Oude foto's uit het archief van Wout Welling
Met authentiek commentaar van Wout zelf
op foto 5, daar zit mijn zwager Arie Balvert op het voor spatbord. Hij is helaas bij deze Fa. Hauber uit A.dam bij Grave verongelukt, op een wegenwals gereden (slaap). De heer Hauber vroeg mij of ik het van mijn zwager wilde over nemen en kocht voor mij deze Magirus Deutsch. Daar deed ik het werk met plezier. Ook dat waren toentertijd lange dagen werken. Laden kon je dag en nacht, lossen deed je alleen met transfertakels op de bouw, dus hoeveel uur je maakte moest je zelf uitzoeken. Wel kan ik verklappen dat ik een keer 3678 km in een week heb gedraaid en dat door tussen A.dam en Son bij Eindhoven, heen en weer te rijden. Ik werd destijds al per uur betaald en woonde in Harlingen, dus ging je wel eens door met uurtjes maken. Mijn werkzaamheden zijn bij deze Firma droevig afgelopen helaas, waar ik nog steeds spijt van heb, daar breid ik nu liever niet over uit.
Mijn einde bij die Hr Hauber was, omdat ik zelf ontslag nam nadat hij in een kroost slootje belandde.
Misschien zegt je dat genoeg Ad.
Mijn einde bij die Hr Hauber was, omdat ik zelf ontslag nam nadat hij in een kroost slootje belandde.
Misschien zegt je dat genoeg Ad.
Wout in de beton palen op aanraden van zijn zwager
Ik was met Arie m'n zwager in de kost in Harlingen bij Hotel de Eilanden op de Noorderhaven.
We reden betonpalen voor de Fa Haitsma, dat was in het beginstadium der betonpalen rijderij. Vanuit Harlingen reden we naar Groningen, Den helder, Zwolle en meerdere plaatsen en moesten minimaal 3 vrachten per dag doen. De auto's moesten het weekend in Harlingen blijven staan en wij gingen Zaterdags op de bus
en trein terug. Maandagmorgen bracht Visser ons dan naar Alkmaar, om daar de eerste bus naar Harlingen te pakken. Mijn zwager was een erge slaapkop, zodoende gebeurde het meerdere malen dat ik 's morgens in Groningen al gelost had en hem dan in de buurt van Leeuwarden wakker maakte. Hij ging dan lossen en ik laden en wachtte dan op hem tot zijn auto ook geladen was en dan weer gauw verder, die 3 vrachten moesten gedaan worden. Op een keer zitten we 's avonds in het hotel en na het eten zakte Arie weer weg. Ik baalde als een stekker, pakte een vol Maggie flesje en zette dat aan zijn lippen. Hij sabbelde er lekker aan tot vrouw van Delden er aan kwam en medelijdend vroeg er mee
te stoppen. Toen hij weer wakker werd vroeg hij wat we hadden gegeten, hij had zo'n vreemde smaak in zijn bekkie. Haitsma had ook een betonveld in Amsterdam aan Slotervaart, daar moest één van ons soms ook gaan rijden. Zij hadden daar maar 1 wagen en konden het soms niet bijhouden, wat de heistelling verwerkte. Dat waren natuurlijk allemaal korte stukjes, allemaal nieuwbouw. Slotervaart bestond toen nog uit een open veld.
Haitsma had daar op het palenveld verschillende keten staan. In één ervan woonde de uitvoerder. Van zijn dochter die in een kantine werkte kreeg ik koffie, een hele mooie meid. Ik was er meteen verkikkerd op, daar ben ik op 28 Nov.50 jaar mee getrouwd
leuk he.
Ik was met Arie m'n zwager in de kost in Harlingen bij Hotel de Eilanden op de Noorderhaven.
We reden betonpalen voor de Fa Haitsma, dat was in het beginstadium der betonpalen rijderij. Vanuit Harlingen reden we naar Groningen, Den helder, Zwolle en meerdere plaatsen en moesten minimaal 3 vrachten per dag doen. De auto's moesten het weekend in Harlingen blijven staan en wij gingen Zaterdags op de bus
en trein terug. Maandagmorgen bracht Visser ons dan naar Alkmaar, om daar de eerste bus naar Harlingen te pakken. Mijn zwager was een erge slaapkop, zodoende gebeurde het meerdere malen dat ik 's morgens in Groningen al gelost had en hem dan in de buurt van Leeuwarden wakker maakte. Hij ging dan lossen en ik laden en wachtte dan op hem tot zijn auto ook geladen was en dan weer gauw verder, die 3 vrachten moesten gedaan worden. Op een keer zitten we 's avonds in het hotel en na het eten zakte Arie weer weg. Ik baalde als een stekker, pakte een vol Maggie flesje en zette dat aan zijn lippen. Hij sabbelde er lekker aan tot vrouw van Delden er aan kwam en medelijdend vroeg er mee
te stoppen. Toen hij weer wakker werd vroeg hij wat we hadden gegeten, hij had zo'n vreemde smaak in zijn bekkie. Haitsma had ook een betonveld in Amsterdam aan Slotervaart, daar moest één van ons soms ook gaan rijden. Zij hadden daar maar 1 wagen en konden het soms niet bijhouden, wat de heistelling verwerkte. Dat waren natuurlijk allemaal korte stukjes, allemaal nieuwbouw. Slotervaart bestond toen nog uit een open veld.
Haitsma had daar op het palenveld verschillende keten staan. In één ervan woonde de uitvoerder. Van zijn dochter die in een kantine werkte kreeg ik koffie, een hele mooie meid. Ik was er meteen verkikkerd op, daar ben ik op 28 Nov.50 jaar mee getrouwd
leuk he.
De Krupp Tiger van de grote fa.van Swieten, toendertijd een wagenpark van +/-120 vrachtwagens. Deze wagen is van SBS overgenomen, de eerste de beste reis die hij bij v.Swieten ging maken, met de man van de Vrouw die op de foto staat,{zijn naam weet ik helaas niet meer} deze persoon had aan de grens te lang geta- feld, en vergat een bocht in het Weselerwald te nemen, en hij daar 3 bomen rooide, was het eerst gedaan met de Tiger. Nadat deze weer was op geknapt werd ik tot machinist getorpedeerd,op dat oorlogsschip. Ik moest bij de Directeur komen en vertelde mij dat ik eerst wat proefvrachtjes naar Duitsland zou gaan maken, en als het goed ging zou ik met een maat op Wenen gaan rijden, de proefritten gingen goed, dus werd er 31 ton cacaoboter in het autootje geladen. Ik ging naar de Directie en vroeg wat de bedoeling was immers je mocht toendertijd maar 36 ton terrein gewicht hebben in Oostenrijk. Zijn antwoord was kort en bondig waarom denk je dat we jou sturen. Ik ging gelukkig met een grote vriend van mij Wim Schipper de reis Zondagsavonds beginnen. Want ja het Krupje had een topsnelheid van 60 km, toch waren we Dinsdag morgen aan de grens Salzburg. Daar begon de ellende we hadden 2 Tir carnets een voor de motorwagen en een voor de aanhanger, Wim die voor de aanhanger en ik de motorwagen, helaas ging de beambte mee de loodjes controleren,en geloofde niet dat het 2 auto,s waren, ja dan heb je echt een probleem. Na de baas te hebben verwittigd,wachtte we op ploegenwisselen, en inderdaad de baas had gelijk je moet Wout Welling heten, ik liep naar binnen en vroeg of de carnets, die nog steeds op de balie lagen klaar waren een zoll keek er in en zei zijn de loodjes al gecrontroleerd, ik zei ja dan kan je rijden. Zo zijn er nog verschillende reizen geweest en hebben we genoeg narigheid gehad met die auto, dit was even een greep uit een van de reisjes met de Krupp Tiger.
Wout met zijn bijrijder (die het vak moest leren) voor de Magirus Deutsch
En hier alleen voor de Magirus Deutsch
De Krupp Tiger van Van Swieten
Met deze wagen ben ik een ervaren chauffeur geworden.
Dit was rond 1953/54, Zondag s' avonds iedere week naar Antwerpen een vracht bananen halen voor Amsterdam. Daar waren we maandag s' avonds van leeg, voor de rest iedere dag een vracht sinaasappels geladen in R.dam, voor verschillende plaatsen door geheel België.
De ene keer naar Brussel, dan weer eens naar Luik, geen autobanen alles binnendoor altijd via Wernhout met een eerste klas leermeester die 's nachts het stuur vaak overgaf aan dat broekie vanwege slaapgebrek.
Als er ergens achteruit naar binnen gereden moest worden, dan moest dat broekie dat doen en owéé als je het fout deed, dan zwaaide er wat. Als het te druk was voor het laden van sinaasappels naar de centrale markt in Amsterdam vanuit Rotterdam dan moesten wij invallen met 2 vrachten op een dag. Zo gebeurde het op een dag dat wij geladen Rotterdam uitreden, dat op de andere baan een wagen van onze firma achter op een ander was gereden. Ik reed met een broer van de baas, hij stuurde mij alleen door naar Amsterdam, even lossen en op de terugweg zou ik hem weer oppikken, In Den Haag pakte de Politie mij met een controle, de firma werd gebeld en de grote baas kwam zelf naar Den Haag. Ik mocht bij uitzondering wel met zijn luxe wagen zonder rijbewijs rijden, dus ging het naar het koffiehuis in Wassenaar. Daar mocht ik een bakkie gaan doen, en hij ging met de luxe verder. Er werd toen snel gelost en Woutje ging weer terug naar Rotterdam zonder oponthoud van de Politie, pikte ik mijn maat weer op en vervolgde ons werk.
Ja van slapen was toentertijd weinig sprake, de lostijden in Belgie begonnen meestal 's morgens tussen 3 en 4 uur. Het is erg jammer dat er toen zo weinig foto's werden gemaakt. Het was namelijk een raar gezicht, die Kromhout die verongelukt was is op een wagen van de firma van Heist uit den Haag gereden die had granaat hulsen voor het leger geladen, gelukkig waren ze nog leeg, het was een komisch gezicht op de weg.
Dit was rond 1953/54, Zondag s' avonds iedere week naar Antwerpen een vracht bananen halen voor Amsterdam. Daar waren we maandag s' avonds van leeg, voor de rest iedere dag een vracht sinaasappels geladen in R.dam, voor verschillende plaatsen door geheel België.
De ene keer naar Brussel, dan weer eens naar Luik, geen autobanen alles binnendoor altijd via Wernhout met een eerste klas leermeester die 's nachts het stuur vaak overgaf aan dat broekie vanwege slaapgebrek.
Als er ergens achteruit naar binnen gereden moest worden, dan moest dat broekie dat doen en owéé als je het fout deed, dan zwaaide er wat. Als het te druk was voor het laden van sinaasappels naar de centrale markt in Amsterdam vanuit Rotterdam dan moesten wij invallen met 2 vrachten op een dag. Zo gebeurde het op een dag dat wij geladen Rotterdam uitreden, dat op de andere baan een wagen van onze firma achter op een ander was gereden. Ik reed met een broer van de baas, hij stuurde mij alleen door naar Amsterdam, even lossen en op de terugweg zou ik hem weer oppikken, In Den Haag pakte de Politie mij met een controle, de firma werd gebeld en de grote baas kwam zelf naar Den Haag. Ik mocht bij uitzondering wel met zijn luxe wagen zonder rijbewijs rijden, dus ging het naar het koffiehuis in Wassenaar. Daar mocht ik een bakkie gaan doen, en hij ging met de luxe verder. Er werd toen snel gelost en Woutje ging weer terug naar Rotterdam zonder oponthoud van de Politie, pikte ik mijn maat weer op en vervolgde ons werk.
Ja van slapen was toentertijd weinig sprake, de lostijden in Belgie begonnen meestal 's morgens tussen 3 en 4 uur. Het is erg jammer dat er toen zo weinig foto's werden gemaakt. Het was namelijk een raar gezicht, die Kromhout die verongelukt was is op een wagen van de firma van Heist uit den Haag gereden die had granaat hulsen voor het leger geladen, gelukkig waren ze nog leeg, het was een komisch gezicht op de weg.
Het MAN Avontuur
De vloot van "de Combinatie"dat waren; Jac Prins, Gebroeders Heeremans en C Timmerman
De eerste foto boven aan deze site en de twee foto's hieronder hebben met elkaar te maken,
die stammen allemaal uit de tijd dat ik bij Jac. Prins reed, ook wel "de Combinatie " genoemd.
Het was een samenwerkingsverband van: Jac.Prins, Gebr.Heeremans en C.Timmerman, waar o.a die Scania {mijn lesauto} onder viel. Ik ben daar begonnen als bijrijder bij mijn Vader.
Na wat moeilijkheden met Pa, ben ik op de Kromhout trailer terecht gekomen, ( dat was de enige trailer van "de Combinatie") De chauffeur Nanne Wams, (een oud chauffeur van de Groninger beurtvaart) kon niet echt meekomen met dat dag en nacht doorrijden en altijd maar op tijd zijn wat nou eenmaal zo is in dat fruit rijden, dat was niets voor hem. Ik moest dientengevolge alle veilingen in Limburg afrijden. En wanneer er een partij peren voor de conserven fabriek Veluco was ingekocht, dan laadde ik die op en reed deze naar een koelhuis in Beek/limburg. Best zwaar werk in m'n eentje, de kisten wogen 35 kg per stuk en moesten ook op de zwanenhals worden geladen. Daar stapelde ik ze zes hoog en in de rest van de trailer zeven hoog, ik deed zo meestal 5 vrachten in 2 dagen. Zaterdags werd de trailer opnieuw geladen voor de Centrale markt in Amsterdam, daar was je dan Zondag 's morgens pas weer leeg en was het werk gedaan. Na deze baas ben ik door zwager Arie in de betonpalen bij Visser (hetzelfde bedrijf als Timmerman) terecht gekomen, maar daar hebben jullie hier boven al over kunnen lezen!. Dit was een greep uit mijn tijd bij Prins en....Oja bij de laatste Krupp in de rij op foto 10 staat mijn Vader Jacob Welling.
die stammen allemaal uit de tijd dat ik bij Jac. Prins reed, ook wel "de Combinatie " genoemd.
Het was een samenwerkingsverband van: Jac.Prins, Gebr.Heeremans en C.Timmerman, waar o.a die Scania {mijn lesauto} onder viel. Ik ben daar begonnen als bijrijder bij mijn Vader.
Na wat moeilijkheden met Pa, ben ik op de Kromhout trailer terecht gekomen, ( dat was de enige trailer van "de Combinatie") De chauffeur Nanne Wams, (een oud chauffeur van de Groninger beurtvaart) kon niet echt meekomen met dat dag en nacht doorrijden en altijd maar op tijd zijn wat nou eenmaal zo is in dat fruit rijden, dat was niets voor hem. Ik moest dientengevolge alle veilingen in Limburg afrijden. En wanneer er een partij peren voor de conserven fabriek Veluco was ingekocht, dan laadde ik die op en reed deze naar een koelhuis in Beek/limburg. Best zwaar werk in m'n eentje, de kisten wogen 35 kg per stuk en moesten ook op de zwanenhals worden geladen. Daar stapelde ik ze zes hoog en in de rest van de trailer zeven hoog, ik deed zo meestal 5 vrachten in 2 dagen. Zaterdags werd de trailer opnieuw geladen voor de Centrale markt in Amsterdam, daar was je dan Zondag 's morgens pas weer leeg en was het werk gedaan. Na deze baas ben ik door zwager Arie in de betonpalen bij Visser (hetzelfde bedrijf als Timmerman) terecht gekomen, maar daar hebben jullie hier boven al over kunnen lezen!. Dit was een greep uit mijn tijd bij Prins en....Oja bij de laatste Krupp in de rij op foto 10 staat mijn Vader Jacob Welling.
We gaan weer even verder de foto's 6, 7 en 8 hebben allen met elkaar te maken het was ongeveer 1960/61
Ik reed toen samen met mijn zwager {in memoriam} Arie Balvert.
Iedere maand reden we 1 keer voor het Amerikaanse leger en gingen dan meestal Zondag s' avonds op pad.
Het eerste adres was bezijden Parijs/Versailles en dat ging dan door tot Captieux 90 km onder Bordeaux.
Het was erg bewerkelijk want we moesten eerst altijd naar Laon, daar was de hoofd kazerne waar wij onze lospapieren kregen. Als je geluk had was je de Zaterdag erop weer terug in Laon alwaar je papieren kreeg voor de lege emballage. Vaak lukte dat wel en waren dan Zondags thuis. Één keer liep dat verschrikkelijk uit de klauwen, Arie reed iets te hoog in het toerental een heuvel af waardoor er een klep afbrak en we beste motor schade hadden. We stonden vlak bij ons 1e adres in Versailles waar ik mijn baas kon bellen. Ik vertelde hem wat er gebeurd was en dat ik de motor zou openmaken om te kijken hoe groot de schade was. Deze "MAN had" aan de bijrijders kant onder de stoel allemaal laatjes met gereedschap waar je eigenlijk alles mee kon slopen, tot aan een kleppenstellepeltje toe. Gelukkig konden Arie en ik aardig sleutelen en na de motor gesloopt te hebben bleek de schade mee te vallen. Arie had de motor direct uitgedaan nadat hij het vreemde geluid hoorde, dat was onze redding geweest. Toen ik mijn baas belde, waren er al mannen van de Amsterdamse Rijtuig Maatschappij (A.R.M) onderweg. Het was een kwaal van dat type MAN dus wisten de mannen wat er loos was, alleen als je de motor had laten lopen was de klep door de zuiger gegaan.
Het gebeurde Dinsdag in de namiddag en Woensdag morgen reden we weer, met een restant aan onderdelen meegenomen te hebben. Op de terugweg reden we net buiten Bordeaux een heuvel af en je voelt het al, er vloog weer een klep uit de zitting en weer met Arie aan het rad. Je begrijpt wel dat ik toen wat rare woordjes tegen hem zei. Het was niet nodig als je niet te veel toeren draaide had je geen last. De motorkap werd er af gehaald, de motor open gemaakt en weer alleen de klep op de zuiger we hadden nog een nieuwe klep maar geen koppakking dus moesten we dezelfde gebruiken. Hij was er goed onderuit gekomen, dus konden we hem weer gebruiken die koppakking. Kortom Zondags kwamen we in Laon aan voor de emballage papieren die we s'Maandags pas kregen. Vandaar ging het naar de A.R.M waar we de wagen heen brachten. Er werd een nieuwe kop met zwaardere kleppen op de motor gemonteerd. Arie woonde in Amsterdam dus die was thuis, ik woonde in Harlingen en bleef bij de wagen. Voor de rest van die week reden we in Nederland. Aan het eind van de week ging ik naar de baas in Franeker en kreeg voor al onze medewerking voor beiden F25.- als beloning. Ik zei hem dat hij dat maar aan zijn kinderen moest geven. Arie ging bij Hauber rijden en ik bij een fruit grossier 'Alta' in Harlingen. We waren het beiden spuugzat bij die baas en een goede chauffeur kon toen zo van de één naar de andere baas gaan. Dit was het verhaal van het Amstel bier rijden, op de MAN TB33-36.
Ik reed toen samen met mijn zwager {in memoriam} Arie Balvert.
Iedere maand reden we 1 keer voor het Amerikaanse leger en gingen dan meestal Zondag s' avonds op pad.
Het eerste adres was bezijden Parijs/Versailles en dat ging dan door tot Captieux 90 km onder Bordeaux.
Het was erg bewerkelijk want we moesten eerst altijd naar Laon, daar was de hoofd kazerne waar wij onze lospapieren kregen. Als je geluk had was je de Zaterdag erop weer terug in Laon alwaar je papieren kreeg voor de lege emballage. Vaak lukte dat wel en waren dan Zondags thuis. Één keer liep dat verschrikkelijk uit de klauwen, Arie reed iets te hoog in het toerental een heuvel af waardoor er een klep afbrak en we beste motor schade hadden. We stonden vlak bij ons 1e adres in Versailles waar ik mijn baas kon bellen. Ik vertelde hem wat er gebeurd was en dat ik de motor zou openmaken om te kijken hoe groot de schade was. Deze "MAN had" aan de bijrijders kant onder de stoel allemaal laatjes met gereedschap waar je eigenlijk alles mee kon slopen, tot aan een kleppenstellepeltje toe. Gelukkig konden Arie en ik aardig sleutelen en na de motor gesloopt te hebben bleek de schade mee te vallen. Arie had de motor direct uitgedaan nadat hij het vreemde geluid hoorde, dat was onze redding geweest. Toen ik mijn baas belde, waren er al mannen van de Amsterdamse Rijtuig Maatschappij (A.R.M) onderweg. Het was een kwaal van dat type MAN dus wisten de mannen wat er loos was, alleen als je de motor had laten lopen was de klep door de zuiger gegaan.
Het gebeurde Dinsdag in de namiddag en Woensdag morgen reden we weer, met een restant aan onderdelen meegenomen te hebben. Op de terugweg reden we net buiten Bordeaux een heuvel af en je voelt het al, er vloog weer een klep uit de zitting en weer met Arie aan het rad. Je begrijpt wel dat ik toen wat rare woordjes tegen hem zei. Het was niet nodig als je niet te veel toeren draaide had je geen last. De motorkap werd er af gehaald, de motor open gemaakt en weer alleen de klep op de zuiger we hadden nog een nieuwe klep maar geen koppakking dus moesten we dezelfde gebruiken. Hij was er goed onderuit gekomen, dus konden we hem weer gebruiken die koppakking. Kortom Zondags kwamen we in Laon aan voor de emballage papieren die we s'Maandags pas kregen. Vandaar ging het naar de A.R.M waar we de wagen heen brachten. Er werd een nieuwe kop met zwaardere kleppen op de motor gemonteerd. Arie woonde in Amsterdam dus die was thuis, ik woonde in Harlingen en bleef bij de wagen. Voor de rest van die week reden we in Nederland. Aan het eind van de week ging ik naar de baas in Franeker en kreeg voor al onze medewerking voor beiden F25.- als beloning. Ik zei hem dat hij dat maar aan zijn kinderen moest geven. Arie ging bij Hauber rijden en ik bij een fruit grossier 'Alta' in Harlingen. We waren het beiden spuugzat bij die baas en een goede chauffeur kon toen zo van de één naar de andere baas gaan. Dit was het verhaal van het Amstel bier rijden, op de MAN TB33-36.
Bedankt Wout voor je boeiende informatie bij de oude foto's. Het is erg leuk om wat meer uit die oude tijd te weten te komen
en vooral uit de eerste hand van een 'oude rot' in het vak zoals jij dat bent.
Ik ben er trots op dat je op mijn site wat van de geheimen uit het verleden prijs hebt willen geven en ik hoop nog lang van je vriendschap te kunnen genieten was getekend.......
je collega en vriend Ad Bruynzeel.
en vooral uit de eerste hand van een 'oude rot' in het vak zoals jij dat bent.
Ik ben er trots op dat je op mijn site wat van de geheimen uit het verleden prijs hebt willen geven en ik hoop nog lang van je vriendschap te kunnen genieten was getekend.......
je collega en vriend Ad Bruynzeel.
M. Houber Amsterdam
Wout heeft nog 18 jaar bij Van Swieten gereden en kan dientengevolge wel een oude rot in het vak genoemd worden!
Beton palen transport
Zelf sleutelen was toen heel normaal!
Wel broodnuchter blijven natuurlijk
Samen met zwager Arie op één auto
Fotootje gemaakt door mijn zwager Arie, die het leuk vond om mij daar te fotograferen omdat ik eigenlijk Paul heet.
Opnieuw in de beton palen
Vader Jacob ? staat voor de laatste Krupp
Wie wil er nou niet zo'n lesauto?
Deze was toendertijd een unicum, het was de eerste waar een 40 voet container in kon,
en dan ook nog op rollenbanen, ik had er een vergunning bij omdat hij een halve mtr.
te lang was. Dat werk had ik nooit moeten hebben, je was net een uil s,nachts rijden
overdag slapen. Het begon Zondagsavonds laden op Schiphol, voor 7uur maandagsmorgens
in Frankfort staan, lossen, evt. wat bijladen, en dan door naar Nurnberg, lossen en dan slapen.
s,Avonds rond 18uur weer laden, dan weer naar Frankfurt, meestal middernacht geladen daar
vandaan, smorgens voor 9uur op Schiphol zijn. Dinsdagavond 22uur weer laden, en dan het
zelfde ritueel als Zondags, Donderdags s,morgens weer thuis s,avonds 22uur weer laden en
was dan Zaterdags rond 10uur weer thuis. Ja en dan praat ik over normaal weer, in de winter
is dat soms wel anders gegaan, maar dat snap je zelf wel he Ad.
Nou luitjes dit was het dan, ik wens jullie hele fijne feestdagen, en goede jaarwisseling.
Heel veel groetjes Wout.
en dan ook nog op rollenbanen, ik had er een vergunning bij omdat hij een halve mtr.
te lang was. Dat werk had ik nooit moeten hebben, je was net een uil s,nachts rijden
overdag slapen. Het begon Zondagsavonds laden op Schiphol, voor 7uur maandagsmorgens
in Frankfort staan, lossen, evt. wat bijladen, en dan door naar Nurnberg, lossen en dan slapen.
s,Avonds rond 18uur weer laden, dan weer naar Frankfurt, meestal middernacht geladen daar
vandaan, smorgens voor 9uur op Schiphol zijn. Dinsdagavond 22uur weer laden, en dan het
zelfde ritueel als Zondags, Donderdags s,morgens weer thuis s,avonds 22uur weer laden en
was dan Zaterdags rond 10uur weer thuis. Ja en dan praat ik over normaal weer, in de winter
is dat soms wel anders gegaan, maar dat snap je zelf wel he Ad.
Nou luitjes dit was het dan, ik wens jullie hele fijne feestdagen, en goede jaarwisseling.
Heel veel groetjes Wout.
Deze Daf de VN-38-94, het nr.staat nog steeds in m,n koppie.
Dit was de eerste nwe wagen die ik bij de Fa. kreeg, en is een van de beste wagens geweest
die ik ooit heb gereden, dat kan je zo hebben he.
Dit was de eerste nwe wagen die ik bij de Fa. kreeg, en is een van de beste wagens geweest
die ik ooit heb gereden, dat kan je zo hebben he.
From: Gerrit Lam <mailto:g.lam@hetnet.nl>
Date: 10/12/09 21:15:27
To: a.bruynzeel@chello.nl <mailto:a.bruynzeel@chello.nl>
Subject: Verhalen van jaren 1955 tot1968
Hallo Ad
Mijn naam is Gerrit t.Lam. Ik heb de site gelezen wat jullie mee gemaakt hebben
ik wil daar graag op reageren.
Ik ben in 1952 in dienst gekomen bij jac prins & zn.
Ik ben als schippersknecht begonnen, later werd ik bijrijder bij Jaap Welling, dat is de vader van Wout Welling bij de fa Prins en Zn.
Wat Wout Welling allemaal heeft verteld heb ik allemaal meegemaakt.
Wij reden citrus fruit vanaf Antwerpen en Brussel.
Daar vandaan reden wij 3 keer in de week naar de oude halle in Parijs
Ik heb veel geleerd van jaap, want die was niet makkelijk wanneer we aan de Franse grens stonden met andere chauffeurs uit Zeeland die daar met mosselen geladen stonden, dan werd er wel eens iets gedronken en wanneer dat uit de hand liep dan zei Jaap, jij gaat maar rijden en zorg er voor dat je daar op tijd bent! Ik reed dan alles nog binnendoor naar Parijs en heb zodoende veel geleerd.
Ik heb de fam Welling dus heel goed gekend
Daarna ben ik met Jaap Welling naar de FA van Swieten gegaan en ik werd daar chauffeur op de Krupp Mustang en op de kromhout heb ik ook nog gereden.
Bij de fa kreiger heb ik ook alle chaufeurs gekend
Wij hebben in die tijd 20 ton moeten laden en lossen en dag en nacht moeten werken.
IK heb nog een paar oude foto's van vroeger met Jaap Welling met de kromhout en de krupp,
die stuur ik je nog wel een keer op.
Groetjes van Gerrit, ik hoop dat je er wat aan hebt voor je site.
Date: 10/12/09 21:15:27
To: a.bruynzeel@chello.nl <mailto:a.bruynzeel@chello.nl>
Subject: Verhalen van jaren 1955 tot1968
Hallo Ad
Mijn naam is Gerrit t.Lam. Ik heb de site gelezen wat jullie mee gemaakt hebben
ik wil daar graag op reageren.
Ik ben in 1952 in dienst gekomen bij jac prins & zn.
Ik ben als schippersknecht begonnen, later werd ik bijrijder bij Jaap Welling, dat is de vader van Wout Welling bij de fa Prins en Zn.
Wat Wout Welling allemaal heeft verteld heb ik allemaal meegemaakt.
Wij reden citrus fruit vanaf Antwerpen en Brussel.
Daar vandaan reden wij 3 keer in de week naar de oude halle in Parijs
Ik heb veel geleerd van jaap, want die was niet makkelijk wanneer we aan de Franse grens stonden met andere chauffeurs uit Zeeland die daar met mosselen geladen stonden, dan werd er wel eens iets gedronken en wanneer dat uit de hand liep dan zei Jaap, jij gaat maar rijden en zorg er voor dat je daar op tijd bent! Ik reed dan alles nog binnendoor naar Parijs en heb zodoende veel geleerd.
Ik heb de fam Welling dus heel goed gekend
Daarna ben ik met Jaap Welling naar de FA van Swieten gegaan en ik werd daar chauffeur op de Krupp Mustang en op de kromhout heb ik ook nog gereden.
Bij de fa kreiger heb ik ook alle chaufeurs gekend
Wij hebben in die tijd 20 ton moeten laden en lossen en dag en nacht moeten werken.
IK heb nog een paar oude foto's van vroeger met Jaap Welling met de kromhout en de krupp,
die stuur ik je nog wel een keer op.
Groetjes van Gerrit, ik hoop dat je er wat aan hebt voor je site.
Reactie van een collega chauffeur uit de tijd van Wout zijn vader Jaap
