Anton Verhoeven een gepokt en gemazelde trucker uit het bloemen en planten circuit, maakt de Europese wegen al 32 jaar happy met zijn vrolijke aanwezigheid. En hoewel bekend in heel Europa, rijdt hij nu al weer een mooi tijdje op Italië met planten en kwam zojuist terug uit het voor plantenrijders zeer bekende Pistoia ( Toscana).
Als planten rijder ben je meestal alleen op stap, vertrouwde hij me toe en dat bevalt me prima. Toen ik hem in Zwitserland ontmoette op een parkeerplaats was hij van zijn verplichtte en verdiende rust aan het genieten. Het voorjaars zonnetje (in februari ?) prikte hem aangenaam in zijn nek toen hij buiten zijn truck een sinaasappeltje stond op te peuzelen.

Hij antwoordde mij desgevraagd dat zijn rit op elke dag van de week kon beginnen, met als gevolg dat je hem ook in het weekeinde in Italië kon zien rondrijden. Het maakt mij niet uit dat ik dan van huis ben, want ik ben liever door de weeks thuis, dan kan ik lekker met mijn vrouw op stap alle winkels zijn dan open. Hij is inmiddels al weer 30 jaar gelukkig getrouwd waarmee hij het vooroordeel dat het buitenland rijden en het hebben van een goed huwelijk niet samen zou kunnen gaan in één klap van tafel veegt!

Op de vraag wat hij vond dat de laatste jaren was verbeterd en wat er slechter was geworden in het transport hoefde hij niet lang na te denken en antwoordde gelijk met.... het materiaal is veel beter geworden, maar voor de chauffeur is het alleen maar slechter geworden. We moeten steeds meer van onze vrijheid inleveren en dat is slechts één aspect van het vele wat me tegenwoordig niet meer bevalt. En daarbij zie ik het er in de toekomst van komen dat wij met zijn allen uit de kist zitten te (vr)eten en de mannen uit het Oostblok als lachende derde in een wegrestaurant.

Ik denk er hard over om een vakbond van ontevreden chauffeurs op te richten. Die laat ik dan allemaal een tientje lidmaatschap betalen, dan is er na een jaar tenminste één chauffeur gelukkig grapte hij met een jongensachtige grijns van plezier op zijn gezicht, waardoor hij te kennen gaf nog steeds over een grote dosis humor te beschikken.
Ik heb hem maar niet gevraagd hoe hij aan de bijnaam "Bison kit" was gekomen, maar ik denk dat je je daar van alles bij kan voorstellen als het maar niet serieus is. Het is altijd leuk om te ontdekken dat de meeste Hollandse truckers, humor hoog in het vaandel hebben staan, zelfs zó hoog dat ik het zo langzamerhand als een kenmerk ga zien.
Oké Anton het was leuk je even gesproken te hebben. Ik ga op zoek naar jouw favoriete nummer van "Led Zepplin" om het hierbij te plaatsen.  Geniet ervan en wie weet tot ziens
Groeten  Ad Bruynzeel

Hij stond naast zijn huizenhoge Daf  XF 460 en op de vraag of deze truck hem beviel antwoordde hij: eigenlijk was ik geen Daf man, maar nu ik aan de ruimte en het comfort ben gewend hoef ik geen andere meer.

Anton Verhoeven, voorzitter van de bond voor ontevreden chauffeurs