Ontmoeting met een collega botenrijder in Porteroz

In de jachthaven van Porteroz (Slovenie), sprak ik met Marcel Spelde uit Baarn. Een vrolijke jongen van 35 jaar jong die al weer zo'n jaar of acht voor de firma 'Ockhuisen' rijdt. Maar op mijn vraag waar hij het liefst naar toe reed, kon hij zo één twee drie geen antwoord geven.
Wat hij mij met heel veel overtuiging wél kon zeggen was, waar hij pertinent niet graag naar toe ging. Oh vroeg ik nieuwsgierig vertel eens. Ja begon hij dat was vorig jaar, ik stond op maandag in de haven van Patras, maar kon Woensdag pas met de ferry mee. Zoals je weet is de enige mogelijkheid om fatsoenlijk te parkeren, het parkeerterrein van de ferryhaven. Geladen met zo'n grote brede boot kan je bijna nergens anders terecht.
Nee bevestigde ik dat klopt, ik kom er zelf ook geregeld en ken dat probleem maar al te goed.
Normaal rijd ik die zelfde dag de ferry nog op, maar nu moest ik dus twee dagen wachten en daar was de politie het niet mee eens. Het gevolg was dat ze me hadden verplicht naar een andere plaats te rijden een paar honderd meter verder op, maar daar mocht ik dus ook niet staan en moest ik het hele stuk weer achteruit terug. Draaien was op die plek geen optie en achteruit terug rijden valt niet mee wanneer je er zo'n brede boot op hebt staan.
De politie ging op de tree plank van mijn truck staan, met zijn 'pan' voor mijn spiegel en begon zich steeds meer op te winden omdat het volgens hem niet snel genoeg ging en schold me doorlopend uit voor 'malaka' (klootzak).
Ik werd natuurlijk ook steeds kwader en zo ontstond er een dusdanig geladen sfeer dat de man mij niet veel later met een pistool op de slaap dwong mijn cabine uit te komen om met hem mee te gaan. Hij bracht me met nog twee andere agenten naar een achteraf gebouwtje waar ik in elkaar werd getrapt. Ik had mijn hoofd zoveel mogelijk beschermd en hield me op het lest maar bewusteloos. Toen pas stopten ze hun martel praktijken en werd ik helemaal beurs naar mijn wagen gesleept, waar ik mijn wonden kon likken.
Dus wat Griekenland betreft heb ik het wel gehad dat kun je je toch wel voorstellen hè ?
Ik had hem ongelovig zitten aanstaren en kon mijn oren niet geloven. Heb je je beklag nog ingediend vroeg ik hem, terwijl ik nog steeds naar hem keek. Ja natuurlijk heb ik dat geprobeerd, maar naar de politie durfde ik natuurlijk niet te gaan en bij de ferrydienst gaven ze ook niet thuis.
Op de ferry boot werkte men ook al helemaal niet mee, want toen ik er een paar dagen later af moest rijden in 'Ancona' en problemen had met mijn luchtvering waardoor ik de trailer niet hoog genoeg kreeg opgepompt, moest ik eerst dreigen dat ik de trekker zou afkoppelen en dat ze dan de trailer maar weer mee terug moesten nemen naar Patras, toen pas kwamen ze in beweging en hielpen me met wat onderdelen de trailer weer omhoog te krijgen.
Op dié ferry hoef ik dus nooit meer te komen, want daar sta ik met vette rode letters in het 'zwarte boek' genoteerd als onwelkome gast, dat begrijp je wel.
Natuurlijk is dit een korte samenvatting van wat er allemaal is gebeurd, maar al vertel ik je het hele verhaal tot in de kleine details dan blijft het schofterig dat die smerissen mij in dat hok met z'n drieën in elkaar hebben getrapt en het pistool tegen mijn slaap hielden geloof me, dat vergeet ik nooit meer.
Ik keek hem nog steeds ongelovig aan, maar kon geen reden bedenken waarom hij er tegenover mij om zou liegen dus moest ik hem wel geloven, ondanks het feit dat ik uitsluitend goede ervaringen heb opgedaan met de Grieken. Maar daar moet ik eerlijkheidshalve bij aantekenen dat ik daar nog nooit iets met de politie te maken heb gehad en vanaf nu ook zal zorgen dat het zo blijft, dat snap je zeker wel. Ja het is niet altijd koek en ei onderweg dat blijkt hier wel weer uit. En ik maar denken dat je uit moet kijken in Oost Europa, terwijl ik in al die jaren dat ik daar over de vloer kom nog nooit zoiets mee gemaakt .
Oké, ik begrijp je afkeer van Griekenland antwoordde ik hem, maar wat doe je dan wanneer je er weer een bootje naar toe moet brengen? Ja antwoordde hij nadenkend, ik kan dat dan natuurlijk niet weigeren want aan ons vak zijn nu eenmaal bepaalde risico's verbonden, maar wanneer ik er onderuit kan komen ga ik er nooit meer naar toe.
Oké, laten we dan nog maar een 'pintje' pakken en daarna zal ik een paar leuke foto's maken voor bij dit verhaal
Even later liepen we naar zijn truck die afgekoppeld in de haven stond.
Ik heb van mijn meisje een geluksbeertje mee gekregen, maak daar ook maar een fotootje van zei hij terwijl hij het beertje lachend omhoog hield.
Dat heb ik gedaan en ik hoop dat het beertje je inderdaad geluk brengt Marcel, want op zo'n nare ontmoeting die jij hebt gehad zit niemand te wachten…. Maar ja, dat soort dingen kunnen onderweg óók gebeuren en dat mag ik niet verzwijgen……..niet waar….. vandaar.