Maandag 21 Juli
Het was naïef geweest te veronderstellen dat een in beslag genomen vrachtwagen terughalen uit de Oekraïne een fluitje van een cent zou zijn en dat had ik dan ook niet verwacht. Het kon geen kwaad je voor te bereiden op een 'mission impossible' maar hoe doe je dat?Toch maar vol goede moed er heen en er het beste van hopen, bovendien had ik geen keus, ik moest er wel zelf heen omdat mijn naam gekoppeld was aan het TIR carnet en het kenteken van de truck.
Die bewuste Maandag vertrokken we dus. Ik kreeg een begeleidingsbus mee met een begeleidingschauffeur die, wanneer de wagen daadwerkelijk uit de Oekraïne was bevrijd de nieuwe chauffeur op deze wagen zou worden. Ik kende de jongen niet en toen hij zich die maandagmorgen aan mij voorstelde moet ik eerlijk bekennen dat hij nou niet direct de indruk wekte dat je er samen de oorlog mee zou winnen! Het was een lange schrale slungel met stekeltjes haar zo stijf in de gel dat je er waarschijnlijk een plank mee kon doorzagen. Jammer maar de echte mannen waren waarschijnlijk allemaal onderweg en met hun eigen 'missie' bezig, dus moest ik niet zeuren en het er maar mee doen.
Greet haar vakantie was ook aangebroken en ik had haar voorzichtig gepeild wat zij er van dacht om met me mee te gaan naar de Oekraïne Ze had zonder blikken of blozen gelijk 'ja' geantwoord alsof het een reisje naar de Middellandse zee betrof. Ik kon haar geen zonvakantie beloven, maar wel een avontuurlijke ! We zouden dus met zijn drieën op pad gaan.
Toen ik aan Nico van de Wetering ( één van de hoofd lagers waar de machine “van de Wetering” op draait) vroeg hoe lang de jongen (Vincent) met de bus bij ons zou blijven had hij mij verzekerd, hij blijft de hele missie bij jullie want je moet daar altijd over de bus kunnen beschikken. Daar bleek hij achteraf meer dan gelijk in te krijgen, want die bus hadden we geen dag kunnen missen!
We laadden de bus vol met reserve onderdelen, twee zware accu's, startkabels, olie en gereedschap. We wisten tenslotte niet hoe we de wagen daar zouden aantreffen en ik had op het parkeerterrein van de grens aan 'Rave Ruska' verschillende in beslag genomen voertuigen zien staan die helemaal gestript waren en ik wist in de verste verte niet wat ons op die parkeer plaats van de douane in de stad L.Viv te wachten zou staan. Het motto was dan ook, beter meeverlegen dan onverlegen. Onze monteur “Han” raadde ons zelfs aan een extra luchtbalg voor de aanhanger mee te nemen, je wist het maar nooit.
Op het kantoor van Sip (oud gediende van het eerste uur, kreeg ik een bosje geld mee zodat we ons daar geen zorgen over hoefden te maken en nog een aantal instructies wat betreft de contacten in de Oekraïne, waaronder die van de advocaat die onze zaken daar zou behartigen.
Zijn naam was Dimitri en ik zou inderdaad veel met hem te maken krijgen. Nadat we klaar waren met al deze voorbereidingen namen we afscheid en werd ons geluk toegewenst door de mannen van de planning inclusief de Big Boss 'Alex van de Wetering', die het bedrijf van zijn familie al weer jaren met succes runt en het in de loop van die jaren een legendarische uitstraling heeft bezorgd.

En zo vertrokken we dus die Maandagmorgen met zijn drieën. De begeleider Vincent en ook Greet waren nog nooit in de Oekraïne geweest en traden vol verwachting de onzekere toekomst tegemoet.
We kwamen die maandag avond in Polen aan en namen daar vlak over de grens voor het eerst een Hotel .
Dinsdag 22 Juli
Lekker geslapen, vroeg op en zo reden we via de steden, Wroclaw, Katowice, Krakow, Tarnow, Wzeszow naar de Oekraïense grens. Tot zo ver niets aan de hand, maar ja nu verliet je het verenigd Europa, dus je voelt hem al aankomen hè?
Aan de Oekraïnse grens begon gelijk al het gedonder. Zo gek kan jij het niet bedenken of ze vinden wel weer wat om je ergens voor te laten betalen (lees baxis of smeergeld). Na enig zoeken en mierenneuken vroeg de man ineens om een verklaring van de oorspronkelijke eigenaar van de bus waar in stond dat wij toestemming hadden om in zijn bus te rijden. Die hadden we natuurlijk niet en de man keek me verheugd aan, aha dacht hij…. Kassa. Ik kwam nog met wat andere bewijzen waar je aan kon zien dat we voor deze firma werkten, maar de man had bloed geroken dus wilde incasseren. Hij liep naar een hokje, ging uit het zicht staan en wenkte mij. De boodschap was duidelijk, ik pakte een briefje van 20 Euro wat Vincent me had toegestoken en gaf het hem onopvallend en pats daar had ik mijn stempel op het loopbriefje en konden we door.
Ik voelde me net alsof ik weer thuis kwam van een lange reis….welkom in de Oekraine! Lees de stille wenken en uw leven zal een stuk aangenamer worden en zo ook voor diegenen die het smeergeld ontvangen…. amen. Ik was het allemaal een beetje vergeten maar zoals gezegd…..welkom thuis.
Die avond doorgereden naar de plaats waar de vrachtauto zou staan. Alles in het bijbehorende gebouw was al donker en we vonden daar niet ver vandaan een hotelletje. De volgende morgen om 08.00 uur zouden we daar bij het depot de advocaat ontmoeten, die ons zou helpen de wagen uit het depot te halen.
Het hotelletje was een eerste klas ballentent, maar we hadden geen keus. Onze spullen in onze kamer gezet en of we maar meteen wilden betalen, wat de indruk wekte dat ze er zeker van wilden zijn dat we niet gelijk weg zouden rennen wanneer we de kamer hadden gezien.
Woensdag 23 juli
De volgende morgen viel de stroom uit en ook het water was op. Er kwam alleen nog wat gegorgel uit de kraan en de douche, maar gelukkig hadden wij net gedoucht en liep het voor ons dus met een sisser af. Beneden bleek niemand te zijn en van een ontbijt was dan ook geen sprake. Maar vooruit we waren op de plek en zouden vandaag de wagen ophalen, onze dag kon niet stuk. We stapten in de bus en reden naar het depot waar we om 08.00 uur met de advocaat hadden afgesproken. Na wat bellen was hij er dus om 10.30 uur. Hij vroeg ons mee naar zijn hotel te gaan omdat zoals hij zei, we moesten wachten op een man uit Kiev die de juiste papieren bij zich zou hebben en die zou die middag om twee uur pas arriveren, het werd die dag dus niets meer. Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen zullen we maar zeggen.
Die avond naar Rave Ruska gereden en een bezoek gebracht aan Julia en haar familie. Daarna geslapen in een hotelletje halverwege Rave Ruska en L.Viv (Dobrosyn) en de volgende morgen weer vroeg op om op tijd in het hotel te zijn waar onze advocaat logeerde
Donderdag 24 Juli
Om 07.00 uur weggereden uit Dobrosyn en om 08.00 uur waren we in het hotel (Bontep) van onze advocaat in L.Viv. Eerst een ontbijtje genuttigd en toen ging ik op weg met Dimitri de advocaat. Greet en Vincent bleven achter in het hotel en ik reed met Dimitri en de man uit Kiev in zijn grote 'Lexus' SUV naar het douane terrein om de wagen terug te halen. Daar aangekomen bleek uit de papieren dat ze bij de gerechtelijke uitspraak niet hadden vermeld dat er twee boten op de vrachtwagen stonden. Die boten waren weliswaar ook ontheven van de beslaglegging, maar dat stond niet bij die vrijspraak van de truck vermeld. Het bleken gescheiden uitspraken en we konden de truck met de boten niet mee krijgen. Eerst moest de rechter die de uitspraak had gedaan, deze uitspraak corrigeren en dan pas kon ik de wagen mee krijgen! Dus nu ging het van het kastje naar de muur (zonder Tom Tom) naar het gerechtsgebouw om de rechter om opheldering te vragen en hem te vragen zijn uitspraak te corrigeren of een nieuw document te maken waarop de wagen en de boten samen vermeld stonden. Na een slopende taxi rit ( de man met de SUV hield het voor gezien en liet ons aan ons lot over) kwamen we eindelijk in het gerechtsgebouw aan en daar bleek dat de rechter er niet was en ook niet voor de 18 de Augustus terug zou komen. Zijn assistent zou die middag omstreeks 16.00 uur op zijn kantoor komen en dan zouden we proberen of deze contact op kon nemen met de rechter in de hoop toestemming te krijgen om het document te veranderen, om ons zodoende de wagen alsnog te bezorgen. We moesten de middag afwachten. In die tussentijd hobbelen we weer de hele stad door naar een ander adres in een buiten wijk waar een notaris bleek te zetelen die waarschijnlijk minder verdiende als dat ze bij ons doen, want we bevonden ons is een achterbuurt met steenloze straten en rijen kazerne flats van vlak ná de eerste Wereld oorlog. Ik moest in de taxi wachten terwijl de taxi chauffeur de èèn na de andere, naar bepist matras stinkende sigaretten rookte en mij geen blik waardig keurde.
Wat ik van Dimitri had begrepen was, dat hij er op uit was om een officiële machtiging te krijgen welke ik zou kunnen tekenen zodat hij zonder mijn aanwezigheid door kon gaan met zijn werk. Ik wilde wel weten wat ik ging onderteken dacht ik bij mezelf, voor het zelfde geld ondertekende ik een contract waar op hij zijn aftandse oma aan mij uit huwelijkte en dan zat ik de rest van mijn leven aan zo'n tandeloze minkukel vast! Ik zou hem straks vragen om het voor mij te vertalen omdat het wel in het Cyrillisch zou zijn opgesteld, je weet wel van die vreemde lettertekens, omgekeerde v, omgekeerde 3 en de hoofdletter R achterstevoren enz. . dat schrift kon ik wél herkennen maar het niet lezen
16.00 uur
Weer op weg, ik had niets hoeven tekenen dus wat hij daar binnen had gedaan zou voor mij altijd een raadsel blijven. We zaten in de taxi al weer zo'n drie kwartier (bijna altijd een Dewoo) Aan alle kanten stonden we vast, reden over stoepen, tegen het verkeer in, mensen moesten opzij springen. Het was een schoft van een taxi chauffeur, de ramen waren beslagen en er hing een vette benzine lucht in de taxi.
17.00 uur zaten we weer in het gerechtsgebouw en moesten wachten op een telefonische uitslag. We zaten in een grote ongezellige hal waar acht deuren op uitkwamen en waar ook acht stoeltjes langs de kant stonden waarvan vijf zonder rugleuning en drie met. Ze waren bekleed met ouderwets donkerbruin bloemetjes motief. Op de vloer lag een grauw kleed met daarin vouwen waar je, wanneer je niet goed op paste je nek makkelijk over kon breken.
Na een kwartiertje kwam de 'assistent' rechter naar ons toe en vertelde het één en ander aan Dimitri. Ik verstond er natuurlijk niets van, maar dat zou Dimitri me zo wel vertellen. Toen we later buiten het gebouw stonden vertelde hij me dat we gelijk hadden gekregen, maar dat de assistent niet de autoriteit had om het document te veranderen. Dat mocht alleen de échte rechter doen en die kwam 18 Augustus pas terug.
Maar vertelde Dimitri in zijn moeilijk te verstaan Engels verder, we zijn nog niet helemaal verslagen want de importeur van de boten schijnt een hoge Piet te kennen bij de douane en dat was het volgende traject wat we gingen volgen. Een half uurtje later zaten we dus wéér op het douane kantoor af te wachten wat die zogenaamde 'hoge Piet' bij de douane voor ons kon betekenen.
Vrijdag 25 Juli
Om 09.00 uur aan het ontbijt. Het brood was op maar de eieren met spek smaakten ons uitstekend. We zaten nu in het zelfde hotel als Dimitri, dat was wel zo makkelijk. Het hotel was werkelijk grandioos, ook duur voor Oekrainse begrippen ongeveer 720 van die Oekraïense hryvnia( spreekt men uit als Grivna en 1 Grivna is 100 Kopeken). Het hotel kostte dus ongeveer 100.= Euro inclusief het ontbijt.
Er stond iemand op ons te wachten met zo'n maffiose SUV met geblindeerde ramen. Dat soort mensen verplaatsen zich in zulke auto's met getint glas, zodat je je gang kunt gaan in het verkeer zonder dat ze je gezicht kunnen zien en in dat schemergebied voelen deze mensen zich het meeste thuis.
We reden(de man in de SUV, Dimitri en ik) naar de buitenkant van de stad naar het depot waar de in beslag genomen vrachtwagen stond, dat was dezelfde plaats waar we voor het eerst op Dimitri hadden staan wachten. De beide mannen liepen het gebouw binnen en ik bleef achter in de SUV waar ik dit nu zit te schijven. Ik was benieuwd of ze straks naar buiten zouden komen met goed nieuws want dat zou geweldig zijn. Dan konden we straks gaan rijden nadat ik naar het hotel had gebeld om tegen Vincent te zeggen dat hij met de bus met het gereedschap hier naar toe kon komen, dan zouden we vandaag nog weg kunnen rijden en morgen in KIEV kunnen zijn. Maar was er geen goed nieuws dan werd het niet eerder dan Maandag voor er weer wat beweging in de zaak kon komen. Okè afwachten het was nu 10.05 uur…
10uur.55
Inmiddels stonden we weer stil midden in L.Viv. Het was niet gelukt op het douane depot en Dimitri legde mij uit dat we hier op een vriend moeten wachten die nodig zou zijn om een papier los te weken bij het gerechtsgebouw waar we gisteren ook al twee keer waren geweest. Ik zat achter in de SUV terwijl de mannen buiten de ene na de andere sigaret paften, kortom nog steeds geen ja en geen nee, dus weer afwachten.
Er scheen nu zwaar geschut in stelling gebracht te worden. De grote baas achter de importeur had veel connecties (daar kan ik me wel iets bij voorstellen). Een half uurtje later zaten we weer in het gerechtsgebouw. In de hal bleken zeven stoelen te staan, vijf met een rug en twee zonder ( waar je al niet op let !) De nieuw gearriveerde invloedrijke man verplaatste zich van het ene kantoor naar het andere. De ene keer liep de advocaat mee en de andere keer niet, maar hij had nog steeds niet het benodigde document. Ik snapte er natuurlijk niets van, maar hield me stil en bleef geduldig op mijn rugloze stoel zitten. Plotseling verscheen er een boom van een politie man om de hoek van de gang met achter hem een timide mannetje met het hoofd omlaag en de handen geboeid op zijn rug. Achter hem een andere politie man die hem stevig bij de handboeien vast hield en naast hem nog drie man sterk om dat kleine geboeide mannetje te bewaken. Daar weer achter liep een mager mannetje in een schlemielig pak, wat zijn opa op zijn trouwdag nog had gedragen. Daaronder droeg hij een paar puntige lak schoenen en om zijn dunne nekje zat een veel te ruime witte boord met daar omheen een veel te brede stropdas maar dat kon ook gezichtsbedrog zijn vanwege zijn dunne nekje. Hij sleepte een ouderwetse schooltas met zich mee en wekte vaag de indruk een advocaat te zijn. In wat een wereld ben ik in verzeild dacht ik mistroostig en keek weer naar de vlek tegenover me op de grauwe muur en probeerde er wat leuks in te zien maar het bleef gewoon een smerige vlek op de muur en geloof me maar, daar werd je ook niet vrolijk van.
15.30 uur
We hadden een document te pakken waarvan de advocaat beweerde dat we daarmee absoluut de wagen mee terug zouden krijgen, vandaag of Maandag, maar we moesten wel weer vanaf het begin het hele traject volgen en weer met dat nieuwe document naar de douane 'de State Executioner …enz . Die namiddag reden we eindelijk weer naar het depot en daar hoorden we dat we nog meer documenten nodig hadden maar die lagen in het gerechtsgebouw, dus weer terug daarheen waar ik nu buiten in de SUV op de mannen zat te wachten die hopelijk met de juiste documenten naar buiten zouden komen. We reden dus weer van het kastje naar de muur tot vervelends aan toe. Het positieve was wel, dat ik de vrachtwagen daarnet even heb mogen bekijken en die was klokgaaf, daar was ik hartstikke blij om en belde dit gelijk door naar Nico van de wetering die uiteraard ook erg blij was want dat zou betekenen dat de wagen, wanneer deze vrij en gelost was onmiddellijk inzetbaar zou zijn. Misschien waren de accu`s leeg maar we hadden nieuwe bij ons met de benodigde start kabels. Het feit dat de wagen helemaal gaaf was gaf mij een goed gevoel. Dimitri zei mij dat we nu weer naar de douane gingen, dat werd inmiddels de vierde keer dus drie keer was geen scheepsrecht maar wie weet ging het dan toch nog lukken!! Oké de documenten waren goedgekeurd, maar nu hadden ze weer wat anders bedacht! Volgens de mannen waren de TIR carnets niet meer geldig en moesten deze opnieuw geldig gemaakt worden op Rave Ruska voordat ik met de boten naar Kiev mocht rijden en dat ging Maandag gebeuren, dan zou ik onder douane begeleiding naar de grens Rave Ruska rijden. Dus dit werd voor ons een weekeinde 'L.Viv'.

Zaterdag 26 juli
Zaterdag gingen we de stad bekijken. Ik wist wel het een en ander te vinden omdat ik er al eens eerder was wezen rondkijken en kon dus als gids dienen voor Greet en Vincent. Het was prachtig weer en we genoten volop van alles wat we te zien kregen maar toen sloeg ineens het noodlot toe…..Greet heeft het voorval zelf in haar dagboek beschreven en zal het nu ook zelf vertellen dus hier komt Greet…..

Wij gingen de stad L.Viv bekijken waar wij ons met een taxi naar het centrum lieten brengen. Wij snuffelden op de markten en ik genoot van alles wat ik te zien kreeg. Wat betreft het oversteken was het goed uitkijken geblazen want de straten waren vreselijk. Een groot deel bestond uit ongelijk liggende kinderkopjes en hier en daar ontbrak een putdeksel. Op de kruisingen werden de tramrails soms omhoog geperst door de wanorde waarin de kruising zich bevond. We staken zo'n kruising over en omdat we in Holland zulke wegen niet gewend zijn liepen wij op straat niet voordurend naar de grond te kijken. En dat was de reden dat ik toen met mijn laaggehakte zomerschoentje tegen een uit de weg omhoog stekende tramrails stootte en voorover dreigde te vallen. Ik deed een vergeefse stap voor uit maar vond geen goede steun en viel als nog voorover zonder mijn armen of handen te gebruiken op mijn platte bek ….ja sorry voor die Amsterdamse uitdrukking maar ik verzeker u dat het zo wel aanvoelde. Ad schrok zich wezenloos en hielp me gelijk over eind maar het bloed gutste uit mijn neus en die voelde aan als of hij gebroken was. Ad hield meteen mijn hoofd achterover, pakte een lens doekje uit zijn foto toestel en probeerde het bloeden te stoppen …. Nou daar stonden we dan midden 'L.Viv', ik had daar al verschillende keren een ambulance langs zien rijden en hartgrondig gehoopt daar nooit in terecht te komen en nu stond ik hier. Ad regelde snel een taxi en niet veel later stonden we al aan de balie van het hotel, ik nog steeds met mijn hoofd achterover met het lens doekje onder mijn neus met mijn bebloede hand. De man achter de balie verstrekte ons op verzoek een desinfecterend middel en toen naar boven naar onze kamer. Daar alles schoon gemaakt en de schade opgenomen. Ik weet wel, het kan altijd veel erger maar gelukkig viel het achteraf nog mee. Ik had wanneer ik de val had willen breken mijn arm of pols kunnen breken enz enz, maar verdomme ik voelde me wel beroerd dat kan ik u verzekeren. Na nog wat rechttrekken wilde ik toch weer terug naar de stad . Ad waakte over me als een kloek over zijn kuikens en zei geregeld, pas op dit of pas op dat afstapje en vermeldden en passant dat hij geen ruzie wilde hebben met Esther omdat hij niet goed op me had gelet . Oké dat was mijn avontuur op Zaterdag middag in L.Viv, onze eerste echte vrije dag en dan gelijk bingo. Dit was mijn verhaal, nu gaat Ad weer verder.

Zondag 27 Juli
Zondag weer lekker wezen wandelen in L.Viv absoluut de moeite waard. Mensen bekeken op de boulevard en lekker op het terras gezeten en gegeten. Vincent was niet geïnteresseerd in de cultuur, niet in de stad of de mensen en alles daar omheen, hij bleef liever achter in het hotel waar hij TV kon kijken en op de computer kon surfen. Zijn interesse beperkte zich uitsluitend en alleen tot auto`s en vracht auto`s. Ik weet en met mij een ieder die in een Oekraïnse stad is geweest, dat daar de mooiste meisjes van de wereld voor het oprapen liggen en dat deze meiden hun uiterste best doen om hun aangeboren talenten aan een ieder te tonen. En iedere rechtgeaarde kerel moet toe geven dat je er werkelijk ogen te kort komt…Maar Vincent die daar Siberisch onder bleef zei…kijk daar eens een vette BMW of, snap je dat nou dat ze onder zo'n dure auto trommelremmen plaatsen en meer van dat soort shit. Ik wist zeker wanneer er ooit toestemming zou worden verleend om met een auto te trouwen, hij de eerste is die met die eer gaat strijken. Toen hij ooit eens per ongeluk uit zijn slof schoot en mij wees op de lekkere kontjes van een paar leuke meiden, schrok hij er zelf van en wist niet precies wat hij moest antwoorden toen ik hem daarop vroeg… en wat wil jij daar dan mee?? Kortom Greet en ik waren gezellig uit die Zondag en voor we het wisten was deze dag ook weer om en begonnen we hoopvol aan een nieuwe week.
Maandag 28 Juli
Om 07.00 uur zou Dimitri er al weer zijn. Hij was het weekend naar huis geweest. Hij woonde in Kiev wat met de sneltrein altijd nog zo`n 8 uurtjes reizen was. Wij wachtten in het ochtend zonnetje op het terras van ons hotel. Omdat hij er om 08.00 uur nog steeds niet was, belde ik hem. Waarom houden mensen zich niet gewoon aan hun afspraak?
Om 09.30 uur belde Dimitri en vertelde dat hij omstreeks 10.00 uur zou worden gebeld door iemand die waarschijnlijk meer wist, dus konden we de wagen nu nog niet halen. Afgelopen Vrijdag had ik begrepen dat alles voor elkaar was maar nu bleek dat dus niet zo te zijn. Ik was weer terug in de werkelijkheid en het motto was, wachten, wachten en nog eens wachten. Ik hoefde dit keer niet mee naar de douane, hij beloofde me te bellen wanneer hij me nodig had.
Om 12.30 uur wat gegeten. Dimitri was even komen opduiken en er waren nog steeds geen veranderingen. Ik vond dat het er op ging lijken of dat de advocaten zelf de boot afhielden. Immers hoe langer de hele geschiedenis zou duren, hoe vetter hun kluif uiteindelijk werd. Dit was zo maar iets wat in me op kwam, maar dat hoefde natuurlijk niet zo te zijn. Hoewel je er vanuit onze invalshoek niets van begreep, logisch denken paste niet onder deze omstandigheden, ik moest maar gewoon afwachten, er zat voorlopig niets anders op.
15.30 uur spelletje Kwartinjo gespeeld met Greet en natuurlijk weer verloren, hoe doet ze dat toch altijd weer en verder nog steeds niets gehoord.
16.30 uur
Dimitri belde me net dat het vandaag niets meer zou worden, misschien morgen in de ochtend meldde hij onzeker, dus weer een nacht in het overigens prima hotel. We vertrokken elke dag uit het hotel, zette onze tassen in de bus en haalden die er 's avonds weer uit. De receptie van het hotel begreep er niets van, maar dan waren ze niet de enige want ik begreep er ook steeds minder van. Maar nogmaals het hotel was prima, het eten uitstekend en ik had mijn meisje bij me dat was een heel ander verhaal dan in je ééntje op Rave Ruska staan, 23 dagen ellende en 5 kilo afvallen hier hadden we het goed o.a. dankzij het goede eten in dit hotel.
Dinsdag 29 Juli
Vandaag met een goed gevoel opgestaan. Volgens mij ging het vandaag gebeuren dat voelde ik aan mijn thee water. Lekker ontbeten, bacon en egg's. Dimitri was om negen uur vertrokken naar de douane in de stad, het hotel lag aan de rand van de stad. Ik had met hem afgesproken dat hij maar hoefde te bellen en we waren op weg naar het depot! We besloten niet in het hotel op hem te wachten maar naar de stad te rijden met de bus. Vincent wilde wat T- shirts kopen, hij had er niet op gerekend dat het ophalen van de wagen zo lang zou duren en wilde naar de markt in het centrum. We parkeerden de wagen op een duidelijk zichtbare plaats en liepen naar de markt. Ik kocht ook wat leuke T-shirts, aftershave en shampoo van het merk Nivea dat in de Oekraïne nogal aan de weg timmert met zijn produkten. We scharrelden nog wat op de toeristen markt en besloten daarna om op de boulevard die daar vlak om de hoek van de markt ligt, onze verworven schatten te bekijken. We zaten nog maar net op het bankje of de telefoon ging. Dimitri meldde dat hij de bus had zien staan en dat hij nu naast de bus met een taxi op ons stond te wachten om naar het depot te gaan. Na een kwartiertje door de stad te hebben gewroet

kwamen we aan bij het depot. Daar werden de papieren getoond en gecontroleerd en verdomd even later mochten we met de bus het zwaar bewaakte terrein op rijden. We reden naar de vrachtwagen en ik voelde me behoorlijk zenuwachtig. Zou het nu dan eindelijk echt gaan gebeuren? De motor wilde niet starten en via de startkabels werden de twee nieuwe batterijen er bij gezet. Nog gebeurde er niets tot Vincent ontdekte dat de hoofdzekering af stond. Deze zette hij aan en verdomd de motor ging rond en sloeg na wat protest geluiden dan toch aan. Ik zette hem op 1200 toeren om zo de accu's laden. Dat zou wel wat tijd in beslag nemen maar wij mochten toch nog niet weg. We moesten een douane begeleiding regelen vanaf dit depot naar de grens Rave Ruska. Daar zouden onze TIR carnets weer geldig worden gemaakt om die bijna 700 km naar Kiev te rijden. Dimitri was daar druk mee bezig, wij konden niets anders doen dan afwachten, maar dat deed ik met plezier nu ik de zekerheid had dat we de wagen terug hadden.
Nadat de motor twee uur had gedraaid zette ik hem af om te checken hoe het met het starten was gesteld maar toen dat nog niet lukte, opnieuw even de startkabels er bij en hij liep weer. Tegen het eind van de middag kwam Dimitri terug met de mededeling dat we begeleiding hadden en mochten rijden. Ik reed achter de douane de zwaar bewaakte poort uit en voelde me op een bepaalde manier uitgelaten. Dimitri zat naast me en reed mee naar Rave Ruska om ons daar bij te staan bij het geldig maken van de TIR carnets. Vincent reed achter me met Greet en voor me uit reden twee douane ambtenaren in hun 'Lada'. Een uur later arriveerden we aan de grens. Ik zei Vincent aan de Oekraïnse kant te wachten, we bleven met de mobilofoon met elkaar in verbinding. Ik zelf reed door naar de parkeerplaats waar ik eerder al drie en twintig dagen had gestaan en ik kan u verzekeren dat ik daar geen warme gevoelens bij kreeg. Maar ik vermande mijzelf, want nu had ik de zekerheid dat wanneer het fout zou lopen ik de bus klaar had staan en zo naar het hotel terug kon. Maar wie weet was ik hier weer met een uurtje weg. Ik stond geparkeerd op de zelfde plek als waar ik die drieëntwintig dagen had gestaan, alleen nu met mijn cabine de andere kant op. Door de mobilofoon had ik contact met de begeleidingsbus dus nu stond ik hier niet alleen .
Dimitri ging met de twee douaneambtenaren uit L.Viv op weg naar de douane. Hij liet mij achter en beweerde dat het beter was als ze mij daar nog even niet zouden zien. Oké ik wachtte gelaten af en er speelden mij allerlei doem scenario's door mijn hoofd, maar ik liet me niet gek maken. Er kwamen intussen een paar militairen langs die ik van gezicht kende. Ze keken mij nieuwsgierig aan, maar ik keek ijzeren heinig voor me uit en waagde mij niet aan een gesprek, trouwens ze verstonden mij toch niet.
Na een uurtje kwam Dimitri terug met de mededeling dat het “PP” nummer (zoiets als een persoonlijk BTW nr.) niet klopte maar dat het juiste nummer de volgende dag door de importeur aan mij zou worden doorgebeld. Wanneer had ik die fabels ook weer meer gehoord ? oh ja drieëntwintig keer in April nou weet ik het weer!.
Ik vertelde Dimitri fijntjes dat hij mij daar niet alleen op dat nummer kon laten wachten en dat hij er morgen bij moest zijn wanneer het nummer werd doorgebeld omdat ik daar al lang genoeg aan de grens had gestaan en wist dat ze morgen, al was het nummer goed wel weer iets anders zouden bedenken om me vast te houden. Ik legde hem uit dat het in beslag nemen van de boten en de truck door deze ambtenaren aan deze grens was geregeld en dat ze me nu niet zonder slag of stoot weg zouden laten rijden dus dan zou voor mij morgen het hele verhaal weer opnieuw beginnen. Hij begreep wat ik bedoelde, we sloten de vrachtwagen af en ik moest natuurlijk een briefje halen met verschillende stempels om de parkeerplaats af te geraken maar met Dimitri als tolk was dat zo gebeurd. Vanaf de parkeerplaats liepen we naar de bus en reden terug naar het hotel waar we voor de zoveelste keer weer onze tassen pakten en incheckten.
Woensdag 30 Juli
11.40 uur. Net gehoord dat het PP nummer was verstuurd naar het douane station in Rave Ruska en dat we er heen moesten komen om de wagen weg te halen. Eerst weer uitgecheckt bij het hotel en wegwezen. Ik was zeer benieuwd maar voelde me toch wel optimistisch over het geheel, misschien ging het vandaag dan toch écht gebeuren en zouden we straks met de vrachtwagen naar Kiev rijden!
12.50 uur
Bij de douane in Rave Ruska kregen we te horen dat het PP nummer goed was maar volgens de ambtenaar was er een ander probleem. Volgens hem behoorden de beide boten samen op één TIR carnet te staan en ik had er twee, één voor de boot op de motorwagen en één voor de boot op de aanhanger. Dat was aperte onzin en leek op een wanhopige poging om mij nog tegen te houden. De ambtenaar met zijn muizen koppie kende mij nog goed van de vorige keer en was er mede verantwoordelijk voor dat alles in beslag was genomen. Ik zal niet zeggen dat hij daar niet het recht toe had, maar hij zorgde er ook voor dat de wagen in beslag werd genomen en dat was onterecht en nam ik hem wél kwalijk. Het was dus niet mijn vriend en hij zat weer net zo arrogant te gniffelen als toen. Ik moest mij beheersen om dat muizen koppie van hem niet te verbouwen. Dimitri merkte het en werkte mij met zachte hand naar buiten, vertelde mij dat de man geen poot had om op te staan en beloofde mij dat alles straks goed kwam. De ambtenaar met het muizen koppie ging weg om te eten, maar wanneer hij terug kwam zou alles voor elkaar zijn. Ik moest op de gang blijven wachten en weer speelden er allerlei gedachten door mijn kop maar ik had geen keus en moest gewoon wachten. Ik begreep dat wanneer ik hier weg reed, een aantal ambtenaren gezichtsverlies hadden geleden en dat zij ook wel snapten dat ze geen partij waren voor die maffiose praktijken, ofschoon ze zelf geen haar beter waren dus wat wilden ze nu eigenlijk, maar goed ik zat er maar mee. Opeens werd ik binnen geroepen bij het muizen koppie en begon hij zonder een woord te zeggen aan zijn werk. Hij vulde de carnetten in, stempelde ze af, gaf ze aan me terug en beval met een hand gebaar dat ik snel moest vertrekken. Ik deed niets liever en even later reed ik na een laatste controle aan de slagboom de Oekraïne weer in hè hè eindelijk vrij. Ik reed naar het diesel pomp station waar Greet en Vincent zaten te wachten in de bus en liet met mijn luchthoorn een overwinningssignaal horen. We waren erg blij en we sloegen elkaar opgelucht op de schouder en overlaadden Dimitri met complimenten voor het volbrengen van zijn Mission Impossible. Dimitri nam de complimenten met zichtbaar genoegen in ontvangst. Ik gooide mijn tanken vol bij de DKV pomp, het kostte hier ongeveer een Euro de liter dat scheelt nogal wat met onze prijzen, dus volgooien maar. We spraken af dat Greet bij mij in de truck zou stappen en dat Vincent Dimitri terug bracht naar het Hotel. Ik reed vast richting Kiev, dan kon Vincent zich later bij ons voegen met zijn bus. We reden na het tanken het tankstation af en we genoten van het moment dat we samen voorlopig van zorgen bevrijdt op weg konden gaan naar ons los adres in Kiev …….maar zou dat wel zo simpel gaan???