiedig zeggen hun handel te bewaren of te koop aan te bieden.
Ik dacht als we daar een punt van maken om die plaats zo snel mogelijk op te sporen, dan kunnen we van daaruit alle bezoekers afleggen en zelfs fotograferen.
Uiteindelijk is de hele zaak aan het rollen gebracht door een foto nietwaar.
Daar heb je een goed punt Bill bevestigde Pieter. Nog meer ideeën vroeg hij toen hij de zaal hoopvol inkeek. Stone die zijn hand op stak kreeg het woord.
Ik ben door mijn baas naar huis gestuurd en kan me als zodanig makkelijk vrij bewegen. Daarom stel ik voor om het asielzoekers centrum in de gaten te houden en te melden wie daar over de vloer komen en dan heb ik het vooral over diegenen die daar niets te zoeken hebben .
Mary werd niet voor niets bijna vermoord, nadat de directie van dat centrum het vermoeden had dat ze teveel wist! Ik denk dat het ook een goede plek is om het één en ander aan de weet te komen. Goed punt meende Pieter, nemen we ook mee in de planning Nog meer nuttige suggesties? Barry die nu het woord kreeg zei, de man waar het uiteindelijk allemaal om draait, deze David White komt dit weekend van het vasteland. Ik weet niet hoe wijd vertakt deze organisatie is, maar het lijkt me logisch dat ze voor hem dit weekend een warm onthaal voorbereiden. Laten we iemand naar de Ferry sturen waar hij het land binnenkomt. Ik denk dat Daisy vanavond wel weet welke Ferry dat is en hoe laat. Ook een goed plan, nog meer suggesties? Hij keek de zaal in en zag de hand van de officier van justitie. Zegt u het maar moedigde Pieter hem aan .

Even voor de goede orde begon de officier zijn betoog, ik wil jullie een goede raad geven. Laten we proberen de harde feiten op zo'n manier te verzamelen, dat de advocaten van onze tegenstanders daar later niets op kunnen aanmerken. Ik hoef jullie niet te vertellen hoe frustrerend het is om een crimineel op grond van onwettig verkregen bewijsmateriaal, vrij de recht zaal uit te zien wandelen. Er klonk een instemmend gemompel vanuit de zaal.
Oké laten we nu de taken verdelen ging Pieter luid verder om boven het geroezemoes uit te komen. Nadat de toehoorders weer stil waren werden deze zo goed mogelijk verdeeld.
Als laatste drukte Pieter iedereen nogmaals op het hart heel voorzichtig te werk te gaan en wenste iedereen veel succes bij deze gevaarlijke operatie.

Barry en Dale kregen de opdracht David op te vangen zo gauw deze voet op Engelse bodem zou zetten. Eerst moesten ze nog te weten zien te komen waar en hoe laat David aan zou komen en moesten dus wachten op het telefoontje dat Daisy nog moest krijgen van David. Stone zou het asielzoekerscentrum in de gaten gaan houden en in nauw contact blijven met de andere rechercheurs die in het complot zaten, zodat er zo snel mogelijk assistentie kon worden verleend. De telefoniste zou alle telefoontjes die in verband met deze zaak binnen kwamen zeer discreet behandelen en niets doorverbinden, maar persoonlijk de boodschap overbrengen om afluisteren te voorkomen. Vier politiemensen werden ingezet om uit te zoeken waar het onderkomen van de bende zich bevond. Ze moesten allemaal zeer discreet te werk gaan en waren zich er terdege van bewust dat het niet zonder gevaar was, maar iedereen was goed gemotiveerd en er op gebrand deze zaak, mede door hun inzet tot een goed einde te brengen.

Abbeville Noordwest Frankrijk

David schrok wakker en keek slaperig op zijn tacho klok, 12.00 uur en vroeg zich gelijktijdig af waar hij wakker van was geworden. Hij liet zich weer achterover vallen en besloot nog een uurtje te blijven liggen. Hij sukkelde weer in slaap en werd vijf minuten later wéér wakker.
Hij richtte zich opnieuw op en begreep ineens wat er aan de hand was. Naast hem stond een koeltrailer en de koelmotor van dat ding was automatisch aangeslagen. Het was een gedimd geluid maar voldoende om iemand uit zijn slaap te houden.
Nou ja laat ik er dan maar uit gaan besloot hij, ik kan toch niet meer slapen met die herrieschopper naast me. Hij stopte zijn kop onder de kraan en kleedde zich aan.
Het water uit zijn watertank was lauw maar voldeed als op frisser. Hij poetste zijn tanden en borg zijn toilet spullen weer op. Nu eerst eens kijken wat ze hier te eten hebben. Hij sloot zijn cabine af en liep naar het restaurant dat los stond van het tankstation. Voor Franse begrippen zag het er redelijk uit en David bestelde een broodje ham en een kop thee. Hij begon aan zijn 'Pain Chambon' en vond dat het in het Frans lekkerder klonk dan het in werkelijkheid smaakte. Bovendien moest je oppassen dat je je gehemelte niet aan puin maalde met die messcherpe korsten van het stokbrood. Hij dacht na over de volgende stap en trachtte zich in te leven in zijn tegenstanders. Wat zou ik doen om die smartcard te pakken te krijgen. Als ik iets zou doen zou ik dat in elk geval doen als de truck stilstond. Hmm dacht hij, met de remmen knoeien dat hebben we al gehad in de bergen.
De chauffeur verrassen in zijn slaap, verdomme dacht hij ik heb hier de hele morgen liggen dutten, nooit over nagedacht. Lekker als ze langs waren gekomen met dat blauwzuurgas dan was ik nu dus hartstikke dood geweest, maar ja dat is dus niet gebeurd stelde hij nuchter vast. Wat zouden ze nog meer kunnen doen om mij te pakken. Hij bestelde nog een kop thee die niet in de laatste plaats nodig was om zijn brood weg te spoelen. Straks op de ferry ben ik eigenlijk ook kwetsbaar bedacht hij zich, de truck staat daar onbewaakt op het autodek maar ja als je zo gaat redeneren kan ik helemaal niets meer doen. Onwillekeurig keek hij naar buiten maar kon van daaruit zijn truck niet zien staan. Hij haalde zijn schouders op en besloot voor hij weer ging rijden zijn truck en trailer grondig na te kijken.
Eens kijken dacht hij, als ik hier om een uur of half twee weg rijd, ben ik makkelijk om drie uur bij de ferry, dan boek ik de ferry van 22.00 uur en kom dan om ongeveer 24.00 uur de boot weer af in Engeland en als ik me niet vergis is het dan thee tijd voor de heren controleurs en maak dan een goede kans dat ik zo door kan rijden,

Hij rekende af en bedacht dat hij voor dat bedrag een gezin in Afrika een week lang te eten kon geven. Maar hij verzoende zich ermee omdat hij nog steeds teerde op de portemonnees van de bandieten.
Ik zal de portemonnees na aftrek van de schade die ik heb geleden en nog zal oplopen, netjes bij de politie inleveren als zijnde gevonden op straat.
In Spanje had hij al gekeken wat er in de beide knippen zat en kwam ongeveer op 5000 Euro. Toen hij aan de mannen dacht werd hij weer kwaad, liep naar zijn truck en begon aan een grondige inspectie.
Hij kon echter niets ongeregelds vinden en besloot op zijn gemak de kant van Calais op te rijden, hij had tijd in overvloed. Even later was hij al begonnen aan zijn laatste stukje op het vaste land. De omgeving was hier mooi en op de één of andere manier kon je merken dat je in de buurt van de zee reed, al zag je de zee niet toch voelde je zijn aanwezigheid. Net als dat prachtige stuk in Noord Spanje wanneer je van Oviedo over de N 634 via Santander naar Bilbao reed,
schitterende wegen waren dat. Europa is prachtig dacht hij, maar ja je moet er wel oog voor hebben. Ineens schoot hij in de lach toen hij terug dacht aan een reis die hij een paar jaar geleden maakte naar Moskou. Een buurman had hem gevraagd of hij een keer mee mocht daarheen en na alles te hebben geregeld, visum enz, was het dan eindelijk een keer zover en kon hij mee. Praktisch de hele weg had hij liggen slapen en toen ze 's nachts in een nachtclub in Moskou naar een spectaculaire 'Kozakken' dans zaten te kijken had hij verveeld gevraagd of het nog lang duurde. Het was de man er alleen om te doen geweest dat hij aan zijn vrienden en collega's kon vertellen dat hij daar geweest was, als een soort van wapenfeit dus.
Ach dacht David bij zichzelf, onze lieve heer heeft vreemde kostgangers.
Hij schoot inmiddels lekker op en mede door een lekker moppie muziek op zijn CD speler leek het leven weer de moeite waard. Het was inderdaad 15.00 uur toen David het terrein van de Ferry op reed. Hij parkeerde zijn combinatie op een neutrale plaats, zodat hij niet direct de Ferry op hoefde te rijden, maar ook niemand in de weg stond en liep rustig naar het boekingskantoor.
Hij had een rekening lopen bij P&O Ferry's dus de boeking was zo voor elkaar.
Er bleef hem slechts één probleem, de twee pistolen. Deze wilde hij eigenlijk wel meenemen naar de overkant.
Hij had nog negen uur om daar over na te denken voordat hij in Engeland aan zou komen.
Eerst maar een pot thee zetten dacht hij tevreden.

Ferry Calais-Dover 21.00 uur

David werd wakker en zag dat het bijna 21.00uur was. Mooi dacht hij ik zal mijn truck op het juiste spoor zetten voor de volgende Ferry, dan kan ik er meteen op rijden. Toen hij bij de ferry aan kwam, zag hij dat ze al begonnen waren met oprijden en het duurde niet lang of hij stond zelf ook binnen en pakte toen zijn toilet tas en een verschoning en ging naar boven.
De Ferry vaarde er maar één uur en een kwartier over naar de andere kant en het was rustig weer dus de overtocht zou zonder vertraging verlopen. Boven gekomen meldde hij zich bij de info balie, kreeg daar de sleutel van de douche en stond zich niet veel later schoon te boenen onder de hete stralen. Een kwartiertje later stond hij weer spik en span bij de info balie om de sleutel van de douche in te leveren en liep toen naar de Tax Free shop. Ja dacht hij wat zal ik voor Daisy meenemen, dat aapje ging niet door maar er is hier genoeg te koop om haar dat aapje te laten vergeten. In overleg met een vriendelijke verkoopster kocht hij een mooie dure parfum. Ze pakte het mooi in waar David zeer tevreden mee was.
Hij begaf zich naar het restaurant en trakteerde zichzelf op een stevige maaltijd en een lekker potje bier. Toen hij na afloop van de maaltijd op zijn horloge keek zag hij dat ze al ruim een uur onderweg waren. Je voelt tegenwoordig amper dat zo'n boot vaart dacht hij bij zichzelf. Hij besloot nog wat te gaan drinken en zat even later met een glas cola voor een groot raam over zee uit te kijken. De heldere maan weerspiegelde in de gladde zee wat een prachtig gezicht was, de boot gleed bijna geluidloos door het water.
Nadat hij zijn cola op had besloot hij wat frisse lucht te gaan happen en slenterde naar buiten. Via een zware ijzeren deur kwam hij op het sloependek terecht en liep door naar het achterdek. Daar stond hij als enige aan de achterreling, uit te kijken over de zee. Het schroefwater kleurde prachtig op in blauwgroene fluorescerende schitteringen. Hij had dit wel vaker gezien, maar elke keer raakte hij er weer van onder de indruk. Hij stond nog wat te mijmeren toen hij ineens een stem achter zich hoorde die zei; lekker hè buiten. Hij schrok en zag dat er een grote kerel naast hem was komen staan.

Hij had hem absoluut niet horen aan komen, keek hem geschrokken aan en dacht, verdomme als deze man bij de tegen partij hoort is het voor hem een koud kunstje om mij bij kop en kont te pakken en zonder pardon over de reling te donderen, geen haan die er dan naar kraait.

26 April 2008
Hoofdstuk 12 Het VW busje

De man die om het geschrokken gezicht van David moest lachen zei sorry hoor, ik wist niet dat je zo van mij zou schrikken.
Ik hoorde je helemaal niet aankomen antwoordde David dus vandaar en terwijl David met ontzag naar de handen van de man keek welke de railing vasthielden antwoordde de man, ik ben toch normaal komen aan lopen je gaat me toch niet vertellen dat je een slecht geweten hebt hé en daarbij lachte hij smakelijk om zijn eigen opmerking. Nou… zei David, wat mijn geweten betreft ben ik niet geheel brand schoon, maar ik stond eigenlijk in gedachten verzonken vandaar, waarop de man knikte als teken dat hij het begreep. Hij droeg een werkoverall met het opschrift van P&O en David begreep met een bemanningslid te maken te hebben, haalde toen verlicht adem en vroeg: heb je even geen dienst? De man knikte, inderdaad en met dit prachtige weer ben ik maar het liefst buiten, even de frisse wind door mijn drie haren laten waaien daar knap ik meer van op dan een dozijn koppen koffie.
David bekeek hem nu wat beter en zag dat de man minstens twee meter lang moest zijn, maar alles aan hem was naar proporties verdeeld. Het was een reus, geen lange slungel. Hij had een vriendelijk gezicht met inderdaad ongeveer drie haren midden op zijn in de volle maan uitbundig glimmende kop. Toen hij merkte dat David hem stond op te nemen zei hij vrolijk “kan ik er mee door meester”? David voelde zich betrapt en stotterde, oh sorry maar ik dacht net dat men beter geen ruzie kan krijgen met jou. Opnieuw moest de man lachen en zei, dat heb ik inderdaad niet veel, de meeste mensen zien daar vanaf en kiezen er liever voor om een potje bier met mij te gaan drinken. Wat doe je voor werk vroeg David nieuwsgierig. Ik ben laad officier vertelde de man niet zonder trots, jou heb ik notabene nog naar je plaats gedirigeerd. Oh sorry dat was me in de drukte niet opgevallen verontschuldigde David zich. Dat is helemaal fraai lachte de man, dan ben je zo groot en sta je prominent vlak voor de truck van iemand en dan hoor je later dat ze je niet eens hebben zien staan. David die nu ook moest lachen vroeg, zeg hoe zit het nu eigenlijk is het voor de passagiers mogelijk om gedurende de overtocht bij de wagens te komen.

Nee nee dat is onmogelijk was het antwoord, alle toegangsdeuren tot de garagedekken worden vanaf één centraal punt vergrendeld en het is onmogelijk om er gedurende de overtocht bij te komen…voorschrift hè, je begrijpt wel dat het anders helemaal een zooitje zou worden. David knikte en realiseerde zich dat de pistolen nog in zijn cabine lagen, maar begreep dat het nu te laat was om deze nog te verstoppen. De haven van Dover kwam in zicht in de vorm van honderden lichtjes en David die afscheid nam van de reus liep naar binnen. Het duurde nog geen tien minuten toen er werd omgeroepen dat de chauffeurs naar het auto dek moesten gaan. David pakte zijn toilet tas van de stoel en spoedde zich erheen. Beneden stond de grote man naast zijn truck en zei: mooie truck zeg. Ja hè antwoordde David terwijl instapte en gelijktijdig zijn raam opende. De man die omhoog keek stak zijn hand op en riep, tot ziens maat. Ook David stak zijn hand op en zag dat de man naar de grote laadklep van het schip liep. Aardige kerel dacht hij, die zijn er dus ook nog.

Hij pakte de pistolen onder het bed vandaan en stopte deze achter zijn broeksband, hing zijn shirt er over heen en dacht, als ze toch de truck en trailer gaan controleren dan sta ik er tenminste naast en mij zullen ze niet fouilleren dat lijkt me sterk Niet veel later reed hij in een lange rij langzaam de Ferry af . Er werden zo te hooi en te gras wat combinaties uitgeselecteerd, maar daar was David niet bij. Er werden hoofdzakelijk wagens van buiten de Europese Unie uit gepikt en zo reed David een kwartiertje later de weg omhoog Dover uit. So far so good gniffelde hij en merkte dat er toch wel een last van zijn schouders was gegleden.

Toen zijn telefoon ging dacht David, oh jé ik ben door die Ferry en al dat gedoe er omheen helemaal vergeten Daisy te bellen. De telefoon stak nog in de hands-free houder en terwijl hij het groene toetsje indrukte riep hij op goed geluk….. 'hallo Dais zeg het maar'. Oh gelukkig hoorde hij aan de andere kant je bent er toch, ik probeerde je al een paar keer te bellen maar kreeg geen gehoor, ik begon me al ongerust te maken. Nee er is gelukkig niets aan de hand, maar ik had vergeten de telefoon uit de truck te halen en eenmaal aan boord van de Ferry kan je er niet meer bij komen vandaar, maar nu heb je me aan de lijn en zeg eens lieverd hoe gaat het daar. Ze bracht hem op de hoogte van de laatste gebeurtenissen en David luisterde aandachtig. Dus als ik het goed begrijp kom jij morgen naar me toe met Dale, één van jullie lijfwachten en kom je met jouw auto om zo weinig mogelijk op te vallen. Bovendien blijft de politie wagen dan voor het hotel staan en Barry die andere agent blijft bij Ellen in het hotel en jullie begeleiden mij naar Portsmouth. Ja bevestigde Daisy, ik rijd dan met jou mee in je truck en Dale rijdt achter je aan en houdt zodoende een oogje in het zeil.

Dat lijkt me leuk grinnikte David en nu wil je natuurlijk weten waar ik ben ging hij verder. Ik rijd op het ogenblik de heuvel op Dover uit.
Daarna ga ik via de A259 naar Hastings dat is de kustweg, ik pak dus niet de M 20. Vlak voor Hastings zet ik hem op de parkeerplaats vlak langs de weg en ga ik mijn acht uurtjes rust pakken. Als jullie daar dan ongeveer 10.00 uur zijn kunnen we vanaf daar ons plan trekken en misschien is het niet zo'n gek idee om John ook mee te nemen een paar ogen extra kunnen we goed gebruiken. Oké antwoordde Daisy we zullen er zijn en voor straks David….goede nacht. Dank je lieverd, ik verheug me er op om je morgen weer te zien, voor mijn idee lijkt het wel of we elkaar al heel lang kennen en dat geeft me een heel prettig gevoel, welterusten en tot morgen.
Hij keek op zijn tachoklok en zag dat het al morgen was.

Vanaf Dover reed je eerst een stuk langs de hoge krijtkust naar 'Folkstone' en vanaf daar via een mooie tweebaansweg door een prachtig landschap. David had deze weg al oneindig vaak gereden. In deze streek was hij geboren en dat was de reden dat hij deze weg verkoos boven de M 20. Het enige nadeel was dat je er zo veel rotondes tegen kwam. Sommigen waren zo klein dat je er gewoon recht overheen kon rijden wat hij dan ook deed als het stil genoeg was, zoals deze nacht. Het was hooguit een uurtje rijden naar Hastings. Doodstil was het op de weg wat niet zo gek was op dit uur van de nacht. Oh wacht eens laat ik er wel rekening mee houden dat het hier een uur later is, het was geen volle maan maar toch was het een heldere nacht. Het viel hem op dat er vanaf Dover al een volkswagen busje achter hem reed. Normaal zou hem dat niet zijn opgevallen, maar nu dus wel. Hij naderde een grote rotonde en besloot deze helemaal rond te rijden om te kijken wat er zou gebeuren. Het busje reed door en David kwam nu achter het busje te rijden en merkte dat het busje niet lekker doorreed. Ik kan hem nu beter in de gaten houden dacht hij, bovendien was hij bijna bij de afgesproken parkeerplaats die zich vlak voor de plaats Hastings bevond. Hij zag het busje de parkeerplaats voorbij rijden en stuurde zelf zijn combinatie de parkeerplaats op. Het was er doodstil, de caravan waar je overdag thee en hamburgers kon kopen was gesloten. De plastic stoeltjes stonden wat verlaten onder een parasol met de schreeuwerige reclame van een bekend frisdrank erop.

Hij reed zijn truck vlak langs de hoge heg, stopte de motor en doofde zijn lichten. Hij sloot zijn gordijntjes en stapte uit om nog even een plas te plegen achter de hoge heg waar hij langs geparkeerd stond.
Toen hij klaar was, hoorde hij op dat moment een auto aankomen. Vanachter de heg zag hij dat het een busje was, dezelfde welke hem die nacht al eerder was opgevallen.
Het reed de parkeerplaats op die aan de overkant lag, stopte en doofde de lichten .
David sloop naar zijn cabine, pakte zijn pistool en liep weer terug naar de schuilplaats achter de heg. Vanaf de overkant zag hij twee mannen aankomen die voorzichtig en in gebukte houding liepen en er bestond geen twijfel dat ze het op David, of op zijn truck hadden gemunt. David zag dat één van de mannen halverwege achterbleef en concludeerde dat die op de uitkijk zou gaan staan.
De andere man stak nog steeds in gebukte houding geruisloos de weg over en liep op zijn truck af. Loerend keek hij om zich heen en zag dat de gordijntjes van de truck gesloten waren wat hem de zekerheid gaf dat de chauffeur al lag te slapen.

Heel voorzichtig liep hij nu naar achteren en kroop geruisloos onder de trailer vlak achter de trekker. David kon vanaf zijn plaats alles volgen en was benieuwd wat de man van plan was. Hij liet hem nog even zijn gang gaan en zag tot zijn verbazing toen de man weer te voorschijn kwam dat hij een klein pakje in zijn hand had. David had er geen notie van wat dat te betekenen had en vond dat hij hem dat maar eens moest gaan vragen. De man die achterwaarts langs de trailer sloop, draaide zich om en keek recht in het grijnzende gezicht van David die met enkele sprongen achter hem was opgedoken. De man reageerde geschrokken en nam een sprong naar achteren, maar daar stond de trailer. Hij dook omlaag om zodoende onder de trailer door te kunnen ontsnappen, lette daarbij niet goed op en knalde met zijn hoofd tegen één van de opgedraaide trailer poten, schreeuwde het toen uit van de pijn en liet zich voorover op de grond vallen. David bukte en trok de man aan één been onder de trailer vandaan.

Gelijk hoorde hij dat de andere man kwam aanrennen hij bereidde zich voor op zijn komst. Hij haalde zijn pistool uit zijn broeksband en snauwde de jammerende man toe, één beweging en ik schiet een gat in je pens. De man staarde hem angstig aan en durfde zich niet te bewegen. De andere man die bij hem hoorde kwam de hoek van de trailer omzeilen en moest hard remmen anders zou hij zo de heg in duiken.
David zag een pistool in zijn hand, dook instinctief in elkaar en voelde een kogel vlak langs zijn oor suizen. Op zijn knieën dook hij onder de trailer door, rende achterom en dook achter de bandiet weer op. Deze stond nog gebukt onder de trailer door te kijken. David die zich geen moment bedacht schoot de vent in zijn kont. Deze sprong op en stootte daarbij zo gruwelijk zijn hoofd aan de onderkant van de trailer dat hij prompt zijn bewustzijn verloor De andere man die nog steeds onbewegelijk op de grond lag, keek met grote angstogen en David beval hem op te staan waarop de man zachtjes begon te jammeren.
Niet schieten jammerde hij steeds weer opnieuw en ook de andere man begon langzaam bij bewustzijn te komen. Pak je maat op klootzak beval David en porde de man met zijn pistool in de zij. De man trok zijn maat onder de trailer vandaan die ook luid begon te jammeren omdat hij op zijn kont over de parkeerplaats werd gesleept.
Hup naar mijn cabine snauwde David, waarop de man meteen deed wat hem werd gevraagd omdat David nog steeds het pistool op zijn buik gericht hield. Hij pakte wat taairips uit de binnenkant van zijn deur en beval de man zijn maat er mee te boeien. Toen dat was gebeurd bleek de man weer helemaal bij zijn positieve te zijn en stond hard grondig te vloeken en te dreigen. David die zich daar niets van aantrok boeide ook de janker met de handen op de rug en beval hun voor hem uit te lopen naar de parkeerplaats aan de overkant.
Daar aangekomen liet hij ze op de grond zitten en met de ruggen tegen elkaar boeide hij ze en ook de voeten werden stevig vast gesnoerd met de taairips. Hij keek tevreden naar zijn werk en pakte het zakje waar blijkbaar alles om draaide. Er was weinig fantasie voor nodig om te raden wat daar in zat. Hij prikte er met zijn Zwitserse zakmes een gaatje in en rook de geur van zuivere heroïne. Zo dus jullie hebben mijn truck gebruikt om die troep het land binnen te smokkelen. Ergens in Frankrijk onder mijn trailer verstoppen, mij de kooltjes uit het vuur laten halen en hier weer zonder risico onder de trailer vandaan halen.

Hebben jullie enig idee wat ze met mij en mijn truck hadden gedaan als ze mij met die troep gepakt hadden, stelletje tuig? Ze hadden mij opgesloten en alles in beslag genomen waar ik mij jaren voor in het zweet heb gewerkt. Toen hij dat zei werd hij heel erg kwaad en was in staat om ze kapot te schieten, maar begreep dat hij dan geen haar beter was dan die smeerlappen. Hij keek op ze neer en vroeg zich af wat hij met zulk uitschot moest beginnen en ineens klaarde zijn gezicht op.
Ah ik weet wat leuks, eerst maar even jullie zakken leeghalen en dan heb ik nog een verrassing voor jullie. De mannen keken hem geschrokken aan. David pakte hun portefeuille, stak die in zijn eigen zak, liep toen op zijn gemak naar zijn truck, startte de motor en trok de gordijntjes weer open en stond nu klaar om weg te rijden. Hij liep terug naar de overkant en trok de schoenen van één van de bandieten uit, toen zijn sokken en hing deze in de benzinetank van het busje tot dat ze vol getrokken waren met benzine. Hij werd met angstige ogen door de twee gade geslagen.
Daarna pakte hij het pak heroïne, sneed dat open en strooide het uit over de verbijsterde mannen. Zo zei hij, jullie portefeuille houd ik bij me voor het geval jullie ooit nog eens iets van plan zijn, dan weet ik jullie te vinden en geloof me dat ik dan niet alleen je huis tot de grond toe afbrand maar jullie ook persoonlijk de nek omdraai.
Zonder verder iets te zeggen liep hij naar de bus en wierp een brandende lucifer naar de sok. Deze vatte onmiddellijk vlam en het zou niet lang duren of de tank zou ontploffen.
De afstand tussen de bus en de geboeide mensen was ruim voldoende om ze ongedeerd te laten. De brandweer zou zich wel over deze met heroïne bestrooide mannen bekommeren daar was hij van overtuigd. Rustig liep hij terug naar zijn truck, stapte in en reed zonder nog om te kijken weg. Hij reed dwars door Hastings vlak langs de brandweer kazerne waar het nog doodstil was. David grinnikte toen hij ineens een enorme explosie hoorde.
Hij keek achter zich en zag in de verte een hel verlichte vuurbal. Mooi gezicht zo in de nacht zei hij tegen zichzelf. In zijn buitenspiegel zag hij het licht in de brandweer kazerne aan gaan. Goed zo jongens mompelde hij, ga maar lekker een brandje blussen.
Hij parkeerde de combinatie even voorbij Hastings en kroop alsnog onder de wol, zeker van het feit dat hij nu rustig kon gaan slapen wat dan ook prompt gebeurde.

Het weerzien

Dale stond voor het hotel met de Rover van Daisy. Hij was met een collega die morgen naar het huis van Daisy gereden en had met moeite de Rover aan de praat gekregen. Onder het rijden had hij ook gemerkt dat er een zware zes cilinder in lag. Hij vond het wel grappig en had de wagen even een stukje uitgeprobeerd en zich verbaasd over de kracht en snelheid.
Daisy en John kwamen klokslag 08.00 uur naar buiten lopen. Daisy zag er adembenemend mooi uit en Dale keek jaloers en dacht, nou… nou moet dat nou, maar vermande zich snel. Ze liet eerst John instappen en stapte toen zelf in en trok haar rokje recht dat bij het instappen iets omhoog was gekropen.
Ze deed de gordel om en zei, oké rijden maar. Dale had de motor laten lopen om een eventueel moeilijke start te vermijden. John nestelde zich languit op de achterbank, waar een groot kussen lag. Er werd lekker doorgereden en binnen tien minuten bevonden ze zich op de grote uitvalweg richting Chichester.

Vandaar zouden ze via Brighton naar Hastings rijden. Dat was nog geen twee uur rijden, beslist niet langer en zeker niet op zondag. Lekker sportief karretje begon Dale het gesprek. Ja antwoordde Daisy het is een behoorlijke driftkikker, als je je rechtervoet niet in bedwang kan houden, regent het bekeuringen op je deurmat. Ze lachte vriendelijk om te laten zien dat ze het niet hatelijk bedoelde. Ze prutste wat aan de radio en even later klonk er een leuk liedje door de auto. Het was een gehorige motor maar met de muziek wat harder was het best uit te houden. Wat gaan we precies doen vroeg Daisy aan Dale die net zat te denken om voor zijn vrouw ook maar eens een lekkere parfum te kopen, want die van Daisy wond hem behoorlijk op. Uhh…. wat zei je vroeg hij verstoord ? Ik vroeg wat we eigenlijk gingen doen als we bij David aan komen. Ja zei Dale we zoeken hem eerst op maar dat zal niet zo moeilijk zijn en daarna gaan we samen terug naar Portsmouth. Ik hoop het niet, maar het is niet ondenkbaar dat de andere partij er achter is gekomen dat hij niet via Cherbourg-Portsmouth Engeland is binnen gekomen, want dan ligt het voor de hand dat hij via Folkstone of Dover is binnen gekomen. Ze zullen dan via de A 20 naar Dover rijden en alle trucks die uit die richting komen in de gaten houden. Als ze hem vinden zullen ze alles in het werk stellen om die smartcard te pakken te krijgen, want alleen dát is hard bewijs materiaal.
Een digitale foto kan je op de computer manipuleren, maar met een smartcard valt niets te manipuleren, vandaar dat ze er zo op gebrand zijn om die in handen te krijgen. Daisy knikte dat ze het begreep en zei, het is dus niet zo'n gek idee dat David de kustweg heeft genomen. Nee zeker niet antwoordde Dale, bovendien ben je daar niet zo kwetsbaar als op de grote anonieme Motor High Way. Het zal niet de eerste keer zijn dat uit het niets een kogel een eind aan iemands leven heeft gemaakt en dat is op een binnenweg een stuk moeilijker. Meen je dat nou antwoordde Daisy geschrokken, wie doet nou zo iets lafs. Dezelfde soort mensen die je vriendin zo goed als dood achter lieten in haar huis antwoordde Dale somber. Dat zijn mensen die bereid zijn om voor geld alles te doen. Jij en ik luisteren zoals gelukkig de meeste mensen naar ons geweten, die een signaal afgeeft wanneer we iets dreigen te doen wat niet mag, maar dat soort mensen negeren dat signaal en zijn gewetenloos en als je dat bent, kijk je niet op een dode meer of minder. Het zou dan ook fantastisch zijn als we met onze groep deze bende konden ontmaskeren, maar zo ver is het nog lang niet liet hij er gelijk op volgen..
Ze naderden Brighton en Dale besloot óm de stad heen te rijden omdat het door Brighton qua kilometers wel korter was, maar als je in deze periode langs de boulevard moest, kostte dat vaak meer tijd door al die dagjes mensen die daar rond kuierden. We zijn nu binnen een kwartier in Hastings meldde Dale, nadat ze Brighton achter zich hadden gelaten. Vanaf nu houden we alle parkeerplaatsen goed in de gaten dan kunnen we hem haast niet missen. We kijken uit naar een zwarte Scania met neus en een trailer van P&O er achter. John keek op van zijn stripboek en ging nu zo zitten dat hij een goed zicht had op wat er buiten gebeurde. Zo reden ze nog een kwartier toen John ineens vooruit wees naar de volgende parkeerplaats. Volgens mij is dat hem riep hij opgewonden, omdat hij hem als eerste had gezien. Ze reden de parkeerplaats op en stopten naast de truck. Wauw wat een knoepert riep John diep onder de indruk. Hij sprong op de tree plank en keek door het zijraam wat open stond naar binnen. David zat op bed wat papieren in te vullen en omdat zijn motor stationair stond te draaien had hij hun niet aan horen komen.
Inmiddels stond hij ook allang niet meer alleen op de parkeerplaats.

Er stonden verschillende wagens met dagjes mensen die onderweg waren naar Brighton voor een bezoek aan het strand. Toen hij het vrolijke jongens gezicht voor het raam zag, begreep hij direct dat dit John moest zijn. Hij stond op en nadat John van de treeplank was gesprongen zwaaide hij zijn deur open, stapte uit en liep meteen op Daisy af die naast de Rover stond. Hij pakte haar bij haar schouders en hield haar een stukje van zich af.
Daisy keek hem verrast aan en wilde vragen wat dit betekende, maar David lachte breed en zei……Wauw, wat een prachtige vrouw, ben jij dat zelfde meisje van de pub, nou ik moet je zeggen dat je er in het daglicht nog tien keer mooier uitziet dan ik me je herinner. Daisy keek blij verrast en zei; kom hier vleier en geef me die zoen maar waar je ogen zo om bedelen. David trok haar naar zich toe en drukte haar stevig tegen zich aan.

Hij rook de geur van haar haar en de zwoele parfum, hield haar weer even van zich af en gaf haar toen een lieve kus op haar voorhoofd. Toen pas keek hij naar Dale en John en stelde zich voor. Zijn arm hield hij om haar schouder geslagen en liefkozend drukte hij haar tegen zich aan. Zo zei hij, zullen we eerst even een potje thee zetten, dan kunnen we daarvan genietend een krijgsplan opstellen want geloof me, we zijn er nog lang niet.

Ze knikten instemmend waarna John aan David vroeg of hij even in zijn truck mocht kijken. Natuurlijk antwoordde hij als je er maar niet mee weg rijdt, want dan valt mijn thee potje om. Hij liep naar zijn proviand kist en binnen 5 minuten zaten ze aan de thee .
Dale en Daisy zaten op een klapstoeltje en David op de traanplaat tussen zijn truck en trailer. John die met een blikje Cola achter het stuur van de truck zat, bestudeerde het instrumenten paneel. Het lijkt wel een vliegtuig zeg met al die klokjes en metertjes riep hij.
David lachte en zei, zolang hij de lucht niet in vliegt vind ik het goed. Ze genoten van hun thee toen Dale het gesprek weer begon met de vraag aan David, of hij sinds hij van de ferry af was nog iets had gemerkt van zijn tegenstanders. David schudde zijn hoofd en zei, aanvankelijk dacht ik dat ik gevolgd werd door een busje wat later ook zo bleek te zijn, maar die hadden niets te maken met deze zaak. Dat waren namelijk twee heroïne smokkelaars, die via mijn trailer heroïne hadden gesmokkeld en het er vannacht weer af wilden halen Hij vertelde het hele verhaal en toen hij uitverteld was keken ze hem alle drie met grote ogen aan. En die mannen heb je daar achtergelaten vroeg Dale teleurgesteld. Ja… ik had wel wat anders aan mijn hoofd dan me daar druk over te maken, maar hun portefeuille en een pistool heb ik wel in mijn truck liggen, misschien kan je daar later nog iets mee kan, maar nu ik het er toch over heb, ik heb nog twee andere portefeuilles voor je van andere bandieten die me in Spanje probeerden te vermoorden. Die hebben alleen mijn weekend tas en slaapzak doodgeschoten en die onkosten heb ik al van hun budget afgetrokken. Hij vertelde ze de hele geschiedenis wat hun ook nu weer van hun klapstoel deed vallen van verbazing. Voorlopig vond hij het zo wel genoeg en stelde voor, een plan de campagne te maken voor het laatste stuk naar Portsmouth, want van één ding was hij zeker, ze zouden alles op alles zetten om de smartcard in hun bezit te krijgen.

We moeten ons onzichtbaar maken stelde Dale voor. Met die P&O trailer val je veel te erg op, met een enkele truck zonder oplegger ben je niet alleen moeilijker te herkennen maar bovendien een stuk sneller en mobieler. David keek hem bewonderend aan, knikte en zei: ja daar heb je gelijk in goed idee, ik koppel de oplegger hier af en bel een collega of hij deze morgen voor mij wil ophalen en inleveren. Goed plan zei Dale, dan lijkt het me het beste dat jij voorop gaat, ik rijd dan achter je aan en kan zó alles in de gaten houden wat ons achterop komt en jij kan alles voor je goed bekijken. Ook een goed plan vond David. Mag ik ook wat zeggen vroeg Daisy, ja natuurlijk ga je gang zei David vriendelijk. Nou ik wil graag met jou in de truck mee rijden dan kan John met Dale mee rijden, dan heb jij tevens een paar extra ogen om alles in de gaten te houden, bovendien hebben wij nog wel het één en ander bij te praten. Prima zei David, ik kan best nog een paar extra ogen gebruiken, helemaal van die mooie. Ja hoor riep John, zitten we hier in een bloed serieuze bespreking moeten die twee zo nodig gaan flirten. Iedereen moest lachen om die opmerking en de spanning werd hierdoor een beetje gebroken. David ruimde de boel op en koppelde de trailer af, alles onder toeziend oog van Daisy die David nu ze hem zo zag een zeer aantrekkelijke kerel vond, wat haar dan ook een prettig gevoel gaf om er bij te horen ondanks de moeilijke omstandig heden. David die de spiedende ogen van Daisy wel degelijk in de gaten had, voelde ook duidelijk de chemie tussen hen beide en genoot er van. Toen hij klaar was, regelde David nog wat met de zekeringen op het dashboard en werd daarbij nauwlettend gade geslagen door John. Wat ben je aan het doen vroeg deze nieuwsgierig?. Ik schakel de begrenzer buiten werking, dan kan ik zo hard rijden als met deze wagen mogelijk is. Hoe hard is dat vroeg John geïnteresseerd. Honderd dertig of zelfs nog iets harder antwoordde hij.

Wauw en hoeveel PK's zitten er onder die motorkap?.Vierhonderd twintig meldde David trots en daar zit niet één ezel bij. Maar laten we gaan, des te eerder zijn we in Portsmouth. Dale stond al klaar en vroeg John die weer achterin ging zitten om alles te melden wat er ook maar enigszins verdacht uit zag. Daisy wilde aan de linkerkant de truck instappen maar daar bevond zich het stuur.
Ze keek verbaasd naar David die achter haar stond. Wilde jij het eerste stuk gaan rijden vroeg hij lachend. Evengoed stapte ze in en gunde David een blik op haar mooie benen.
Ze schoof door over de leren stuurstoel naar de rechterkant.
Deze was ook van zacht zwart leer en ze nestelde zich met opgetrokken benen in de grote comfortabele stoel en zei, rijden maar ik zit. David schakelde gelijk in een hoge groep en reed rustig de hobbelige parkeerplaats af. Eenmaal op het asfalt gaf hij wat gas bij en schoot vooruit, schakelde nog een keer en sloeg daarbij vier versnellingen over.
De truck trok zich nergens iets van aan en aan alle vierhonderd twintig paarden werd de vrije teugel gegeven. De staande pijpen braakten blauwe rook uit en Dale zag tot zijn schrik de truck zo hard wegtrekken dat hij flink moest schakelen en gas geven wilde hij hem bij houden.
John zat te genieten achterin, hij hield wel van dat kat en muis spelletje en riep godsamme wat een race ding is dat. David vond het wel even leuk om zo te spelen maar liet toen zijn snelheid weer zakken om dan de normale negentig KM per uur rijden. Daisy keek hem lachend aan en zei met een lichte spot in haar ogen, hoe oud ze ook zijn het blijven altijd kwajongens'.

David keek voor zich uit en antwoordde, wacht jij maar af voor jou heb ik ook nog wel een paar kwajongens streken in petto. Daisy lachte en riep ik ben benieuwd, ik kan haast niet wachten. Maar nu even wat anders David maak jij je helemaal niet zenuwachtig. Nu keek hij wat serieuzer voor zich uit en zei, ja dat ben ik wel maar wat schiet je er mee op. Ik heb ze redelijk goed onder controle maar nu we het er toch over hebben, hoe voel jij je eigenlijk. Ja antwoordde Daisy dat is heel dubbel, ik ben blij dat ik jou weer zie en dat alles goed met je gaat en aan de andere kant ben ik bang. Dale heeft me verteld dat die tegenpartij voor niets terug deinst, zelfs niet om je zo achter je stuur vandaan te schieten. David knikte nadenkend en zei, ik begrijp wat je bedoelt, ik ben ook heel blij dat je nu echt naast me zit, maar aan de andere kant besef ik heel goed dat we gevaar lopen. Even zweeg hij en ging toen verder, ik heb er nu wel een paar mooie ogen bij want de mijne kan ik nauwelijks van je afhouden. Daisy keek hem schattend aan en zei zacht….als je dit niet meent wat je daar zo-even zei, neem ik je dat heel kwalijk want we zitten nu niet in een pub elkaar te versieren, dit is wel even iets anders mag ik hopen.
David keek haar geschrokken aan en zei, allemachtig nee ik meen hier elk woord van. Neem me niet kwalijk dat ik me misschien niet zo gepast uitdruk onder deze omstandigheden, maar ik meen elk woord wat ik heb gezegd. Daisy keek hem lief aan en zei, oké… dat wilde ik even weten meer niet. Bovendien voegde ze er met een zachte stem aan toe, vind ik jou ook erg leuk.
Mooi zei David opgewekt dan zijn we het daar tenminste over eens,
maar nog eens wat Dais stel voor dat het wel laten we zeggen tot een confrontatie komt en er wordt geschoten, laat je dan gelijk tussen deze twee stoelen zakken daar zit je behoorlijk veilig. Daisy keek David geschrokken aan en besefte ineens de ernst van de situatie en zei, oké ik zal het onthouden. Hij zag Dale met zijn lichten knipperen en stopte daarom bij de eerstvolgende mogelijkheid wat een bushalte was. Dale stapte uit met een portofoon in zijn hand en overhandigde deze aan David met de woorden, sorry helemaal vergeten weet je hoe zo'n ding werkt? David knikte, stapte weer in en gaf hem aan Daisy die hem gelijk uitprobeerde. Ze kreeg meteen antwoord van John. Prima zei ze, stom dat we daar niet eerder aan gedacht hebben, ik wist dat Dale deze bij zich had. Ze werden ingehaald door een groene leger truck, één met een huif van zeil. Deze reed nogal langzaam voorbij en toonde meer dan gewone belangstelling wat David niet op viel en ook Daisy was nog druk met de portofoon bezig.

In de leger truck klommen twee mensen vanuit de dubbele cabine naar achteren de laadruimte in. In het donker stond daar een machinegeweer op een driepoot opgesteld. Één van de twee mannen nam daarachter plaats op zijn knieën en bereidde zich voor om de Scania onder vuur te nemen.
Denk er om eerst de chauffeur beval de man die bezig was een bivak muts over zijn kop heen te trekken. Eerst de chauffeur dan komt de rest van zelf wel. Hij kroop naar het achterste zeil en hoefde dat alleen nog maar open te trekken en de schutter kon prijsschieten.
Deze concentreerde zich in gedachten op de stuurkant van de truck wat vanaf zijn positie gezien de persoon was die rechts in de cabine zat. Hij knikte tevreden en wachtte af .
Alles stond klaar, de ijzeren munitie kist met de zware patronen stond rechts naast het machinegeweer. Hij hoefde alleen nog maar het achterzeil omhoog te klappen en de trekker over te halen en dat zou dan het einde betekenen van het avontuur en het leven van deze lastige trucker.

Hoofdstuk 13 Intussen in het City Hotel
10 Mei 2009
Ellen had Barry in haar hotelkamer uitgenodigd. Als ik je zie voel ik mij een stuk prettiger had ze er schalks aan toegevoegd. Ook hadden ze samen het ontbijt genuttigd en waren nu in een geanimeerd gesprek gewikkeld. Ze wisten inmiddels van elkaar dat ze nog vrij waren ofschoon ze beiden wel een paar relaties achter de rug hadden, maar ze waren tot op heden de ware nog niet tegen gekomen. Misschien leg ik de lat wel te hoog meende Ellen, de volmaakte echtgenoot moet nog geboren worden. Ja beaamde Barry als je daar niet op wil wachten, moet je jezelf misschien afvragen of je niet te hogen eisen stelt. Ik ben af en toe ook een zeikerd, het vrouwtje wat ik zoek moet op mijn moeder lijken, maar dat is natuurlijk ook gelul. Sorry dat ik dat zeg maar langzamerhand kom ik er ook achter dat dat niet kan. Uiteindelijk is elk mens uniek en heeft zijn mooie en minder mooie kanten, daar ben ik gelukkig inmiddels ook achter. Jij ook antwoordde Ellen, ja we zitten dus allebei in het zelfde schuitje ging Barry verder, misschien moeten we samen eens wat gaan ondernemen. Ik denk aan een avondje uit, lekker eten en na afloop ergens dansen, daarna kunnen we altijd nog zien waar het schip strand. Is dat een afspraakje wat je met me maakt of hoe moet ik dit zien vroeg Ellen lichtjes opgewonden. Ja Ellen ik vraag je mee uit antwoordde Barry, alleen wil ik er even mee wachten tot deze nare zaak achter de rug is. Ellen die het wel zag zitten antwoordde: nou graag ik verheug me er op om je privé te leren kennen. Ze voelde dat ze een kleur kreeg, geneerde zich daarvoor en zei; oh kijk ik moet er helemaal van blozen ik lijk wel een bakvis. Het staat je best sexy antwoordde Barry die nu ook wat los begon te komen. Ze zwegen beiden en schrokken op toen er op de deur werd geklopt. Wie daar, riep Barry.
Open de deur Barry ik ben het, je baas de commissaris, open die deur! Barry die geschrokken naar Ellen keek liep naar de deur. Ellen stond achter de ontbijttafel en wachtte gespannen af wat er ging gebeuren. Toen Barry de deur had geopend stapte de commissaris binnen, keek de kamer rond en vroeg, zijn jullie hier alleen waar is Dale en dat vrouwtje met haar zoon?. Ja die zijn even weg en ik heb begrepen dat ze vrouwen dingentjes moesten halen, dingen die wij niet voor de dames kunnen doen en Dale is mee voor de beveiliging antwoordde Barry met een vanzelfsprekendheid dat Ellen het haast zou geloven als ze niet beter wist. Vrouwen dingen halen wat is dat voor onzin antwoordde de commissaris geïrriteerd, dat had toch wel kunnen wachten.

Nu bemoeide Ellen zich er mee, zij stelde zich breeduit voor de commissaris op en riep met dreigende stem, we hebben het hier niet over scheermesjes voor een mannenbaard, maar over maandverband klojo. Ze keek hem daarbij kwaad aan en voegde er nog aan toe, of moeten wij met het gebruik er van wachten tot het jou uit komt. De commissaris die een stap achteruit deed keek haar geschrokken aan, kennelijk had hij op zoveel weerstand niet gerekend.
Hij herstelde zich en ging nu op een wat rustiger toon verder, oké genoeg daarover maar ik ben een beetje gepikeerd dat ik van dat hele gedoe niets af weet en dat ik het van een ander moet horen. Dit hier kost de gemeenschap handenvol geld. Ik heb begrepen dat het allemaal om een nogal onnozel fotootje gaat wat iedere gek als hij dat wil, zo op de computer kan maken. Ik begrijp niet dat daar zoveel heisa voor nodig is. Beneden heb ik al opdracht gegeven om de zitting hier op te heffen en de dames gewoon naar huis te brengen. Barry viel hem wat minder vriendelijk in de reden en zei, bent u vergeten dat er in deze zoals u het noemt onnozele zaak al twee onschuldige slachtoffers zijn gevallen. Onzin allemaal onzin, het is nog helemaal niet bewezen dat dit iets met die foto te maken had, we zitten nog volop in het onderzoek en kunnen nog lang niet zeggen wie of wat met elkaar te maken heeft. Ja antwoordde Barry en mijn moeder is de Queen of England nou goed!. Wat bedoel je daar mee vroeg de commissaris behoorlijk in zijn wiek geschoten. Ik bedoel hiermee dat jij er ook tot je strot toe inzit en dat ik daar hoogst persoonlijk wat aan ga doen. Om te beginnen donderstraal je nu deze kamer uit anders sla ik je er uit
En verder zou ik als ik jou was verdomd goed oppassen, dat je niet door je eigen mensen om zeep wordt geholpen, want ik denk niet dat ze daar zo van verraders gediend zijn en dat is precies wat ik ga rondbazuinen dat jij een verrader bent. Dat is trouwens helemaal niet zo ver bezijden de waarheid, want jij bent een laf schijthuis die zich ook met kinderprostitutie en mensen smokkel bezig houdt. Dat zal je vrouw ook wel leuk vinden wanneer ze dat hoort en daar zal ik persoonlijk voor zorgen…… en nou opgerot!

Hij pakte de onthutste commissaris bij kop en kont en smeed hem hardhandig de gang in door de deur die Ellen voor hem open hield. Toen klapte ze de deur achter hem dicht en Barry zei beslist, kom op we pakken onze spullen en maken dat we weg komen, we zijn hier ook niet meer veilig maar ik weet een prima schuilplaats. Neem de spullen van Daisy en John ook mee, straks stellen we ze mobiel wel op de hoogte. Binnen tien minuten liepen ze al buiten het hotel op weg naar de politie auto. Barry controleerde de wagen voor ze instapten.
Hij vertrouwde het niet helemaal en liep tien passen terug. Kom bij me staan Ellen, misschien is het overdreven maar we zijn al een keer gewaarschuwd.

Hij pakte de sleutels en drukte op de ontgrendeling. Toen er niets gebeurde, bleef hij nog even staan en liep toen een paar stappen richting auto. Net toen hij zijn hoofd omdraaide om Ellen te zeggen dat alles oké was explodeerde de auto. Minstens drie meter werd hij achteruit geslingerd en kwam toen met een smak op het gazon van het hotel terecht.
Ellen die door de luchtdruk ook achteruit werd gesmeten kwam er gelukkig zonder kleerscheuren vanaf. Ze liep naar Barry die met zijn gezicht naar beneden in het gras lag.
Ze liet zich op haar knieën naast hem zakken en wilde zijn hoofd pakken, maar Barry die zijn hoofd zelf al omdraaide grijnsde haar aan en zei met een knipoog…..dat afspraakje staat toch nog steeds hé. Ellen keek hem vreemd aan en zei, als jij belooft dat er niet steeds een wagen ontploft wanneer ik in de buurt ben. Belooft zei hij, zullen we dan nu maar een taxi bellen ik hoef hier niet bij te blijven, laat de commissaris dat maar uitleggen aan de burgemeester en ook die heeft straks genoeg uit te leggen aan de rechter.

Ze verlieten de plaats des onheil en stapten vijf minuten later in een taxi om zich naar de jachthaven van Portsmouth te laten rijden. Barry had intussen een goede vriend gebeld die hem toestemming had gegeven om op diens jacht onder te duiken.
De taxi die hun boven had afgezet reed meteen weg zonder er verder acht op te slaan naar welk jacht ze wandelden.
Eenmaal in de haven ontdekten ze dat het een zeer luxueus jacht was met alles er op en er aan. Zelfs de koekkast was rijkelijk gevuld en na een kleine inspectie waren ze er van overtuigd dat ze het hier wel een tijdje konden uithouden. De eigenaar die het land uit was voor een maand was Barry nog wat schuldig en hij was blij dat hij hem op deze manier een plezier kon doen. Toen ze binnen aan de thee zaten kwamen ze eindelijk weer een beetje op verhaal.

Ze zaten op een mooie witleren bank in de kajuit van de Esmeralde zoals het jacht heette. Ellen die voorzichtig haar kopje op de blank gelakte tafel neerzette liep naar Barry die tegenover haar op de half ronde leren bank zat liep. Ze liet zich op zijn schoot zakken en sloeg haar arm om hem heen.
Hij beantwoordde haar omarming en drukte haar tegen zich aan. Ellen kroelde haar hoofd tegen zijn brede borst en fluisterde heel dicht tegen zijn oor… ik wilde dit even doen hoor, ik heb geen zin meer om dit te onderdrukken. Barry kuste haar op het hoofd en fluisterde, laat je maar lekker gaan lieverd laten wij in godsnaam genieten van het leven, het is zo maar voorbij.
Ellen die alleen maar kreunde probeerde in hem te kruipen.
Barry wreef geruststellend over haar rug en fluisterde in haar oor, rustig maar meisje het komt allemaal wel weer goed dat beloof ik je. Ellen keek met betraande ogen omhoog en gaf hem een hartstochtelijke kus op zijn mond. Barry reageerde door haar nog steviger vast te pakken en haar kus innig te beantwoorden. Er dwarrelden allerlei dingen voor zijn ogen en toen hij deze sloot dacht hij, verdomme ik ben hartstikke verliefd!

Op de zeeweg bij Bexhill

De weg ter hoogte van het plaatsje Bexhill kronkelde langs de hoge kliffen en verschafte een mooi uitzicht over zee. David reed met het verkeer mee, terwijl Dale nog steeds achter hem reed. Voor David reden twee luxe wagens en daar voor een legertruck met huif. De legertruck reed bijzonder langzaam en de luxe auto's probeerden hem dientengevolge in te halen.
Waarom rijdt die gek niet wat harder, zo'n truck kan minstens 120 km per uur, ik heb vroeger vaak met die dingen gereden. Plots viel het hem op dat het achter zeil een beetje bewoog en zag hij dat het opzij werd gehouden door een gehand schoende hand. Er begonnen ineens duizend alarm bellen te rinkelen. Hij zag dat de twee luxe wagens aan hun inhaal manoeuvre begonnen en David trok zijn truck ineens met een bruuske ruk naar de rechterbaan, schakelde gelijk terug en gaf een enorme dot gas. De Scania sprong als een wilde stier naar voren en begon met slippende banden de leger truck rechts in te halen. David zag het achterzeil van de truck omhoog gaan en schreeuwde, bukken Dais weg daar!. Daisy die direct reageerde liet zich van de stoel op de grond vallen, geen seconde te vroeg, Onder een donderend geraas knalde het voorraam aan duizend stukjes en sloegen een serie kogels dwars door de hoofdsteun van de bijrijders stoel op de plek waar Daisy haar hoofd zich nog geen seconden geleden bevond.
David liet zich onderuit zakken en kon door de spaken van het stuur de legertruck nog zien. Hij zat nu met zijn grote bumper gelijk met de rechter zijkant van de legertruck. Mooi dacht hij, nu ben ik aan de beurt. Het machinegeweer ratelde nog steeds en spuugde lood en vuur dwars door het achterschot van de Scania, maar het was onmogelijk om David of Daisy te bereiken omdat ze werden afgeschermd door de zware motor.
Nu……. riep David en trok in één keer de truck die inmiddels een meter voorbij de achterkant van de legertruck was naar links en gaf vol gas. De Scania leek even te sidderen in zijn tuig en ramde toen met al de 420 paardenkrachten tegen de zijkant van de kleine legertruck. Deze werd bijna onmiddellijk dwars voor de Scania gedwongen en vervolgens zonder moeite met toenemende snelheid voor de Scania uitgeduwd.. De banden gilden het uit over het asfalt en de kleine truck begon gevaarlijk over te hangen.
En toen gebeurde het onvermijdelijke, hij sloeg om en David keek tegen de onderkant van de truck aan. Zoekend keek hij voor zich uit en zag even verderop aan de linkerkant een toeristische parkeerplaats opdoemen met een uitkijk plateau vlak aan de rand van de afgrond.
Hij bedacht zich geen moment en draaide de truck luid toeterend die kant op. De legertruck schuurde met zijn zijkant over het asfalt en zorgde voor een enorme vonken regen. De achter wielen draaiden doelloos in de lucht. De paar mensen die zich op de parkeerplaats bevonden zagen met verbijstering de grote kolos de parkeerplaats op denderen en stoven naar alle kanten weg. David die nog maar net twee luxe auto's kon ontwijken reed met donderend geraas op de uitkijk post af, duwde de legertruck dwars door de afrastering naar de afgrond en perste hem over de rand. Zelf remde hij uit alle macht en stond nog net op tijd stil. Hij schakelde de versnelling in één beweging in zijn achteruit en reed toen zonder zich ook maar een seconde te bedenken met brullende motor achteruit de parkeerplaats af en draaide achteruit de weg weer op, nagestaard door de mensen die hun ogen niet konden geloven en wel in een shocktoestand leken te verkeren. Hij schakelde weer in zijn vooruit en reed even later weer op volle snelheid op de kustweg. Nu pas drong het vertwijfelde geroep van John tot hem door. Daisy kwam krijt wit overeind, pakte de portofoon van de cabine vloer en stelde hem gerust door te zeggen, met ons is niets aan de hand, we gaan zo stoppen dan kunnen we de schade opnemen. John klonk opgelucht toen hij antwoordde, gelukkig ik vreesde het ergste . De volgende parkeerplaats was al in aantocht. Toen ze daar waren sprong David meteen uit zijn truck om te kijken hoe deze uit de strijd was gekomen. Het linker voorspatbord was gescheurd, maar verder viel het erg mee.
Het spatbord was van polyester dus gauw kapot en de grote zware bumper vertoonde wat littekens maar geen echte schade. Alleen het achterschot van de cabine zag er uit als een vergiet. De hoofdsteun van de bijrijders stoel was volledig aan pulp geschoten.

Ze dachten dat ik daar zat zei David, vandaar dat ze in jouw richting schoten. Daisy was nog steeds krijtwit, maar besefte nu dat het gevaar voorbij was en kwam langzaam tot zichzelf. John die aan kwam rennen dook de cabine in waar zijn moeder nog steeds zat bij te komen. Hij ging naast haar op het bed zitten en sloeg zijn arm om haar heen Ze legde haar hoofd op zijn schouder en drukte hem stevig tegen zich aan. David zag die twee zitten en dacht, wat doe ik die mensen aan maar hij dacht gelijkertijd, het zijn die smeerlappen die ons dit aan doen. Ik hoop dat dit tuig naar de eeuwige jachtvelden is vertrokken. Dale die door het gebeurde ook helemaal van slag was kwam naar David en gaf hem een vriendschappelijke klap op zijn schouder. Goed werk jongen….. nogmaals goed werk, laat de commissaris dit maar opruimen, wij hebben nog een stukkie te gaan voordat dit helemaal is opgelost. Maar dit is alvast een goed begin.

Jachthaven Portsmouth

Barry had verslag uitgebracht aan de telefoniste die er op haar beurt weer voor zorgde dat iedereen op de hoogte raakte van het laatste nieuws. Het nieuws van de autobom had hun al bereikt vertelde ze Barry en de commissaris hebben we vandaag ook nog niet gezien, niemand weet waar hij is, zelfs zijn vrouw niet. De ratten verlaten het zinkende schip spotte Barry. De telefoniste vertelde dat hij nog zou horen wanneer de volgende geheime ontmoeting zou plaatsvinden en daarna verbrak Barry de verbinding.
Ellen zat buiten in een luchtig jurkje wat haar vormen goed deed uitkomen.
Barry keek er met plezier naar en vroeg: nou hoe bevalt het in het zonnetje. Ze hield haar glas jus d'orange omhoog en antwoordde: pak ook wat te drinken en zoek even een korte broek, want je valt teveel op in je uniform. Goed plan vond Barry en verdween weer naar binnen om even later weer te voorschijn te komen in een bermuda en een gebloemd hemd met korte mouwen. Hij droeg een zonnebril en had zichzelf een glas bier ingeschonken. Hij nam naast Ellen plaats achter op het zonnedek en hief zijn bierglas omhoog….. op het goede leven El tenminste voor zolang het duurt. Ellen die ook haar glas omhoog hield zei “Proost op de goede afloop”.

Ze namen beiden een slok en ineens zag Ellen Barry door de knieën gaan. Hij beduidde haar niet om te kijken en wachtte een minuut. Ze hoorden dat er iemand achter langs over de drijvende steiger liep. Voorzichtig stond Barry op en keek de figuur na.
Hij sloop naar binnen en pakte zijn verrekijker, liep weer naar het achterdek en fluisterde Ellen toe…. dat was de man van de foto, de burgemeester dus. Ik schrok mij rot, maar hij moest ons niet hebben. Ik ben blij dat jij mij vroeg mijn uniform uit te trekken, dat was geen minuut te vroeg, pffff… dat liep goed af, ik zal uitzoeken naar welk jacht hij is gelopen.
De burgemeester was al bijna aan het eind van de drijvende steiger en liep de loopplank op van een enorm jacht. Bingo fluisterde Barry, het zou mij niets verbazen als dat het hoofdkwartier is van die smeerlappen. Hij liet zich weer in zijn dekstoel zakken, keek Ellen opgewekt aan en zei, dat hadden we net nodig een beetje geluk. Laten we kijken of hij straks alleen terug komt. Ellen was weer helemaal terug bij af, al haar romantische plannetjes verdwenen als sneeuw voor de zon, maar ja dacht ze, uitstel betekent nog geen afstel
Hallo ben je daar vroeg Barry vriendelijk..Ja, ja antwoordde Ellen verstrooid en voegde er ondeugend aan toe, dan moeten mijn romantische plannetjes maar even de wachtkamer in. Romantische plannetjes vroeg Barry verrast, hé hé niet te lang in de wachtkamer laten hoor. Ze keek hem aan en zei: wat in het vat zit verzuurt niet dat blijft prima in vorm, geef mij nog maar een glaasje jus d'orange . Als we iets willen dan is dat toch niet eerder dan vanavond. Nou dan hebben we nog een paar uurtjes voor onszelf gniffelde Barry. Vind jij dat romantisch vroeg Ellen, als je tevens in de gaten moet houden wie en wat er van het jacht afkomt.. Nee antwoordde Barry dat weet ik wel, maar ik vond het zo leuk om dat even te zeggen. Tenslotte ben ik verliefd op je en een verliefd man mag toch af en toe wel iets zeggen wat dwaas is. Ellen keek hem schalks aan en zei: kom hier dan zal ik je een lekkere knuffel geven als voorproefje. Barry liep op haar af, trok haar uit haar stoel, loodste haar de stuurhut in en omarmde haar liefdevol. Ze liet zich gaan en vleide haar lichaam tegen hem aan. Barry voelde haar warme lichaam door de dunne kleding.
Hij moest zich inhouden wilde hij voorkomen dat het uit de hand zou lopen.
Ook Ellen begreep dat ze zich wat moest inhouden en duwde Barry met zachte drang terug.
Nog even volhouden lieverd, des te fijner zal het zijn wanneer we ongestoord ons gang kunnen gaan. Barry begreep dat ze gelijk had en liet haar met tegenzin los.

Ellen die haar lokken schudde stelde voor om samen nog een glaasje te nemen en voegde er vrolijk aan toe…. doe er vooral veel ijs in, ik moet een beetje afkoelen. Barry liep de trap af naar de kajuit. In de kombuis was een enorme koelkast ingebouwd. Alles op het schip werd computer gestuurd, zodat alle systemen werkten.
De airco, de verwarming, de koelkast en alles wat via de computer kon worden geregeld was stand by. Hij had er geen verstand van, maar begreep dat het een modern jacht was wat hij zichzelf nooit zou kunnen permitteren. Het was dan ook een jacht van zo'n 20 meter en had een accommodatie van minstens 20 personen. Barry bedacht dat hij zelfs het maandelijkse havengeld niet zou kunnen opbrengen en liep naar achteren met het dienblad met hun drankjes
Ellen zat al weer op het achterste zonnedek met haar ogen dicht. Hij viste een ijsklontje uit zijn cola, sloop voorzichtig naar haar toe en liet toen hij achter haar stond het ijsklontje voorzichtig in de gleuf tussen haar borsten vallen.
Als door een wesp gestoken sprong Ellen overeind, boog snel voorover, schudde met haar bovenlijf en het ijsklontje viel op het dek. Ze draaide zich om en keek naar het breed grijnzende gezicht van Barry. Werkt goed hè zo'n ijsklontje lachte hij. Ellen hief dreigend haar hand op maar Barry stapte met zijn drankjes die hij nog steeds in zijn hand had achteruit en riep….. pas op de drankjes, straks mag je me zo veel en zo vaak slaan als je maar wilt, maar nu eerst de drankjes neer zetten. Ellen ging mopperend zitten en Barry bukte zich om haar een zoen in haar nek te geven. Ze draaide haar hoofd naar hem toe en zei spottend, zo makkelijk kom je hier niet vanaf mannetje, wacht maar af.
Barry ging op zo'n manier zitten, dat hij het grote jacht goed in de gaten kon houden. De verrekijker stond naast hem op het dek.
Ellen keek naar Barry en vroeg, wat heb jij gedaan dat iemand zomaar zijn jacht aan jou ter beschikking stelt. Wat ik bedoel is eigenlijk…. dat dit een jacht is wat zeker een paar miljoen pond kost en jij lijkt mij, met alle respect nou geen man die zich in zo'n milieu beweegt. Barry moest lachen om de voorzichtige manier waarop zij zich uitdrukte. Je bedoelt eigenlijk te zeggen, wat moet zo'n armoedzaaier als ik met vrienden die miljoenen bezitten. Ze keek hem even zwijgend aan en zei toen, ja inderdaad dat bedoel ik in gewoon Engels. Ik kan mij voorstellen dat je dat vraagt antwoordde hij, maar het antwoord is eigenlijk heel simpel.
De eigenaar van dit jacht heeft nog niet zo lang geleden zijn vrouw verloren aan een nare ziekte en door dat enorme verdriet was zijn enige tienerdochter helemaal door het lint gegaan. Ze is uiteindelijk weggelopen en in één of andere griezelige geloofsgemeenschap terecht gekomen die haar hebben gehersenspoeld. Haar vader was ten einde raad….. zijn vrouw veel te vroeg gestorven en zijn hartendief, de dochter die hem zoveel aan zijn vrouw deed denken was hij nu ook kwijt. Het is een heel verhaal, maar ik heb toen met gevaar voor eigen leven het meisje uit Duitsland terug gehaald. Ik zal je het hele verhaal wel eens vertellen, maar daar komt het in het kort op neer. De man heeft mij toen op het hart gedrukt, wanneer ik ooit in moeilijkheden zou komen, ik altijd een beroep op hem kon doen en dat heb ik nu dus gedaan.
Hij zelf zit in Amerika voor zaken maar hij stond er op dat, zolang ik het maar wilde aan boord moest blijven en gebruik mocht maken van alle faciliteiten. Dat sexy jurkje wat jij nu draagt, is uit de hut van zijn dochter en deze bermuda outfit behoort aan hem toe.
Ellen knikte bedachtzaam en zei toen: dus als ik het goed begrijp mogen we eventueel een maand lang gebruik maken van het jacht. Ja antwoordde Barry, daar komt het wel op neer.
Ik heb de pantry en de koelkast geïnspecteerd en daar is voldoende aanwezig voor minstens een half jaar, inclusief de champagne ! Wauw riep Ellen terwijl ze Barry brutaal aan keek, dat opent een hoop aantrekkelijke mogelijkheden. De boodschap was kristal helder, Barry lachte en zei, inderdaad maar dan moet deze zaak eerst opgelost zijn.
Vanaf de parkeerplaats kwam een man aanlopen, Barry pakte de verrekijker en stelde hem scherp. Zwijgend keek hij naar de man en liet zich toen wat onderuit zakken. Ellen keek hem nieuwsgierig aan en hij fluisterde, daar komt de volgende rat naar het hoofdkwartier, onze commissaris zoals we al hadden vermoed, nu weten we het zeker. Vanaf de steiger kon de commissaris niet zien, wie er op het achterdek zaten. Barry en Ellen bleven rustig zitten met hun rug naar de steiger. Met snelle stappen liep de commissaris over de steiger inderdaad regelrecht naar de grote boot. Zonder aarzelen liep hij de valreep op en verdween toen via een deur in het binnenste van het schip.
Oké dat is nummer twee, god wat zou ik graag om een hoekje kijken en horen wat daar besproken werd. De telefoon ging en de telefoniste van het bureau meldde zich. Haar boodschap was kort en bondig, 20.00 uur verzamelen in de kantine, vandaar zouden ze naar de tribune gaan om alles verder te bespreken. Hij legde zijn telefoon weer neer en zei Ellen wat hem verteld was.
Ellen die door de verrekijker naar het grote jacht had gekeken, legde deze neer en zei: 'krijg nou wat' , wat vroeg Barry, wat zie je.
Ellen reikte hem de kijker aan en zei: kijk naar het achterdek, volgens mij komt daar een helikopter omhoog met een lift.
Barry keek en floot tussen zijn tanden, verdomd je hebt gelijk dat is een helikopter. Hij staat nu boven en de rotor wordt uitgevouwen, volgens mij gaat hij vliegen.
Hij stelde de verrekijker nog wat scherper en schudde toen ongelovig zijn hoofd. Dit is helemaal niet te geloven, de commissaris stapt in met een vol automatisch geweer en de burgemeester staat naast de helikopter, verdomme dit moet ik eigenlijk kunnen fotograferen
De motor van de heli werd gestart. Hij maakte een ongelofelijk hard geluid wat waarschijnlijk veroorzaakt werd door de echo van de stalen loodsen op het jachthaven terrein. Het duurde niet lang of hij steeg op, draaide over zee een halfrond en vloog parallel aan de kust richting Brighton .
Barry keek verschrikt naar Ellen en drukte het nummer van Dale in. Even later hoorde hij de stem van Dale en hij zei, Dale met Barry,
ik moet jullie waarschuwen, er is een helikopter opgestegen waarvan ik zeker ben dat deze onderweg is om David aan te pakken. De commissaris zag ik instappen met een zwaar automatisch geweer en ik denk dat ze nog meer explosief spul aan boord hebben.
Laat David zo snel mogelijk zijn truck verlaten, ik vrees het ergste. Oké antwoordde Dale, begrepen en uit.
Barry legde zijn mobiel op tafel en keek naar Ellen die traag knikte.
Ze begreep dondersgoed wat er aan de hand was. Gelukkig hebben we ze op tijd kunnen waarschuwen stelde Barry vast, verder kunnen we op het ogenblik niets anders doen dan afwachten.

Tussen Brighton en Portsmouth

Dale riep David op en stelde hem op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. Daisy kon alles luid en duidelijk horen, keek bang naar David en zei….. een helikopter, wat kunnen we daar nou tegen beginnen. Niets antwoordde David, maar we zijn in ieder geval op tijd gewaarschuwd
Ze naderden op dat moment de afslag naar “Little Hampton” en David besloot daar af te slaan. De helikopter kon nu elk moment opdoemen. Hij zou ongetwijfeld de A 27 volgen vanaf Portsmouth dus daar moesten ze zo snel mogelijk vanaf. Het was maar 2 Kilometer naar een treinviaduct en dat hoopte hij op tijd te halen om zich daaronder te kunnen verstoppen. Dale die begreep wat David van plan was volgde hem op de voet. In de verte zag David het viaduct opdoemen en reed er plankgas op af. Onder het viaduct aangekomen reed hij de truck naast de weg om hem van bovenaf onzichtbaar te maken. Dale stopte vlak achter hem en iedereen stapte snel uit. Oké zei David ik denk niet dat ze ons al ontdekt hebben, maar laten we voor zekerheid maar onder het viaduct blijven wachten en uitkijken. Dale belde Barry en vertelde dat ze net op tijd hadden kunnen schuilen. We wachten hier voorlopig af en houden jullie ieder geval op de hoogte

In de helikopter was men elke kilometer van de A 27 aan het uitvlooien. De commissaris zat met een geweer dwars op schoot en met een doos explosieve tussen zijn benen de A 27 te bespieden. Hij was er van overtuigd dat hij de truck zou vinden. Het was voor hem onderhand ook een zaak van leven en dood geworden. De reeks mislukte aanslagen waren hem door de maffia niet in dank afgenomen, ze hadden hem een prutser genoemd. Het was hem duidelijk gemaakt dat dit zijn laatste kans was om het voorgoed op te lossen, anders
zou de organisatie hem laten vallen wat net zo veel betekende als dat hij zo goed als dood was. Hij was dus zeer gemotiveerd om er een eind aan te maken al moest hij daarvoor de hele truck met inhoud bombarderen..
Er zaten genoeg granaten in de kist om een heel gebouw op te blazen en dat zou hij doen ook, want bij de politie kon hij niet meer terug keren dat had hij nu wel begrepen.
Hij was radeloos en wilde nu nog maar één ding en dat was David met zijn truck naar het hiernamaals helpen. Dat alles spookte door zijn hoofd, onderwijl hij spiedend naar beneden keek. Ineens pakte hij zijn verrekijker, stelde hem in en zag in de verte een truck afslaan, vanuit zijn positie gezien rechtsaf. Dat is dat weggetje naar “Little Hampton”mompelde hij. Wacht eens even lachte hij, die gaat natuurlijk naar dat viaduct, daar kan hij zich verstoppen. Maar hoe weet hij nou dat we hem met een helikopter achterna zitten.
Hij haalde zijn schouders op en tikte de piloot op zijn arm. Hij wees naar de plaats van het viaduct en knikte. De piloot begreep de boodschap en zwenkte af naar rechts.
Ze vlogen dwars over de spoorlijn en de commissaris gebood hem de spoorlijn te volgen in oostelijke richting. Voordat ze er erg in hadden vlogen ze al over de weg, waar zich het viaduct bevond. De commissaris wees naar beneden en de piloot knikte.
Eerst vloog hij een rondje om het viaduct en liet toen de helikopter boven de weg zakken.
Ze hingen nu praktisch stil op ongeveer een meter boven de weg. Ze zagen de truck staan, maar zagen verder geen mens. Kan je me hier ergens afzetten, schreeuwde hij naar de piloot.
De piloot knikte en vloog naar het grasland naast de weg en zette hem aan de grond.
Zijn wieken liet hij draaien, zodat hij gelijk weer weg kon vliegen wanneer dat nodig was.
De commissaris sprong met het geweer uit de helikopter en liep in gebukte houding richting viaduct. Bij de betonnen muur van het viaduct wachtte hij met zijn rug tegen de muur, haalde een handgranaat te voorschijn en trok de pin er uit.
Hij lachte waanzinnig en had duidelijk geen controle meer over zichzelf
Voor altijd zou hij nu een einde maken aan die nagel aan zijn doodskist.
Hij telde in zichzelf tot drie en net toen hij de granaat de hoek om wilde werpen hoorde hij boven zich; …hallo, zoekt U mij soms. De commissaris verstarde in zijn beweging en bleef met uitgestrekte hand staan. Boven hem klonk de stem, als je hem gooit schiet ik je van boven af door je kop en laat je hem vallen dan vind ik dat eigenlijk nog beter.
De commissaris stond van angst in zijn broek te pissen en begon ineens hardop te jammeren.
Niet schieten ik zal alles doen, maar niet schieten. Oké klonk het boven hem, doe de pin dan maar weer in de granaat en leg eerst en vooral dat geweer neer. De commissaris deed onmiddellijk wat hem werd bevolen maar durfde nog steeds niet omhoog te kijken.
Loop nu een paar passen van dat geweer weg en pak voorzichtig je pistool uit je holster en gooi dat ook weg. De commissaris deed het allemaal gehaast en wachtte af wat er verder zou gebeuren. De man kwam naar beneden en verscheen in het gezichtsveld van de commissaris .
Deze keek verbijsterd, Dale jij ??? Dale grijnsde zijn superieur tegemoet en zei, ja ik.... verbaast je dat smeerlap.
Handen op je rug en kop dicht, nu zal ik jou eens vertellen wat je moet doen.

Hoofdstuk 14 No mercy
17 Mei 2008

Hij boeide de commissaris en duwde hij hem voor zich uit in de richting van de helikopter.
Op het moment dat de piloot ontdekte wie er aan kwamen lopen pakte deze zijn geweer en richtte op de beide mannen. Dale die achter de commissaris dook hoorde een kogel rakelings langs zich heen fluiten.
De volgende kogel trof de commissaris recht in het hart die gelijk voorover stortte en al dood was voor hij de grond raakte. De helikopter die onmiddellijk met een hels lawaai opsteeg, zwenkte naar links draaiend omhoog.
Dale keek tegen de onderkant van de helikopter aan en bedacht zich geen moment, richtte het automatische geweer en schoot. Een kogelregen doorzeefde de onderkant van de helikopter en Dale zag tot zijn verbijstering de helikopter explodeerde en veranderen in een enorme vuurbal, Godsamme dacht hij, wat zijn dat voor kogels.
Hij vluchtte naar het viaduct om de vallende delen te ontwijken. De stukken staal en aluminium vlogen door de lucht, maar als door een wonder bereikte hij het viaduct ongedeerd.
David en Daisy die hem tegemoet kwamen rennen, begrepen dat plan “B” niet meer nodig was. Ook John die de andere kant van het viaduct in de gaten had gehouden kwam aangesneld.
Dale keek trots naar de nieuwkomers en zei, dit was mijn wezenlijke bijdrage aan de maatschappij….. ongedierte opruimen.
Hij had een rood aangelopen hoofd van opwinding en stond te trillen op zijn benen. Ja dat kan je wel zeggen zei David, maar laten we maken dat we hier weg komen, het krioelt hier straks van de politie en ik wil nog even uit die ambtelijke molen blijven. Groot gelijk beaamde Dale kom op, weg wezen hier. Ze liepen naar hun voertuigen en even later waren ze weer op weg.
Dale belde Barry en vertelde hem het hele verhaal. Barry reageerde ongelovig en zei, ik begin te begrijpen dat ik al het vuurwerk misloop, maar kom vanavond met z'n allen naar de voetbal kantine, dan bespreken we daar wel hoe we het verder gaan aanpakken

Trouwens…ik heb de schuilplaats van dat tuig ook ontdekt, maar dat hoor je vanavond wel.
Dale antwoordde met oké en beëindigde het gesprek om daarna de anderen op de hoogte te stellen.
Ze reden verder via “Bognor Regis” naar “Chichester” en van daaruit over de vierbaans motor way naar “Portsmouth” David had via de telefoon geregeld dat een collega de oplegger zou ophalen en ook zijn volgende rit naar “Gibraltar” had hij aan hem uitbesteed, waar zijn collega overigens erg blij mee was en dat ook graag voor David wilde doen.

David reed met zijn Scania direct naar de dealer in Portsmouth om hem daar in de werkplaats te stallen. Onder de verbaasde ogen van de anderen haalde hij het achterlicht los om de smartcard achter de reflectoren vandaan te halen, hield deze omhoog naar de toeschouwers en riep; hier zijn al wat dode door gevallen, van één enkel fotootje, stopte het toen in zijn broekzak en zette het glas weer op het achterlicht. Aan de garage houder had hij verteld wat er gerepareerd moest worden en deze beloofde zijn best te doen om alles binnen een week weer in orde te maken.
Toen ze even later met z'n vieren wegreden belde Daisy meteen naar Ellen.
.
We komen meteen naar je toe zei Daisy, niemand die ons daar kent dus kunnen we daar geen gevaar lopen.
Toen ze David haar plan vertelde was hij het meteen met haar eens en met een half uur liepen ze al op de houten steiger.
Ze zagen Ellen al zwaaiend op het achterdek staan.

John die zo'n groot miljonairs jacht wel zag zitten, ging zo gauw hij aan boord was gelijk op onderzoek uit. De anderen verwelkomden elkaar alsof ze elkaar jaren niet hadden gezien. Ellen maakte Daisy met stiekem gebaar duidelijk dat ze David een 'stuk' vond waarop Daisy op Barry wees. Ellen stak haar duim omhoog om te laten zien dat ze elkaar begrepen. Toen ze even later allemaal van een drankje waren voorzien werden de ervaringen van die dag uitgewisseld. Ze begrepen nu ook beter waarom de commissaris zo opgefokt was geweest. We hebben ze opnieuw een gevoelige klap toegebracht zei David, vooral die helikopter zullen ze behoorlijk gaan missen. Ik hoop dat we nu meer kans maken om de hele bende op te rollen ofschoon ik er geen notie van heb uit hoeveel leden deze bestaat. Met een beetje geluk komen ze hier allemaal een keertje voorbij en komen we er op die manier vanzelf achter antwoordde Barry die naar het grote jacht aan het eind van de steiger wees.
Dat is te mooi om waar te zijn, maar laten we niet te vroeg juichen.
Vanavond zullen we met z'n allen het verdere verloop gaan bespreken, maar voor nu wil ik nog even een proost uitbrengen op de goede afloop van deze dag.

Aan boord van de Papillon ( 30 meter jacht van de maffia)

Aan boord van de Papillon, die als thuishaven Panama had zoals dat tenminste op de achterspiegel stond geschilderd, was het net of er een bom was ingeslagen.
Ze hadden de achtervolging van de truck via de radio op de voet kunnen volgen en toen ze de piloot horen vloeken en schelden en daarna alleen nog maar een doffe ruis, wisten ze precies wat er was gebeurd was, het was namelijk niet de eerste keer dat hun zoiets was overkomen. Ze hadden de burgemeester beschuldigend aangekeken waarop deze wel door de grond kon zakken. Uiteindelijk was hij de oorzaak van alle ellende die er de afgelopen week over hen was gekomen. Aanvankelijk hadden 'De Heren Criminelen' de burgemeester willen helpen omdat hij voor hun van groot belang was geweest vanwege de invloed die hij kon uitoefenen voor het verkrijgen van de juiste stempels en documenten die ze nodig hadden voor hun smerige praktijken. Bovendien kon hij zorgen dat er ruimte in zijn gemeente beschikbaar kwam om daar hun criminele activiteiten uit te oefenen.

En ook dankzij de burgemeester hadden ze deze betrekkelijk anonieme ligplaats gekregen en het wel of niet ingrijpen van de politie hadden ze ook aardig in de hand gehad aangezien de burgemeester het hoofd van de politie was en hun zaak was mede daardoor uitgegroeid tot een miljoenen business. Maar nu bleek dat de burgemeester zijn greep op de gebeurtenissen begon te verliezen, waren ze bang dat ze zelf ook het doelwit zouden worden van die schijnbaar onverwoestbare tegenstanders.
Ze wisten ook niet precies wie het waren en ze begonnen daardoor behoorlijk nerveus te worden. Bovendien hadden ze ook niets meer gehoord van de commissaris wat hun ook zenuwachtig maakte, want wie zou nu zijn Job moeten overnemen. Er zaten nog wel wat corrupte politie mensen in hun organisatie, maar die waren alleen bekend bij de commissaris. Ze hadden de leden van hun organisatie zoveel mogelijk gescheiden van elkaar laten opereren, om het altijd aanwezige gevaar van verraad tot het minimum te beperken. Maar zoals het er nu voor stond zou dat wel eens tegen hun kunnen gaan werken.

Sercio, de hoogste baas van deze misdadigers bende richtte zich tot de Burgemeester met de woorden: nou vriend je ziet wat er gebeurd als je je seksuele behoefte belangrijker vindt dan de aan ons gezworen trouw en loyaliteit. Je had niet genoeg aan de royale vergoedingen en gratis faciliteiten, je moest zo nodig na een weekend van de jonge meisjes te hebben genoten, onderweg ook nog even uit de broek. Ik denk er sterk aan je een kogel door je kop te jagen, ik heb nu je bekent bent bij de politie niets meer aan je. Je Commissaris is hoogstwaarschijnlijk al dood en die stomme chauffeur van jou die ze gisteren in het ziekenhuis hebben ondervraagd zie ik ook zijn bek niet houden, kortom het begint mij hier een beetje te heet onder de voeten te worden en dat allemaal door jouw schuld.
Hij zweeg even en keek de kring rond. De meeste leden van de bende die het er duidelijk mee eens waren keken de burgemeester beschuldigend aan die zich steeds minder op zijn gemak begon te voelen. Sercio wendde zich opnieuw tot de burgemeester en zei bedachtzaam; aan de andere kant kan hij ons op de valreep nog wel van nut zijn en daar zijn leven misschien mee sparen.

Het gezicht van de burgemeester klaarde op en hij haastte zich te zeggen: wat kan ik voor u doen, zeg het maar ik wil alles doen om het goed te maken.
Sercio keek hem minachtend aan en zei; goed… we varen zo gauw mogelijk uit, maar voor die tijd wil ik alle jongens en meisjes uit het “Rendez-vous huis” hier aan boord hebben en jij gaat er voor zorgen dat ons geen strobreed in de weg wordt gelegd. Merk ik dat ze ons niet met rust laten gedurende die operatie dan word je zonder pardon neer geschoten.
De burgemeester die Sercio opgelucht aan keek, knikte gretig. U kunt er van op aan dat ik daar voor zal zorgen. Hij haalde een grote witte zakdoek uit zijn zak en veegde daar zijn bezwete voorhoofd mee af, onderwijl hij een zucht van verlichting sloeg. Goed antwoordde Sercio ik reken op je en verknoei het dit keer niet, want dan zal dit het laatste zijn wat je op deze planeet nog verkeerd doet. De burgemeester knikte en stond op. Dan ga ik nu maar pruttelde hij opgelucht, want ik moet dit goed voorbereiden. Hij knikte naar de kring criminelen en liep achterwaarts naar de kajuit deur, stapte over de waterkering en maakte zich met grote stappen uit de voeten. Toen hij de valreep afliep had hij er geen notie van dat hij op dat moment werd bespied vanaf het jacht waar Barry en de anderen zich op bevonden.
Barry gaf de verrekijker aan David en vroeg, is dat de man van de foto. David pakte de kijker aan en zo gauw hij deze voor zijn ogen had knikte hij, ja…. dat is die smeerlap. Hij kijkt helemaal niet blij, zo te zien zit hij goed in de moeilijkheden. David die de kijker terug gaf aan Barry ging zitten en gebaarde de anderen dit ook te doen. We wachten tot hij voorbij is, je weet maar nooit of hij zijn droevige gezicht ten hemel richt en dan kijkt hij ons recht in het gezicht. Even later hoorden ze de burgemeester voorbij komen en toen ze hem nakeken zagen hem ligt gebogen over de steiger lopen, als je niet beter wist zou je nog medelijden met hem krijgen.

Voetbalclub Portsmouth 20.00 uur

Ze waren er weer allemaal. David die zich gelijk had voorgesteld had iedereen op de hoogte gebracht van wat er de afgelopen dagen was gebeurd. Ze raakten er steeds meer van overtuigd met een soort van maffia organisatie te maken te hebben..
Het bezoek van de Burgemeester en de Commissaris aan het grote jacht, daarbij opgeteld de helikopter die ze bij het schip hadden gezien, had iedereen er van overtuigd dat ze hier te maken hadden met het hoofdkwartier van de bende. Daarbij gingen ze ervan uit dat zich ergens in de gemeente Portsmouth een gebouw moest bevinden waar de meisjes en jongens gevangen werden gehouden en daar hun diensten moesten aanbieden aan de rijken en decadenten der aarde. Het moest een zorgvuldig bewaard geheim zijn wat alleen bekend was bij de ingewijden. De Burgemeester was één van die ingewijden en ze besloten eenstemmig dat deze man hun naar deze plek moest brengen. Barry en David boden zich daarvoor aan.
Wat de Papillon betreft het grote jacht, daarover zouden ze de kustwacht informeren en overleggen hoe ze die zouden kunnen aanpakken. Het risico dat er bij de kustwacht iemand van de bende zou kunnen zitten moesten ze op de koop toe nemen. Iedereen kreeg een taak en Dale werd opnieuw bij Barry ingedeeld. Barry, Dale en David kregen de taak de burgemeester te ondervragen. Er werd hun door de officier van justitie op het hart gedrukt geen onwettige methodes toe te passen met het oog op een eventuele recht zaak. Het zou jammer zijn wanneer hij op grond van onwettig verkregen bewijsmateriaal de dans zou ontspringen.

De officier van justitie keek daarbij naar David en voegde er toen extra aan toe, uiteraard geldt dat alleen voor de agenten, wat jij doet daar kan ik mij uiteraard niet mee bemoeien. De stille wenk was duidelijk. Toen de taken waren doorgesproken namen ze afscheid en iedereen leek zeer gemotiveerd om zijn taak zo goed mogelijk te volbrengen.
David, Daisy, Barry en Ellen namen een taxi terug naar de jachthaven. Dale die er achteraan kwam met de Rover van Daisy, parkeerde deze in de jachthaven achter een loods.
Ze liepen naar het jacht waar John was achtergebleven. Het was nog licht en iedereen nam op het achterdek plaats met een drankje. John nestelde zich naast zijn moeder en meldde dat hij bij zijn inspectie een complete duikuitrustingen had gevonden. Dat zou ik in de toekomst graag eens willen leren zei hij. David keek verrast op, duikersuitrustingen….. dat zou ons nog wel eens van pas kunnen komen. Hoezo 'ons' vroeg Barry, kan jij er mee om gaan. David knikte en Dale die zich ook in het gesprek mengde merkte droog op, ik duik al jaren ik ben zelfs lid van een duikers vereniging. Barry knikte, dat is waar ook jij bent zo'n waterrat dat was ik helemaal vergeten. David viel hun weer in de reden en zei, nou dat is mooi we moeten maar eens overleggen op welke manier we daar gebruik van kunnen maken.
Waar denk je aan vroeg Barry belangstellend. Precies weet het nog niet antwoordde David, maar het zou handig zijn als we de Papillon onder de waterlijn zouden kunnen vastleggen met een ketting om de schroeven en deze weer verbinden om de zware steigerpalen. Ik noem nu maar wat op, maar dan zouden ze in ieder geval niet met stille trom kunnen vertrekken.
Barry en Dale knikten instemmend. Onder het dekluik ligt een hele lange ketting, ik denk dat dit een reserve ankerketting is zei John, die zich duidelijk bij het avontuur betrokken voelde. Mooi antwoordde David, er begint al wat tekening in te komen. Ga eens kijken John of je in de machine kamer wat harpsluitingen kan vinden dan zouden we ons plan om de schroeven te blokkeren en de Papillon onder water vast te leggen inderdaad kunnen uitvoeren. John snelde weg, blij dat hij door de mannen serieus werd genomen.

Nu even over de Burgemeester begon Barry, hoe zullen we dit aanpakken. Als we nou gewoon bij hem aanbellen en met z'n drieën naar binnen stappen voordat hij ook maar iemand kan bellen en dan recht voor zijn raap eisen dat hij de plaats bekend maakt, is dat misschien wat stelde Dale voor die nog steeds op scherp stond na de laatste gebeurtenissen met de helikopter. Barry keek naar David en stelde voor dat David dan aan zou bellen en dat zij pas te voorschijn zouden komen als de deur eenmaal open was.
John kwam uit machine kamer met een handvol harpsluitingen en toonde deze trots aan zijn toeschouwers. Prima… goed gedaan man prees David, leg ze maar bij de ketting, later gaan we de duikersuitrusting wel controleren. Het begon al te schemeren. De zon zakte achter de horizon en veroorzaakte een roze rode gloed aan de hemel die deed vermoeden dat er overal op aarde vrede was, maar het gezelschap wist wel beter en gingen door met het smeden van plannen.
Net zo goed als een mens door pech achtervolgd lijkt te worden, kan het soms ook zo zijn dat je een aantal keren achter elkaar geluk hebt. Toen de mannen bij het huis van de Burgemeester aan kwamen, reed deze zelf net weg in de Bentley en was zich er absoluut niet van bewust dat hij door het drietal in de gaten werd gehouden.
Volg de Bentley, laten we zeggen plan “B” riep David tegen Dale die achter het stuur zat. Ze waren kort na tien uur vertrokken toen het donker was en waren binnen een kwartier in de buitenwijk waar ze de burgemeester bij toeval zagen vertrekken vanuit zijn indrukwekkende Herenhuis. De goden zijn met ons stelde Barry vast, met een beetje geluk leidt hij ons zonder het te weten naar hun huis van plezier. Ze volgden de Bentley op een acceptabele afstand zodat het niet opviel. David zat naast Dale voorin de auto en Barry zat met opgetrokken benen in het midden van de achterbank, met zijn hoofd tussen de twee mannen in. Dale die zich van wat luchtiger kleding had voorzien, zat met korte broek en T-shirt achter het stuur.
De Bentley reed via de kortste weg de stad uit en koerste richting “Cuildford”. Nadat de motor Highway overging in een twee baan's weg, reed de Bentley nog een paar kilometer door totdat zijn remlichten en richtingaanwijzer aangaven dat hij linksaf ging. Ook zij remden af en volgden de Bentley op veilige afstand met gedoofde lichten.
De weg was hier niet meer dan een smalle binnenweg met aan één kant een hoge heg en aan de andere kant werd de weg van een weiland gescheiden door een laag stenen muurtje, gemaakt van rotsachtige stenen die daar overal verspreid voor kwamen in het landschap
Het was een tamelijk heldere nacht zodat Dale goed kon zien waar hij reed. De afstand tussen de Bentley en de Rover waarin zij zich bevonden was wat kleiner geworden, maar de Burgemeester kon vanuit zijn positie zijn achtervolgers niet zien, bovendien had hij er geen notie van dat hij werd gevolgd, zijn hoofd zat vol andere problemen.

Hoe heeft het verdomme ooit zover kunnen komen dacht hij verbitterd, ik had het toch niet slecht. Burgemeester van Portsmouth is niet niks, wat is er met mij gebeurd. Waarom ik verdomme, die stomme Commissaris heeft mij alleen maar ellende bezorgd en waar ben ik nu weer mee bezig. Goed beschouwd hebben ze mij nu helemaal in hun macht en doe ik als een marionet wat ze willen, wat zou er gebeuren als ik de touwtjes nou eens doorknipte. Ineens stond hij op de rem, zette de wagen aan de kant en werd overvallen door een enorm gevoel van twijfel. Wat is in dit stadium het beste dacht hij, als ik de banden doorknip met deze criminelen dan maken ze mij koud, blijf ik mee werken dan is het ook nog maar een kwestie van tijd, dat ze zich van mij zullen ontdoen, om vervolgens zonder een spoor achter te laten te verdwijnen, om daarna hun praktijken weer ergens anders voor te zetten.
Hij liet zijn hoofd moedeloos op het stuur zakken en hoorde naast zich een auto stoppen.

Oh god dacht hij, daar zijn mijn executeurs het is met mij gedaan. Nog steeds rustte hij met zijn hoofd op het stuur toen hij naast zich een scherp geluid hoorde, alsof er met een stuk metaal tegen het raam werd getikt. Hij richtte zich op en keek recht in de loop van een pistool. Zelfs in het donker onderscheidde hij een wit gezicht dat hem met een brede grijns gebaarde zijn raam te openen. Hij voelde zijn hart zo vreselijk tekeer gaan, dat hij even dacht daaraan te bezwijken. Met doodsangst keek hij in de loop waardoor hij vergat het raam te openen. De loop bewoog zich even naar rechts en hij hoorde een oorverdovende knal. Zijn raam spatte in duizend stukjes uiteen en hij voelde het glas in zijn gezicht prikken. Toen hij zijn ogen weer opende zei de man achter het pistool; de volgende kogel gaat Linéa Recta door je hersenpan smeerlap. Uitstappen en geen grappen…..anders is het met je gebeurd.

De burgemeester aarzelde geen seconde, opende zijn deur en stapte met opgeheven armen de wagen uit. Duizenden stukjes glas vielen vanaf zijn kleding op de grond. Hij jammerde luidkeels, niet schieten, niet schieten en liet zich toen op zijn knieën zakken om vervolgens hartverscheurend te grienen. David die hem bij zijn stropdas pakte gebood hem op te staan. De man gehoorzaamde jammerend en vermeed het, David in de ogen te kijken.
Met dreigende stem zei David, hou je kop vieze kinderlokker, bewaar je gejammer maar totdat je voor de rechter staat, eerst ga je ons nu naar het huis des onheil brengen.
Dale en Barry stapten nu vanuit het donker naar voren en de Burgemeester deinsde een stap achteruit toen hij het reusachtige lichaam van Barry ontdekte. Barry die hem ruw beet pakte duwde hem terug achter zijn stuur terwijl hij zelf achterin plaats nam en zei, oké jongens kom maar achter ons aan, deze man gaat ons de weg wijzen. Hij pakte zijn pistool en drukte dat tegen de nek van de Burgemeester die opnieuw begon te jammeren.
David die nog steeds naast de wagen stond kon het niet langer aanhoren en sloeg de Burgemeester met zijn vuist vol in het gezicht en riep woedend; hier smeerlap nu heb je tenminste iets om voor te janken en nu rijden voor ik mij bedenk en je ter plekke invalide sla, want ik zweer je dat je voor de rechter komt en de hele wereld zal weten wat voor smeerlap jij bent. De Burgemeester bracht zijn voertuig aan het rollen terwijl David en Dale naar de Rover liepen.
Even later kon je een Bentley en een Rover achter elkaar door het bleke maanlicht over de verlaten landweg zien hobbelen.

De Bentley reed voorop met zijn lichten aan en de Rover er achter zonder licht. Barry zat zwijgend achterin en hield de burgemeester onder schot die wauwelde, ach mijnheer ik weet niet wie u bent, maar wij kunnen toch wel tot een oplossing komen daar hoeven we toch geen geweld voor te gebruiken, we kunnen dit toch als volwassen mensen oplossen. Barry die het zat begon te worden schoot zonder pardon vlak naast het oor van de burgemeester door het gebroken rechterraam naar buiten. De Burgemeester schrok zo van de knal welke hem aan één oor doof maakte, dat hij een wilde slinger maakte met zijn auto. De mond van Barry bevond zich nu bij het linker oor van de burgemeester en hij siste dreigend, nog één keer zeiken en ik schiet dit bloemkool oor van je kop. De burgemeester knikte geluidloos en reed zwijgend door de nacht.

Na ongeveer een kwartier rijden minderde de Bentley vaart en even later stond hij stil. De Rover stopte er vlak achter, de beide mannen stapten uit en liepen naar de Bentley.
Zijn we er vroeg Dale aan Barry die ook was uitgestapt. De Burgemeester zat stijf achter het stuur en keek benauwd in afwachting wat er ging gebeuren. Barry knikte van 'ja' en wees naar het silhouet van een groot landhuis wat voor een deel verscholen lag achter een partij bomen.
David haalde zijn neus op en zei, wat stinkt het hier. Barry die naar de Burgemeester keek antwoordde smalend, deze miezerige worm, deze kinderverkrachter heeft in zijn broek gescheten. Onderwijl hij dit zei, trok hij de krijtwitte Burgemeester zijdelings van zijn stoel af zodat deze met een schreeuw op de grond viel. Barry tilde de man aan zijn stropdas omhoog, sleurde hem naar de achterkant van de Bentley en opende de kofferbak.
Hij hielp hem bij het instappen en smeed de kofferbak dicht. Oké tot zover gaat alles goed, volgens de Burgemeester zitten daar vier gewapende mannen binnen en ik geloof hem, hij was niet meer in staat om te liegen geloof mij maar.
En hoeveel kinderen zitten er vroeg Dale. Vier meisjes en drie jongens dus zeven bij elkaar, bovendien kunnen we nog rekenen op zogenaamde klanten die het vast niet leuk vinden dat ze op die plaats op heterdaad worden betrapt, daar kunnen we dus nog wel wat tegenstand van verwachten. Het lijkt mij het beste, dat we hier op onze eigen knokploeg wachten. Barry pakte zijn mobiel, belde het afgesproken nummer, meldde hun de exacte locatie en wat hen daar te wachten stond. Aan de ander kant van de lijn werd opgetogen gereageerd.

Eindelijk zou de bal gaan rollen, met ongeveer een uur konden ze ter plekke zijn. Barry eindigde het gesprek, vertelde zijn maten hoe de situatie was maar voegde daaraan toe dat ze er intussen voor moesten zorgen, dat niemand van de bezoekers uit het huis mocht ontkomen. Ze zetten de Bentley schuin op de smalle weg en lieten de deur open staan. Kan hij meteen even luchten lachte Barry en wanneer er iemand langs zou willen, zou het langzaam moeten gebeuren en dan zou het weinig moeite kosten om hem aan te pakken.
Ze doofden de lichten van de Bentley en trokken zich terug in de bosjes. De nachtelijke hemel was inmiddels helder en de sterren wedijverden onder elkaar wie het stralendste sterretje was.
Barry zei tegen niemand in het bijzonder, wel romantisch zo'n sterrenhemel alleen moet je dan niet hier in de bosjes zitten maar bijvoorbeeld met een aantrekkelijke vrouw op het achterdek van een lux jacht.

Er ging een kwartier voorbij zonder dat er iets gebeurde. Er begon zich een lichte nevel te vormen over de glooiende velden vanwege het temperatuurverschil tussen de lucht en de warme aarde. Het geurde heerlijk naar allerlei veldbloemen en warme aarde.

Ineens werden ze opgeschrikt door een startende automotor. Het starten maakte meer lawaai dan het ronken van de motor. Het geluid droeg ver over de velden en werd met een licht briesje meegevoerd naar hun schuilplaats. Dat kon wel eens een “Rolls “zijn fluisterde Barry en voegde er ironisch aan toe, dat soort wagens wordt over het algemeen niet door een hardwerkende bouwvakker gebruikt. De andere moesten weer grinniken. In de verte zagen ze dat er vanaf het huis een auto kwam aanrijden. Houd er rekening mee dat het twee personen kunnen zijn. De eigenaars van dergelijke wagens kunnen zich over het algemeen een privé chauffeur permitteren, fluisterde Barry. Nou daar weet ik wel raad mee fluisterde David, ik lust ze rauw. De wagen die langzaam de flauwe bocht door kwam kreeg de Bentley in zijn koplampen. Hij minderde vaart en stond tenslotte vijf meter voor de Bentley helemaal stil. De chauffeur stapte uit, liep er heen om in de auto te kijken en voelde ineens een koude loop in zijn dikke nek prikken. Als bevroren bleef hij met ingehouden adem staan.

Hoofdstuk 15
23 Mei 2009
De hel breekt los!
Handen achter je rug vriend hoorde hij een stem achter zich zeggen. Hij reageerde meteen en voelde een paar handboeien om zijn polsen klikken, daarna durfde hij overeind te komen. Toen hij omkeek naar zijn wagen zag hij dat ook zijn baas daar geboeid stond. De Rolls werd van de weg gereden en in de harde berm geparkeerd. Beiden werden ze er naar toe geleid, moesten naast elkaar voor de bumper gaan zitten en werden met nog een paar handboeien aan een stalen oog onder de bumper vastgeketend.

Het geheel had niet meer dan een paar minuten in beslag genomen en de drie mannen zaten al weer in hun schuilplaats. De heren uit de Rolls zaten niet-begrijpend voor zich uit te kijken, maar dat het goed fout zat begrepen ze donders goed.
Dat viel erg mee fluisterde Barry, als ze allemaal zo makkelijk te pakken zijn wordt het een eitje. Inderdaad zei Dale maar de gangsters zelf blijven voorlopig natuurlijk nog in dat huis, dus kan je van hieruit alleen maar de klanten pakken, maar ik moet zeggen dat dat ook leuk is om dat rijke tuig te arresteren. Wie weet wat voor Bobo's daar nog bij zitten.

Hoe laat is het nu eigenlijk vroeg hij. Barry keek op zijn horloge en antwoordde dat het kwart voor twaalf was, ze zouden hier om ongeveer twaalf uur zijn met het hele circus, dus nog even geduld.
Weer ging er een kwartier voorbij zonder dat er iets gebeurde. Ze zaten met hun rug tegen een boom en konden van daaruit het huis goed in de gaten houden. Opeens werden ze uit hun overdenkingen gestoord toen ze het geluid van meerdere wagens hoorden aankomen vanuit de richting Portsmouth. Daar komen de hulp troepen fluisterde Dale opgelucht.
Er kwamen inderdaad politiewagens zonder zwaailicht langzaam de bocht om met daar achter een bus van de mobiele eenheid. Zo'n bus was goed voor twaalf zwaar bewapende mannen en daarachter reed een lege bus voor eventuele arrestanten gevolgd door de bus waarin zo nodig de kinderen die hulp nodig hadden konden worden opgevangen. Het zag er goed georganiseerd uit en wat betreft de mobiele eenheid was het een bijzonder geruststellend gevoel om deze mannen in de buurt te hebben. Goed getrainde mannen die in elke situatie precies wisten wat ze moesten doen.

De commandant van de eenheid werd door hun op hoogte gesteld van de plaatselijke situatie. De al reeds gevangen genomen mannen werden getoond en toen David de kofferbak van de Bentley opende, deinsde de commandant achteruit van de stank die er uit kwam. Toen hij er met zijn zaklamp in scheen herkende hij de burgemeester, lachte schamper en beval de kofferbak weer te sluiten vanwege de stank en het gejank.

De bus die achter de M E bus stond was bestemd voor de arrestanten. Mannen waren bezig om de eigenaar van de Rolls en zijn chauffeur daarin op te sluiten wat onder luid protest gebeurde en waar het woord “advocaat” wel erg vaak in voor kwam.
Van de “M E” waren ze onverstoorbaar met hun werk bezig en luisterden nergens naar.
Alle wagens en ook de bus met arrestanten werd met gedoofde lichten aan de kant geparkeerd. Besloten werd om vanuit die plaats, door het veld naar het huis te sluipen en alle in en uitgangen te bewaken. Adjudant Pieter zou met een huiszoeking bevel aanbellen bij de hoofdingang, geëscorteerd door twee agenten en vier “ME” achter de hand. Hoe het daarna zou verlopen zou afhangen van de reactie van de heren bandieten.
Alles werd goed doorgesproken. De overige acht “M E ers”waren al op weg naar het huis. Ze verplaatsten zich als volleerde commando's door het veld, onzichtbaar en geruisloos.
Pieter keek op zijn horloge en gaf de twee agenten een teken om in de auto te stappen gevolgd door vier “M E ers” die in een andere auto zaten en zonder verlichting reden ze naar het huis.
Aan David, Barry en Dale was de opdracht gegeven achter te blijven om eventuele vluchtende mensen tegen te houden. Ze konden zich gemakkelijk tussen alle voertuigen verschuilen en de Bentley stond daarbij hinderlijk in de weg, zodat een eventuele vlucht auto moeilijk voorbij kon rijden. Kat in het bakkie vond Barry, die zich nu toch wel een stuk lekkerder voelde sinds deze overmacht was gearriveerd.
Pieter reed met de twee agenten de grote parkeer plaats naast het herenhuis op. Het grind knerpte onder de banden van de auto, de wagen met de vier “M E ers” was al eerder gestopt achter een bossage en was daardoor onzichtbaar voor degene die de deur zou openen.

Van opzij van het huis werd een teken gegeven dat de overige acht “M E ers”op hun post stonden. Pieter liep naar de hoofdingang en drukte op de bel met achter hem de twee politieagenten. Na korte tijd ging er in de grote houten deur een klein klapraampje open en een man vroeg; was komt u doen? De agenten waren wat uit het zicht gaan staan. Pieter toonde het huiszoekingsbevel en kon zelfs bij het flauwe maanlicht zien dat de man bleek weg trok. De twee agenten kwamen nu ook te voorschijn en het kleine klapraampje werd met geweld dicht gegooid. Pieter gaf een sein naar de verscholen 'M E ers” en deze kwamen te voorschijn met een uit de auto mee genomen metalen stormram. Er waren twee man voor nodig om dit te dragen. Bij de deur aangekomen werd de stormram aan beide kanten door vier “M E ers' vastgepakt. Er werd naar achteren gezwaaid en toen met alle kracht naar voren geramd precies op de plek waar het slot zich bevond. Er klonk een harde knal gevolgd door gekraak.
Deze handeling werd een paar keer herhaald tot de deur het onder het geweld begaf. De ram werd neergegooid en de 'M E ers”stonden met hun automatische geweren meteen binnen en keken spiedend in het rond. Ook Pieter stapte naar binnen gevolgd door de twee agenten, alle drie gewapend met hun dienstwapen. De “M E ers” die zich razend snel in het gebouw verplaatsten trokken alle deuren open die ze tegen kwamen. Er werd gegild, geschreeuwd en er vielen schoten. Vluchtende kinderen renden in paniek half gekleed door de gangen, volwassen kerels eveneens halfgekleed vluchtend alle kanten op, maar werden buiten netjes opgevangen door de “M E ers”.

De man die het klapraampje had bediend had zich met zijn vier kornuiten terug getrokken op de zolder van het huis. Het was een in paniek genomen besluit om omhoog te vluchten maar daar waren ze inmiddels te laat achter. De “M E ers” werkten systematisch van beneden naar boven het herenhuis door en kwamen zodoende bij de zolder trap uit. Van daaruit werd door het zolderluik in paniek naar beneden geschoten.
De “M E ers” die beseften dat de mannen op zolder in de val zaten maakten zich daar niet druk om. Het zolderluik werd door één van de “M E ers”na een flinke salvo open geklapt en door zijn collega's werden twee rookbommen naar binnen gegooid. Ze hoorden hoesten en schreeuwen wat nog geen minuut duurde, daarna hoorden ze niets meer.
Laat ze nog maar even genieten zei de commandant, straks komen ze vanzelf wel naar beneden, dan hebben we dit ratten hol gezuiverd…… goed werk jongens.

Buiten het gebouw leek het wel op een derderangs blijspel. Er liepen half geklede mannen schreeuwend door elkaar en degenen die dachten te kunnen ontsnappen werden bij hun auto opgewacht door de gevaarlijk uitziende in bivak muts gehulde “M E er”, meteen in de boeien geslagen en in hun eigen auto aan het stuur vastgeketend.
Zo konden ze later aan de hand van hun kenteken bewijs makkelijk worden geïdentificeerd
Inmiddels strompelden de bewakers met rood betraande ogen en woedende gezichten de zoldertrap af. Pieter riep de chauffeurs van de twee bussen op en niet veel later stond de bus voor het huis en werd gevuld met schaars geklede arrestanten. Zowel de klanten als de bewakers werden bij elkaar in de bus gestopt. In totaal was de vangst prima, vier gangsters, vijf klanten. De kinderen werden nadat ze hun spullen hadden gepakt liefdevol opgevangen door deskundige hulp in het daarvoor meegekomen busje.

Pieter was bijzonder blij met deze kinderen omdat hij aan de hand van deze getuigen de hele zaak zou kunnen oprollen. Hij had bij deze actie behoorlijk zijn nek uitgestoken en was meer dan gelukkig dat het zonder bloed vergieten was gelukt. Hij liep dan ook zo trots als een pauw tussen zijn mannen en was niet zuinig met complimenten.

Barry, David en Dale die in afwachting bij de voertuigen zaten, hoorden een auto vanaf het heren huis hun kant opkomen.
Zo te horen had de bestuurder erg veel haast, de motor maakte veel te veel toeren in een te lage versnelling. Onderwijl ze hun wapens pakten keken ze elkaar aan, er probeert een visje te ontsnappen riep Dale en rende naar de “Rover”. De twee anderen stelden zich achter de bus op, op de plaats waar de vluchteling rustig moest rijden om zonder schade door te versperring te komen. De wagen remde hard en de wielen slipten op de verharde weg waardoor het grind in het rond vloog. De man gaf paniekerig gas zonder de koppeling op te laten komen en probeerde tussen de rechts in de berm geparkeerde bus en de neus van de Bentley door te rijden. Barry en David sprongen te voorschijn in zijn koplampen waar de man zo van schrok dat hij vol gas de koppeling liet opkomen en als een bok naar voren schoot. Daarbij raakte hij de Bentley, ketste terug en raasde toen vol gas op de twee mannen af. Deze konden nog net opzij springen en vuurden ondertussen op de banden van wat bleek een “Jaguar” te zijn. Ze misten hun doel en konden ternauwernood ontsnappen. De “Jaguar”slipte door op de weg en het gruis van de weg werd als gevolg van het doorslippen van de brede banden als kogels van een machine geweer gelanceerd. De wagen was door de versperring heen geraakt en dacht dat het hem gelukt was anoniem weg te komen……. doch hij had buiten de waard gerekend.

Dale had inmiddels de motor van de “Rover”gestart en de V6 kwam brullend tot leven. Hij reed deze met een rotgang achteruit en stelde zich dwars op de weg op. De “Jaguar”die met een rotgang aan kwam rijden en de “Rover” dwars voor zich op de weg zag staan, probeerde deze nog te ontwijken wat hem maar ten dele lukte. Hij raakte de achterkant van de “Rover”en vloog er met een rotgang achter langs. De “Rover” die door de klap meteen in de goede rijrichting was gelanceerd zette met een ongelooflijk gebrul de achtervolging in. Het was duidelijk dat door de aanrijding een deel van de uitlaat van de “Rover”was gesneuveld, vandaar dit onheilspellende geluid.
Dale die dat ook hoorde raakte daardoor alleen nog maar meer opgewonden en dacht opgefokt, al zal dit het laatste zijn wat ik nog op deze planeet doe, ik krijg deze klootzak te pakken. De “Rover”schudde een paar keer met zijn kont en kreeg toen weer goed grip op de weg, temeer omdat hij was uitgerust met extra brede banden. Volgas zette hij de achtervolging in en eenmaal in het spoor kon hij de “Rover”goed onder controle houden.

Wauw, wat een beul van een motor zit hierin dacht hij onderwijl hij hem voelde optrekken.
Hij naderde de “Jaguar”ziener ogen en dacht, wat nu. De “Jaguar”was veel zwaarder dan de “Rover”. Ik kan hem nooit tot stoppen dwingen besefte Dale zich en straks op de High Way kan ik hem natuurlijk nooit meer bijbenen. Ik ben wel snel, maar die auto's rijden met gemak 300 KM per uur. Verdomme dacht hij, als ik die auto wil pakken moet ik dat hier doen anders kan ik het wel vergeten. Onderwijl hij hem langzaam naderde op deze bochtige weg, dacht hij koortsachtig na.
Als ik het mij goed herinner komt deze weg uit op een grote T-kruising. Wanneer ik daar vlak achter hem kan komen, kan ik hem misschien te pakken nemen met een zogenaamde 'kontpush'.

Ik moet dan wel mijn gas er op houden als hij linksaf slaat en hem linksachter raken, eens kijken of hij daarvan terug heeft. Ze naderden met zeer hoge snelheid de T-kruising, de “Jaguar” trok hem toen robuust naar links en de achterkant van de grote wagen zwaaide met gierende banden dwars weg en precies dáár had Dale op gerekend. Hij remde niet en knalde met volle snelheid op de linker achterkant van de “Jaguar” waardoor deze 180 graden om zijn as draaide. Hij bleef gas houden en scheurde met slippende banden het pad weer op waar hij zo-even was af gekomen. Dale, wiens auto nu rijp was voor de sloop scheurde meteen achter hem aan. De motor kap was open geslagen maar zo verkreukeld dat hij nog prima kon zien waar hij reed. Het stoom spoot uit de motor ruimte, maar het leek er op dat de “Rover” nog maar één doel in zijn resterende leven had…….. de “Jaguar” pakken. Als een woedende wesp joeg hij achter hem aan. Dale die voorover gebogen zat, viste met de linkerhand zijn portofoon uit zijn zak en waarschuwde toen Barry dat ze er weer aankwamen. We komen met een rotgang op de wegversperring aanrijden, zorg dat iedereen daar weg is. Komt goed schreeuwde Barry in de portofoon en begon meteen druk met zijn armen te zwaaien om iedereen duidelijk te maken dat ze weg moesten van die plaats. Er komt een auto aan racen die hier zonder te stoppen door gaat met alle gevolgen van dien schreeuwde hij.

Iedereen vluchtte opzij en binnen een mum van tijd was de weg vrij. De Bentley stond nog steeds schuin midden op de weg wat daardoor een enorm opstakel vormde.
Oh god, dacht Barry ineens de burgemeester zit nog in zijn kofferbak. Hij vloog naar de wagen en opende de kofferbak. Hij zag het oogwit van de burgemeester, greep hem in zijn kraag en hoorde in de verte het gebrul van de naderende auto's. De burgemeester die hysterisch begon te trappen en te schreeuwen in de hoop te kunnen ontsnappen raakte Barry vol met zijn schoen in het gezicht. Barry liet hem los en rende naar de veilige berm. In zijn ooghoeken zag hij de lichten aan komen en nam meteen een snoekduik achter een bus. De “Jaguar” boorde zich in volle vaart en met een vernietigende klap in de kofferbak van de Bentley, waardoor deze spontaan explodeerde door de vrijgekomen brandstof. De klap was griezelig om te horen, stukken gloeiend metaal vlogen door de lucht en de omstanders konden zich maar ter nauwer nood in veiligheid brengen.

De “Jaguar”en de Bentley waren diep in elkaar gedrongen met als gevolg dat de Burgemeester en de bestuurder van de Jaguar geen schijn van kans hadden en beiden levend werden verbrand in deze inferno.
De mensen van de politie en de “M E “ die voorzichtig uit hun schuilplaats kwamen keken met afgrijnzen naar het vuur. Hun aandacht werd gewekt door het gerammel van een auto, of wat daar nog van over was. Dale zette het wrak stil en stapte uit. De stoom spoot nog steeds uit de radiator en het zag er naar uit dat dit de laatste meters waren die de “Rover”ooit nog zou rijden.

Barry en David liepen op Dale af en schudde hem uitbundig de hand. Het was voor hen een opluchting hem weer te zien. Dale die hen lachend aankeek wees op de brandstapel, wie niet sterk is moet slim zijn ik heb hem gewoon weer terug geduwd op het pad en zo in jullie armen gedreven. Hij keek even naar de brandende auto's en vroeg toen ineens, verrek zat de burgemeester nog in zijn kofferbak.
Ja, daar zit hij nog maar ik ben bang dat hij zich niet meer hoeft te verschonen. Dale knikte, boontje komt om zijn loontje.
Pieter mengde zich in het gesprek en vroeg, zouden jullie zo snel mogelijk terug willen gaan naar de jachthaven om de boel daar in de gaten houden. De baas van deze 'Toko' hebben we nog steeds niet te pakken en het zou toch jammer zijn als we daar morgenvroeg komen en de vogel is gevlogen. Houd ons voortdurend op de hoogte als zich daar iets voor doet. Ikzelf neem contact op met de kustwacht dan kunnen zij de haven van buitenaf in de gaten houden. Pieter gaf de commandant van de “M E “ opdracht een wagen voor hun te halen en gaf tevens de opdracht de overige auto's naar het bureau af te voeren en de wrakken af te laten slepen naar het politie bureau.

Voordat Barry, Dale en David weg reden hoorden ze de M E commandant de manschappen toespreken en hun op het hart drukken dat deze operatie streng geheim moest blijven zodat morgen de vogels niet gevlogen waren.
De auto waar ze in reden was een 'Mercedes”van een duur soort en een genot om mee te rijden. De “Rover”of wat er nog van over was zou worden weggehaald net als het schroot van de verbrande auto's .
Dale sprak honderd uit over zijn achtervolging en zoefde ondertussen met de Mercedes over de weg. Barry en David zaten comfortabel op de achterbank en hadden moeite hun ogen open te houden. Voor ze het in de gaten hadden reed de Mercedes het schuine pad af naar beneden, het terrein van de jachthaven op. Barry en David stapten uit en Dale nam de auto mee naar huis. Ze liepen naar de “Esmeralda”, het zag er donker uit maar dat was niet zo gek om deze tijd van de nacht. Ze liepen een stuk door naar de “Papillon”, maar ook daar was alles stil en geen licht te zien. Ze liepen terug naar de “Esmaralda” en gingen aan boord. Geruisloos liepen ze naar de hut die ze 's avonds al voor zichzelf hadden uitgezocht en van alle gemakken was voorzien. Toen David onder de douche stond hoorde hij de deur van zijn hut voorzichtig open gaan. Hij gluurde vanachter zijn douche gordijn en zag Daisy naar binnen glippen. Ze sloop naar het grote bed waar ze zich genoeglijk in nestelde.
Hij grinnikte zachtjes en feliciteerde zichzelf, ik zal je niet teleur stellen lieverd fluisterde hij.

John droomde intussen van grote avonturen, hij had de kapiteinshut uitgekozen en verbleef zoals vermeld in dromen land. David droogde zich af en liep zogenaamd nietsvermoedend naar het bed, knipte het licht uit en stapte in. Hij had zich nog niet uitgestrekt of Daisy kroop als een spinnende poes tegen hem aan. Hij pakte haar beet, maar toen ze zich wilde verweren lachte hij zachtjes en fluisterde, als je “A”zegt moet je ook “B “zeggen meisje.
Ze stoeiden wat speels met elkaar totdat ze weer genoeglijk tegen hem aan kroop en zachtjes zei, vind je mij geen slet dat ik zomaar in je bed kruip. Hij lachte en zei, dat mocht een slet willen dat ze zo lief en mooi was als jij. Kom hier schatje dan zal ik je laten zien, hoeveel ik van dit sletje houd.
Ook bij Barry werd de nacht niet door gebracht met prietpraat en omdat ze het daar beiden over eens waren, werd er geen tijd verspild en vielen ze na een ongeremde liefdes nacht pas tegen de ochtend in een verrukkelijke droomloze slaap

Die morgen was John als eerste wakker en zodoende ook als eerste boven in de stuurhut. Hij zat met een blikje Cola en een paar donuts op de “captain seat” en gluurde met de verrekijker de hele haven af. Op de Papillon was nog geen teken van leven te bekennen, maar het was ook nog maar pas 07.00 uur en dan vind je vaak nog geen teken van leven in een luxe jachthaven. Hij vroeg zich af wat er vannacht allemaal gebeurd was, want ze hadden tot heel laat zitten wachten tot de heren thuis zouden komen, maar waren uiteindelijk om 01.00 uur toch maar naar bed gegaan.

Ik hoor het straks wel als ze te voorschijn komen dacht hij, laat ze maar lekker liggen ik houd hier de wacht. John voelde zich inderdaad verantwoordelijk en trots. Hij hoorde een helikopter aankomen en was benieuwd of dat iets te betekenen had. De heli vloog recht op de Papillon af en landde op het helikopter dek. Hmmm interessant mompelde hij ze hebben dus weer een helikopter, goed dat ik hier al zo vroeg zit te spioneren. Hij nam een grote hap van zijn donut en ging nog verder achter over zitten in de stuurstoel en zei bij zichzelf, als ik er toch eens niet was

David die soezerig wakker werd, keek door zijn oogleden en zag dat hij alleen in bed lag. Toen hij de douche hoorde lopen draaide hij zich nog een keer om en dacht met plezier terug aan de afgelopen nacht en hoopte dat hij dit nog vaak mocht mee maken. Het is een moordwijf dacht hij tevreden bij zichzelf, hoe kom ik aan zo'n geluk. Hij rekte zich nog een keer uit en zag Daisy uit het bad stappen. Ze sloeg een handdoek om zich heen en keek hem uitdagend aan, terwijl ze zei kom je er nog uit of blijf je de rest van de dag in je bed liggen. Ze gooide de handdoek over een stoel en begon zich zonder enige schaamte aan te kleden.
Toen ze David zag kijken zei ze, nou komt er nog wat van of durf je je niet te vertonen.
David zwaaide de deken in één keer van zich af, sprong poedelnaakt uit bed, gaf Daisy een klap op haar kont en rende door naar de douche. Daisy gaf een gilletje en sprong opzij. Hij stak zijn hoofd om het douche gordijn en zei, niet gek hè zo'n actie nadat ik een zware nacht achter de rug heb. Ze lachte hem vriendelijk toe en kleedde zich verder aan.

Bij Barry en Ellen ging het er niet minder vrolijk aan toe, alleen was hij eerder wakker en had Ellen nog even laten slapen, maar toen hij even niet oplette stond zij ineens naast hem onder de douche. Oh lala juffie lachte Barry, nu zal je ook mijn rug moeten wassen en dan beloof ik, dat ik die van jou ook was. Barry had jaren niet zo leuk gedoucht en het zag er naar uit dat ook Ellen er geen genoeg van kon krijgen. Het werd een lange aangename douche en het was alweer een kwartier later toen ze er samen onder uit stapten.
Toen ze tien minuten later boven in de kajuit arriveerden had David al brood geroosterd en was hij bezig met het bakken van bacon en eieren. De hele kajuit geurde naar bacon en toast en er stond een grote karaf Jus 'd Orange op tafel.
Daisy en Ellen keken elkaar met een stralende lach aan.
Vrouwen hoeven elkaar niet altijd te vertellen wat ze voelen, ze stralen dat gewoon uit.

John die nog steeds boven in de stuurhut zat opserveerde de omgeving. Hij had al ontbeten en hij bleef zoals hij zelf zei, stand by.

Inmiddels waren de eieren en bacon gebakken en er stond een verse pot thee. Ze zaten met z'n vieren van het ontbijt te genieten en werden de dames op de hoogte gebracht van de avonturen van de afgelopen nacht. John zat op de trap van de stuurhut naar de kajuit en luisterde mee. Toen de mannen waren uitgepraat en nog wat vragen hadden beantwoord zei John, ik heb vanochtend ook nog wat ontdekt. Ze keken hem allemaal vragend aan en hij zei trots, de Papillon bezit wéér een helikopter, hij is vanmorgen vroeg komen aanvliegen en staat weer onder het achterdek verscholen. Barry keek David aan en maakte een klakkend geluid met zijn tong. Zo zo nog één, dat is duidelijk een vlucht helikopter waar de baas met al zijn poen in kan verdwijnen voor het geval ze door de kustwacht worden aangehouden. Het is een slimme vos en ook een rijke als je het mij vraagt zei David maar de vraag is, hoe hou je een helikopter tegen en helemaal hoe hou je een helikopter tegen wanneer deze op zee, vanaf een schip opstijgt.
Even viel er een stilte en toen zei Barry, ho even we zijn nu niet meer alleen, de rotte appels zijn al uit het politie korps. We kunnen nu als politie onze helikopters ook inzetten tegen deze criminelen. Ach natuurlijk antwoordde David opgelucht, waar maken we ons druk om, de politie van Portsmouth zal voor het verdere verloop zorgen. Hij keek verheugd de kring rond en zei, ik heb deze week toch vrij, laten we er een vakantie van maken. We hebben een mooi jacht, twee mooie vrouwen, John is onze kapitein dus wat kan ons gebeuren. Ze schrokken op toen er op de stuurhut werd geklopt. Voor de deur stonden Dale en Adjudant Pieter Davidson, allebei in een uitbundig zomer shorts met bijpassend overhemd. Mogen we even binnen komen vroeg Dale. Natuurlijk kom er in man, pak een stoel en neem een verse kop thee. Pieter keek gretig naar de bacon en de toast en vroeg, mag ik daar ook wat van gebruiken ik heb nog niets gegeten. Ga lekker je gang maat zei David er ligt genoeg voor iedereen. Zeg maar Pieter, antwoordde de adjudant en begon hongerig aan het ontbijt. Dale smeerde een broodje en schonk twee koppen thee in waarna Pieter zijn dialoog begon. We zijn hier onopvallend naar toe gekomen om jullie hulp en raad te vragen. Zoals je weet zijn wij door de wet aan handen en voeten gebonden. Ik heb geprobeerd of ik een huiszoekingsbevel kon krijgen voor de Papillon, maar dat is niet mogelijk. We hebben niet genoeg reden voor verdenking dus nu staan we min of meer voor het blok. Ook de kustwacht mag niet zomaar zonder goede reden een schip enteren, kortom als de Papillon weg zou varen kan ik hun geen strobreed in de weg leggen. Ik heb al met de havenmeester gesproken en daar staat de eigenaar van dat schip als een keurige passant bekend die zijn liggeld vooruit betaald en niet wenst lastig gevallen te worden, maar zo zijn hier nog een tiental anderen die het zelfde verzoek hebben, dus met andere woorden…….. het vogeltje kan weg vliegen wanneer hij maar wil maakte David de zin af. Ja antwoordde Pieter zo zit het, maar nu hoorde ik toevallig van Dale dat jullie goede duikers zijn, gezegend met een goed plan. Ik kan jou natuurlijk nergens opdracht voor geven, maar ik kan Dale wel een dagje verlof geven om weer eens te gaan duiken met een goede vriend. David keek naar Dale, deze knikte en vroeg, zullen we het karwei dan maar afmaken, ik voel mij na wat ik de afgelopen vierentwintig uur gedaan heb, toch al een soort “James Bond”. Oké zei David, daar gaat mijn vakantie.

De Duivel greep mis!
Hoofdstuk 16
30 Mei 2008

We zitten intussen met nog een ander probleem begon Barry, namelijk een helikopter. John, onze spion heeft vanmorgen een nieuwe helikopter zien landen op de Papillon. Deze staat nu benedendeks en wij vermoeden dat de baas, wie dat ook mag zijn, er met dat ding vandoor gaat zo gauw het hem te heet onder de voeten wordt, daar zullen we ook wat tegen moeten ondernemen. Dat gaan we doen zei Pieter, ik ga regelen dat hier vlak achter de jachthaven een helikopter van de politie post vat, met daarin scherp schutters die als het nodig is een helikopter kunnen neer halen, wanneer deze niet vrijwillig naar beneden komt.

Hij schonk zich zelf nog een bak thee in welke hij op zijn gemak leeg dronk stond toen op zei, ik ga weer, houd mij op de hoogte van de ontwikkelingen en ik zorg voor die helikopter. Ik vlieg zelf mee zodat ik de operatie van daaruit kan dirigeren. Hij groette de achter blijvers en liep, of dat hij de eigenaar van het schip was de steiger af. Dale vroeg John of hij hem de duik spullen wilde tonen en ook David liep gelijk mee. In de machine kamer bevond zich een stalen kast. Toen John deze opende zagen ze dat daar allerlei duik spullen in lagen en zo te zien nog maar weinig gebruikt. De luchtflessen waren leeg, maar naast de kast stond een compressor die speciaal voor het vullen ervan bedoeld was.
Met het gebruik er van waren ze bekend, dus even later stonden er twee flessen aan de compressor gekoppeld. Het kon wel even duren voor ze vol waren, maar de compressor zou vanzelf stoppen als het zover was. In die tijd konden ze boven hun plan verder door praten. Boven gekomen was de tafel inmiddels afgeruimd.
Ze schonken zich een drankje in en namen plaats op de grote U-vormige bank op het achterdek. Het weer was nog steeds prachtig en het was een genot om daar in de morgenzon te zitten. Dale keek naar David en vroeg wat hij in gedachten had.
David die een slokje van zijn bier nam begon met het uitleggen van zijn plan.

Wat ik wil proberen is de boot onder de waterlijn vast leggen zodat je dat van boven af niet kan zien. De reserve ankerketting gooien we over boord en slepen die over de bodem naar het voorschip van de Papillon. Deze heeft volgens mij een boegschroef We nemen een lijn mee die we door die schroeftunnel trekken en verbinden daar de stalen ankerketting aan die we er dan vervolgens doorheen trekken. De ankerketting maken we vast aan de zware A.C.B houten palen waar de drijvende steiger mee verbonden is, trekken de ketting dan weer terug naar de boegschroeftunnel en maken hem daar opnieuw met een harp sluiting vast. De ketting is lang genoeg om dat op die manier te doen. Het is een hele operatie maar we hebben de tijd, want wanneer ze plannen hebben om te verdwijnen zullen ze dat als een dief in de nacht doen…… wat denken jullie er van. Dale knikte, het moet kunnen zei hij, ik weet niet hoelang de ketting is maar als we hem over de bodem slepen moet dat mogelijk zijn… laten we er maar voor gaan.

Barry had zitten luisteren en vroeg nu volkomen terecht en wat wordt mijn taak. Jij hebt hier boven de verantwoording voor als er iets fout gaat. Houd alles goed in de gaten en gaat het ècht fout, stuur dan John naar ons toe om te waarschuwen.

Ik moet er niet aan denken dat de schroeven ineens gaan draaien als wij daar met onze armen of benen tussen zitten zei David. Dale keek geschrokken en zei; verdomme daar heb ik nog helemaal niet aan gedacht. Barry keek naar John en vroeg, kan jij goed zwemmen. Hartstikke goed antwoordde deze, ik heb alle diploma's die er te halen zijn. Daisy knikte ter bevestiging, maar niet van harte. John was bereid om er helemaal voor te gaan, dus alles was nu goed doorgesproken. We moeten nog even wachten tot de luchtflessen goed vol zijn en dan kan de operatie beginnen.
Zwijgend dronken ze nog wat tot John David nieuwsgierig vroeg…. hoe lang rijd je nu al op vrachtwagens. David keek met een nadenkende frons op zijn voorhoofd en zei…. Hmmm eens kijken, ik begon op mijn vijfentwintigste toen kwam ik uit het leger, ik ben nu vijfendertig dus dat is zo'n tien jaar waarvan de laatste vijf jaar met mijn eigen truck en deze truck waar ze een vergiet van hebben gemaakt is eigenlijk helemaal van mijzelf en niet van de bank. Ja zo zit het zei hij nadenkend, de eerste reis voor mijzelf en gelijk beschoten.

Heb je wel vaker zoiets meegemaakt wilde John weten. Nee niet zoiets dergelijks dit is wel héél extreem, maar als chauffeur maak je altijd wel wát mee en dat is soms leuk en soms minder leuk.
Wat ik niet leuk vind zijn die griezelige dingen die ik achteraf niet kan verklaren.
John's aandacht was onmiddellijk gewekt. Griezelige onverklaarbare dingen, heb je die dan wel eens meegemaakt vroeg hij nieuwsgierig. Ohhh.. meerdere keren antwoordde David. Vertel er eens één bedelde John meer dan dat hij het vroeg. David keek op zijn horloge en zei, oké eentje dan we moeten toch nog een minuut of tien wachten. Daisy schonk iedereen nog wat in en ging er goed voor zitten. David keek de kring rond en zag ze allemaal vol verwachting kijken.

Oké zei David, het gebeurde een jaar of drie geleden in Dover. Zoals jullie misschien wel weten moet je als je de veerhaven uit rijdt een flinke helling op naar boven. De veerhaven ligt daar praktisch op zeeniveau terwijl je daar die prachtige krijtrotsen hebt. Maar goed hoe dan ook, ik reed dus in die klim omhoog toen er schijnbaar uit het niets een kiezelsteen dwars door mijn voorraam knalde. Ik zat verstijfd van schrik achter mijn stuur en sloeg in een reflex met mijn vuist een gat in het gesneuvelde voorraam, zodat ik met een geschrokken koppie als een aapje naar buiten kon kijken.

Voor mij uit reed een zwaar beladen trailer, maar daar kon de kiezel onmogelijk vandaan gekomen zijn. Maar goed hoe het kwam maakt verder niet het, mijn voorraam was kapot dus moest ik een andere hebben zo simpel was dat. Zo moeilijk kon dat niet zijn, want ik reed toen op een “DAF” 3300 ATI en voor dat type vrachtwagen kan je in heel West Europa makkelijk aan onderdelen komen dus zeker ook hier in Engeland.
Het was gelukkig hartje zomer en 07.00 uur in de morgen, tijd genoeg om het probleem op te lossen. David keek zijn toehoorders aan, nam een slokje en vervolgde zijn verhaal. Na nog zo'n tien minuten te hebben gereden kwam ik aan bij een parkeerplaats waar zo'n caravan stond waar je voor weinig geld een grote kroes thee kon kopen. Ik stopte daar en bestelde een mok thee. De uitbater die leuk dacht te zijn vroeg of ik open dag hield waarop ik hem meteen de vraag stelde of hij wist waar ik een ander raam kon kopen. Hij wist inderdaad een trucksloperij en dat was niet eens zo ver daar vandaan. Hij legde mij uit, je rijdt hier voorbij de rotonde nog een mijl of drie rechtdoor, dan krijg je aan je linkerhand een klein zijweggetje wat wel smal is maar volgens mij kan je daar wel in. Dat weggetje rijd je een mijl of vijf af en dan moet je goed opletten, want dan krijg je aan je rechterhand een truck sloperij. Let goed op, want voor je het weet rijd je daar voorbij.

Die ingang lag inderdaad verstopt achter een huizen hoge heg welke ook nog eens op een dijkje stond. Ik parkeerde de truck zoveel mogelijk aan de kant, sloot hem af en liep naar de sloperij.
Er stond een oude kraanwagen van het leger bij de ingang van de sloperij. Deze ging uitsluitend op pad als er een ernstig ongeval had plaats gevonden wat vaak gepaard gaat met veel menselijk leed. Ik werd ineens wreed in mijn overdenkingen gestoord door een stem achter mij.
Geschrokken draaide ik mij om en zag een grote grove kerel staan die er uit zag alsof hij zo uit zijn bed was gestapt.
Zijn lange grijze haar stond woest alle kanten op en zijn overhemd hing nog voor de helft uit zijn oude legerbroek. De man keek mij vragend aan en zei, zoekt u wat. Zijn stem was in tegenstelling tot zijn woeste uiterlijke erg vriendelijk. Ik haalde opgelucht adem en vertelde hem dat ik een voorraam zocht voor mijn DAF 3300. Hij pakte mij met een hand als een bankschroef bij mijn arm en leidde mij naar een 20 ft container die op de grond stond en zei, kijk hier eens maat alle soorten en maten voorramen, het lijkt mij sterk wanneer er hier niet één tussen staat die jij zoekt, ga je gang. Ik keek geïnteresseerd naar de enorme voorraad ramen tot ik helemaal vooraan een keurig schoon gepoetst voorraam zag staan van een “Daf” en zei tegen de man, dat is er volgens mij al één.

Maar de man zei lachend, oh nee laat dat raam alsjeblieft staan want iemand is hier gisteravond tot laat in de nacht bezig geweest om dat raam te zoeken. Toen heeft hij het grondig gereinigd en mij verzekerd dat hij het vanavond zou komen ophalen. Bovendien heeft hij er mij een zeer goede prijs voor betaald en vraag mij niet waarom want er staan hier nog meer van deze ramen maar die engerd wilde persé dat raam hebben.
Dus je begrijpt dat ik deze niet aan jou kan verkopen. Ik knikte en samen gingen we op zoek naar een ander raam wat we even later dan ook vonden en er samen tussenuit tilden. Verderop hoorden we een telefoon gaan waarop de werfbaas geërgerd opkeek en zei, dat heb ik nou altijd als ik ergens op de werf bezig ben gaat dat kreng gegarandeerd en als ik er naast zit dan rinkelt dat ding nooit.
Maar goed jij redt je zelf wel even hè, als je klaar bent met schoonmaken kom dan maar met het raam naar voren dan help ik je wel even bij het inzetten.
De man vertrok en ik bleef alleen achter. Met het raam liep ik naar het wasplaatsje en waste het glanzend schoon. Toen ik daarmee klaar was liep ik met het raam terug naar de container en ruilde het daar zonder aanwijsbare reden om met dat andere schone raam. Het ging in een onbedwingbare opwelling welke ik zelf niet begreep, maar het gebeurde gewoon.

David keek opnieuw de kring geboeide luisteraars aan en verklaarde, jullie denken misschien waarom vertelt hij dat verhaal zo gedetailleerd, maar dat moet ik wel wil je straks de afloop begrijpen, want vanaf dat moment gebeurden er onverklaarbare dingen.
De toeschouwers knikten en gebaarden David door te gaan.
David vervolgde, ik had dat raam dus omgeruild en ben daarna weer terug gelopen naar het kantoortje bij de ingang van de sloperij.

Binnen een uur zat het raam er perfect in. Ik betaalde de man en niet veel later was ik weer fluitend op weg naar mijn los adres. Het lossen en laden verliep die dag voorspoedig en ook de reis terug naar Dover ging prima.
Alleen toen ik bij de veerhaven in Dover aankwam, bleek ik 's nachts om twaalf uur de Ferry pas op te kunnen wat op zich geen probleem was, zoiets komt wel vaker voor. Ik besloot eerst wat te gaan eten, daarna kon ik in mijn truck wachten tot het tijd was om de ferry op te rijden. Ik heb altijd wel iets te lezen bij me, dus hoefde mij niet te vervelen en zo gebeurde het ook. Eerst was ik lekker wezen eten in het Ferry restaurant en daarna rustig teruggewandeld naar mijn truck.
Daar aangekomen was het inmiddels al donker geworden. Ik stapte in en dacht, zo… nu even onderuit met een goed boek. Onderwijl ik dat dacht deed ik de binnenverlichting aan en vanaf dat moment volgden de gebeurtenissen elkaar snel op. Omdat ik mijn binnenverlichting had aangestoken en het buiten donker was werkte mijn voorraam als een spiegel dat weet iedere chauffeur en dat is ook niet iets om je druk over te maken. Toen ik mijn boek open sloeg en wilde gaan lezen merkte ik dat er iets niet in orde was ik wist alleen niet wat, maar ik kreeg het onaangename gevoel dat ik niet alleen in de cabine zat.

Onzin dacht ik, natuurlijk ben ik alleen. Toen ik weg om te eten had ik de truck goed afgesloten en hem bij terugkomst ook weer met de sleutel geopend.
Ik haalde mijn schouders op en wilde weer gaan lezen maar onwillekeurig keek ik toch nog even achter mij op het bed, maar ook daar was niets te zien. Ineens wist ik wat er aan de hand was…….het was te gek voor woorden maar ik dacht daarnet zijdelings een kerel in het spiegelbeeld van mijn raam te zien aan de bijrijders kant.

De kant dus……waar niemand op de stoel zat. Heel langzaam draaide ik mijn hoofd in de richting van het spiegelbeeld en mijn hart maakte van schrik een salto. Er zat daar verdomme écht een kerel in het spiegelbeeld van mijn voorraam maar hoe kon dat nou in hemelsnaam.

Ik schudde mijn hoofd heftig heen en weer en hoopte wakker te worden maar het spiegelbeeld bleef kristal helder mijn cabine in staren. Het viel ook op dat de man een intens droevige uitdrukking op zijn verweerde gezicht had. Geboeid werd mijn blik door de verschijning vast gehouden. De wildste gedachten schoten door mijn hoofd, maar geen van die gedachten leidde tot een logische verklaring. Ik deed de binnenverlichting uit en keek opnieuw naar de plaats van de verschijning….gelukkig hij was weg. Even zat ik zat in gedachten maar deed toen toch de verlichting weer aan en daar was de man weer. Ik stapte uit mijn truck liep naar de voorkant maar vanaf de buitenkant was er niets te zien. Ik stapte in en weer was de man te zien en nu leek het zelfs of hij mij smekend aan keek. Ik raakte zo verward dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Ik deed het licht uit en zat wezenloos in het donker voor mij uit te staren.

Ineens merkte ik dat er naast mij een grote zwarte limousine was komen staan en onbewust deed ik de binnen verlichting weer aan. Uit de zwarte wagen stapte een lange donker geklede magere man die met grote stappen naar zijn grote kofferbak liep. Hij pakte er tot mijn verbazing een groot Daf voorraam uit en liep naar mijn cabine. Ik draaide mijn zijraam met een heftig kloppend hart open en toen ik naar de man keek gingen mijn haren recht overeind staan. Deze man was niet van deze wereld wist ik ineens met zekerheid, zijn huid was glazig grijs en zijn ogen waren zo zwart als steenkool.

De man keek mij strak aan en siste met een van woeden trillende stem, ik kom mijn raam omruilen. Ik keek de man verbijsterd aan en opnieuw hoorde ik zijn ijzige stem die zei…. omruilen zeg ik je en wel meteen anders kom je in grote moeilijkheden, met mij valt niet te spotten.
Ik zat de man ongelovig aan te staren, maar begreep dat er nu toch wel iets gebeuren moest en zei dan ook…..omruilen hoezo, wie bent u eigenlijk en hoe wilde u dat doen.
Laat dat maar aan mij over antwoordde de man, u hoeft alleen maar toestemming te geven voor de ruil, de rest regel ik zelf.
Opnieuw liepen de rillingen over mijn rug bij het horen van zijn stem en het zien van zijn verschijning en voor ik wist wat ik deed zei ik, ik ruil helemaal niets dit raam bevalt mij prima. Wat mij betreft mag u weer net zo geruisloos verdwijnen als u bent gekomen. Onderwijl ik dat zei had ik al weer spijt en voelde mijn hart pijnlijk in mijn keel kloppen.

Het gezicht van de man vertrok zich als een duivels masker en mijn hart dreigde uit mijn lijf te springen. Ik draaide impulsief het raam dicht en keek meteen naar het spiegelbeeld.
Deze keek mij smekend aan en langzaam zag ik tranen uit zijn ogen lopen terwijl hij zachtjes 'nee' schudde met zijn hoofd. Ik zag dat de man doodsangsten uitstond en opeens nam ik een besluit. Ik draaide mijn raam weer open en schreeuwde zo hard ik kon, u krijgt niets nu niet en nooit niet. Ik greep mijn krikstang die altijd onder handbereik lag en ramde deze met al mijn kracht door het voorraam.

Het raam vloog met een enorme knal in duizend stukjes en viel als in een vertraagde film langzaam voorover uit de sponningen op straat.
Voor mijn truck lagen duizenden stukjes glas. De duivel naast mijn wagen gaf een gruwelijke schreeuw en verdween net zo plotseling als hij gekomen was. Ik zat versteend achter mijn stuur met een bebloede hand waarin ik de krikstang nog steeds probeerde fijn te knijpen.
Toen ik weer wat was bijgekomen stapte ik uit mijn truck om de ravage te overzien. Peinzend staarde ik naar de duizenden stukjes glas die voor mijn voeten op de grond lagen toen ik ineens zag dat er een onzichtbare vinger een tekst in schreef. Ik ging er eens goed voor staan en zag duidelijk de letters die samen de woorden vormden, “THANKS MATE”. Ik weet dat het raar klinkt maar ik zag het er duidelijk staan en dat maakte voor mij alles goed. Ik mompelde in mijzelf nu het gevaar was geweken, wat een lul van een duivel hij had toch op zijn minst dat andere raam kunnen achter laten, maar in mijn hart wist ik dat ik dat raam voor nog geen miljoen had aangeraakt. Brrrr geef mijn portie maar aan fikkie.

John had het verhaal ademloos gevolgd en hij was even helemaal van de leg af en vroeg, is dat ècht gebeurd. David keek hem vriendelijk aan en zei, niet helemaal …. maar toch voor een groot deel wel.
Daisy zei schalks, vanavond mag je mij ook een sprookje vertellen maar nu hebben jullie wel wat anders aan je hoofd.
Dale stond op en zei tegen John, kom op man we gaan de lucht flessen naar het zwemplateau brengen, David komt daar ook heen en Barry wil jij voorzichtig de ketting over boord laten zakken dan gaan we als de donder aan de slag. David heeft ons allemaal op het verkeerde been gezet, maar nu terug tot de orde van de dag.
De dames ruimden de tafel af en verdwenen in de kajuit onderwijl de mannen alles in gereedheid brachten voor wat hopelijk de laatste operatie zou zijn.

Intussen op de Papillon

Hoofdstuk 17
06 Juni 2009

Op de Papillon begon men zich zo langzamerhand zorgen te maken. Ze hadden niets meer van de burgemeester gehoord en ook de telefoon werd niet opgenomen. Niet alleen de vaste telefoon in het huis van plezier, maar ook de mobiele telefoon van zijn vier medewerkers werd niet beantwoord. Sercio, de baas van het criminele circus liep nerveus te ijsberen onder het toeziend oog van zijn vijf overige bende leden. Deze vormden tevens zijn bemanning die nodig waren om dit grote schip te kunnen varen. Het waren goede zeelui en bovendien zeer loyaal tegenover hun baas. Sercio stopte met ijsberen voor zijn stuurman, keek hem indringend aan en zei, wat zou jij doen in zo'n situatie. De stuurman die zijn rechterhand en tevens zijn beste vriend was en hem al eerder van goede raad had voorzien, streek over zijn perfect geschoren ringbaard wat hij altijd deed als hij ergens over nadacht zei langzaam…. Tja, ik denk dat wij ons eerst maar eens op de hoogte moeten stellen wat er precies aan de hand is voor we overhaaste beslissingen nemen. Paniek is nooit een goede raadgever geweest, dus ik stel voor dat we naar het rendez-vous huis vliegen en ons daar ter plekke op de hoogte stellen wat er loos is. Sercio die in tegenstelling tot zijn stuurman altijd gladgeschoren en een glimmende kale kop had, dacht even na over dat antwoord en schudde toen zijn hoofd. Nee ik geloof niet dat dat zo slim is zei hij, stel je voor dat ze de zaak daar opgerold hebben en met een welkomst comité op ons staan te wachten. Ik ben het wel met je eens dat we poolshoogte moeten gaan nemen, maar dat moet zo onopvallend mogelijk gebeuren, zodat ze dit jacht niet in verband brengen met die zaak. Hij keek naar de machinist, een kortbenig mannetje met een montuurloos brilletje op zijn neus en bereid om voor hem door het vuur te gaan.

Boris zei hij, jij gaat de wal op, neem een taxi naar een verhuurbedrijf, huur een auto en ga daarmee onopvallend poolshoogte nemen, neem je telefoon mee houd ons op de hoogte. Boris knikte en was blij dat hij zich nuttig kon maken. Sercio gaf hem wat geld mee en weg was hij. Wij blijven hier rustig op zijn verslag wachten sprak hij wat nooit langer dan een uurtje kan duren, maar maken intussen wel het schip klaar om uit te varen, zodat wanneer het nodig blijkt we gelijk weg kunnen..

De mannen gingen uit elkaar zodat ieder zijn werk kon doen, alleen de machinist zou pas bij terugkomst zijn voorbereidingen kunnen treffen. Maar Sercio zou beslist niet vóór donker uitvaren, dat zou zo onopvallend mogelijk moeten gebeuren had hij al voor zichzelf besloten. Hij had er overigens geen goed gevoel over en zou blij zijn als Boris met wat informatie zou terug komen. Als het op de wal goed fout zat, moest hij inderdaad maken dat hij weg kwam, want het zou dan nog maar een kwestie van tijd zijn dat er gepraat zou worden en ze hem zouden verraden. Voor hem was het dus zaak om op tijd weg te wezen. Buiten de territoriale wateren zouden ze hem niet zo makkelijk kunnen pakken, zo was hij wel meer de dans ontsprongen. Daarom was zijn boot heel belangrijk, deze was niet alleen het hoofdkwartier voor zijn illegale praktijken, maar ook zijn hele hebben en houden was hier aan boord. Hij had er wel eens over gedacht dat dit inderdaad zijn zwakke schakel was, maar had er nooit afscheid van kunnen nemen en tot nog toe was alles altijd goed afgelopen. Als het voor hem persoonlijk écht fout zou lopen had hij voor zichzelf en zijn vijf naaste medewerkers altijd nog de helikopter, maar dat zou dan wel betekenen dat hij zijn schip moest achterlaten en daar dacht hij maar liever niet over na. Dit alles ging door zijn hoofd toen hij op het achterdek aan zijn lievelingsdrankje zat te lurken.

Boris had zich vanaf de jachthaven met een taxi naar een autoverhuurbedrijfje laten brengen en reed inmiddels in de onopvallende auto die hij had gehuurd naar het rendez-vous huis. Nadat hij was afgeslagen reed hij langzaam, goed om zich heen kijkend in de richting van het huis. Hij naderde op ruime afstand en zag dat er voor het huis enkele politie wagens stonden geparkeerd en even voor de plek waar hij zich bevond zag hij de karkassen van twee volledig uitgebrande wagens die naar de kant waren geschoven. Één ervan herkende hij als een Bentley vanwege zijn grote afmeting. Alles was afgezet met geel/zwart lint en nadat Boris genoeg had gezien, belde hij zijn baas en bracht hem op de hoogte. De opdracht die hij kreeg was, meteen om te keren en zo snel mogelijk terug aan boord te komen en de motoren gelijk klaar maken voor vertrek.

Inmiddels onder water

David en Dale waren zover met hun voorbereidingen dat ze het water in konden. Barry had aan de steigerkant de ketting geruisloos in het water laten zakken. David en Dale hadden enkele harpsluitingen aan hun riem vast gemaakt en tevens wat extra lood om gehangen om over de bodem naar de boot te kunnen lopen. De zwemvliezen hadden ze bij zich gebonden, die zouden ze bij de boot pas gaan gebruiken als ze de ketting omhoog moesten brengen om deze om de schroefas te winden.
Ze waren al een keer beneden geweest en hadden ontdekt dat wanneer ze onder de drijvende steiger zouden blijven de luchtbellen van bovenaf niet te zien waren.
Vanaf het zwemplateau lieten ze zich geluidloos over boord zakken. De instructies waren goed doorgesproken en iedereen wist precies wat hun te doen stond als er gevaar dreigde.
Barry bleef op het achterschip op de uitkijk staan terwijl John met een hengeltje op het zwemplateau zat, zodat als het nodig was hij gelijk onder de steiger naar de duikers kon zwemmen zonder gezien te worden.
Hij was een goede zwemmer en kon zelfs een tiental meters moeiteloos onder water zwemmen. De dames wachtten met gemengde gevoelens op het achterdek op de dingen die zouden komen. Daisy was niet bang dat haar zoon iets zou overkomen, ze wist dat hij goed voor zichzelf kon zorgen maar het geheel vond ze niet leuk, er kon altijd wat gebeuren met de mannen onder water. Ze zou blij zijn als alles achter de rug was en dat zelfde gold voor Ellen, maar er zat voor hun beiden nu even niets anders op dan af te wachten.

Onder water waren de mannen druk in de weer om de lange ketting beetje bij beetje in de richting van het voorschip van de Papillon te slepen. Dat ging niet in één keer, maar na een tiental minuten lag het grootste gedeelte van de ketting onder de boeg van het schip waarin zich zoals verwacht inderdaad een boegschroef bevond in de kleine tunnel die dwars door de boeg heen liep.
Er werd stevig doorgewerkt en nadat ze de zwemvliezen hadden aangetrokken en enkele loden gewichten hadden afgedaan zwommen ze naar boven met een stevig nylon lijn, duwde deze door het traliewerk van de tunnel naar de andere kant en daar werd de lijn weer mee naar de bodem genomen om aan het eind van de ijzeren ketting vast te maken. De twee mannen koppelden zichzelf vast aan de grote paal waar de drijvende steiger langs gleed bij eb en vloed en trokken de ketting meter voor meter omhoog door de tunnel, daarna trokken ze de ketting weer helemaal naar beneden wat ongeveer vijf meter was. De lijn werd daarna nog een keer door de tunnel gehaald en zo werkten ze door, totdat de ketting met een harpsluiting werd vastgemaakt aan zijn eigen schakels. Het lange gedeelte wat nog op de bodem lag werd een paar keer om de zware paal geslagen en ook met een harpsluiting vast gemaakt. Het was een degelijk stuk werk en voor het jacht onmogelijk om nog weg te komen.

De mannen gaven elkaar een teken en maakten aanstalten om weer terug te gaan, toen ze ineens een lawaai hoorden boven hun hoofd. Ze keken elkaar verschrikt aan en begrepen dat er een motor werd gestart, maar het geluid was niet zo zwaar dat het de hoofdmotor kon zijn. Ze schatten dat dit schip over minstens twee keer duizend PK zou beschikken en wat ze hoorden was waarschijnlijk een hulp motor voor stroom of iets dergelijks. Ze zwommen terug wat ook tijd werd want de luchtflessen begonnen tamelijk leeg te raken, later zouden ze de loden gewichten wel ophalen. John die ze aan hoorde komen riep naar boven…..daar komen ze aan. Barry knikte en de beide dames die naar achter liepen zagen de mannen het zwemplateau opklimmen. Toen ze daarop zaten werd de duikers uitrusting afgegespt en John die alles aanpakte zorgde er zoals afgesproken voor dat alles gelijk werd afgevoerd. Ze wilden niet opvallen en het risico lopen dat een nieuwsgierige voorbijganger vragen zou stellen.
Er was in de tijd dat de mannen onder water waren een kort benige onbekende man langs gelopen, verder was het stil geweest vertelde Barry. Waar de man vandaan kwam was hem niet duidelijk, maar Barry had dat niet zo gevaarlijk gevonden om daar de actie onder water voor af te breken. David en Dale die het met hem eens waren, waren meer dan tevreden dat het hun gelukt was de boot onder water vast te ketenen.

Zo en nu lust ik wel een lekker potje bier zei David, wat jij Dale. Ja antwoordde Dale, tenslotte is het mijn vrije dag nietwaar. Ze lieten zich in hun zwembroek op de bank zakken en keken de dames uitnodigend aan. Deze verdwenen in de kajuit en kwamen even later terug met een dienblad met daarop voor iedereen een drankje. Voor de mannen hadden ze flesjes bier en een mooie pul. Schenk zelf maar in zei Daisy, want daar ben ik niet zo goed in.
Ze plaatste het blad met de drankjes op tafel en zei met een wat droevige stem, ik zal blij zijn als dit allemaal achter de rug is want dan kunnen we pas echt genieten van deze luxe, waar de anderen het uiteraard roerend mee eens waren.
David vermeldde ten overvloede nog eens dat hij tot volgende week Zondag vrij had en dat het inderdaad wel fijn zou zijn wanneer hij die zorgeloos kon doorbrengen op deze prachtige boot samen met twee mooie vrouwen. Nu we het er toch over hebben zei Dale, ik zou mijn vrouwtje ook wel zo'n weekje willen aanbieden als dit achter de rug is, ze vraagt mij namelijk elke dag wanneer ze eens mee mag naar dit jacht, ze begint zowaar een beetje jaloers te worden.
Ze is van harte welkom zei Barry, laten we afspreken wanneer alles achter de rug is, we met z'n allen inclusief jouw vrouwtje de rest van de week hier aan boord door brengen.
Wanneer we dat willen. zouden we zelfs een stukje kunnen gaan varen want ik heb begrepen dat David daar de nodige papieren voor heeft, dus dat zou helemaal te gek zijn. David knikte bevestigend en iedereen leek te genieten bij dat vooruitzicht.

Op het politiebureau

Op het politiebureau in Portsmouth was het een drukte van belang. Na het ontmaskeren van de organisatie en na het bekend worden van de corrupte ambtenaren leek het er op, of iemand tegen een termieten heuvel had aan geschopt. Iedereen liep en schreeuwde door elkaar heen. Er waren inmiddels diverse instanties gemobiliseerd en ieder onderdeel schreeuwde om het hardst wat er moest gebeuren en wie, waar verantwoordelijk voor was. Pieter Sullivan, de adjudant van bureau Portsmouth centrum ging op een stoel staan en verzocht om stilte en aandacht, maar dat was vechten tegen de bierkaai. Pieter riep één van de agenten en beval hem zijn dienstwapen af te geven. De man die hem verbaasd aan keek overhandigde zijn wapen. Pieter ontgrendelde deze, keek naar het plafond of er geen lamp hing en bedacht zich toen geen moment en schoot in het plafond. Een oorverdovende knal vulde de ruimte en het was op slag stil. Iedereen keek de man geschrokken aan. Mooi zei Pieter en nu allemaal koppen dicht en luisteren.

Onderwijl hij dat zei schudde hij met zijn hoofd en haalde de handen door zijn haar om de kalkschilfers er uit te halen. Kwaad keek hij de ruimte in en begon met luidde stem, jullie staan hier allemaal te kakelen als een kip zonder kop, intussen dreigt een topcrimineel door onze vingers te glippen. Heeft er één van jullie de moed en de middelen om deze smeerlap tegen te houden, zeg het mij dan nu meteen en vergeet eventjes jullie onderlinge twisten en wie er wát moet doen, maar doe verdomme wat. Jullie staan hier met je autoriteit en je glimmende uniformen als kinderen te kiften. Ik wil nu een goed voorstel horen en als je dat niet hebt, sodemieter dan gelijk mijn bureau uit en verspil niet langer mijn kostbare tijd. Even bleef het stil tot er een man naar voren stapte en het woord richtte tot de adjudant. Op mij kunt u rekenen, ik zorg voor de helikopter met twee boordschutters.
Bovendien kunt u vanuit de helikopter de zaak coördineren. Ik stap nu meteen naar mijn eenheid en wacht daar op uw instructies. Hij wachtte het antwoord van Pieter niet af en beende, iedereen opzij duwend het bureau uit.
De verantwoordelijk man van de kustwacht stapte naar voren en beloofde stand-by te gaan liggen met zijn patrouille boot om een vlucht naar de territoriale wateren te voorkomen. Hij voegde er nog aan toe…. ik enter ze ook zonder bevel tot aanhouding, dat durf ik wel aan met zoveel getuigen op de voorhand. Soms moet men handelen op eigen initiatief, wie mij wil tegen houden moet het nu zeggen dan weten we meteen wie er een schijthuis is. Ooit ben ik bij deze dienst gegaan in de hoop om dergelijke smeerlappen te pakken te nemen en nu laat ik mij zelfs door onze lieve Heer niet meer tegen houden. Hij zei dat op zo'n dreigende toon dat niemand de moed had om hem tegen te spreken. Mooi zei de adjudant en wat gaan wij hier op het land doen, discussiëren of het wel of niet mag, of pakken wij de smeerlap gewoon aan.
Op grond waarvan wilt u die onbekende man aanpakken, we weten niet eens zijn naam of wie en wat hij is zei de officier van justitie . Hoe moeten we dit aanpakken zonder daar later voor de rechter door in moeilijkheden te komen, ik bedoel de man kan zich hele goede advocaten permitteren, laten we daar in godsnaam rekening mee houden anders is straks alles voor niets geweest. Wie heeft er een idee, kom op mensen laat je hersens werken met wat voor smoes kunnen we die boot gaan onderzoeken. Een ambtenaar in burger kleding stapte naar voren en zei tegen de officier, misschien weet ik wel wat. Het is misschien wel wat ver gezocht, maar er is een methode om met enkele politiemannen aan boord te komen en het schip te onderzoeken en dat is toch wat we willen nietwaar, ik bedoel er zullen genoeg wapens aan boord zijn om in beslag te nemen dan kunnen we tevens de eigenaren ervan arresteren. Nou kom op met je idee riep Pieter nieuwsgierig.

Nou zoals ik al zei, het is misschien wel een truttig argument om aan boord te komen, maar het werkt wel.
Nou komt er nog wat van vroeg de officier ongeduldig. De man kuchte verlegen en zei, ik ben verantwoordelijk voor de invoer van dieren uit het buitenland zoals honden, katten, vogels enz. Als ik een vermoeden heb dat er zich aan boord van een buitenlands jacht een hond of kat bevindt die niet is geregistreerd bij binnenkomst, heb ik het recht om het jacht te onderzoeken op aanwezigheid er van.
Ook als we een tip van andere boot eigenaren krijgen moeten wij dat onderzoeken, want rabiës is één van onze grootste vijanden in dit land.
Je kon merken dat de man niet gewend was lange toespraken te houden, want hij had nadat hij was uitgesproken een rode kop van inspanning. Het was even stil en de man begon spijt te krijgen van zijn betoog toen de officier hem goedkeurend aan keek en een compliment maakte voor zijn vindingrijkheid.
Ook om hem heen hoorde de man instemmend gemompel, wat hem er toe bracht een moedige uitlating te doen zo van : “en ik ben bereid dat zelf op mij te nemen”. De man voelde zich voor het eerst in zijn leven gewaardeerd, temeer omdat er in zijn beroep nog nooit wat stoers was gebeurd. Nu eindelijk was hij in staat om te bewijzen dat hij ook tot een helden daad in staat was.
Goed zei Pieter dit is een ijzer sterk plan… compliment, wat is uw naam ?
Barney Brahms meldde de man met trots en ik ben blij dat ik mijn steentje kan bijdragen. Oké Barney zorg daar voor, ik geef je twee agenten mee en volg alles op de voet vanuit de helikopter. Houd mij op de hoogte via de mobilofoon en kies een paar forse agenten uit, die ik bij deze onder jouw bevel plaats.
Hij richtte zich toen tot de commandant van de “M E “ die ook actief was geweest bij het rendez-vous huis. Jou wil ik weer achter de hand hebben met een peloton “M E “ers. Deze hebben zich uitstekend gedragen bij de laatste operatie. Luister goed mensen, de rest wat zich hier nu binnen het bureau bevindt die geen opdracht hebben gekregen, moeten zich verwijderen van deze plek. Ik wil binnen vijf minuten in dit lokaal alleen nog de mensen zien die hier wat te zoeken hebben. Wie iets beters weet moet het nu zeggen en anders maken dat hij weg komt.

De zaal was wonderwel binnen een paar minuten gezuiverd van bijdehante nietsnutten en alleen de werkelijk interessante mensen waren overgebleven. Er werden nog wat afspraken gemaakt en besloten omstreeks 17.00 uur te beginnen met deze actie.
Iedereen die er aan mee deed was zeer gemotiveerd en popelde om aan de slag te gaan.
Pieter belde met de 'Esmeralda”en stelde ze op de hoogte van de plannen. Hijzelf werd op de hoogte gebracht van de ontwikkelingen in de haven en toonde zich zeer tevreden.
Alles was nu klaar voor de laatste en beslissende operatie. De codenaam van de operatie was “Rabies”

13 Juni 2009

Operatie Rabies, jachthaven Portsmouth 17.00 uur.

De ambtenaar die verantwoordelijk was voor de controle op de invoer van dieren en naar de naam Barney luisterde liep geëscorteerd door twee politie agenten over de drijvende steiger richting Papillon. Zijn hart klopte in zijn keel, het was voor het eerst in zijn leven dat hij zich had gemeld voor een gevaarlijke opdracht. Zijn hele leven was hij al opgegaan in de massa en had zich in niets daarvan onderscheiden .
Vandaag echter was hij als door een wonder ineens uit zijn beschermende cocon gekropen en had zich gemeld voor deze riskante missie. Het vreemde was dat hij het altijd al had gehoopt, dat hij zich ooit zou onderscheiden en als een echte held een daad zou verrichten waar zijn omgeving van zou zeggen: “dat had ik nooit achter deze man gezocht”.
En hoewel hij doodsbang was voor wat hem te wachten stond, was hij toch vast besloten deze missie tot een goed einde te brengen. Als er ooit een reden was om een actie te ondernemen tegen criminelen dan was dit er wel één. Het exploiteren van jonge kinderen in de prostitutie was wat hem betreft de smerigste en gemeenste vorm van misdaad. Gesterkt door de twee grote agenten naast zich besloot hij zijn angst te verbergen en zijn vijand met open vizier tegemoet te treden.
Inmiddels waren ze de valreep van de Papillon genaderd en hij zag dat ze door enkele bemanningsleden werden gade geslagen. Boven aan de valreep stond hij stil en zei tegen de drie mensen, ik ben een ambtenaar van het ministerie voor gezondheid en ik vraag permissie om aan boord te komen. Met welke reden wilde je aan boord komen vroeg de stuurman die één van de drie bemanningsleden bleek te zijn.
Wij hebben een klacht ontvangen van één van de jachteigenaren hier in de haven, dat er een hond is gezien bij jullie aan boord en de man is bang voor Rabies.
En omdat jullie boot uit Pannama komt en een hond normaal drie maanden in carantaine moet voordat hij Engeland in mag, komen wij dit even controleren.
Nou dan moet ik je teleurstellen antwoordde de stuurman, we hebben geen hond, geen kat en zelfs geen papegaai, dus je hebt hier niets te zoeken…. weg wezen.
Barry die allerminst onder de indruk was, temeer omdat hij al op een dergelijk antwoord had gerekend zei nu onverstoorbaar: als u inderdaad niets te verbergen heeft, kunt u er ook geen bezwaar tegen hebben dat we dat even gaan controleren. Onderwijl hij dat zei, wenkte hij naar de agenten en zei: “kom op, we gaan de beweringen van deze meneer even controleren. Voor de stuurman wist wat er gebeurde stonden ze alle drie al in het gangboord.
De stuurman die niet zó makkelijk te overtroeven was, stapte hun met grote stappen voorbij om hen vervolgens met opgeheven arm tegen te houden. Barney die in een stadium was beland waar hij zichzelf over verbaasde, reageerde onmiddellijk door die arm opzij te duwen en sprak op zeer autoritaire toon: “als u mij blijft hinderen bij het uitoefenen van mijn plicht, dan verzoek ik u nu officieel mij toe te laten aan boord voor mijn onderzoek, zo niet….. dan kom ik binnen tien minuten terug met een compleet bataljon “M E “ers, aan u om te beslissen wat het wordt…. goedschiks of kwaadschiks.
De stuurman die zich in een hoek gedreven voelde, maar toch niet wilde toegeven antwoordde brutaal; “en ik beveel u mijn schip te verlaten en al haalt u het hele Engelse leger er bij, u komt er bij mij niet in en zeker niet met zo'n rotsmoes, een hond aan boord laat mij niet lachen”. Oké, antwoordde Barney ik heb u gewaarschuwd. Hij keerde om en beval de twee agenten mee te komen. Toen ze de valreep afliepen gaf Barney een teken met zijn hand naar de wal. Er hoefde nu niet meer geheimzinnig te worden gedaan, de hel zou zo losbreken.
Van boven kwam een bus met M E “ers aanrijden waarop de stuurman gelijk reageerde door links en rechts bevelen te geven. Een grote rookpluim kwam uit de schoorsteen van de boot, terwijl de bus beneden in de haven de eerste “M E “ers uitspuwde. De mannen en vrouwen op de “Esmeralda” keken vol spanning wat er ging gebeuren en zaten op de eerste rang. John sprong van opwinding heen en weer over het achterdek, terwijl hij achter het schip de “M E “ers hoorde langs rennen, gewapend met automatische geweren en gemaskerd met bivak mutsen.
De Papillon schakelde de schroeven in en in de buik van het schip brulden de twee enorme motoren. Er ging een rilling door het schip en het achterschip leek zichzelf in te graven in het water. Het schroefwater bulderde omhoog, terwijl het schip ongeveer twee meter van de steiger vastgeketend bleef liggen. De steiger werd gigantisch heen en weer geschud en vanaf de stuurhut van het schip werd nu het vuur geopend op de “M E ërs die onmiddellijk dekking zochten, maar ook zelf het vuur openden.
Het leek wel of de oorlog was uitgebroken, overal vlogen er kogels in het rond. Ook op de Esmeralda moesten ze bukken om niet door rondvliegende kogels geraakt te worden. Intussen bleef de Papillon met volle kracht trekken aan de ketting onder water.
Door het enorme schroefwater raakten er wat plezierboten los. De tweeduizend paarden krachten gingen zo te keer dat de paal van de steiger hoe langer hoe meer los begon te raken. Het zou dan ook niet lang meer duren of hij zou bezwijken onder het enorme geweld. De bemanning van de Papillon zat goed verscholen en sprong af en toe te voorschijn om een salvo uit hun mitrailleur te lossen. Opeens schoot de Papillon naar voren en trok de steigerpaal helemaal uit de bodem. Daar werd gelijk op gereageerd door de boot naar de haven uitgang te varen, maar daar kwam ineens de kustwacht te voorschijn. Voorop stond een zwaar geschut die een projectiel uitspuwde wat voor de boeg van de Papillon een waterfontein veroorzaakte. De Papillon minderde onmiddellijk vaart en kon eigenlijk niet verder, zonder tegen de kustwacht aan te varen. Ze kwam praktisch stil te liggen en op het achterdek kwam een helikopter met de lift omhoog. Mannen met tassen stonden te wachten tot hij boven was. De rotor werd al uitgevouwen toen de mannen geschrokken omhoog keken. Een grote helikopter kwam aanvliegen en deze bleef vlak boven het liftdek hangen waardoor de helikopter van de Papillon onmogelijk kon opstijgen. Zijn weg naar omhoog was afgegrendeld. Uit de grote deuren van de politiehelikopter staken vier geweren naar buiten, allen gericht op de mannen die zich op het liftdek bevonden. Deze staken hun handen omhoog en begrepen dat hun spel was afgelopen. Ook de man in de stuurhut werd onder schot gehouden en hem werd bevolen terug te varen naar de kapotte steiger waar de “M E “ers hun stonden op te wachten.
David die alles met de verrekijker volgde zag iemand over boord springen met in zijn hand een attaché koffer. De man zwom naar de kant en David die niet zeker wist of dit door de anderen gezien werd sprong van boord op de steiger en liep terug naar de haven. Daar stelde hij zich verdekt op achter een paar boten die op de wal stonden. Zoals verwacht zag hij de man voorzichtig uit het water kruipen. Hij had een kale kop en David voelde gewoon dat dit de grote baas moest zijn die er tussenuit wilde knijpen. Als de man weg wilde, zou hij eerst langs hem moeten. Hij hield zich schuil en wachtte af. Toen dat ook gebeurde tikte hij de nietsvermoedende man op de schouder die zich geschrokken omdraaide en onmiddellijk een rechtse directe van David incasseerde. Deze is voor de schade aan mijn truck schreeuwde David triomfantelijk en wachtte toen rustig af tot de man overeind wilde komen, en gaf hem toen een uppercut die de kale man zowat in een salto achter over deed vliegen.
David die over hem heen gebogen stond zag dat de man half bewusteloos was. Hij tilde hem omhoog en draaide zijn arm op de rug. Eén verkeerde beweging en ik breek hem siste hij de man toe, maar deze wist van geen ophouden en probeerde met zijn andere hand zijn mes te pakken welke in zijn riem stak. David die het op tijd zag draaide de arm van de man door waarop deze zich liet vallen om zijn arm niet te laten breken maar David draaide verder totdat hij iets hoorde kraken. De man die op de grond viel raakte bewusteloos. Ik heb je gewaarschuwd vriend riep hij kwaad, wie niet horen wil…… Hij liet de man los en zag Barry aan komen lopen met een paar handboeien. Hij duwde de handen van de man zonder pardon op zijn rug en maakte hem met de andere handboeien vast aan een stalen boot cradle. Laat dié maar even liggen, cadeautje voor de officier van justitie lachte Barry.

Wanneer ze even later bij het havenkantoor aan kwamen zagen ze dat de M E bezig was de rest van de bemanningsleden in een arrestanten bus te duwen. De officier van justitie kwam met een bezorgd gezicht op David en Barry toe lopen en David die hem opgewekt tegemoet liep vroeg: “bent u tevreden' ? De officier keek David ernstig aan en antwoordde: ik ben bang dat de grootste vis er vandoor is, verdomme nog aan toe wat is dat jammer.
Ik snap niet hoe hij dat heeft geflikt, het hele schip hebben we doorzocht maar hij is compleet opgelost. Loop maar even mee vriend zei David joviaal, we hebben een leuk cadeautje voor je.

Het is toch niet waar hè, stotterde de officier gespannen. Ja hoor we hebben je vogeltje gevangen. Ze liepen naar de boot cradle en daar zat de man die inmiddels was bijgekomen, hartgrondig te vloeken in een vreemde taal. De officier keek of hij de honderdduizend had gewonnen, pakte zijn portofoon en liet apart voor deze man een arrestanten wagen komen. Hij keek David aan en zei, ik zie dat je hem voor zijn zonden hebt laten boeten. Nou antwoordde David, hij is mij ook nog een vergoeding schuldig voor mijn truck en nog wat andere schade die ik door hem heb geleden, maar ik ben er van overtuigd dat jij er voor gaat zorgen dat ik die vergoeding ook inderdaad zal krijgen! De officier knikte en antwoordde uit de grond van zijn hart, daar kun je op rekenen David.

Ze liepen naar de Esmeralda en klommen aan boord. De mensen op de wal hadden de officier niet meer nodig. Laten we een borrel drinken op de goede afloop zei David waarop Barry direct naar de kajuit ging om het één en ander aan drinken te halen. De officier die naar beneden keek zag daar de grijze muis Barney staan en riep hem bij zijn naam om hem uit te nodigen ook aan boord te komen wat hij maar al te graag deed. Trots keek hij even later vanaf het achterdek naar alle beroering op de wal. Hij kreeg een soort van voldaan gevoel en dacht, vanaf vandaag ga ik een compleet nieuw leven beginnen, toen hij proostte op de goede afloop zei hij bij zichzelf :en op een nieuw begin.
Toen de officier en Barney later weg waren en de vaste ploeg aan boord achter was gebleven, was het nog geen 20.00 uur. Ze zaten met z'n allen op het achterdek en proostten nog eens met z'n zessen op de goede afloop.

Ik heb de school gebeld en ik mag deze week nog weg blijven en dat zelfde geldt voor John meldde Daisy. En dat geldt ook voor mij meldde Ellen. Barry en Dale moesten nog wel het één en ander op papier zetten en verklaren, maar waren vanaf de volgende avond ook vrij.
Dan varen we morgenavond uit naar een romantisch klein havenplaatsje en gaan de rest van de week lekker vakantie vieren stelde David voor.
Iedereen stemde er mee in en Dale verheugde zich om het zijn vrouw te vertellen.
Hij nam afscheid en David mompelde in zichzelf, wat één foto al niet teweeg kan brengen.
Volgende keer ga ik eerst maar even vragen of ze willen lachen voor ik een foto neem.

EINDE