De volgende morgen was ik weer vroeg wakker vanwege de zon en de hoofdpijn, dus snel een verse pot thee gezet, Ome Nico wakker gemaakt en ontdekt dat ik in plaats van mineraalwater, witte gazeuse had gebruikt voor de thee. Ik vond het al zo sprankelen toen ik het in mijn steelpannetje goot (mijn fluitketel hadden ze ook op Kapikule gejat) maar goed het smaakte tenminste heel apart en dat vond Ome Nico ook.

Wel moest er nog een oplossing worden gevonden om in de jachthaven te kunnen komen, maar na wat heen en weer gepraat met de betreffende personen werd het mogelijk dat er een weg naar de jachthaven werd gecreëerd.
Hier en daar werd er wat dicht gegooid of een bruggetje gemaakt met pallets en stalen rijplaten en zo konden we aan het eind van die dag toch nog naar de haven rijden. De volgende morgen zouden we worden gelost.
Die avond zijn we eerst het stadje wezen verkennen en ik zeg express stadje omdat het piepklein was, maar wel erg mooi en boordevol vriendelijke mensen.
's Avonds wist half Bodrum wie we waren, waar we vandaan kwamen en wat we kwamen doen. We waren bevriend geraakt met een taxi chauffeur die ons voor niets overal naar toe reed, ongelofelijke vriendelijke maar vooral gastvrije mensen daar in Turkije. Ik denk dat het nu ( 25 jaar later) nog wel zo zal zijn.
Het zou overigens voor een hele hoop bevooroordeelde mensen goed zijn om daar eens een kijkje te nemen om zodoende hun mening over Turken bij te stellen.

De volgende morgen hebben we de drie boten eindelijk gelost, onze wagens zagen er wel angstig kaal uit nadat ze al die weken de boten hadden getorst.
Toch waren we blij en zelfs een beetje trots dat we het toch maar weer geflikt hadden.
Het is toch niet niks om drie van die kapitale jachten dwars door Europa naar deze voor ons toch wel “uit hoek” te transporteren. Tevens voelden we ons opgelucht dat we nu leeg waren en naar huis konden.
Het wachten was nu alleen nog op ons afgestempelde TIR carnet en dan konden we aan onze terug reis beginnen. Tevens moest de douane beambte in Bodrum een aan ons, door het douane kantoor uit Kapikule mee gegeven brief ondertekenen, waarin werd bevestigd dat de gehele lading compleet door ons in Bodrum was afgeleverd en aan de hand daarvan zouden wij de borg van 4000 DM. in Kapikule weer terug ontvangen.

De douane beambte wilde echter niets ondertekenen omdat, wanneer hij dat zou doen hij tevens toe zou geven dat hij alle vorige vrachten nooit goed had gecontroleerd op hun inhoud en zo was de cirkel weer rond en waren wij het slachtoffer van hun hypocriete gedrag

Wanneer we de brief niet getekend terug zouden krijgen dreigde het voor ons ook moeilijk te worden. We hadden dat geld absoluut nodig om thuis te komen
Door deze problemen bleven we dus weer vast staan in Bodrum. Er werd over en weer getelext, maar de beambte wist van geen wijken.

We hadden inmiddels een goedkoop hotelletje gevonden waar we ons in ieder geval konden wassen en fatsoenlijk konden slapen. Al met al waren we al weer 5 dagen in Bodrum en in de stad geziene gasten geworden. We hadden inmiddels een vast restaurantje gevonden waar we elke dag aten. Het werd gerund door twee aardige mensen, waarvan er één in Zwitserland had gewerkt als kok bij het grote Zwitserse concern “Mövenpick”. Hij sprak goed Duits en vertaalde alles voor die andere.man.
Deze vriendelijke mensen hoorden dat Ome Nico de volgende dag jarig zou zijn en nodigden ons allebei uit om die volgende dag gratis een feestmaaltijd bij hun te komen gebruiken.
Ze zouden speciaal voor de jarige een mooie vis maaltijd bereiden zoals hij nog nooit gegeten had.
Normaal zouden ze die volgende dag gesloten zijn, maar voor ons wilden ze graag een uitzondering maken. Ome Nico was diep geroerd over zoveel gastvrijheid en putte zich uit in bedankjes .

Toen we weer terug in de haven kwamen lag daar een telex voor Ome Nico met de boodschap: “Hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag en neem er maar eentje op onze rekening”, groeten van alle jongens hier. Ome Nico voelde zich steeds meer jarig worden en tengevolge daarvan hebben we die avond maar vast een voorschotje genomen op het komende feest.

De volgende dag gingen we tegen het middaguur gepoetst en geboend naar het restaurantje Movenpick geheten, genoemd naar het Zwitserse restaurant waar de eigenaar vroeger had gewerkt en zijn geld had verdiend om dit kleine restaurant in Bodrum te openen.

We werden zeer hartelijk ontvangen en uitgebreid gefeliciteerd. We moesten plaats nemen aan een met zorg gedekte tafel met zelfs een vaasje bloemen en twee kaarsen welke nadat we plaats hadden genomen meteen professioneel werden aangestoken.
Dit alles om het de jarige zoveel mogelijk naar de zin te maken. Ome Nico was zichtbaar onder de indruk van alle moeite die er werd gedaan.

De beide mannen deden een paar stappen achteruit om het hele tafereel goed te kunnen overzien en wachtten op het compliment van de jarige. Ome Nico keek met nog maar nèt droge ogen omhoog en zei, geweldig……dank jullie wel jongens prachtig, prachtig.

De mannen knikten tevreden en schonken ons in een mooi glas rode wijn in. Ze hielden daarbij zoals het in een sjiek restaurant betaamd één hand op de rug en gaven, toen het glas vol was een sierlijke draai aan de fles. We waren beiden diep onder de indruk.
De restaurant houders schonken zichzelf ook een glas in en toen werd er een toast op de verjaardag van Ome Nico uitgesproken…..” Op nog veel gezonde jaren”, Proost !! Ome Nico….

Er had zich alleen een kleine verandering voorgedaan in het menu opperde de kok, dat kwam vanwege het feit dat de vissers vanmorgen niet op tijd binnen waren. Daarom had hij het menu moeten veranderen maar…. zei de man trots, we zijn niet voor één gat te vangen en hebben voor een andere specialiteit van het huis gekozen.
Wanneer we onze drankjes op hadden zouden ze ons daarmee verrassen..
Wij dronken nadat de mannen in de keuken waren verdwenen onze glazen leeg en keken gespannen naar de keukendeur waar onze verrassing te voorschijn zou komen.
We hoorde wat gerommel achter de deur en ja hoor, daar kwam de kok binnen met een serveerboy met daarop een prachtige glimmende stolp die de inhoud nog even voor onze ogen verborgen hield. Deze werd midden op onze tafel gezet. De kok wachtte nog even om de spanning op te voeren en toen ook de andere gastheer bij het komende ritueel aanwezig was werd met een ta te raa taaaaa !!! de stolp van de schotel gelicht en kwam er een reusachtige dampende kip te voorschijn, prachtig gegarneerd met allerlei in model gesneden stukjes groente en fruit , een kunstwerk Rembrand waardig…echt waar !!
Ome Nico staarde sprakeloos en met wijd open gesperde ogen naar de reusachtige drillerige kip. Ik zag hem wit wegtrekken en dacht een bang moment dat hij van zijn stokje zou gaan… het was de eerste keer deze reis dat ik medelijden met hem had.

De Turkse kok interpreteerde de heftige reactie van Ome Nico als een compliment en lachtte nou… nou, hij is inderdaad wel heel erg mooi maar daarvoor hoef je nog niet zo van streek te raken. Hij deed een stap naar achteren en vroeg ten overvloede aan ome Nico…. en, wat vindt je er van?
Ome Nico had zichtbaar moeite om te blijven zitten en ik zag van opzij zijn Adams appeltje heftig op en neer gaan. Is hij niet prachtig Ome Nic vroeg ik hem nu ook nadrukkelijk, omdat zijn zwijgen nu toch wel gênant dreigde te worden.

Ome Nico keek me recht in mijn gezicht aan en stamelde… prachtig, ik vind hem werkelijk prachtig en direct er achteraan in het Hollands, Ad….. wat moet ik hier in godsnaam mee aan…. dit wordt mijn dood ik ga zowat over mijn nek !!.

De Turkse kok gaf Ome Nico een vriendschappelijk klapje op zijn schouder en zei, tast toe Ome Nico, hij is helemaal voor u en met een knipoog naar mij, misschien wil Ad ook wel een klein stukje proeven, maar hij is helemaal voor U. Ik zal nog een fles speciale wijn halen dan is het feest helemaal compleet.

Hij spoedde zich weg en ik moet zeggen dat ik Ome Nico nog nooit zo zielig naar mij had zien kijken. Ad alsjeblieft wat moet ik nou beginnen, ik kan die mensen toch niet voor de kop stoten nadat ze zich zo hebben uitgesloofd om het mij op mijn verjaardag zo naar de zin te maken.
Ik weet wanneer ik één hap van die kip neem, ik voor zeker over mijn nek ga, om over het risico om kanker te krijgen nog maar te zwijgen!
Oké ouwe, ik zal je matsen en er om te beginnen een poot aftrekken en wanneer jij nou vast aan de garnering begint te knabbelen, dan heb je tenminste wat in je mond wanneer de mannen straks terug komen.

Ik was nog niet uitgesproken of daar kwam de Turkse kok alweer aan met waarschijnlijk de beste fles rode wijn die ze in huis hadden. Ome Nico hield gretig zijn mooie glas omhoog, hij was inderdaad aan een opkikkertje toe en ik had opnieuw medelijden met hem hoewel hij normaal absoluut niet de man was om medelijden mee te krijgen.
Hij goot zonder te proeven de ongetwijfeld kostelijke wijn in één keer achterover en toen gebeurde het ongelofelijke………Ome Nico trok plotseling met een blik van ware doodsverachting de andere poot los van de drillerige kip. Ik keek met verbijstering hoe hij met de zelfde doodsverachting de poot naar zijn mond bracht en tegen de wachtende kok zei….prima wijntje schenk er nog maar eentje in voor de jarige job.

Toen zette hij zijn tanden in de kippenpoot en ik zag hem asgrauw wegtrekken!
De toekijkendeTurkse kok die gelukkig achter de stoel van Ome Nico stond, was van deze aanval van eetlust diep onder de indruk en liep tevreden lachend terug naar de keuken om daar ongetwijfeld een nieuwe lekkernij te bereiden zoals ons toetje.

Toen de man uit het zicht was verdwenen spuugde Ome Nico onmiddellijk de kip terug op zijn bord en keek verwilderd om zich heen, zoekend naar een plek waar hij dat stuk kip kon wegmoffelen.
Goddank zag hij niets waar hij de kip kwijt kon, want wanneer onze Turkse gastheren dat later zouden ontdekken zou dat het einde betekenen van een mooie vriendschap.
Hij keek me opnieuw ontredderd aan en fluisterde, verdomme Ad help me nou, eet kip zoals je nog nooit gegeten hebt. Hij keek me toen hij me dat vroeg zo hulpeloos aan dat ik hem dat niet kon weigeren en begon mijn mond vol met kip te proppen of mijn leven er vanaf hing. Ome Nico zat nog steeds met de aangebeten poot in zijn hand driftige kauw bewegingen te maken onderwijl geluidjes makend of dat hij het heerlijk vond.

Zo erg hoef je nou ook weer niet te overdrijven maande ik Ome Nico met zo'n volle mond dat ik mezelf amper kon verstaan maar hij was, nu er een oplossing was gevonden niet meer te stoppen en bleef doorgaan onderwijl hij mij bleef ophitsen om vooral flink door te gaan met bunkeren.

Onze Turkse vrienden die gelukkig nog in de keuken bezig waren hoorden wij tevreden mompelen over zoveel lof wat betreft de maaltijd.

Een uurtje later liepen we beiden prettig aangeschoten naar ons hotelletje terug.
Halverwege onze wandeling hield Ome Nico me ineens staande, keek me dringend aan en zei… Ad beste jongen, je hebt een oude weerloze vriend het leven gered en daar zal ik je mijn leven lang dankbaar voor blijven, heel erg bedankt en dat meen ik uit de grond van mijn hart!.
Ach 'ouwe' beschouw het maar als een verjaardagscadeau van mij aan jou, ik roep je nog wel eens te hulp wanneer ik thuis lof te eten krijg, daar krijg je weliswaar geen kanker van maar ik lust het desondanks niet.
We liepen lachend verder naar ons hotel waar we het feest nog tot in de kleine uurtjes hebben voort gezet.
Voor we naar bed gingen zei hij nogmaals tegen mij… het was een onvergetelijke verjaardag Ad, maar als ik dit thuis aan mijn kaart vrienden vertel zullen ze er geen woord van geloven.
Welterusten Ome Nico, ik vond het ook een geweldige verjaardag geloof me maar, ik voel het nog steeds aan mijn buik!.
De volgende morgen kregen we bericht dat langer wachten geen zin had en dat we naar huis mochten.

En zo begonnen we dus na eerst afscheid te hebben genomen van al onze vrienden op de zevende dag nadat we waren aangekomen, aan onze terug reis.
Omdat we leeg waren konden we flink doorrijden, we hoefden ons nu immers geen zorgen te maken over de boten en ook de politie zag aan onze wagens geen verschil tussen die van de inheemse voertuigen.
Een dag of drie later reden we alweer halverwege Roemenië.
We hadden het middag zonnetje recht in ons gezicht en reden een beetje doezelig door de bergen. Ik reed voorop met Ome Nico op de automatische piloot achter mij aan.

We reden net door een scherpe haarspeld bocht met een gangetje van ongeveer 35 KM op de motorrem naar beneden, toen het volgende gebeurde….Er doken ineens uit het niets een paar ezels midden op de weg voor me op. Op één daarvan zat een mannetje en de twee anderen waren beladen met aan beide zijden een enorme bos takken.
Ik stond boven op mijn rem en kwam in een wolk stof tot stilstand.
Ik hoorde Ome Nico achter me remmen en hij mistte me op een haar door nog in een reflex van me weg te sturen, maar daardoor gleed hij recht op één van de ezels af.
De beesten raakte in paniek en sloegen op hol. De man werd daarbij van zijn ezel geworpen en de takken bossen van de andere ezels verschoven naar de onderkant van hun buik en prikten tussen hun poten met het gevolg dat ze steeds wilder werden en zodoende met grote bokken sprongen het aangrenzende bos in renden .
We hadden gelukkig niets of niemand geraakt maar de ezeldrijver kwam woedend met een tak zwaaiend op ons af..

Er zat voor ons niets anders op dan de man te helpen zijn ezels te vangen.
Ja… zoiets kan je ook overkomen, daarna zijn we meteen maar een paar uurtjes gaan pitten, we waren doodop van de ezel jacht.

Nou vergeet ik helemaal te vertellen dat we inmiddels al aardig door onze Dollars begonnen te raken. We hadden nog wel wat sigaretten, maar wat ons geld betrof brak nu de tijd toch wel aan dat we goed moesten uitkijken, want in verschillende landen moesten we nog wegenbelasting betalen. Bovendien moesten we ook nog een paar dagen eten en drinken.

Diesel tankten we in Roemenië weer met Kent sigaretten en daar konden we ook nog voor eten met een goede fles rode wijn erbij, zeggen en schrijven voor twee pakjes Kent (het eten dan) stel je van de maaltijd niet te veel voor, maar toch! .

Gelukkig hadden we onze DKV en Shell tank kaart nog, dus om te tanken hoefden we ons geen zorgen te maken. Maar geld voor eten en drinken dat was er bijna niet meer.
Halverwege Hongarije besloten we om in een gewoon volks restaurantje te eten om zodoende geld uit te sparen. Nou dat hebben we geweten, allebei aan de slinger en we konden geen 10 km rijden of we moesten weer met de broek af…..We voelden ons allebei vreselijk beroerd en zielig, daarbij voelden we ons ook nog smerig, kortom het begon ons serieus tegen te zitten.

We zaten na de zoveelste sanitaire noodstop tegen over elkaar in een plaatselijk eethuisje met een flesje cola, dat kan nooit kwaad dachten we.
Ome Nico zat met zijn gezicht naar de deuren en ik zat tegen over hem met een mistroostig gezicht naar de WC deur te kijken wat mij niet ècht vrolijker maakte. Toen kwam Ome Nico opeens langzaam overeind en met wijd open gesperde ogen riep hij…… Erik , Erik. Ik dacht meteen… oh jé, hij wordt niet goed, dat kan er ook nog wel bij.
Ik draaide me om, om te zien wat hem zo had opgewonden en keek tot mijn niet geringe verbazing in het breed grijnzende gezicht van onze collega Erik van Wenen.
Nu was het mijn beurt om stom verbaasd te reageren met…… Erik??
Erik kwam lachend naar ons toe en zei….wat hebben jullie nodig jongens vraag het maar aan Erik!.
Geld!! riep Ome Nico zo luidt dat de hele tent hem geschrokken aan keek. En nogmaals geld, Erik heb je genoeg geld bij je.
Zo veel je maar wilt 'ouwe' antwoordde Erik, schone kleren, drop, alles wat je maar wilt.
De mensen in het lokaal begrepen er niets van, maar dat veranderde op slag toen Ome Nico luidt door de tent riep “een rondje voor de hele zaak want onze zorgen zijn voorbij en dat begrepen ze allemaal prima .

Erik was op weg naar Athene en zag ons per toeval staan tussen de twee gebouwtjes waar wij onze trucks een beetje paniekerig hadden geparkeerd vanwege onze sanitaire noodstop.

Na het laatste nieuws te hebben uitgewisseld en nog een paar drankjes te hebben gedronken, zijn we een stuk opgewekter uit elkaar gegaan. Duizend mark rijker en we voelden ons ineens een stuk beter (wat geld al niet kan doen hè !)

De volgende dag pas weer ècht lekker gegeten in Oostenrijk, daarbij ook nog lekker gedoucht en schone kleren aangetrokken. De dag er op dat was Zaterdagmiddag, waren we pas weer thuis, na 5 weken eindelijk weer terug op de werf in Loosdrecht.

Helaas heb ik het afgelopen jaar (1987) mijn oude vriend “Ome Nico” naar zijn laatste rustplaats begeleid samen met een ongelofelijke hoeveelheid andere vrienden, die ook nog graag de laatste eer aan deze markante man wilden bewijzen.
Op zijn graf zei de aanspreker, dat het leven van Ome Nico onmogelijk in een paar woorden was samen te vatten en dat is ook onmogelijk.

Maar ik heb toch een bescheiden poging gedaan om u iets over deze bijzondere man te vertellen.
In ieder geval….ik ben een goede vriend verloren, maar in gedachten zijn we samen nog wel eens onderweg en dan hoor ik hem tegen mij zeggen, als ik dit aan mijn kaart vrienden vertel zullen ze me nooit geloven.
Nou “kaart” vrienden! jullie kunnen hem maar beter wel geloven .

Want een 'KEREL' dat was het …..Ome Nico ….bedankt 'ouwe' en waar je nu ook bent,…. “Proost! ..oude vriend”