winterlandschap in  Rusland

Onlangs raakte ik in gesprek met een collega op de ferry van Vlissingen naar Londen. De juiste aanleiding weet ik niet meer maar ik vroeg hem op een gegeven moment, ben je eigenlijk getrouwd ? Hij keek me met een brede grijns aan en schudde ontkennend zijn hoofd, maar voegde er onmiddellijk aan toe, het zou me natuurlijk zo maar kunnen gebeuren wanneer ik een leuke meid tegen het lijf loop. Ik weet dat je dan stevig in je schoenen moet staan om zoveel moois en liefs te kunnen weerstaan, want geloof me voor je het weet ben je getrouwd dat heb ik gezien bij een kennis van mij. Ik keek hem vragend aan, hij grijnsde me opnieuw aan en vervolgde zijn betoog met, het is eigenlijk een ongelofelijk verhaal, maar ik zweer je dat het echt gebeurd is. Toen hij me dat verzekerde keek hij me met een paar ondubbelzinnige pret ogen aan. Die mij op de voorhand al deden besluiten om zijn verhaal met een grote korrel zout te nemen. Maar voor een goed verhaal ben ik altijd te porren  dus hier komt zijn verhaal over :

“De Russische bruid”.

De gozer waar het hier over gaat reed al een tijdje op Moskou met een dieplader waar hij zware machines mee vervoerde voor een nieuwe fabriek die ze daar even voorbij Moskou aan het bouwen waren op een nieuw industrie terrein. Hij raakte daar in de buurt aardig bekend en had er zelfs een vriendinnetje! Ja viel ik hem in de reden, dat is daar niet zo moeilijk je hoeft maar met je ogen te knipperen en ze hangen al om je nek. Ja inderdaad ging de chauffeur onverstoord verder, hoewel dat tegenwoordig een stuk minder is geworden nu het ijzeren gordijn een stukje is opengeschoven. Maar goed hij scharrelde daar dus met een mooi Russinnetje met alles er op en eraan. Hij heeft mij ook een fotootje van haar laten zien.
Ik kwam hem toen regelmatig tegen in Polen waar we elkaar ontmoeten in het Intermotel vlak voor Poznan of anders zagen we elkaar wel aan de grens Swiecko, je weet wel de grens tussen de DDR en Polen. Maar ik dwaal af, het was in ieder geval een bloed mooi wijf dat kan ik je verzekeren.
Nu gebeurde het omstreeks de kerstdagen dat hij vast kwam te staan op zijn losplaats. Het had die nacht waanzinnig hard gesneeuwd, wat je daar zomaar kan overkomen. De ene dag ligt er niets en de andere dag kan je er bij wijze van spreken niet over heen kijken.
Hij keek mij aan voor een bevestiging. Ik knikte en hij vervolgde zijn verhaal.
Die gozer keek dus 's morgens vroeg tegen een spier witte wereld aan en was daar uiteraard helemaal niet blij mee.
Zoals gezegd liep het tegen de kerst en als er al sneeuwruimers waren geweest dan waren deze druk doende de doorgaande wegen vrij te maken, maar hij stond daar net even buiten het gehucht op een industrieterrein wat nog in aanbouw was, dus hij had voorlopig geen schijn van kans op een redding.
Goede raad was duur.  Wachten tot er eindelijk hulp zou komen zou er hoogst waarschijnlijk toe leiden dat hij uiteindelijk na de winter als een sneeuwpop zou worden terug gevonden.

De mooie Russin zag het echter wel zitten dat hij daar zo ingesneeuwd stond en bood hem aan om tijdelijk bij haar en haar familie in te trekken en dat deed hij dan ook graag.
Zodoende kon het gebeuren dat hij gedurende de kerstdagen opgenomen was door de familie van het meisje.
Enfin, voor ik verder ga moet ik eerst even wat drinken, want ik krijg een droge keel van dat geklets.
Ik knikte en stond op om een paar potjes bier te halen.
Toen ik even later weer aan tafel zat en we allebei een flinke teug van ons bier hadden genomen besefte ik dat ik nog steeds niet wist hoe de man heette en besloot daar meteen een eind aan te maken en zei, voor je verder gaat maat zal ik mijzelf even voorstellen.  Adriaan is mijn naam en hoe mag ik jou noemen?
Oh had ik je dat nog niet gezegd zei hij lachend. Jake is mijn naam, Jake Sullivan uit Portsmounth.
We proosten nog een keer maar nu met de naam er bij, proost Jake, cheers Adriaan op een goede reis, maar waar was ik eigenlijk gebleven.
Hij moest noodgedwongen de kerstdagen door brengen bij dat meisje hielp ik hem herinneren, want ik was toch wel benieuwd hoe het avontuur zou aflopen.
Oh ja, hij zou dus de kerstdagen bij haar familie doorbrengen. Nu moet ik je even vertellen dat familie in dat soort landen heel belangrijk is en vooral met die feestdagen, dan worden daar allerlei rituelen gevolgd waar onze vriend natuurlijk absoluut niet van op de hoogte was.
Bovendien sprak alleen zijn meisje een beetje gebrekkig Engels, dus met de rest van de familie was het handen en voeten werk.
Jake nam nog een slok en keek mij over zijn glas aan. Ik knikte dat ik het begreep en Jake ging weer verder met zijn verhaal. De man besloot dan ook om vooral vriendelijk te lachen en vooral niet te vergeten flink door te drinken en dan bedoel ik geen limonade, maar onder andere zelf gestookte en onverdunde alcohol en als ik je zeg dat ik hier praat over tenminste 90% alcohol, lieg ik er geen druppel aan.
Of het werd één keer versneden met water en op smaak gebracht door wat suiker op een snee bruinbrood te strooien en dat in brand te steken en de druppels van de verbrandde suiker aan de alcohol toe te voegen.
Ik heb dat zelf al eens meegemaakt, vandaar dat ik dat zo goed weet en geloof me dat is niet te zuipen, zelfs niet als je dronken bent.
Maar ja dan praat je nog altijd over zo'n 45% alcohol, dus ruim voldoende om de wereld voor een doedelzak aan te zien.  Bovendien had hij zich tegenover hun ook niet onbetuigd gelaten en was hij in de bekende Intershops wezen winkelen met zijn dollars.
Je kent dat wel, Franse Cognac, Engelse Whisky en natuurlijk een paar flessen échte Cola. Hij had, zo vertelde hij mij zelfs nog wat mooie kristallen glazen gekocht om het geheel een nog wat feestelijker tintje te geven, want ze dronken daar hun drankjes uit alles wat maar een bodem had.
Je begrijpt dus wel dat hij mateloos populair was bij die familie, waar hij overigens geen hoogte van kreeg, want er kwamen steeds weer opnieuw mensen binnen die hem feliciteerden met de feestdagen ( dacht hij ), want hij verstond er de ballen van wat ze mompelden en van sommige leden wist hij zeker dat ze bij binnenkomst al ladder zat waren.
Om kort te gaan het was daar een gezellige boel in dat kleine huisje op de Russische Steppen.
Hij vertelde mij dat het er op het laatst zo druk was, dat de mensen buiten in de ondergesneeuwde moestuin stonden te drinken.
Tegen de avond van de eerste kerstdag werd besloten om met z'n allen naar de kerk te gaan.
Er kwam uit het niets een hele grote Trojka aan glijden en mijn vriend had het “geluk” om daar ook in plaats te mogen nemen naast zijn inmiddels prachtig aangeklede verkering. Zeker kerstkleding dacht hij nog lodderig bij zichzelf.
In dit stadium waar hij nu in verkeerde had je hem ook rustig naar de elektrische stoel kunnen leiden, dan zou hij daar luidkeels zingend op hebben plaats genomen met andere woorden, de man wist van toeten noch blazen.
Ik had geboeid zitten luisteren en schoot spontaan in een bulderende lach toen ik in gedachten het hele tafereel voor mij zag.  Jake schoot ook in de lach en er liepen tranen over zijn wangen en onder het lachen zei hij, nee wacht nou even het leukste moet nog komen, wat denk je dat er gebeurd !
Ik neem aan dat de vier paarden de weg naar de kerk zelf wisten, want opeens stonden ze inderdaad voor een prachtig pittoresk houten kerkje en voor hij wist wat er gebeurde stond hij vooraan in het koude kerkje met een man te kletsen met zo'n sinterklaas mijter op zijn kop.
Hij gaf de man ook nog een hand, tenslotte deed iedereen dat had hij gemerkt en hij wilde niet uit de toon vallen nietwaar.
Kortom er werden nog wat religieuze handelingen verricht waar hij de ballen verstand van had en voor hij wist wat er gebeurde stond hij weer buiten en werd hij door iedereen omhelst en gezoend, inclusief door de tandeloze Opa's en Oma's.
Hij begreep er nog steeds niets van en het duurde minstens nog een dag voordat hij na een enorme kater er nog een kater overheen kreeg toen de waarheid eindelijk tot hem doordrong.
Hij was getrouwd zonder het te weten….
Ha, ha, ha, je begrijpt zeker wel dat dat zijn laatste reis naar Rusland was. Daarna is hij geloof ik op Griekenland gaan rijden. Die Griekse godinnen zijn ongenaakbaar, dus daar zou hij in ieder geval niet voor een dergelijke verrassing komen te staan.
Ik moest hartelijk lachen en nadat we nog wat hadden nagepraat  besloten we te gaan slapen.
De hut van Jake was vlak naast die van mij. We wensten elkaar een goede nachtrust en verdwenen elk afzonderlijk onze hut in.
Ik weet nog steeds niet wat er nu werkelijk waar was van het verhaal, maar het is de moeite waard om het verder te vertellen aan wie het maar horen wil. Bovendien is de boodschap die je er uit kan filteren misschien toch nog nuttig;
                   
Drank maakt meer mogelijk dan goed voor je is,…. knoop dat maar in je oren

Na Sdarowje  maat!!

Salto Mortale                           Zomer 1968          

                                                     
Het zal in de zomer van 1968 zijn geweest dat ik als 24 jarige chauffeur werkte bij een transport bedrijf wat zich had gespecialiseerd in het vervoeren van kopieermachines.
We bezorgden die machines door heel Nederland en omdat we de zware machines bij het afleveren ook gelijk op de plaats moesten zetten, zaten we met drie man op de vrachtauto.
Drie flink uit de kluiten gewassen jongemannen die er niet tegen op zagen om een zware machine een trap op, of af te dragen met behulp van draagsingels.
Het gewicht van de verschillende soorten machines liepen uitéén van honderd tot wel vierhonderd kilo.
Die bewuste dag waarop deze anekdote zich afspeelde arriveerden we laat in de namiddag bij een instelling in de achterhoek Het was ons laatste losadres en de machine die we moesten afleveren woog ongeveer twee honderd kilo.
Op de vrachtbrief stond nog extra vermeld dat de machine naar de kelder van het gebouw moest worden gedragen via een draaitrap.
Toen we het bewuste adres naderden zagen we dat het een groot statig land huis was met een indrukwekkende rij Romeinse zuilen voor de monumentale ingang met daar tussen een mooie marmeren trap die naar het bordes voor de hoofd ingang leidde.
We monsterden de ingang met een kennersblik en besloten eerst maar even binnen te gaan kijken voordat we de machine zouden gaan lossen. We sprongen de cabine uit en wilden juist naar de ingang lopen toen de fraai met houtsnijwerk versierde deur open zwaaide en er een keurige heer naar buiten stapte  Hij liep ons vriendelijk lachend tegemoet maar toen hij ons eenmaal had bereikt liep hij ons straal voorbij en beende direct door naar de achteras van de vrachtauto. Hij liet zich nadat hij zijn broekspijpen een klein stukje had opgetrokken (zoals men doet voordat men op een stoel gaat zitten) behoedzaam op het grind zakken van de oprijlaan en werkte zich op zijn rug liggend en met zijn hakken in het grind onder de vrachtwagen dwars voor de achterwielen en vroeg toen naar ons opkijkend met vriendelijke stem, zou één van de heren misschien zo vriendelijk willen zijn om even over me heen te rijden. We keken elkaar stomverbaasd aan en ik zei, doe niet zo gek man en kom onder die vrachtauto vandaan.
U zou mij er een groot plezier mee doen ging de man onverstoorbaar verder, ik vind het namelijk een bijzonder prettig gevoel, alleen even heen en weer meer vraag ik u niet. Hij keek onderwijl hij dat zei smekend naar ons op.
Ineens begon het tot mij door te dringen, dit was een gekkengesticht of zoiets en dit was natuurlijk één van die idioten..
Op dat moment verscheen er een andere man op het marmeren bordes die snel op ons toe kwam lopen. Hij knielde naast de auto en zei; Harry kom onmiddellijk onder die auto vandaan, de heren willen éérst graag zien hoe goed jij een salto mortale kan maken”
Harry sprong verheugd op en vroeg zichtbaar opgewonden, oh ja willen jullie dat werkelijk Let dan goed op, dan zal ik jullie eens wat laten zien. Hij wachtte ons antwoord niet af en liep snel weg voor een lange aanloop, draaide zich om op het gazon naast het grindpad en kwam toen met een rot gang op ons af gestormd, zijn snelheid werd onmiddellijk afgeremd  toen hij weer op het grind pad belandde, maar hij ploegde onverschrokken voort en nam toen hij vlak voor onze neus arriveerde een zweefduik zoals een schoonspringer die pleegt te maken voor een kampioens duik van de hoge duikplank. Hij zweefde een tiende van een seconde met zijn hoofd gevaarlijk naar beneden door de lucht en kwam toen met een misselijk makend gekraak met zijn kop op het grindpad terecht en bleef daar met een gelukszalige grijns op zijn gehavende gezicht naar de hemel.kijken.
Nou; hoe vonden jullie dat vroeg de nieuw komer grijnzend aan ons, maar voordat wij een antwoord konden geven verscheen er een derde man op het bordes gekleed in een verplegers uniform die de situatie in één blik overzag en schreeuwde; Willem en Harry kom onmiddellijk naar binnen en laat die mensen met rust.
De twee aangesprokenen gingen onwillig naar binnen waarbij Harry steunde op de schouder van Willem. De broeder kwam naar ons toe en vroeg wat we kwamen doen. Wij vertelden hem dat wij een kopieer machine kwamen brengen waarop hij meteen zei, geef mij de machine maar mee dan zorg ik wel dat hij op zijn plaats komt.
Dat ding weegt 200 kilo antwoordde ik hem ontdaan waarop de man antwoordde, oké  brengen jullie hem dan zelf maar naar de zolder. De zolder vroegen wij verbaasd, op onze papieren staat duidelijk vermeld dat hij naar de kelder moet.
Nee, nee zei de man hij moet naar zolder dat zal ik toch  wel het beste weten. Oké oké besloot ik, jij bent de baas. Na een uurtje zweten stond dat ding op zolder en konden we eindelijk naar huis terug (Amsterdam)
Na zo'n twee uurtjes rijden waren we inderdaad terug bij de garage in Amsterdam-Noord waar we werden opgewacht door een  boze baas.
Wat heb ik er aan brieste hij, als ik jullie duidelijke instructies mee geef over waar je de machine moet plaatsen en jullie je daar vervolgens niet aan houden.
Wij keken hem van geen kwaad bewust aan en vroegen, waar hebt U het over?   Nou dat zal ik jullie vertellen schuimbekte hij.  Ik ben een uurgeleden gebeld door een inrichting in de achterhoek waar jullie een machine naar zolder hebben gebracht terwijl deze naar de kelder moest ik heb het nog eens na gekeken  maar het stond duidelijk op de vrachtbrief vermeld.
We schoten alle drie gelijk in de lach en de baas keek ons niet begrijpend aan en vroeg, wat valt hier te lachen We vertelde hem wat ons daar was overkomen en hij begreep toen ook wel dat het op die plaats moeilijk was om uit te maken wie er nou wel of niet gek was, en hij lachte hartelijk mee ……….gek hé.

Salto mortale

                                                               





Tunnels en tegeltjes.

Ik rijd nogal veel door tunnels in Europa en het is mij opgevallen dat vooral de tunnels onder water zo mooi betegeld zijn aan de binnen kant (aan de buiten kant kan geen hond ze zien dus daar zijn ze natuurlijk niet betegeld).
Ik vraag me elke keer weer af, zou die tegelzetter nou niet helemaal krankjorum zijn geworden toen hij klaar was met die tunnel?
Laat ik het nou even niet overdrijven maar ik schat dat er bijvoorbeeld in de Elbe tunnel in Hamburg met zijn drie buizen wel zo'n 3 miljoen tegels zitten en dan ga ik even verder met mijn veronderstelling, stel nou dat die tegelzetter inmiddels is opgenomen met een acute tegel fobie of tegelritus weet ik veel. Maar ze beweren toch altijd dat de perfecte moord niet bestaat, nou ik maak me sterk dat het bij zo'n man helemaal niet zo moeilijk is.
Stel je eens voor dat ik een bloed hekel aan die man had en ik wilde van hem af.
Dan zou ik bij hem op bezoek gaan met een tegeltje in mijn binnenzak en als ik dan even met hem alleen was zou ik plotseling het tegeltje te voorschijn toveren en heel gluiperig roepen……. tegeltje tegeltje !!.
Nou dan kreeg hij een tegelritus aanval van de eerste graad en dat overleeft niemand.
Want ik hoef u toch niet te vertellen hoe gevaarlijk tegelritus is, ik bedoel als je al met een blinddoek en op klompen naar het bad of toilet moet zodat je de tegels niet kan zien en voelen, dan spreken we toch wel over een levensgevaarlijke ziekte nietwaar.
Geloof het of niet, maar zulke dingen ga je denken wanneer je nogal lang achter het stuur zit dus…. Proost mensen ik ga hem nu stil zetten.

Tekening Peter Zadelaar( truckstar)

De Reus en de Pinquin

Kapikule, grens plaats tussenTurkije en Bulgarije. Zomer 1986.

Nog waar gebeurd ook!!

                                                                                        Kapikule 20 Juni 1986

De reus en de pinguïn .                            
                                                     
Mijn cabine is verdomme aan gort gereden, gewoon door een Turkse kwajongen.
Hij mocht de vrachtwagen van zijn  oom een stukje vooruit rijden, hij schakelde hem in plaats van in zijn vooruit in zijn achteruit gaf toen flink wat gas om indruk te maken en knalde vervolgens mijn cabine binnen,  mij truck stond daar achter geparkeerd vandaar.
Ik zelf bevond me op een afstand daar vandaan, en  hoorde een enorme knal plus het breken van glas en dacht nog bij me zelf; het zal je maar gebeuren in dit god vergeten oord, dat ze boel kapot rijden, ik liep nieuwsgierig op het geluid af en ontdekte tot mijn verbijstering dat het mijn cabine was die aan gort was gereden door  een kiepwagen,.
Geloof me wanneer ik zeg dat de wereld op dat moment voor je instort , al drie  weken onderweg, eindelijk je lading gelost in Istanbul, daarna nog twee dagen staan wachten voor ik dat stomme carnet TIR  terug kreeg, daarna vol goede moed aan de terug reis begonnen en nu dit.
Ik  had net aan deze Turks Bulgaarse grens( Kapikule) nog even naar mijn baas gebeld voor een eventuele terug vracht. En deze stond in de vorm van een aluminium casco op me te wachten in het plaatsje Leobersdorf  dat lag iets opzij van Wenen in  Oostenrijk.
Dat had ik dus net gedaan en nu overkwam me dit, het huilen stond me nader dan het lachen maar dat zal wel duidelijk zijn.
Hoe ga ik dit oplossen dacht ik koortsachtig bij me zelf, het was vrijdagmiddag en zo vlak voor het week einde was bijna niemand te bereiken, we praten hier over 1986 en van een mobiele telefoon of fax apparaat  had toen nog niemand gehoord, je kon toentertijd niet zo makkelijk iemand bereiken, ik had er net al meer als een uur overgedaan om mijn baas aan de lijn te krijgen en ook de telex kwam vaak gemixt bij het declaranten binnen, kortom het was… en ik voelde me gewoon klote op zijn Hollands gezegd.
Ik kan nu natuurlijk een elle lang verhaal gaan ophangen hoe het daar verder ging maar daar is geen hond in geïnteresseerd, en daar gaat dit verhaal ook niet over,daarom kan ik er mee volstaan wanneer ik vertel dat we na veel heen en weer gepraat en wat gekonkel (lees smeergeld) met de plaatselijke autoriteiten (toen nog militaire) eindelijk toestemming kregen om de truck terug naar Edirne te slepen om hem daar gedurende het week einde te repareren, wat een uitzondering op de regel was in die tijd.

                                                         2
















Gedurende die reparatie tijd kon ik geen gebruik maken van mijn slaapcabine en werd dientengevolge op kosten van de schuldige partij in een tiende rang pensionnetje ondergebracht.
Nu zal u wel denken hij heeft weer wat, maar het was werkelijk een zwijnen stal, toen ik de enigste gemeenschappelijke water kraan op de overloop van mijn verdieping open draaide, met de bedoeling mijn tanden te poetsen, viel er een luid lachende kakkerlak uit  die zich rot lachte om mijn naïeve veronderstelling dat er water uit die kraan zou komen.
De vieze dekens  op het vuile bed waren te kort om mijn helemaal te bedekken en stonken een uur in de wind, er waren ook geen lakens  aanwezig en  ik kon het mensje dat bij het pensionnetje hoorde ook niet aan haar verstand brengen wat dat waren, kort om het was een smerig zooitje maar ik had geen keus.
Wanneer alles zo zou lopen zoals me was beloofd zou ik na het weekeinde mijn reis weer kunnen voortzetten met een gerepareerde truck, tot zo lang zou ik het daar dan maar moeten uit houden, ik haalde mijn slaapzak en kussen uit mijn truck en besloot om niet meer te zeuren maar me met de situatie te verzoenen.
Gedurende de nacht hield ik een kleine raampje open wat voor de  broodnodige frisse lucht zorgde.

Overdag viel mijn verblijf in Edirne wel mee, ik hielp zo veel mogelijk bij het repareren en ik moet bekennen dat het best aardige jongens waren, die wisten waar ze mee bezig waren, er werd de hele dag door hard gewerkt en volop thee gedronken uit die bekende kleine glaasjes, het kwam mij na twee dagen wel behoorlijk de strot uit zetten, bovendien begon ik ook meer dan genoeg te krijgen van dat eeuwige oriëntaalse gejammer uit hun portable radio en de drie live uitzendingen van de moskee achter de garage, mijn humeur werd daar dus niet beter op en ik nam dan ook ineens het besluit om me die zondagavond eens te trakteren op een paar potten bier, ik had van de jongens gehoord dat er een nachtclub in de stad was die als enige op zondag avond open was en waar volop bier te krijgen was.
Ze waren er zelf volgens hun zeggen nog nooit binnen geweest , maar dat was voor mij geen reden om er niet eens een kijkje te gaan nemen.
Mijn besluit stond dus vast,  ik zou daar vanavond heen gaan om mijn verdriet te verdrinken , wat kon me nog gebeuren dacht ik naïef, hooguit een pittige kater de volgende morgen, maar die had ik sowieso al na een nacht slapen in die varkens stal.
Zo gezegd zo gedaan aan de buitenkant van de moskee achter de garage bevonden zich een aantal kraantjes en daar kon ik me wat opknappen, ik kon daar zelfs mijn tandjes poetsen!zonder daarbij uitgelachen te worden door een bijdehante kakkerlak.
Ook mijn haartjes gelijk maar netjes gekamd, want vader gaat op stap, dacht ik bij mezelf, even alles van mij afzetten, dat dacht ik tenminste maar dat liep heel anders af,  dat ging zo……….
                                                           

Die avond om acht uur ging die ballentent open en ik was er al om één minuut over acht binnen.
Het was er behoorlijk donker ontdekte ik nadat ik door een soort van gladiator was binnen gelaten
Er stonden over de hele zaal verdeeld tafeltjes verspreid het waren lage tafeltjes met daarop een vlakkerende kaars in een gekleurd  glas , je moest verdomd goed oppassen waar je liep wilde je je schenen niet stoten tegen die zware lage tafels, wat mij dus ook prompt  gebeurde ik hield me goed en verbeet mijn pijn terwijl ik doorliep met een stomme grijns op mijn gezicht.
Ik zocht mezelf een plaatsje uit aan één van die lage tafeltjes en ik hoor u al zeggen van… dat moet je nooit doen man… ga aan de bar zitten dan heb je een goed overzicht en hou je zelf alles in de gaten, ja! dat weet ik zelf ook wel , maar wat…. als er geen bar is, om aan te zitten,alleen een schaars verlicht podiumpje waar op dat moment nog niets  te beleven was, dus ik had geen keus.
Maar goed ik zit nog geen tien seconden op die poef en mijn ogen zijn nog niet eens helemaal gewend aan de schaarse verlichting of ik word al opgeschrikt door een man die uit het niets ineens naast mijn tafeltje opduikt.  
Hij was gekleed in een soort van jacquet vandaar dat ik hem niet zag aankomen in het donker alleen de witte v vorm van zijn overhemd was nu door die speciale verlichting in het donker goed zichtbaar wat mij aan een pinguïn deed denken.
Wat ik wilde drinken vroeg hij in onvervalst Turks, dat maakte ik tenminste op uit zijn vraag bovendien leek het mij de meest voor de hand liggende vraag, dus beduiden ik hem dat ik graag een groot glas effes wilde hebben.
De man begreep me onmiddellijk en weg was hij weer, net zo geruisloos als hij gekomen was.
Even later komt de pinguïn terug met een dienblad,met daarop een klein flesje effes(bier) daar naast stond een glazen vaas met daarin naar mijn mening een bos  Ik denk… andijvie daar naast een fles Bulgaarse campagne (knaak per fles aan de grens)en let op, hij werd begeleid door een Turkse schone gekleed in een soort van duizend in één nacht gewaad die zich met veel geruis van haar gewaad tegen over mij neervlijde op de poef en me trakteert op een verleidelijke glimlach welke niets te wensen overliet.
De pinguïn pakt de campagne fles uit de koeler en begint deze op een vakkundige manier open te maken onderwijl mij ondubbelzinnig toegrijnzend.
De Turkse schone geeft mij op haar beurt een vette knipoog en begint aan de andijvie te knabbelen, nadat ze er een lading zout overheen heeft gestrooid, ik zie dit alles met stijgende verbazing aan en kijk omhoog naar de pinguïn die inmiddels de kurk met een zwierige  gebaar van de fles haalt, er van overtuigt dat hij zijn eerste slachtoffer voor deze zondagavond in zijn web gevangen heeft   Hij overhandigt mij dan ook zonder blikken of blozen een rekening van omgerekend meer dan  honderd mark ( er werd toen veel met Duitse marken betaald vandaar) hij  maakte me ook gelijk duidelijk dat het bij hem de gewoonte was om onmiddellijk af te reken.
Ik keek geschokt naar de rekening en toen weer naar zijn uitgestreken smoelwerk.
De man stond daar op zijn geld te wachten met een air of dat het de gewoonste zaak van de wereld was.
Ik voelde een woede in mij opkomen maar besefte gelijkertijd dat ik hier in de nachtclub op mijn tellen moest passen.
Maar het feit bleef dat ik een singeltje had besteld maar werd verplicht de hele cd te kopen.
Ik pakte resoluut mijn pilsje op en verhuisde  me naar het tafeltje er naast, maar de dame stond ook op en kwam weer vriendelijk lachend tegenover me zitten.
De pinguïn verplaatste de campagne en de andijvie ook naar mijn tafeltje en maakte me nogmaals duidelijk dat ik nu toch wel moest gaan betalen, hij had namelijk nog meer te doen.
Ik pakte wat Turkse lire uit mijn zak en wilde die aan hem geven, het was ruim voldoende voor het bier, maar de man weigerde het aan te nemen.
Ik wilde op staan om te vertrekken en liet het geld op tafel liggen maar werd weer hard handig  teruggedrukt door een reus die ook uit het niets achter mij was opgedoemd
De pinguïn lachte mij  gemeen toe en bood mij de rekening opnieuw aan, ik kijk naar de rekening , dan weer omhoog naar de reus die inmiddels naast me is komen staan, en over leg koortsachtig welke optie's er nog over zijn.
Hoe kom ik hier zonder kleerscheuren weg,  een sprintje naar de buitendeur?... dat kon ik wel vergeten wilde ik tenminste  niet met een paar gebroken scheenbenen in het ziekenhuis terecht komen, bovendien werd de buiten deur streng bewaakt door die gladiator, dus dat werd zo wie zo niets.
De reus een knal voor zijn kanis verkopen misschien? dat zou mij bij de pinguïn nog wel lukken, maar als ik dat bij de reus zou proberen zou ik het etablissement waarschijnlijk horizontaal door de lucht verlaten, nee ik kon maar beter betalen en buiten opnieuw overleggen wat ik zou doen om mijn geld weer terug te krijgen.
Goeie raad is duur, dus ik betaalde met een briefje van honderd mark en nog wat Turkse lire.
Ik werd vervolgens door de reus in mijn kraag gepakt en zonder pardon naar buiten gedonderd ik begreep de boodschap die hij me na schreeuwde maar al te goed, dáár hoefde ik dus nooit meer terug te komen dat was duidelijk.
Nou daar zat ik dan met mijn netjes gekaamde haartjes en gepoetste schoenen  naar de straat stenen te kijken , de mensen die voorbij liepen keken me spottend aan en ik werd alleen nog maar kwaaier.
Oké ik ben geen lekkere jongen, dat klopt, … maar dit had ik toch niet verdiend
Even later stond ik dus behoorlijk opgefokt op het politie bureau, maar dat bleek de verkeers politie te zijn en die hebben daar weer niets mee te maken, ik weer pissig naar buiten en na een paar keer vragen en zoeken stond ik dan eindelijk voor het hoofdkantoor van de gendarme van Edirne.
Het was een groot imposant gebouw met indrukwekkend bewerkte deuren , er stonden ik zou haast zeggen natuurlijk twee schildwachten voor op wacht, ze zagen er gevaarlijk uit met hun machine pistool schuin voor hun borst en ze keken ook niet echt vriendelijk.
Nou dat kwam mooi uit, want ik had ook geen zin om vriendelijk te zijn.
Op de vraag wat ik kwam doen antwoordde ik,….Ik wil de commandant spreken! zonder verder commentaar opende hij de grote deur en leidde mij naar binnen, toen hij de grote deur weer achter mij sloot voelde ik me ineens een stuk minder stoer, er kwam een naar gevoel van onderuit mij  buik omhoog kruipen, bovendien  merkte ik dat dit soort imposante gebouwen toch ongewild indruk op je maken,
Eenmaal binnen leverde de wacht me af bij een andere wachtpost in de grote hal en vertok na te hebben gesalueerd weer naar buiten.
De nieuwe wacht vroeg me waarover ik met de commandant wilden spreken omdat hij deze niet wilde storen voor onbenullige kleinigheden.
Het gaat over de nachtclub Hariem maakte ik hem duidelijk en ik zag zijn ogen even oplichten, oké zij hij, ik zal je naar het wachtlokaal van de commandant brengen volgt u  mij maar.
We liepen naar het einde van de grote hal en ik zag bij elke deur die we passeerde weer de onvermijdelijke schildwachten staan, aan het eind gingen wij rechts af een lange gang door en ik moet eerlijk bekennen dat toen ik eenmaal zo diep in het gebouw was doorgedrongen, ik wanneer ik de keus had gehad, graag door en klein deurtje weer naar buiten was gevlucht, ik begon behoorlijk onder de indruk te raken van al die wachtposten met hun wapens en hun norse gezichten.
Wat doe ik hier verdomme dacht ik misnoegt bij mij zelf, maar ik had het nu al te ver doorgevoerd om het nog te kunnen stoppen, ik had er trouwens ook de moed niet voor.
We bereikte we aan het eind van de gang een groot lokaal, we stapte er binnen en de wachtmeester  vroeg me hier te wachten de commandant was er nog niet maar die kon wel elk moment komen, hij bood mij een stoel aan en dat was ook de enige stoel die pontificaal midden in de ruimte stond, hij vroeg mij vriendelijk daar te wachten. Ik knikte onderdanig en ging zitten
daardoor had ik even tijd om het lokaal rond te kijken, ik zat met mijn rug naar de ingang , maar ik had bij het binnen komen gezien dat daar ook een wachtpost stond.
In de linker hoek voor mij stonden twee mensen op leeftijd, zo te zien man en vrouw, ze hielden elkaars  handen vast en keken naar de grond het was me bij binnen komst al opgevallen dat niemand van de aanwezige had opgekeken, zo te zien kwamen deze oudjes van het platte land, de man had zijn pet in de zak van zijn Zondagse colbert gestoken en die er dreigde uit te vallen.
Bij mijn binnenkomst hadden deze mensen niet opgekeken, ik vermoed dat hun was verteld om naar de vloer te kijken, want in de rechterhoek stond ook een man en die keek ook angstvallig naar de vloer, tussen die twee hoeken dus recht voor mij neus lag een man op de tegelvloer, boven hem torende een gendarme in hemdsmouwen uit, hij had zijn uniform jasje had uitgedaan en opgehangen aan zijn geweer die tegen de muur stond.
In zijn hand had hij een stevige tak en daar sloeg hij mee op de man in, niet omdat de man iets zei of deed maar uit balorigheid leek het wel, de man op de grond schreeuwde het uit bij iedere klap en het bloed spatten op de tegelvloer, de gendarme keek na elke klap triomfantelijk om zich heen, hij deed me op de één of andere manier aan een schooljochie denken wat een ander jochie aan het pesten was
Maar ik was bang dat het hier toch om serieuzere zaken ging.
Ik keek haast als van zelf ook naar de vloer, en begreep nu ook de reden waarom iedereen dat deed.
In de muur rechts van mij bevond zich een deur welke openstond en keek je een mooi kantoor binnen, daar zag ik nog twee gendarmes zitten op de rand van een groot bureau , deze mannen letten nergens op en waren in een geanimeerd gesprek gewikkeld.
Waardoor ik de indruk kreeg dat wat er hier gebeurde dagelijkse kost was, het onaangename gevoel stak zijn kop weer op,  maar ik kreeg niet de kans om me daar verder in te verdiepen, want er werd een bevel  geschreeuwd en alle aanwezige gendarmes sprongen als marionetten in de houding en zelf de burgers namen een betere houding aan , ik wist niet wat ik moest doen en ging van angst ook maar netjes naast mijn stoel staan, er trad een man binnen in een indrukwekkend uniform hij keek zeer autoritair het lokaal rond en bleef uiteindelijk met zijn ogen op mij rusten.
Ik voelde zijn autoriteit bijna lijfelijk bij mij binnen sijpelen, het leek er op dat iedereen zijn adem inhield, zelfs de geslagen man hield op met jammeren en keek angstig omhoog
Op dit moment begreep ik wat het betekende om door uniformen geregeerd te worden, Ik verlangde meer dan ooit naar mijn kleine vaderlandje en beloofde mij zelf als ik hier ooit ongedeerd uit kom, zal ik nooit meer  mekkeren op het mooie landje aan zee waar we toch maar in een democratie leven.
De man opende eindelijk zijn mond en vroeg mij met verbazend vriendelijke stem, “you are not a Turkies man?, do you speak Englisch ?
Yes sir antwoordde ik verheugd  omdat de man Engels sprak.
Waar kan ik u mee van dienst zijn vroeg de man in onberispelijk Engels, hij keek na dat hij dat gezegd had onmiddellijk triomfantelijk om zich heen als of hij wilde zeggen, daar kijken jullie schobbejakken van op hè van mijn Engels!, ik merkte dat de man het heerlijk vond om zijn Engels in de praktijk te demonstreren  hij leidde mij onder het praten het kantoor er naast binnen en nam plaats achter het prachtige antieke bureau, de beide gendarmes sprongen onmiddellijk in de houding en namen aan beide zijde van zijn bureau plaats.
De commandant  knikte me toe en nodigde me uit plaats te nemen in een stoel tegen over hem,
Neem plaats en vertel me wat de reden is van u bezoek.
Ik ging zitten en stak van wal met mijn verhaal, de man luisterde aandachtig zonder mij één keer in de reden te vallen en knikte alleen af en toe dat hij het begreep en zei zelfs als een onvervalste Engelsman  “oh dear”!
Ik merkte dat de man echt in mijn verhaal geïnteresseerd was en begon zowaar hoop te koesteren dat ik misschien toch nog mijn gram zou kunnen  halen met behulp van deze zwaargewicht.
Toen ik uitgesproken was knikte hij mij opnieuw vriendelijk toe, stond op van achter zijn bureau en gebood mij te blijven zitten .
Hij liep naar de wachtkamer en gaf daar enkele bevelen, de aanwezige gendarmes begonnen gelijk druk heen en weer te lopen om zijn bevelen uit te voeren , als eerste werd de man van de vloer op een bijzonder hardhandige wijze weggesleept, de commandant kwam weer terug en maakte zijn excuus tegen over mij;  neem me niet kwalijk, ik moet nog even wat zaakjes regelen en dan gaan we met het hele corps even jou geld terug halen , maak je geen zorgen , ik beloof je dat het allemaal weer goed komt, hij gaf nog wat bevelen en ook de andere mensen in de wachtkamer werden hardhandig afgevoerd, ik zou nooit te weten komen waarom die mensen daar stonden en ik voelde me bijna verantwoordelijk voor het hardhandige gedrag van de gendarmes, maar goed ik had op dat moment wel wat anders aan me hoofd om me daar druk over te maken, ik was er van overtuigt dat wanneer er iemand op de wereld in staat was mijn geld terug te halen het deze commandant zou zijn en dat bezorgde me toch wel een prettig gevoel , ik bedoel dat hij aan mij kant stond en dat ik hem niet tegen me had.
Mijn humeur werd daar een stuk beter door en ik was benieuwd hoe het vanaf hier verder zou gaan.
Inmiddels begon het wachtlokaal al aardig vol te lopen met gendarmes  die zich in rijen opstelden en vol verwachting naar de commandant keken, zij wisten immers nog niet wat er ging gebeuren, ik telde er in de gauwigheid een stuk of twintig, allen bewapend met een automatisch wapen, een machine pistool met zo een half ronde patroonhouder er onder, de commandant stelde zich voor zijn mannen op en begon op een zeer autoritaire manier zijn mannen toe te spreken ik kon niet verstaan wat hij zei maar herkende een paar keer de naam Hariem en zag een paar gendarmes heimelijk gniffelen, deze mannen hadden er kennelijk zin in dus dit zou helemaal goed komen dacht ik….
Er volgde nog wat korte bevelen van een andere gendarme en de mannen marcheerde twee aan twee de wachtkamer uit, ik bleef alleen achter met de commandant, deze pleegde nog wat telefoontjes en stond toen ineens weer naast me, hij droeg geen geweer alleen een pistool in een holster aan zijn riem, hij lachte vriendelijk naar mij en zei vriendelijk, wees maar niet bang voor dit machtsvertoon, maar we zitten al twee jaar te pezen om die nachtclub onder handen te nemen, we weten dat er daar dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen maar we hadden nog nooit de gelegenheid gehad om daar orde op zaken te stellen, een Turkse man geneert zich nogal om toe te geven dat hij daar is geweest en is bedonderd, ze gaan nog liever dood dan dat toe te geven, maar jullie uit het west Europa hebben daar geen last van, dus jij komt voor ons als geroepen, want nu kunnen we eindelijk de boel daar doorlichten en een aantal zaken rechtzetten, daar heb jij natuurlijk geen boodschap aan daarom zullen we eerst jou geld terug halen en daarna gaan we op ons gemak de boel daar op zijn kop zetten en uitkammen.
Het werd me nu dus allemaal duidelijk, dit was voor mij dus een geluk bij een ongeluk, vandaar dit groot vertoon.
Oké Hollander kom maar mee dan stappen we in de bus en kan je zien hoe wij hier in Turkije zulke zaakjes oplossen.

                                                           
















Ik liep met de commandant mee naar buiten en daar stond inderdaad een bus, een halve hele zal ik maar zeggen,zoals er toentertijd honderden rond reden in Istanbul.
Ik had ze toen met bewondering gadegeslagen, ze waren tot aan de rand gevuld met mensen die als sardientjes in blik alleen nog maar op de olijf olie leken te wachten, om het proces van inblikken  te voltooien, en je geloofd het niet maar daar tussen bevond zich dan ook nog een conducteur die zich als een slangenmens tussen de mensen door bewoog met tussen alle vinger van zijn handen papier geld gesorteerd,  soms hing hij zelfs met ware doodsverachting aan de buitenkant van de bus,  zich met één hand aan iets onduidelijk vast houdend en met één been op de treeplank, als een macho kermisklant die op die wijze de kaartjes van de bots autootjes  ophaalt.( Arbo wet? Ha ha ha lachte de kakkerlak)
Maar goed ik kreeg een zitplaats voor in de bus naast de commandant, we gingen eerst de gewonde man even langs de dokter brengen legde hij me uit en daarna zou het feest beginnen, toen hij dat zei wreef hij zich vergenoegd in zijn grote harige  knuisten.
De chauffeur startte  de bus, de motor sloeg vrijwel onmiddellijk aan, wat mij een frons van verbazing ontlokte, omdat laten we zeggen de bus er aan de buitenkant niet zo nieuw had uitgezien en nu druk ik me nog voorzichtig uit,
De chauffeur boog zich voorover over het voor die bus veel te grote stuur en keek verwachting vol naar de commandant.
De commandant plaatste zijn beide voeten op een beugel in de vloer en gebood mij dat ook te doen, hij keek toen om, of alle andere er ook klaar voor waren, stak zijn arm omhoog  en riep of hij de start van de grand prix  imiteerde ….GO!!!
De chauffeur liet op dat zelfde moment de koppeling met een klap opkomen en we sprongen voor uit , met gillende banden gingen we er van door de stank van verschroeid  rubber was binnen te ruiken, ik werd zo als bij het opstijgen van een vliegtuig in mijn gammele zetel gedrukt en kreeg gelijk respect voor de bouten waar mee hij aan de vloer was vast gezet
Natuurlijk zou ik haast zeggen stond alles wat licht kon geven en geluid kon maken aan, dat wil zeggen, de zwaailampen en de sirenes en het doorlopende getoeter, van onze kamikaze piloot, die zonder te remmen de bus door de smalle straatjes en bochten manoeuvreerde, zijn snelheid steeds meer opvoerend, ik dacht bij elke bocht dat we zouden omdonderen, ik keek met doods angst naar de commandant naast me , maar die was volkomen relax bezig een sigaar op te steken, en wekte de indruk dat hij thuis voor de beeld buis zat,
Ik begreep dat ik me vanavond nergens meer over zou verbazen.
Volkomen onverwachts stond de kamikaze boven op zijn rem en kwam met gierende banden tot stilstand,  iedereen in de bus veerde als van zelf omhoog en viel weer terug op zijn plaats, voor ik begreep wat er gebeurde was de gewonde al via een achterdeur uit de bus gegooid ik denk voor de deur van de dokter en trok de bus al weer op om zijn helse rit voort te zetten, bij de volgende bocht waar ik zeker wist dat de bus op zijn kant zou gaan bedacht ik me dat dit toch wel een heel lullige manier was om dood te gaan, door je hier nachts te pletter te rijden tegen een muur, ik zetten me schrap in mijn stoel en bad tot de  heilige Christopher of hij vannacht niet een uitzondering wilde maken en deze bus met moslims wilde beschermen, ik bad voor de zekerheid ook nog maar even met Allah en sloot af met Massallah met één of twee s s en dat zou Allah me niet kwalijk nemen onder deze omstandigheden.
Er werd echter nog steeds loei hard gereden en ook de niveau verschillen van de trapsgewijze steegjes werden vol gas genomen zodat de bus af en toe door de lucht vloog om even later met een krakend chassis neer te komen, ik zag regelmatig mensen voor hun leven rennen en op het nippertje aan de dood ontsnappen maar de chauffeur was daar ongevoelig voor en beschouwden zijn voertuig als een  hemel wagen die door Allah zelf naar het kwaad werd geleid en hij was slechts zijn werktuig.
Ik wist zeker dat wanneer ik deze rit zou overleven ik hem mijn leven niet  meer zou vergeten.
Opeens stond de chauffeur weer boven op zijn remmen en kwamen we weer als van zelf uit onze bank overeind.
De commandant bleef gelijk staan, ik liet me weer als een lappen pop terug vallen, zoveel routine kon je van mij nog niet verwachten na deze eerste helse rit.
Even later stond ik buiten de bus en werd omringd door twintig gendarmes en werd zo als een kuiken door twintig moeder kloeken beschermt.
Er werd met de kolf van een geweer  op de buiten deur van de nachtclub gebonkt  en de kop van de gladiator verscheen verstoort door  het kijk luikje,  ik zag zelfs in het donker dat alle het bloed uit zijn bruine kop weg vloeide, de deur werd haast gelijk open gemaakt en hij werd ruw opzij geduwd, god wat deed mij dat goed zeg  om hem zo bang te zien, een paar seconden later stonden we midden in de zaal de gendarmes hadden onder het binnen marcheren de lage tafels ruw opzij geschopt en de bezoekers vlogen alle kanten op maar bij de buitendeur stonden twee wachters opgesteld die ze hardhandig terug mepte.
De muziek werd gestopt en er werd bevolen het grote licht aan te steken wat ook onmiddellijk gebeurde. De mannen  in de nachtclub beschermde hun ogen tegen het scherpe licht en renden nog steeds in paniek alle kanten op, de commandant stond naast mij midden in de zaal, de overige gendarmes hadden zich weer in gelid opgesteld maar hielden hun wapen paraat wat er heel dreigend uit zag, er viel een doodse stilte en hier en daar hoorde je een gesmoorde snik van een vrouwtje die het ergste vreesde vermoed ik.
De commandant keek me aan en zei,  oké Hollander wijs mij maar aan wie jou bestolen hebben, je kon een speld horen vallen in de zaal en ik keek rustig de zaal rond vlak achter het podium stond de pinguïn achter de reus verstopt en ik wees hun gelijk aan … die twee daar hebben mij mijn geld gestolen, die kleine en die grote, de commandant gaf een bevel en de beide mannen werden op een hardhandige manier naar de commandant geleid,
De commandant vroeg de pinguïn waar de baas van deze tent was en de pinguïn haalde zijn schouders op, maar voor hij  ze weer kon laten zaken had hij al een keiharde klap voor zijn kop te pakken, de commandant was duidelijk niet gediend van mensen die hun schouders in zijn bijzijn durfde op te halen, de pinguïn viel achterover en wist nog maar net zijn evenwicht te bewaren, de commandant hoefde hem niet weer iets te vragen want de pinguïn wees haastig een man aan die zich ook wat achteraf had opgesteld, de commandant liet ook deze man ophalen op de zelfde hardhandige manier, toen de man eenmaal voor hem stond stelde hij hem een vraag en ik zag de man in elkaar krimpen van angst, hij wenkte ons nederig om met hem mee te komen en even later stonden we in zijn kantoortje waar hij direct een lade open trok en er het briefje van honderd mark uit nam, toen pakte hij nog een bosje Turkse lieren en overhandigde deze aan de commandant onderwijl zijn hoofd heel nederig laag houdend de commandant grinnikte tevreden en overhandigde mij het geld met de mededeling oké Hollander jij bent hier klaar, ga maar terug naar je pensionnetje en blijf daar de rest van de nacht, ik geef je twee gendarmes mee die er de wacht zullen houden , maar ik waarschuw je wel om hier nooit meer terug te komen want de volgende keer kon je wel eens minder geluk hebben.
Dat hoefde hij mij niet te vertellen dat begreep ik zelf ook wel en ik heb die nacht ondanks de bewaking  geen oog dicht gedaan,  
De volgende avond was mijn truck eindelijk klaar en reed ik met nog natte verf  Edirne uit richting Kapikule,daar heb ik nog wat getelext en ben daarna toch nog een uurtje of twee Bulgarije in gereden voordat ik hem met een gerust hart dorst stil te zetten, toen eindelijk mijn potje bier gehaald.
In Edirne ben ik na die tijd nooit meer gestopt, en geloof me wanneer er een Turkse man mij vraagt of ik daar wel eens  geweest ben , ontken ik dat in alle talen, Ja….. ik ben daar gek, zou de kakkerlak zeggen.
                           

     
.

Op de hoek pension de vrolijke Kakkerlak, er voor de trotse hospita

Ad voor zijn Scania in Edirne
Nee! niet rechts !! links.