Vrienden voor het leven
Kerstverhaal 06 Dec. 2010
Waar er in onze omgeving door collega-chauffeurs nog wel eens wordt doorgereden, is dat heel wat anders dan wanneer je wat verder van huis je werk moet doen. Ik heb er wel begrip voor wanneer je rondjes om de kerk rijdt, dat men zich dan aan een strak schema moet houden. Je hebt bv. wanneer je de supermarkten moet bevoorraden geen extra tijd om ook nog een collega die met een lekke band staat te helpen.
Tegenwoordig wordt er meestal een bedrijf gebeld die de klapband voor jou wisselt en ook de hulpdiensten van de grote Truckmerken hebben tegenwoordig hulp lijnen die je uit de brand kunnen helpen, maar dat is niet altijd zo geweest. En er zijn gevallen te bedenken waar al die hulp gewoon niet ingeroepen kan worden en dan sta je er alleen voor. In zo'n geval ben je op je eigen fantasie aangewezen en moet je jezelf maar zien te redden. Daarom is het maar te hopen dat je vlak voor de kerstdagen geen pech krijgt, want elk jaar opnieuw is het voor de feestdagen een probleem om op tijd thuis te komen. Niet alleen voor de chauffeur maar ook voor de planner is dat een probleem, temeer omdat je omstreeks die tijd van het jaar vaak last had van het winterweer. Daarom kan je het de planner niet altijd aanrekenen wanneer het door het winterweer wel eens mis loopt, met als gevolg dat jij in je uppie de kerstdagen ergens in Verweggistan staat door te brengen.
Kortom het komt een chauffeur vooral omstreeks die tijd van het jaar goed van pas wanneer hij zichzelf goed kan redden, maar ook wanneer hij daarbij een beetje hulp kan verwachten van een collega wat net dat beetje verschil kan uitmaken tussen thuis komen of nét niet. Dat dit inderdaad ook zo is hoorde ik het afgelopen weekeinde van een bevriende collega 'Jelmer Bierens', die mij het volgende spannende verhaal vertelde.
Ravenna Italie
De haven van Ravenna in Noord Italië is nou niet direct een plaats die je zou uit zoeken om je vakantie door te brengen in de Zomer en nog minder om daar vlak voor de Kerstdagen te staan wachten, tot je lading ongepelde pinda's eindelijk gelost zou worden. Die vracht pinda's had ik twee dagen daarvoor in Rotterdam geladen. Het was een zogenaamde ”deellading” wat wil zeggen dat er nog drie wagens onderweg waren met die zelfde partij pinda's en dat ze mij pas konden vrij maken en lossen wanneer ook deze wagens hier in Ravenna waren gearriveerd. Dat betekende dus niets meer of minder dan dat ik gewoon moest wachten en hopen dat die collega's niet te lang weg zouden blijven want de Kersdagen kropen geruisloos maar onvermijdelijk dichterbij. Je zou kunnen zeggen…. nou, nou zeg, is dat niet een beetje zinloos gestress, je hebt nog ruim anderhalve week om thuis te komen en zo ver is Ravenna nou ook weer niet van je thuisland verwijderd…toch?.
Dan zal ik jullie wijsneuzen gelijk even uit de droom helpen, wanneer ik hier had gelost stond er in Vicenza een lading leren bankstellen plus een partij Kerstpakketten op me te wachten met de bestemming Stavanger in Noorwegen en daarna moest ik nog even een bootje laden in Arendal. In overweging genomen welke tijd van het jaar het was en dat ik dus na het lossen hier in Italië ook nog verder moest naar het barre Noorden, rechtvaardigde mijn vrees dat het wel eens krap kon worden om nog voor de Kerstdagen thuis te zijn. Dus dit even ter verduidelijking. Het zou voor mij wel zo prettig zijn wanneer ik die ongepelde apennootjes zo snel mogelijk kwijt zou raken. Ik stond zoals vermeld in de haven van Ravena en niet ver daarvandaan lag een Hollands schip van de maatschappij 'Spliethof' voor de wal en zij waren zo gastvrij mij als een verloren zoon op te nemen. Ik werd daar aan boord verwend met eten, drinken en gezelligheid, dus eigenlijk bevond ik mij in een soort van spagaat. Aan de ene kant beviel het me prima aan boord van mijn gastvrije landgenoten en de andere kant wilde ik daar zo snel mogelijk weer vandaan. Toen de eerste wagen met de deellading arriveerde, begonnen ze gelukkig meteen met lossen. Dat was inmiddels in de middag van mijn derde dag. Eenmaal gelost kon ik gelijk weg en gelukkig zelfs nog laden op het adres van de bankstellen en Kerstpakketten. Daarna gelijk door naar de Douane, waar ik ter ere van de aankomende Kerstdagen een enorme mandfles met 5 liter Chianti wijn cadeau kreeg van de Declarant. Was dat een voorteken van geluk, Ik moest het maar afwachten maar toch……..
Die zelfde avond kon ik daar nog vertrekken, Maar eenmaal beneden bij de Brenner aangekomen zag ik dat de Italiaanse politie weer eens bezig was ons truckers een poot dwars te zetten met een treiter controle, of je je sneeuwkettingen wel om had, er lag daar op dat moment notabene nog geen vlokje sneeuw! Ik nam in een split seconde een besluit en bleef gewoon op de linker inhaalbaan rijden en opstandig dacht ik….. vol gas er langs rijden en gewoon de andere kant uitkijken en dan maar zien wat er gebeurd. De agenten hadden daar niet op gerekend en met verbazing keken ze mij na. In één keer kon ik mijn wagen doortrekken tot op de Brenner en dan zo doorrijden naar de Oostenrijkse kant. Poeh, poeh daar was ik goed van afgekomen. Ik haalde diep adem en hoopte dat de rest van de reis ook zo voorspoedig zou verlopen, dan was er nog hoop voor mij om vóór de feestdagen thuis te komen. Ik ben die avond nog een mooi tijdje door gereden tot ik zelfs München voorbij was en vervolgens met een prettig gevoel over de afgelopen 24 uur in mijn mandje gekropen.
Oké nog vier dagen te gaan was het eerste waar ik aan dacht toen ik 's morgens om een uur of 8 weer naast de wagen mijn tanden stond te poetsen. Even bij de Rast-statte naar binnen voor een ontbijt en een grote mok koffie.. Kwart voor negen startte ik de motor van mijn zware Daf en deze zou blijven lopen tot ik honger kreeg. Ik had besloten mij niets meer van de rijtijdenwet aan te trekken, want wanneer ik dit wel zou doen dan zou ik nog niet eens op de helft van mijn trip kunnen eindigen Nu even niet, nu ga ik een keertje voor mezelf, die gok is het waard, genomen te worden. De ergste drukte was zo'n beetje voorbij en ik kon goed doorrijden op de ring. Ik had al gemerkt dat er weinig gewicht in mijn wagen zat wat er voor zorgde dat ik bijna overal net zo hard naar boven als naar beneden ging en dat schoot lekker op. Ik reed richting Nürnberg, Würzburg, Kassel, Hannover, Hamburg en van Hamburg naar Flensburg, Dat was het Duitse rijtje plaatsen en in Denemarken zou ik bij Padborg de grens overgaan om daar vandaan recht omhoog verticaal door Jutland naar het plaatsje Hirtshals te gaan. Daar zou ik dan de Ferry van 'Fred Olson' oprijden die me naar het Noorse plaatsje Kristiansand zou varen. Vandaar nog een stukje langs de Zuid-Oost kust naar Stavanger. Maar zo ver was het nog lang niet. De reis door Duitsland ging aanvankelijk van een lije dakje temeer omdat ik zoals reeds verteld een zgn. race vrachtje had. Alleen ging het bijna mis in de buurt van Kassel. Daar ligt zoals wij dat noemen een nogal lange klim waar de vrachtwagens net zo snel zijn als de voorste die het langzaamste is omdat je deze niet mag in halen. Ik kwam daar met een snelheid van 95 km aan zetten en zag een ellen lange file vrachtwagens stroperig de berg op sukkelen. Ik keek in mijn linkerbuitenspiegel en besloot het er op te wagen. En met diezelfde 95 km ging ik de trage slang op de baan ernaast voorbij, onderwijl angstvallig mijn linkerbuitenspiegel in de gaten houdend. Het overige verkeer had er geen last van want het zijn daar drie banen plus een kruipspoor vandaar, maar… toch verboden in te halen. Toen ik met een toch wat té snel kloppend hart naar boven reed, keek ik opnieuw in mijn buitenspiegel en zag ik hem achter mijn trailer vandaan schieten en zijn zwaailicht waarschuwde mij, althans hij kwam naast mij rijden en keek omhoog recht in mijn gezicht. De man lachte me toe en maakte een gebaar dat ik het wat rustiger aan moest doen, deed toen zijn zwaailicht weer uit en spoot weer weg. Er viel een steen van mijn hart poeh, poeh was dat even schrikken. Ik deed mijn knipperlicht naar rechts en voegde me braaf tussen de voort kruipende slang, opgelucht dat het met een sisser was afgelopen. In Frankrijk zou zoiets heel anders afgelopen zijn, daar had ik me scheel moeten betalen niet alleen voor dat inhalen maar ook voor allerlei andere zaken die ze ongetwijfeld zouden hebben gevonden. Ik heb wel eens chauffeurs horen zeggen ik rijd liever achteruit naar Frankrijk dan vooruit naar Duitsland, ik vind dat ze dat vooral moeten blijven doen maar voor mij geldt het tegenovergestelde. Die avond kwam ik tot even voorbij Hamburg waar ik het spul dampend tot staan bracht. Ik had het laatste stuk naar Hamburg flinke sneeuwbuien gehad en toen ik uitstapte en mijn rug eindelijk kon strekken zag ik dat mijn truck als een grote stoomlocomotief stond na te stomen van zijn turbulente trip. Het stoom van het smeltende sneeuw omgaf de cabine in het gele avondlicht zodat het me aan een scene uit de beroemde film de Oriënt express deed denken.
Even rond het spul gelopen en wat tegen de banden geschopt, een onbedwingbare gewoonte van alle zichzelf respecterende chauffeur. Daarna toch maar weer terug in mijn cabine geklommen en mijzelf uitgekleed om daarna lekker in mijn slaapzak in slaap te vallen.
Toen ik de volgende morgen wakker werd was de wereld veranderd in een winterwonderland. Gelukkig werd er volop gestrooid op de Autobahn, maar op de parkeerplaats waar ik stond was het mooi wit. Ik pakte mijn toilettas en slofte door de sneeuw naar het restaurant. Eerst even gewassen, tanden gepoetst toen gegeten, Leberkäse mit ei. Meestal is dat meer dan voldoende voor een hele dag. Vanavond zou ik lekker op de Ferryboot eten, dus even een bodempje aanleggen dacht ik tevreden. De reis ging tot nog toe goed, dus geen reden om me ergens ongerust over te maken. Negen uur precies was het spul weer op volle snelheid. Op de rechterbaan was gestrooid en geschoven dus het gas kon er vol óp. De autobaan vanaf Hamburg naar Padborg (Deense grens) is niet één van de drukste, dus ik kon lekker doorrijden. Wel een vervelend stuk wat ik voor mijn gevoel altijd in tweeën deel omdat er ongeveer halverwege een brug ligt, over het Kielerkanaal. Deze herken je aan een flauwe stijging in de weg en een zelfde flauwe daling. Deze is echter van het kanaal af gerekend wel zó hoog dat de zeeschepen er vrij onderdoor kunnen varen wat je, wanneer je geluk had ook kon zien wanneer je je boven op de brug bevond.
Soms ben je echter zo monotoon op dat stuk autobaan aan het rijden, dat je niet weet of je nou wel of niet die brug gepasseerd bent. Ik had gelukkig een goede nachtrust achter de rug en beleefde elke minuut zeer bewust. Bovendien werd ik af en toe ingehaald door grote Noorse en Deense combinaties die met die escapades mijn zicht voor een aantal seconden tot nul reduceerden door de sneeuw die ze deden opwaaien. Deze mannen roken hun kerstbrood al en moesten mij soms zeker met 110 KM voorbij zijn gekacheld. Maar laat ik mijn commentaar maar voor me houden greinsde Jelmer want ik ben zelf ook geen lieverdje. Wanneer mijn Daf die snelheid ook zou kunnen halen zou ik nu zitten liegen wanneer ik zou beweren dat ik dat niet zou doen. Toen ik de Deense grens Padborg eenmaal voorbij was en ging rekenen hoe veel tijd ik nog nodig had om bij de ferry te komen en besloot dientengevolge maar snel een broodje te kopen bij het tankstation om daarna gelijk weer door te rijden. Je wist het maar nooit de lucht was donkergrijs en het zou me niets verbazen wanneer er een fikse sneeuwbui aan zat te komen. De Autobaan liep in Denemarken toen niet verder dan Vejle en vanaf daar ging het verder over een tweebaansweg via Aalborg naar Hirtshals. Die weg ging soms door kleine plaatsjes en daar moest je vanzelfsprekend rustig doorheen rijden. Toen ik weg reed van het DKV tankstation in Padborg begon het al zachtjes te sneeuwen. Het was van die ragfijne sneeuw die alle kanten op waait in de wind. Oké dacht ik nog even de tanden op elkaar en gaan!
Die laatste drie uurtjes naar de veerboot werden afgewisseld door slecht tot zeer slecht te berijden wegen. Ik moest vaak noodgedwongen langzaam rijden en af en toe zelfs bijna stoppen, vooral op die plaatsen waar het tegemoet komend vrachtverkeer met ware doodsverachting je op een centimeter na nog net kon ontwijken! Die trucks waren er ook verantwoordelijk voor dat je seconden lang niets meer kon zien door de opgezweepte sneeuw tornado's die ze veroorzaakten. Deze trucks kwamen van de Ferry af en reden vaak veel te dicht achter elkaar en deden in niets voor elkaar onder wat betreft het nemen van risico's. Ze kwamen als een witte tornado over de smalle tweebaansweg aandenderen daar boven in Jutland. Wanneer je die Noormannen in de verte zag aan komen, kon je maar het beste even rustig rechts gaan rijden en het geweld over je heen laten komen en maar hopen dat je al dat geweld zonder kleerscheuren zou overleven, hopend dat het je vervolgens gegund werd om nog even te mogen vertoeven in dit aardse tranendal. Hoe dan ook ik geraakte ondanks deze horror route toch op tijd op de Ferry en keek mezelf breed grijnzend aan in de spiegel van de douchecabine en zei; so far so good!

Op de Ferry.
Die Scandinavische veerboten staan bekend als de beste ter wereld en dat zijn ze ook, geloof me ik heb in de loop der jaren zowat alle Ferry's in Europa onveilig gemaakt en acht mezelf daarom in staat om er een eerlijk oordeel over te vellen, laat dit gezegd zijn tegen alle twijfelaars en betweters onder u!
Buiten het feit dat het de meest veilige veerboten zijn kan je er ook uitstekend terecht voor een heerlijke maaltijd. Er wordt op die Scandinavische Ferry's bovendien goed voor de chauffeurs gezorgd. Ben je in de rest van Europa een noodzakelijk kwaad, hier ben je een gewaardeerd lid van de samenleving, wat geen wonder is wanneer je bedenkt welke afstanden er in die landen moet worden overbrugd met die grote trucks. Niet zelden hangen er levens vanaf wanneer de spullen niet tijdig door die lange afstandtruckers worden afgeleverd. Kom daar bijvoorbeeld in Nederland maar eens om, wanneer daar de spruitjes op zijn in het schap van de supermarkt, beginnen de verwende consumenten al te janken en moet de chauffeur het ontgelden maar dit zal wel nooit veranderen. Waar was ik ook weer …. Oh ja op die Ferry van Fred Olsen hebben de chauffeurs een eigen afdeling waar ze worden bediend en heerlijk kunnen eten en wat ook heel belangrijk is, waar ze gezamenlijk om de grote ronde tafel kunnen zitten om onder het genot van een drankje hun ervaringen uit te wisselen, want laten we eerlijk wezen deze jongens zijn een soort moderne Cowboys die vanuit Scandinavië over heel Europa uit zwerven wat wel even iets anders is dan een partijtje rolcontainers naar een distributie centrum rijden waar overigens niets mis mee is hoor. Maar het blijft een feit dat aan die ronde tafel menig verhaal is rond gegaan en vriendschappen voor het leven zijn gesloten. Het was dit keer ook niet anders en daar vertelde ik aangemoedigd door de tijd van het jaar het verhaal van die Hollandse trucker die een onwaarschijnlijk avontuur had beleefd in Rusland
Het Russische bruidje

Die gozer reed al een tijdje op Moskou met een dieplader.
Hij vervoerde machines voor een nieuwe fabriek die ze daar ergens achter Moskou aan het bouwen waren. Hij raakte in die buurt aardig bekend en had er zelfs een vriendin.
Ja ja vielen verschillend chauffeurs hem in de reden, dat is daar niet zo moeilijk, je hoeft maar met je ogen te knipperen en ze hangen al om je nek, vertel óns wat.
Ja inderdaad ging ik onverstoord verder, kortom hij scharrelde daar dus met een mooie Russin met alles er op en er aan. Hij had mij eens een fotootje laten zien. Ik kwam hem toentertijd geregeld tegen in Polen waar ik toen zelf veel naar toe reed, of ik zag hem in Swiecko dat ligt op de grens van het voormalige Oost Duitsland en Polen,. je weet wel net over de brug bij Frankfurt /Oder en ook sprak ik hem wel eens in het “Intermotel” vlak voor Poznan waar we altijd zwart wisselden, maar goed…. ik dwaal af.

Het was in ieder geval een bloed mooi wijf dat kan ik je verzekeren. Nu gebeurde het omstreeks de kerstdagen dat hij vast kwam te staan op zijn losplaats. Het had die nacht waanzinnig hard gesneeuwd, dat kan je daar zo maar overkomen, de ene dag niets en de andere dag kun je bij wijze van spreken niet meer over de sneeuw heen kijken.
Ik keek de kring rond en ondervond daarbij duidelijke instemming. Ik vervolgde mijn verhaal…die gozer keek dus 's morgens vroeg tegen een spier witte wereld aan en was daar uiteraard helemaal niet blij mee.
Zoals gezegd liep het tegen de kerst en áls er al sneeuwruimers waren geweest dan waren deze druk doende de doorgaande wegen vrij te maken, maar hij stond even buiten het gehucht op een industrieterrein wat nog in aanbouw was, dus hij had voorlopig geen schijn van kans op redding.

Goede raad was duur, wachten tot er eindelijk hulp zou komen zou er hoogst waarschijnlijk toe leiden dat hij uiteindelijk na de winter als een sneeuwpop zou worden terug gevonden.
De mooie Russin zag het echter wel zitten dat hij daar zo ingesneeuwd stond en bood hem aan tijdelijk bij haar en haar familie in te trekken wat hij dan ook graag deed. Zodoende kon het gebeuren dat hij gedurende de kerstdagen opgenomen was door de familie van het meisje.
Enfin voor ik verder ga moet ik eerst even wat drinken, want ik krijg een droge strot van dat geklets.
Meteen stonden er twee Noren op die even later met een groot plateau met voldoende bier aankwamen, genoeg om een kleuterklas een week dronken te voeren. Ik zag dit met plezier aan en besloot om voordat ik verder ging met het verhaal me eerst voor te stellen. ik pakte een glas bier van het plateau en proostte met de overige mannen. Proost mannen, mijn naam is Jelmer en hoe mag ik jullie noemen?
Er werd geproost en iedereen stelde zich voor. Eigenlijk was ik de namen bijna meteen weer vergeten maar daar gaat het niet om, ook een chauffeur heeft goede manieren niet waar!
Maar waar was ik gebleven? Hij moest noodgedwongen de kerstdagen door brengen bij dat meisje hielp een Noorse collega hem herinneren, die toch wel benieuwd was hoe dat avontuur zou aflopen.
Oh ja hij zou dus de kerstdagen bij haar familie doorbrengen. Nu moet ik je even vertellen, familie in dat soort landen is heel belangrijk vooral met die feestdagen, dan worden er allerlei rituelen gevolgd waar onze vriend natuurlijk absoluut geen verstand van had. Bovendien sprak alleen zijn meisje een beetje gebrekkig Engels en met de rest van de familie moest hij met handen en voeten communiceren.
De man besloot dan ook om vooral vriendelijk te lachen en vooral niet te vergeten flink door te drinken en dan bedoel ik geen limonade maar onder andere zelf gestookte en onverdunde alcohol en als ik je zeg dat ik hier praat over tenminste 90% alcohol lieg ik er geen druppel aan.
Of het werd één keer versneden met water en op smaak gebracht door wat suiker op een snee bruin brood te strooien, dat werd dan in brand gestoken om de druppels van de verbrande suiker aan de alcohol toe te voegen. Ik heb dat zelf al eens meegemaakt vandaar dat ik dat zo goed weet en geloof me dat is niet te zuipen die troep, zelfs niet als je dronken bent want het is dan nog steeds zo'n 45% alcohol wat je naar binnen giet, dus ruim voldoende om de wereld voor een doedelzak aan te zien.

Bovendien had hij zich tegenover de familie ook niet onbetuigd gelaten want hij was bij de bekende Intershop wezen winkelen met zijn dollars. Je kent dat wel, Franse Cognac, Engelse Whisky en natuurlijk een paar flessen echte Cola. Er klonk een instemmend gemompel. Hij had vertelde hij mij, zelfs nog wat mooie kristallen glazen gekocht om het geheel ook een nog wat feestelijker tintje te geven, want ze dronken daar hun drankjes uit alles wat maar een bodem had.
Je snapt dus wel dat hij mateloos populair was bij die familie waar hij overigens geen hoogte van kreeg want er kwamen steeds weer opnieuw mensen binnen die hem feliciteerden met de feestdagen (dacht hij) want hij verstond er zoals gezegd helemaal niets van en van sommige leden wist hij zeker dat ze bij binnenkomst al ladderzat waren.
Om kort te gaan het was daar een gezellige boel in dat kleine huisje op die Russische steppen
Hij vertelde mij dat het er op het laatst zo druk was dat de mensen zelfs buiten in de ondergesneeuwde moestuin hun drankje stonden te drinken.
Tegen de avond van de eerste kerstdag werd besloten om met zijn allen naar de kerk te gaan. Er kwam uit het niets een hele grote 'Troika' aanglijden en mijn vriend had het “geluk” om daar ook in plaats te mogen nemen naast zijn inmiddels prachtig aangeklede verkering. Zeker kerstkleding dacht hij nog lodderig. In het stadium waar hij toen in verkeerde had je hem ook rustig naar de elektrische stoel kunnen leiden, dan zou hij daar luid zingend op plaats hebben genomen met andere woorden de man wist van toeten noch blazen. De mannen die ademloos hadden zitten luisteren schoten spontaan in een bulderend gelach. Toen ik in gedachte het hele tafereel voor me zag, schoot ook ik in een onbedaarlijke lachbui en terwijl de tranen over mijn wangen liepen riep ik, nee… nee… jongens wacht nou even, het leukste moet nog komen, wát denk je dat er gebeurd……!

Ik neem aan dat die vier paarden die ineens bij het huisje waren verschenen zelf de weg naar de kerk wisten, want ineens stonden ze voor een prachtig pittoresk houten kerkje en voor hij wist wat er gebeurde stond hij vooraan in dat koude kerkje met een man te kletsen met zo'n Sinterklaas mijter op zijn kop.
Hij gaf de man ook een hand, tenslotte deed iedereen dat en hij wilde niet uit de toon vallen nietwaar. Kortom er werden nog wat religieuze handelingen verricht waar hij de ballen verstand van had en voor hij wist wat er gebeurde stond hij weer buiten en werd hij door iedereen omhelst en gezoend, inclusief de oude tandeloze Opa's en Oma's.
Hij begreep er nog steeds niets van en na een enorme kater die zéker nog een dag duurde, kwam er voor hem gelijk nog een kater achteraan toen hij begreep wat er werkelijk aan de hand was……Hij was getrouwd zonder het te weten……
Ha ha, je begrijpt toch wel dat dit zijn allerlaatste reis naar Rusland was hé!
Daarna is hij geloof ik op Griekenland gaan rijden. Die Griekse godinnen zijn ongenaakbaar, dus daar zou hij in ieder geval niet zo snel voor een dergelijke verrassing komen te staan. Nou je kan je wel voorstellen hoe we daar gelachen hebben en ik had er gelijk een aantal vrienden bij. Zo zijn we nog een tijdje blijven feestvieren en het was al in de kleine uurtjes voor we in bed lagen. Maar omdat de veerboot er 's winters veel langer over vaart dan zomers bleef er genoeg tijd over om lekker uit te rusten op het uitstekende bed in mijn hut.

Noorwegen

Even een sfeerfoto van de weg naar Stavanger

Voor ik verder ga even dit voor de “leken” onder u: Noorwegen is wat betreft de winters toch een heel ander verhaal als bijvoorbeeld Oostenrijk of Zwitserland. Dat zijn allebei landen die in het rijtje van meest keurig aangeharkte landen, volgens mij een gedeelde eerste plaats in nemen. Noorwegen daarentegen is niet voor niets de bakermat van de Noormannen. Dat is een land wat zich in het zo keurig aangeharkte Europa duidelijk onderscheidt, qua stoerheid en 'no nonsens' mentaliteit, vooral buiten de steden zijn het trotse hardwerkende mensen die zich door niemand het kaas van het brood laten eten maar wel en dat is het bijzondere van die Noormannen, zonder enige tegenprestatie jou te hulp komen als je in moeilijkheden zit en dat vind je 's winters vooral terug wanneer iedereen ongewild in moeilijkheden kan geraken. Hier in West en Midden Europa moet je de wegenwacht bellen wanneer je motor niet wil starten en zelfs je buurman laat je zonder je te groeten staan en kiest voor zichzelf….wat in Noorwegen ondenkbaar is. Maar goed tot zo ver de “leken” informatie want diegene die daar in de winter al eens zijn geweest hoef ik daar niets over te vertellen .
Ik reed die morgen vroeg de Ferry af en na wat Douane formaliteiten mocht ik gaan rijden. Op de Ferry had ik een Noorse collega ontmoet die precies wist waar ik moest zijn in Stavanger en aanbood om samen op te rijden wat mij wel eens een paar uurtjes winst zou kunnen opleveren welke me zeer welkom waren in dit stadium. De weg zag er in de eerste instantie goed uit. De wegen waren schoon geschoven en ik kon zonder problemen de stad uit rijden. Na het ontbijt had ik al afscheid genomen van mijn andere Noorse collega's die inmiddels al naar alle windstreken waren uitgewaaierd met hun grote koel combinaties. Ik besloot nog geen sneeuwkettingen om te leggen omdat de weg er nog goed uit zag. Je rijdt daar over de E 18 de stad uit richting Mandal. Mijn gids reed een respectabel stuk voor me uit, wat hij ook makkelijk kon doen omdat het hier allemaal doorgaande wegen waren dus ik zou hem niet zo gauw kwijt raken. Wanneer ik echter te ver achter zou blijven, beloofde hij wat rustiger aan te doen. Die weg naar Mandal was redelijk goed te berijden, daarna ging de reis verder naar Flekkenfjord waar de kwaliteit van de weg al wat minder en gladder werd. De aandrijfas sloeg af en toe door en ik begon uit te kijken naar een plaats waar ik de weg af kon om sneeuwkettingen om te leggen, geen leuk baantje. Gelukkig sneeuwde het nog niet, maar de donkere hemel voorspelde niet veel goeds, dus begon ik liever te vroeg dan te laat een deze klus. De Noorse wegen staan er nou niet om bekend dat ze grossieren in parkeerplaatsen, maar daar is wel een goed excuus voor aan te wenden. Elke meter autoweg moet hier met dynamiet worden ontfutseld aan de ruige natuur en dat is een zeer kostbare geschiedenis,
Even tussendoor een kleine nuttige informatie, wanneer je in Noorwegen bijvoorbeeld ongevraagd gebruik maakt van een parkeerplaats die bij een Noors woonhuis hoort. Pas dan op want deze parkeerplaatsen zijn vaak met veel moeite en kosten door de huiseigenaren zelf uitgehakt. Daarom raad ik u aan wanneer u wordt gevraagd daar te vertrekken, u dat dan ook maar beter gelijk kan doen. Nee…….ik ga u hier niet uit leggen waarom!
Ik naderde een lichte klim en gaf een beetje gas bij. Fout dus… de trekker stond bijna gelijk dwars onder mijn trailer en mijn hart zat in mijn keel. Ik liet mijn gas meteen los en kon het spul gelukkig weer recht trekken. Oh, oh dit gaat niet lukken wist ik gelijk. In mijn spiegel zag ik dat er een grote koelcombinatie aan kwam rijden, die absoluut geen last leek te hebben van de gladheid. Hij racete me links voorbij en stak zijn duim omhoog. Verbaasd keek ik hem na en zag dat hij een paar honderd meter verderop, boven op die berg uit het gezicht verdween doordat hij naar rechts draaide. Ik zette mijn spul stil, drukte de signaalverlichting aan en stapte uit met de bedoeling eerst en vooral een gevaren driehoek achter de wagen te plaatsen, maar daar kwam ik niet meer aan toe toen het ongelofelijke schouwspel zich voor mijn ogen af speelde….
Van boven de berg kwam de motorwagen van de mij zojuist gepasseerde combi vol gas achteruit naar beneden rijden. Hij had zijn achterste as van zijn tandemstel opgelicht om zo meer druk te krijgen op zijn trek as. De met spijkerbanden uitgeruste truck had geen enkele moeite met de gladheid en stopte vlak voor mijn truck. De Noorse collega sprong met doodsverachting uit zijn torenhoge truck en had voor ik begreep wat er gebeurde al een stalen kabel aan mijn truck bevestigd, knikte mij nog steeds zonder iets te zeggen vriendelijk toe en gebood mij om in mijn cabine plaats te nemen. Ik was nog nooit zo snel van begrip geweest en kroop snel achter het stuur. Hij trok de stalen kabel voorzichtig strak en gaf toen gas bij. De staande pijpen braakten donkere wolken uit en daar gingen we. Hij trok me voort of dat ik een veertje in de wind was. Van spanning hield mijn adem in omdat ik zo dicht achter hem, alleen maar zijn achterdeuren zag… zo dicht zat ik achter zijn truck. Eenmaal boven bleek er inderdaad een kleine parkeerplaats te zijn waar hij zijn aanhanger had afgekoppeld. Hij stopte daar en sprong uit zijn cabine. Ik had nu de gelegenheid om hem aan te kijken en zag dat het één van de collega's was waar ik afgelopen nacht op de Ferry een klein feestje mee had gevierd. Hij gaf me een klap op mijn schouder en stelde voor, samen even de kettingen om mijn trek as te leggen. Hij had een blok hout bijdehand waar ik met het binnenste wiel van mijn aandrijfas op kon rijden en zo lagen de kettingen er in een handomdraai omheen. Na afloop gaf ik hem een hand en hielp hem zijn aanhanger aankoppelen. Er stopte een luxe wagen op de parkeer plaats en daaruit stapte mijn gids met een opgelucht gezicht dat hij me had terug gevonden. Zijn truck stond verderop en met een luxe wagen was hij mee terug gelift omdat hij zich zorgen over mij had gemaakt. De bezorgde collega reed met mij mee naar zijn geparkeerde truck om vervolgens samen onze reis weer voort te zetten. Die avond arriveerde ik dank zij de hulp van mijn collega's op mijn losadres. De volgende morgen kon ik lossen hoorde ik van mijn collega die naar mij toe kwam om afscheid te nemen. Ik vroeg hem even te wachten en pakte de 5 literfles Chianti van mijn bovenste bed en overhandigde hem deze. Hij keek me met grote ongelovige ogen aan en ik zweer je dat ik een traan in zijn ogen zag blinken. Hartelijk bedankt maat en prettige Kerstdagen zei ik en volgens mij lukt dat je wel met zo een mandflesje. Hij gaf me een stevige hug en was ineens zo snel weg dat ik vermoedde dat hij bang was dat ik berouw zou krijgen van mijn geschenk aan hem. Ik zou hem nooit meer terug zien maar het was een vriendschap voor het leven, één zoals alleen kerels die kennen. Ja….. hoe moet ik dat nu eigenlijk uitleggen. Zeg maar dat ik een vriendschapachtig gevoel door mijn lijf voelde stromen, misschien dat deze onverwachte hulp van vandaag wel het verschil zou uitmaken tussen de Kerstdagen onderweg vieren of comfortabel thuis op de bank met mijn geliefde familie.
De volgende morgen vroeg, alles op één plaats gelost. Daarna begon ik aan het laatste deel van deze hachelijke reis. Het spul was opnieuw leeg, maar dat was absoluut geen vrijbrief om maar aan te scheuren. Ik reed als op eieren terug naar Kristiansand en vandaar door naar Arendal. Op die laadplaats in Arendal zou het niet meevallen om dat bootje te laden, om de simpele reden dat ik om daar te komen, van de toch al niet zo brede doorgaande weg E 18 af moest om vervolgens een geitenpad dat naar beneden ging op te draaien waar de botenfabriek zich aan het water bevond. Ik beschikte over een telefoon nummer van die werf en besloot eerst even te bellen voordat ik als een blind paard dat geitenpad naar beneden zou nemen.
Even buiten Kristiansand bevond zich een Shell station waar ik de man belde dat ik onderweg naar hem toe was maar, vermeldde ik er terloops bij dat, wanneer ze mij op de één of andere wijze tegemoet konden komen, ik daar graag een liter Whisky voor over had. Toen ik dat zei hoorde ik op de achtergrond al een ingetogen gejuich en wist ik bijna zeker dat ze daar de raderen aan het werk hadden gezet om een oplossing te zoeken. Blijf even aan de lijn dan kan ik even overleggen werd er zenuwachtig gefluisterd aan de andere kant van de lijn. Het duurde maar een paar seconden of hij kwam al met een oplossing. Weet jij die parkeerplaats halverwege, rechts tussen Kristiansand en Arendal bij die visafslag vroeg hij hoopvol. Ja die weet ik, oké ga daar parkeren dan komen wij er aan met de boot op een truck met een kraan, die hem er dan zó bij jou kan opzetten. Geef ons een uurtje of twee, dan beloof ik dat we er zullen zijn. Oké antwoordde ik opgelucht, komt helemaal goed. Die twee uur extra wachten kwam mij goed uit, ik had nog een aardig klusje te klaren. Ik moest de huif een stuk naar voren schuiven en de Semi-dieplader gereed maken om de boot te laden. Rottig klusje in je eentje met dat harde koude zeil, maar het was niet anders. Nog maar net was ik er mee klaar of daar kwamen de mannen al aan met de boot. Hij stond op een angstige manier op die platte motorwagen en het was maar goed dat ze niet onder een viaduct door moesten, want de kraan stak volgens mij wel 5 meter de lucht in. De boot werd zodoende vastgehouden door de hijssingels waar hij in hing. Ja, ja waar een liter Whisky al niet goed voor is vooral zo vlak voor de Kerstdagen. De boot werd snel op mijn wagen geladen en was binnen de maat van mijn trailer. Ik bedankte de mannen hartelijk voor hun inspanning en overhandigde hen de zo vel begeerde Whisky. Ik haastte me naar de Ferry haven en kon zelfs nog met de Ferry die om 23.00 uur ging mee, wat niet zo gek was wanneer je je realiseert dat het twee dagen voor de Kerst was. De meeste Noren waren al thuis of op weg daar naar toe. Ik ging om 22.30 uur aan boord en kon gaan staan waar ik wilde zo veel ruimte was er. Ook boven in de anders zo gezellige chauffeurs kantine waren alleen een paar Deense chauffeurs te vinden. Eigenlijk kon mij dat niet zo schelen, ik was moe en smerig door het afbreken van de huif en het laden van de boot en besloot na het eten een lekkere hete douche te pakken en mijn bed in te kruipen. Ik wist dat ze mij de volgende morgen via de intercom op tijd zouden wekken voor een ontbijtje en zo viel ik met een tevreden gevoel in een droomloze slaap.
Wat betreft de reis vanaf de Ferry terug naar huis, vermoed ik dat onze lieve heer mij voor een ander heeft gehouden, want alles liep op rolletjes. De weg was mooi droog en ik kon als een speer door Denemarken rijden, je kon zien dat er al een hoop chauffeurs thuis zaten. Ik voelde me echt een achterblijver, maar wel een gelukkige achterblijver. Mijn enige zorg was om niet aangehouden te worden door de politie omdat mijn Tacho kaarten zwart zagen van het doorrijden, maar ook dát gebeurde niet. Toen ik tegen de avond de Nederlandse grens overstak zag ik dat het hier ook gesneeuwd had. Ik paste mijn snelheid aan en zag op de Tacho dat het 16.30 uur was en ineens werd ik overvallen door, ik denk een aanval van oververmoeidheid. Ik besloot om het spul neer te zetten om vervolgens even de slaap door me heen te laten gaan. Ik gunde mezelf een uurtje, maar schrok voor die tijd al wakker doordat er iemand op mijn deur stond te bonzen. Met mijn slaperige koppie keek ik naar buiten, midden in het gezicht van een ongeschoren ik denk, Pool of Roemeen. In ieder geval een Oost Europese collega die me vroeg mijn raam open te doen. Met tegenzin deed ik dit en keek hem vragend aan: Bitte ich habe keinen strom, bitte helfen Sie mir kollege bitte? Ja en dan word je wel even op de proef gesteld nietwaar? Ik trok mijn warme jas aan en liep door de drabbige sneeuw met hem mee naar zijn wagen. Ik zag dat ik er met mijn truck betrekkelijk dicht naast kon komen en stond daar dan ook even later zonder er verder woorden aan vuil te maken. Zelf had hij accu kabels al klaar liggen en niet veel later liep dat oude ding weer als een zonnetje. En wat niet onbelangrijk is, daarmee deed zijn verwarming het ook weer. Het was inmiddels donker geworden en in het vale gele licht van de lantaarn zag ik, dat de man me dankbaar aankeek. Dat was voor mij al genoeg, met andere woorden, ik was nu een vriend van hem geworden, “een vriend voor het leven”
Diezelfde avond laat nog thuis bij mijn familie en werd ik op Kerstmorgen in mijn eigen bed in mijn eigen huis wakker en dat was me niet in de laatste plaats gelukt dankzij hulp van mijn collega truckers
Tot slot nog even deze boodschap voor alle collega chauffeurs:
Wil jij behoren tot die gilde van beroepchauffeurs waarover in dit verhaal wordt geschreven, denk hier dan eens over na.
Wat laat jij voor indruk achter op jouw collega's en op de medeweggebruikers, neem je dat serieus…
Dan ben je van harte welkom
Prettige feestdagen mannen en een gezond 1011 toegewenst, door Ad en Greet Bruynzeel en ook namens Jelmer Bierens.