Truckers latijn voor December
Deze keer een winters programma
Goede feeën bestaan echt !
Kijk nog eens terug naar de verhalen van het afgelopen jaar en geniet er van onder het genot van een goed glas wijn bij de open haard.
Wij wensen u alvast een gezond en gelukkig nieuwjaar.
Ad en Greet Bruynzeel..
Wij wensen u alvast een gezond en gelukkig nieuwjaar.
Ad en Greet Bruynzeel..
De zwarte raaf......
Marseille 23 Dec. 1990.
Goede feeën bestaan echt.
Een verdomd lullige plek, de haven van Marseille om er met je truck te wachten op een eventuele terugvracht en vooral als het al 23 December is.
“Ik zweer je dat je met de kerstdagen thuis zult zijn”, had de planner met zijn hand op zijn hart beloofd, voordat hij mij twee dagen geleden hier naar toe stuurde met een spoed vrachtje.
En ik was daar met mijn beide platpoten in getrapt en nu stond ik hier te wachten op een terugvracht welke waarschijnlijk nooit zou komen.
Met het gevolg dat ik hier tot na de kerst zou moeten wachten, leeg terug zou geen optie zijn.
Het was dus twee dagen voor kerst en verdomd koud.
Ik vroeg mij af wat nu eigenlijk het verschil was tussen de winter in Zuid- Frankrijk en die in Nederland en ik gaf mijzelf bijna gelijk antwoord.
Nu is het in ieder geval een verschil van zo'n 1280 vervloekte kilometers mompelde ik verbitterd.
Ik had net gegeten in een koud ongezellig routiers restaurant en de waard had bijna onmiddellijk nadat ik de laatste hap met tegenzin naar binnen had gewerkt, mijn tafeltje afgeruimd en mij de rekening onder mijn neus gedrukt onderwijl zijn jas aantrekkend .
Deze stille wenk was oorverdovend geweest, dus stond ik twee tellen later op de keien in de kou. Achter mij draaide de uitbater de deur op slot en met een onduidelijke groet verdween de man voor altijd uit mijn leven.
Hier zal wel nooit een smartlap over geschreven worden dacht ik depressief. Besluiteloos liep ik naar mijn 'Scania' die een paar honderd meter verder geparkeerd stond.
Wat moet ik nu in Godsnaam gaan doen dacht ik, naar de kroeg in de stad?
Mijn hoofd stond er niet naar om in mijn cabine te gaan zitten kniezen en op een wondertje te wachten (terugvracht) Ik wist het echt niet ik voelde mij gewoon dood ongelukkig.
In de verte doemde mijn trailer op in de reeds mistig wordende avond. De geel rode lantarens in de haven brandden al en wierpen een spookachtig licht op mijn Scania. Die had nu een heel andere kleur. Vroeger had ik mij daarover al eens verbaasd, maar zoals met alles, was ik daaraan ook weer gewend.
Opeens merkte ik dat ik niet meer alleen liep, ik hoorde duidelijk voetstappen achter mij.
Ik houd niet van geheimzinnig gedoe dus draaide ik me met een ruk om en stond ineens oog in oog met een ongelofelijk vreemd mannetje. Of vreemd, de man was op zijn zachts gezegd typisch gekleed.
Hij droeg een zwarte pandjes jas, met daaronder een grijszwart gestreepte pantalon en daar onder weer echte ouderwetse slobkousen. In zijn hand hield hij een elegante wandelstok met een prachtig bewerkte zilveren knop.
Zijn weelderige zilvergrijze haardos was getooid met een naar mijn mening veel te kleine hoge zijden hoed en juist dat gaf de man een vriendelijke uitstraling .
Mij schoot gelijk de Amsterdamse uitdrukking te binnen van, hè joh ben jij soms uit de poppenkast gevallen, maar ik was eigenlijk zo verbaasd van zijn verschijning dat ik even niets kon uitbrengen. En geloof me, normaal gesproken heb ik daar absoluut geen moeite mee.
Ik moet ongeveer een volle minuut naar hem hebben staan kijken voor het tot mij door drong dat de man iets tegen me zei, ik zag zijn mond tenminste bewegen.
Ik schudde mijn hoofd even flink en luisterde nog eens en verdomd de man sprak tegen mij en nog wel in het Hollands. Nou ja… nu verbaasde ik me werkelijk nergens meer over,…hoe wel?
Ik hakkelde: “Pardon meneer ik had u even niet verstaan, ik was even ergens anders, dus hoorde ik niet wat u tegen me zei”
De man antwoordde met een prettig beschaafde stem, “Geeft niets hoor, ik zag dat u even weg was, maar nu u er weer bent kan ik u het volgende opnieuw mededelen, ik zei tegen u dat ik heb besloten om uw uitnodiging aan te nemen”.
“Uitnodiging, wat voor uitnodiging?”
De man lachte vriendelijk naar mij en antwoordde geduldig, “De uitnodiging om mij een diner aan te bieden. Nogmaals die uitnodiging neem ik gaarne aan.”
“Waar heeft u het over, ik heb u niets aan geboden. Bovendien zie ik u vandaag voor het eerst in mijn leven.”
Natuurlijk ziet u mij vandaag voor het eerst in uw leven en gewoonlijk is dit ook de laatste keer. Pas maar op, mijn aanwezigheid is zeer broos, ik kan zo weer verdwijnen als een zeepbel. Toen hij dat zei knipte hij met zijn vingers en sprak vervolgens verder, “maar voordat het zo ver is mag u mij een diner aanbieden,
Ik heb honger en geen geld en u heeft géén honger maar wel geld. Nu is het aan u om te beslissen, doet u het of doet u het niet.”
“Het lijkt wel een quiz”, riep ik verwonderd uit.
“Het is ook een spel vriend, het spel van het leven! Uw gedrag hier bij de levenden is bepalend voor uw positie straks na dit leven.”
“Ja zeg hou nu maar op met die sprookjes. Als u echt honger heeft kunt u van mij zonder die onzin ook wel wat te eten krijgen hoor. Daarvoor hoeft u mij geen griezelverhaal op de mouw te spelden.”
Kijk vriend dat bedoel ik nou wanneer ik zeg dat ik besloten heb om jouw uitnodiging aan te nemen, eigenlijk was dat alles wat ik van je wilde weten.
En oh ja nog iets….goede feeën hoeven er niet altijd als een beeldschone vrouw uit te zien, ze bestaan ook in allerlei andere verschijningsvormen. Good bye mijn vriend, het gaat je goed.” En als een wegspattende zeepbel verdween hij snel en geruisloos.
Sprakeloos stond ik in de avondmist naar de hemel te kijken. Nooit, nooit zou iemand dit geloven.
Opnieuw hoorde ik iemand achter mij aan komen lopen en voorzichtig draaide ik me om. Het was een medewerker van het bevrachtings kantoor met een telex in zijn hand, een telex uit Holland. Er stond op:
Kom maar leeg terug naar huis
Prettige dagen en goede reis
Toen ik tien minuten later de mistige parkeerplaats af reed, werd ik nagezwaaid door een typisch gekleed klein mannetje. Hij hield zijn wandelstok als afscheids groet omhoog. De zilveren knop schitterde als een ster in de avond nevel en onmiddellijk herinnerde ik me wat hij mij had gezegd…..”Goede feeën zien er niet altijd uit als een beeldschone vrouw, mijn vriend”
Ik wist nu dat hij gelijk had.
Goede feeën bestaan echt.
Een verdomd lullige plek, de haven van Marseille om er met je truck te wachten op een eventuele terugvracht en vooral als het al 23 December is.
“Ik zweer je dat je met de kerstdagen thuis zult zijn”, had de planner met zijn hand op zijn hart beloofd, voordat hij mij twee dagen geleden hier naar toe stuurde met een spoed vrachtje.
En ik was daar met mijn beide platpoten in getrapt en nu stond ik hier te wachten op een terugvracht welke waarschijnlijk nooit zou komen.
Met het gevolg dat ik hier tot na de kerst zou moeten wachten, leeg terug zou geen optie zijn.
Het was dus twee dagen voor kerst en verdomd koud.
Ik vroeg mij af wat nu eigenlijk het verschil was tussen de winter in Zuid- Frankrijk en die in Nederland en ik gaf mijzelf bijna gelijk antwoord.
Nu is het in ieder geval een verschil van zo'n 1280 vervloekte kilometers mompelde ik verbitterd.
Ik had net gegeten in een koud ongezellig routiers restaurant en de waard had bijna onmiddellijk nadat ik de laatste hap met tegenzin naar binnen had gewerkt, mijn tafeltje afgeruimd en mij de rekening onder mijn neus gedrukt onderwijl zijn jas aantrekkend .
Deze stille wenk was oorverdovend geweest, dus stond ik twee tellen later op de keien in de kou. Achter mij draaide de uitbater de deur op slot en met een onduidelijke groet verdween de man voor altijd uit mijn leven.
Hier zal wel nooit een smartlap over geschreven worden dacht ik depressief. Besluiteloos liep ik naar mijn 'Scania' die een paar honderd meter verder geparkeerd stond.
Wat moet ik nu in Godsnaam gaan doen dacht ik, naar de kroeg in de stad?
Mijn hoofd stond er niet naar om in mijn cabine te gaan zitten kniezen en op een wondertje te wachten (terugvracht) Ik wist het echt niet ik voelde mij gewoon dood ongelukkig.
In de verte doemde mijn trailer op in de reeds mistig wordende avond. De geel rode lantarens in de haven brandden al en wierpen een spookachtig licht op mijn Scania. Die had nu een heel andere kleur. Vroeger had ik mij daarover al eens verbaasd, maar zoals met alles, was ik daaraan ook weer gewend.
Opeens merkte ik dat ik niet meer alleen liep, ik hoorde duidelijk voetstappen achter mij.
Ik houd niet van geheimzinnig gedoe dus draaide ik me met een ruk om en stond ineens oog in oog met een ongelofelijk vreemd mannetje. Of vreemd, de man was op zijn zachts gezegd typisch gekleed.
Hij droeg een zwarte pandjes jas, met daaronder een grijszwart gestreepte pantalon en daar onder weer echte ouderwetse slobkousen. In zijn hand hield hij een elegante wandelstok met een prachtig bewerkte zilveren knop.
Zijn weelderige zilvergrijze haardos was getooid met een naar mijn mening veel te kleine hoge zijden hoed en juist dat gaf de man een vriendelijke uitstraling .
Mij schoot gelijk de Amsterdamse uitdrukking te binnen van, hè joh ben jij soms uit de poppenkast gevallen, maar ik was eigenlijk zo verbaasd van zijn verschijning dat ik even niets kon uitbrengen. En geloof me, normaal gesproken heb ik daar absoluut geen moeite mee.
Ik moet ongeveer een volle minuut naar hem hebben staan kijken voor het tot mij door drong dat de man iets tegen me zei, ik zag zijn mond tenminste bewegen.
Ik schudde mijn hoofd even flink en luisterde nog eens en verdomd de man sprak tegen mij en nog wel in het Hollands. Nou ja… nu verbaasde ik me werkelijk nergens meer over,…hoe wel?
Ik hakkelde: “Pardon meneer ik had u even niet verstaan, ik was even ergens anders, dus hoorde ik niet wat u tegen me zei”
De man antwoordde met een prettig beschaafde stem, “Geeft niets hoor, ik zag dat u even weg was, maar nu u er weer bent kan ik u het volgende opnieuw mededelen, ik zei tegen u dat ik heb besloten om uw uitnodiging aan te nemen”.
“Uitnodiging, wat voor uitnodiging?”
De man lachte vriendelijk naar mij en antwoordde geduldig, “De uitnodiging om mij een diner aan te bieden. Nogmaals die uitnodiging neem ik gaarne aan.”
“Waar heeft u het over, ik heb u niets aan geboden. Bovendien zie ik u vandaag voor het eerst in mijn leven.”
Natuurlijk ziet u mij vandaag voor het eerst in uw leven en gewoonlijk is dit ook de laatste keer. Pas maar op, mijn aanwezigheid is zeer broos, ik kan zo weer verdwijnen als een zeepbel. Toen hij dat zei knipte hij met zijn vingers en sprak vervolgens verder, “maar voordat het zo ver is mag u mij een diner aanbieden,
Ik heb honger en geen geld en u heeft géén honger maar wel geld. Nu is het aan u om te beslissen, doet u het of doet u het niet.”
“Het lijkt wel een quiz”, riep ik verwonderd uit.
“Het is ook een spel vriend, het spel van het leven! Uw gedrag hier bij de levenden is bepalend voor uw positie straks na dit leven.”
“Ja zeg hou nu maar op met die sprookjes. Als u echt honger heeft kunt u van mij zonder die onzin ook wel wat te eten krijgen hoor. Daarvoor hoeft u mij geen griezelverhaal op de mouw te spelden.”
Kijk vriend dat bedoel ik nou wanneer ik zeg dat ik besloten heb om jouw uitnodiging aan te nemen, eigenlijk was dat alles wat ik van je wilde weten.
En oh ja nog iets….goede feeën hoeven er niet altijd als een beeldschone vrouw uit te zien, ze bestaan ook in allerlei andere verschijningsvormen. Good bye mijn vriend, het gaat je goed.” En als een wegspattende zeepbel verdween hij snel en geruisloos.
Sprakeloos stond ik in de avondmist naar de hemel te kijken. Nooit, nooit zou iemand dit geloven.
Opnieuw hoorde ik iemand achter mij aan komen lopen en voorzichtig draaide ik me om. Het was een medewerker van het bevrachtings kantoor met een telex in zijn hand, een telex uit Holland. Er stond op:
Kom maar leeg terug naar huis
Prettige dagen en goede reis
Toen ik tien minuten later de mistige parkeerplaats af reed, werd ik nagezwaaid door een typisch gekleed klein mannetje. Hij hield zijn wandelstok als afscheids groet omhoog. De zilveren knop schitterde als een ster in de avond nevel en onmiddellijk herinnerde ik me wat hij mij had gezegd…..”Goede feeën zien er niet altijd uit als een beeldschone vrouw, mijn vriend”
Ik wist nu dat hij gelijk had.
De wachtkamer is vol!!
Zwitserland 15 februari 1988
De wachtkamer is vol!
Ik was die reis op weg naar Lugano in Zwitserland, toen ik 's avonds werd overvallen door een enorme sneeuw bui.
Deze was zo hevig dat ik moest stoppen en sneeuwkettingen moest om leggen om niet vroegtijdig het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen.
Geloof me wanneer ik vertel dat het geen pretje is om je warme comfortabele cabine te verlaten om die vermaledijde kettingen om te gaan leggen in die vries kou en jacht sneeuw. Je zult zien dat je daar dan bijna altijd je ijskoude handen bij open haalt en het gaat ook bijna nooit zo soepeltjes zoals je je had voorgesteld
Ik stond me daar dus geestelijk en fysiek op voor te bereiden, toen er ineens uit het niets naast mij iemand opdoemde.
Deze pakte mijn kettingen ongevraagd op en begon deze zeer deskundig en verbazend snel om te leggen, zonder één woord te zeggen. Voor ik van mijn aangename verbazing bekomen was, was hij al weer op weg naar de vrachtwagen die achter mij stond, pakte ook daar de kettingen van de grond en deed ze er even snel om als bij mij. Ook deze college stond er met verbazing naar te kijken.
We hadden het gezicht van de man nog steeds niet gezien en ik wilde de man bedanken voor zijn hulp. Ik liep naar hem toe en de man die een soort van monniken pij om had met zo'n enorme capuchon waardoor je aan de achterkant onmogelijk kon zien wie zich daar in bevond, draaide zich om en mijn hart verstijfde opslag……In de capuchon bevond zich een grijnzend doodshoofd wat zei….blijven jullie nog even leven jongens, ik kan jullie er op het ogenblik nog niet bij hebben, mijn wachtkamer is vol. Goede reis en misschien tot later….
Brrrrrr nog even niet hoor!.
Elkie en Elkina.
Elkie en Elkina Kuusamo Finland.
Ik stond te plassen langs de rand van het bos in de sneeuw, ergens op een doodstille plaats midden in Finland. Ik had alles weer netjes in orde gebracht en zou net terug lopen naar mijn truck toen ik hoorde zeggen: Daar knap je van op hè?. Ik draaide me verschrikt om en keek recht in de grote ogen van een Eland!
Ik schrok me kapot! Naast hem stond nog een Eland, iets kleiner maar wel degelijk een Eland.
Hallo zei nu ook de wat kleinere Eland en knipperde vriendelijk met de grote bruine ogen.
Het viel me ondanks de bizarre situatie op dat het prachtige ogen waren met mooie lange wimpers.
Ik staarde ze verbaasd aan en vroeg ongelovig,”waren jullie dat”?
Jazeker zijn wij dat en vraag mij niet hoe het komt dat wij kunnen praten want dat is zo'n ingewikkeld verhaal, bovendien zou je het toch niet geloven.
Maar ter zake nu, mijn naam is Elkie en deze schone dame naast mij is mijn lieve vrouw Elkina.
Ik geef je nu geen poot want die is te smerig! Ik heb daarnet namelijk door het afval moeten lopen om hier te geraken, dat geldt ook voor mijn vrouw en dat is nou precies het punt waar ik het even met u over wilde hebben.
Kijk vriend, jullie zijn nou wel driftig bezig met het verbeteren van het milieu, maar….. jullie doen het niet goed!.
In plaats dat jullie je troep gewoon weggooide zo als vroeger, stoppen jullie het tegenwoordig in vuilnis zakken opgeruimd staat netjes. Maar dat is natuurlijk, sorry dat ik het zo cru zeg, bul shit!! Want nou gooien jullie het afval niet meer zo maar weg nee….. nu verpakken jullie het eerst in zo'n smerige plastic zak om je geweten te sussen en vervolgens komt die zak alsnog naast de vuilnisbak te staan op de parkeerplaatsen langs de weg.
En wat denk je dat er dan gebeurd? Ik zal het je vertellen … daar komen de ratten, kraaien, maar ook de vossen en de wolven op af. Die knauwen de zak stuk en slepen hem het bos in. En zo vervuilen ze onze achtertuin met jullie troep, inclusief de gevaarlijke en giftige stoffen, plastic enz. Moet ik nog meer vertellen.
Rustig, rustig nou maar Elkie suste Elkina, daar kan die man toch ook niets aan doen, hij komt hier notabenen niet eens vandaan. Hum, ja ja, daar heb je gelijk in, neem me niet kwalijk heer dat ik me zo liet gaan, maar ik kan me er ook zó over opwinden .
Maar goed ik weet toevallig dat u wel eens iets over dieren schrijft en daarom zou ik u willen vragen, zou u dit eens willen opschrijven, zodat alle mensen er over kunnen lezen. Misschien helpt het om zo het probleem op te lossen.
Of ze het nu geloven of niet, ze hebben dan in ieder geval iets om over na te denken niet waar?
Hij keek me vriendelijk aan en ook Elkina hield haar hoofd scheef en keek me met haar prachtige ogen heel lief aan!
Oké dit was het wat ik u wilde zeggen besloot Elkie zijn betoog. Ik wens u nog een goede reis en wel thuis.
En tegen Elkina zei hij vervolgens, kom op vrouw we gaan weer want de kinderen zitten ook alleen thuis te wachten en weg waren ze.
Ik stond nog even naar de lege plaatsen in de sneeuw te kijken en ben toen maar peinzend naar mijn truck terug gelopen.
Ik wist dat ik op zijn vraag ja had geknikt en was dientengevolge verplicht om zijn boodschap aan u over te brengen.
Doe er mee wat u wilt, maar …… verdikkeme wat had die Elkina een prachtige ogen zeg… alleen al daarom zou je de rest van je leven alles netjes willen opruimen !
Erewoord!
Ik stond te plassen langs de rand van het bos in de sneeuw, ergens op een doodstille plaats midden in Finland. Ik had alles weer netjes in orde gebracht en zou net terug lopen naar mijn truck toen ik hoorde zeggen: Daar knap je van op hè?. Ik draaide me verschrikt om en keek recht in de grote ogen van een Eland!
Ik schrok me kapot! Naast hem stond nog een Eland, iets kleiner maar wel degelijk een Eland.
Hallo zei nu ook de wat kleinere Eland en knipperde vriendelijk met de grote bruine ogen.
Het viel me ondanks de bizarre situatie op dat het prachtige ogen waren met mooie lange wimpers.
Ik staarde ze verbaasd aan en vroeg ongelovig,”waren jullie dat”?
Jazeker zijn wij dat en vraag mij niet hoe het komt dat wij kunnen praten want dat is zo'n ingewikkeld verhaal, bovendien zou je het toch niet geloven.
Maar ter zake nu, mijn naam is Elkie en deze schone dame naast mij is mijn lieve vrouw Elkina.
Ik geef je nu geen poot want die is te smerig! Ik heb daarnet namelijk door het afval moeten lopen om hier te geraken, dat geldt ook voor mijn vrouw en dat is nou precies het punt waar ik het even met u over wilde hebben.
Kijk vriend, jullie zijn nou wel driftig bezig met het verbeteren van het milieu, maar….. jullie doen het niet goed!.
In plaats dat jullie je troep gewoon weggooide zo als vroeger, stoppen jullie het tegenwoordig in vuilnis zakken opgeruimd staat netjes. Maar dat is natuurlijk, sorry dat ik het zo cru zeg, bul shit!! Want nou gooien jullie het afval niet meer zo maar weg nee….. nu verpakken jullie het eerst in zo'n smerige plastic zak om je geweten te sussen en vervolgens komt die zak alsnog naast de vuilnisbak te staan op de parkeerplaatsen langs de weg.
En wat denk je dat er dan gebeurd? Ik zal het je vertellen … daar komen de ratten, kraaien, maar ook de vossen en de wolven op af. Die knauwen de zak stuk en slepen hem het bos in. En zo vervuilen ze onze achtertuin met jullie troep, inclusief de gevaarlijke en giftige stoffen, plastic enz. Moet ik nog meer vertellen.
Rustig, rustig nou maar Elkie suste Elkina, daar kan die man toch ook niets aan doen, hij komt hier notabenen niet eens vandaan. Hum, ja ja, daar heb je gelijk in, neem me niet kwalijk heer dat ik me zo liet gaan, maar ik kan me er ook zó over opwinden .
Maar goed ik weet toevallig dat u wel eens iets over dieren schrijft en daarom zou ik u willen vragen, zou u dit eens willen opschrijven, zodat alle mensen er over kunnen lezen. Misschien helpt het om zo het probleem op te lossen.
Of ze het nu geloven of niet, ze hebben dan in ieder geval iets om over na te denken niet waar?
Hij keek me vriendelijk aan en ook Elkina hield haar hoofd scheef en keek me met haar prachtige ogen heel lief aan!
Oké dit was het wat ik u wilde zeggen besloot Elkie zijn betoog. Ik wens u nog een goede reis en wel thuis.
En tegen Elkina zei hij vervolgens, kom op vrouw we gaan weer want de kinderen zitten ook alleen thuis te wachten en weg waren ze.
Ik stond nog even naar de lege plaatsen in de sneeuw te kijken en ben toen maar peinzend naar mijn truck terug gelopen.
Ik wist dat ik op zijn vraag ja had geknikt en was dientengevolge verplicht om zijn boodschap aan u over te brengen.
Doe er mee wat u wilt, maar …… verdikkeme wat had die Elkina een prachtige ogen zeg… alleen al daarom zou je de rest van je leven alles netjes willen opruimen !
Erewoord!
De zwarte raaf Hartje winter midden Noorwegen
De sneeuw is hier zo hoog opgewaaid dat de kinderen worden gewaarschuwd niet op de bevroren bergen te klimmen omdat ze dan bij de elektriciteit draden kunnen komen!
Er wordt hier niet gestrooid, er wordt hier alleen geschoven. De weg bestaat uit twee sporen die de zware vrachtwagens met hun met ijskettingen bespannen wielen hebben gemaakt. Je hoeft hier niet te sturen, je blijft als een trein in het spoor en het is bijna onmogelijk er uit te geraken.
Ik vind het prachtig, het vriest dat het kraakt en ik ben vanmorgen zelfs een meer over gestoken. Men had er een pad uit gezet met vlaggetjes over het ijs en ik ging er met mijn 50 ton totaalgewicht moeiteloos overheen, een fantastische ervaring. Maar wat mij eigenlijk nog meer aan het denken zette is die grote zwarte Raaf die ik zo-even in de spierwitte sneeuw langs de weg zag staan.
Hij deed geen stap opzij hoewel ik vlak langs hem reed. Hij wist gewoon dat ik niet uit mijn spoor kon komen en bleef arrogant naar me kijken toen ik hem langzaam voorbij reed .
En toen ineens dacht ik bij me zelf…. Zo'n Raaf hé, dat is toch een duidelijk dier .. hij staat hier in de sneeuw 'Raaf' te zijn, kan en doet zich ook niet als iets anders voor maar is wat hij is .. Je krijgt bij hem wat je ziet, niets meer of minder, hij is gewoon een Raaf... punt uit !.
Kon een politicus zo iets ook maar uitstralen.
Ik bedoel, heel duidelijk zeggen hier sta ik voor niets meer en niets minder. Dit is mijn kleur en ik laat me er door niets en niemand van af brengen, daar kunnen jullie op rekenen in voor en tegenspoed!
Dat zou mooi zijn hé … en ook zo duidelijk, maar ik zit al weer te lang achter het stuur. Dan begin ik altijd onzin te bedenken dus mensen, vergeet het maar een 'Zwarte Raaf' zal nooit voor komen in de politiek, hooguit een angstig huismusje dat hier en daar wat kruimeltjes mee pikt en ieders vriend probeert te zijn.
Ja ik weet het ik moet nu stoppen met rijden, maar dan moet ik eerst nog uit het spoor zien te geraken, want hoe graag ik het ook zou willen, voorlopig zal ik dit spoor toch moeten blijven volgen of ik het leuk vind of niet.
In ieder geval mensen, de beste wensen voor het nieuwe jaar en denk er om hè, houd hem in de rails.
De sneeuw is hier zo hoog opgewaaid dat de kinderen worden gewaarschuwd niet op de bevroren bergen te klimmen omdat ze dan bij de elektriciteit draden kunnen komen!
Er wordt hier niet gestrooid, er wordt hier alleen geschoven. De weg bestaat uit twee sporen die de zware vrachtwagens met hun met ijskettingen bespannen wielen hebben gemaakt. Je hoeft hier niet te sturen, je blijft als een trein in het spoor en het is bijna onmogelijk er uit te geraken.
Ik vind het prachtig, het vriest dat het kraakt en ik ben vanmorgen zelfs een meer over gestoken. Men had er een pad uit gezet met vlaggetjes over het ijs en ik ging er met mijn 50 ton totaalgewicht moeiteloos overheen, een fantastische ervaring. Maar wat mij eigenlijk nog meer aan het denken zette is die grote zwarte Raaf die ik zo-even in de spierwitte sneeuw langs de weg zag staan.
Hij deed geen stap opzij hoewel ik vlak langs hem reed. Hij wist gewoon dat ik niet uit mijn spoor kon komen en bleef arrogant naar me kijken toen ik hem langzaam voorbij reed .
En toen ineens dacht ik bij me zelf…. Zo'n Raaf hé, dat is toch een duidelijk dier .. hij staat hier in de sneeuw 'Raaf' te zijn, kan en doet zich ook niet als iets anders voor maar is wat hij is .. Je krijgt bij hem wat je ziet, niets meer of minder, hij is gewoon een Raaf... punt uit !.
Kon een politicus zo iets ook maar uitstralen.
Ik bedoel, heel duidelijk zeggen hier sta ik voor niets meer en niets minder. Dit is mijn kleur en ik laat me er door niets en niemand van af brengen, daar kunnen jullie op rekenen in voor en tegenspoed!
Dat zou mooi zijn hé … en ook zo duidelijk, maar ik zit al weer te lang achter het stuur. Dan begin ik altijd onzin te bedenken dus mensen, vergeet het maar een 'Zwarte Raaf' zal nooit voor komen in de politiek, hooguit een angstig huismusje dat hier en daar wat kruimeltjes mee pikt en ieders vriend probeert te zijn.
Ja ik weet het ik moet nu stoppen met rijden, maar dan moet ik eerst nog uit het spoor zien te geraken, want hoe graag ik het ook zou willen, voorlopig zal ik dit spoor toch moeten blijven volgen of ik het leuk vind of niet.
In ieder geval mensen, de beste wensen voor het nieuwe jaar en denk er om hè, houd hem in de rails.
De zwarte raaf.
Toen was het nog zomer....
