Het is 'Paas' zondag hier aan de grens in Rave Ruska en niemand was te bereiken, niet in Loosdrecht en niet in Kiev. Er bevond zich een soort kantine op het parkeerterrein hier aan de grens maar die was op Zondag gesloten. Gelukkig had ik in Polen een 5 liter fles mineraal water gekocht en kon daarmee mijn bakkie koffie zetten. Omdat ik altijd wel wat eetbaars bij me heb, plus een gas komfoortje kon ik gelukkig wel wat te eten maken. De zondag sukkelde voorbij, er was niets maar dan ook helemaal niets te beleven op de parkeerplaats wanneer je de eindeloze rij trucks niet mee rekende die stroperig als een trage naaktslak aan me voorbij trokken . Eerst hoopte ik nog op een ontmoeting met een landgenoot, een Duitser, Engelsman of Fransman maar niets van dit alles alleen Russen, uit de Oekraïne en Polen anders kwam hier niet langs. Ik kan er gelukkig goed tegen om alleen te zijn, ooit heb ik een kleine twee jaar vast gezeten voor dienst weigeren en daar had ik nu profijt van. Ik besloot vanaf nu om elke dag wat op te schrijven wat zich hier aan de grens afspeelde en mijn ogen goed de kost te geven, zodat ik me later alles nog zou kunnen herinneren. Die dag gebeurde er verder niets en besloot ik toen het donker werd naar bed te gaan. Gelukkig had ik een paar goede boeken bij me en ben gaan lezen totdat ik in slaap viel.

Maandag 23 Maart
Vandaag ontdekte men dat de rekeningen die bij de boten hoorden niet klopten met de werkelijke waarde van de boten. Ze waren voor een bedrag welke minstens 4 keer lager was dan de werkelijke waarde op de rekening gezet. De Oekraïnse importeurs willen zo weinig mogelijk invoerrechten betalen en hadden zodoende met de rekening geknoeid waardoor ik nu vast stond aan deze grens, dat begon me nu langzamerhand wel duidelijk te worden! Wanneer ik hier ooit nog weg wilde komen, dan moest er vanuit Kiev iets worden ondernomen anders werd het een gebed zonder end. Mijn baas belde me geregeld waardoor bleek dat ik wel telefoon kon ontvangen maar zelf kon ik niet bellen…… ra ra hoe kon dat, want sms'jes kon ik wel sturen en ontvangen. Ik hield het er voorlopig maar op dat het aan mijn telefoon lag, want die was toen ik uit Holland vertrok al krakkemikkig. Vanuit Holland kreeg ik te horen dat ze in Kiev bezig waren met een ander invoer nummer wat, zodra dit naar de grens gefaxt zou zijn ik volgens hun weer zou kunnen rijden, maar dat kon nog wel even duren dus ik moest nog even geduld hebben werd mij verteld. Die dag bracht ik verder door met afwachten en een beetje lezen. Er waaide een aardige wind over de parkeerplaats wat tevens gepaard ging met een donker kleurige stof. Dat bleek poeder aarde te zijn wat van de akker naast de parkeerplaats kwam waaien. Die akker was zo groot dat het eind er van achter de horizon verdween. Er vormde zich langzaam een laag stof op de parkeerplaats, zo dik dat het wel op stuifsneeuw leek met zelfs hier en daar een kleine zand verstuiving. Voor de mensen hier waarschijnlijk heel normaal want er keek geen hond naar om.
Ik besloot eens een kijkje te nemen in de kantine en dan meteen even naar de bank welke zich er naast in het zelfde gebouwtje bevond om wat geld te wisselen. Het geld wat ik daar terug kreeg voor mijn schone knisperende Euro biljetten was ronduit smerig. Het waren van die vodjes die al duizenden mensen in hun handen hadden gehad, mensen die op net zulke potten hadden gescheten als ik en dan vervolgens hun handen niet hadden gewassen (ik begon al aardig zwart gallig te worden merkte ik). Enfin ik zou het er mee moeten doen maar ik had wel geleerd, dat je de economie van een land simpel kon aflezen van de kwaliteit van het papier geld. Hoe ouder en smoezeliger hoe armer het land en hoe kleiner de coupures hoe smeriger ze waren, want die gaan in zo'n arm land het meest door de handen van die mensen, daar heb ik geen onderzoek commissie voor nodig dat durf ik zo wel met alle stelligheid te beweren.
Nu ik het plaatselijke geld in mijn zak had, kon ik meteen de kantine met mijn bezoek vereren. Maar even voor de duidelijkheid, de taal die hier in de Oekraïne wordt geschreven is voor ons West Europeanen absoluut niet te lezen, maar het is de wel de enige taal die ze hier gebruiken.
Toen ik de kantine binnen kwam zag ik dat het maar een kleine ruimte was van ongeveer acht bij vijf meter. Zodra je binnen kwam direct rechts, bevond zich een soort hoge toonbank en links daarvan stonden wat tafeltje en stoelen van het materiaal 'Formica'. In de rechter achter hoek stond een koelkast met zo'n grote glazen deur. Boven op de wankele koelkast stond een kleine TV te spelen. Er was net zoiets als het “Rad van Fortuin” bezig en niemand stoorde zich er aan dat hij behoorlijk stoorde.
Er zat een man te eten en ik probeerde te ontcijferen wat het was, maar omdat het er erg onbekend uitzag, besloot ik verder te kijken wat er nog meer in de aanbieding was. En nu diende zich het probleem aan waar ik het al eerder over had, ik kon de menu kaart die aan de muur hing niet lezen vanwege die rare tekens die men daar gebruikte. Nu heb ik in tientallen Europese landen ook weleens een taal probleem gehad dus dat is op zich niet zo vreemd, maar dan werd ik meestel geholpen door, ik geef toe vaak veel te mooie voorstellingen zoals foto's wat je allemaal kon bestellen, maar dat was dan tenminste nog altijd beter dan niets, want hier werd ik echt geen wijs uit. En toen deed ik toch zoiets stoms…. Beloof me “trouwe lezer” dat u nooit zo dom zal zijn om me dit na te doen..…. Ik vroeg namelijk met handen en voeten uiteraard, of ik even in de keuken mocht kijken om zo aan te kunnen wijzen wat ik wilden hebben. Mensen doe dat nooit! Ga nooit in dat soort landen onvoorbereid een keuken binnen, want je gaat er spontaan van over je nek zo'n smerige onhygiënische bende is het daar. De waardin opende de koelkast en alleen de meur al die daar uit kwam was voldoende om een complete kolonie ratten op de vlucht te jagen. Ze haalde er een soort ketel uit met daarin voor de hele week klaargemaakte aardappelpuree waarvan het bovenste gedeelte donker was gekleurd en uitgehard met in het midden een gat met daaronder een zachte weeïge drab en daar werden dan porties uitgeschept en in een mooie kunstzinnige vorm op je bord gemetseld. Ik bedankte haar feestelijk voor deze plaatselijke lekkernij en nadat ik een andere vrouw in een smerig bloemetjes schort een stuk ondefinieerbaar vlees zag plat slaan wist ik genoeg. Men liet mij dit alles zien met een vanzelfsprekendheid die mij er van overtuigde dat men zich nergens voor geneerde en dat het voor hun allemaal dagelijkse kost was.
Ik wees met een bleek vertrokken koppie naar een paar tomaten en een stukje komkommer en maakte dat ik uit de keuken kwam. Ontgoocheld ging ik aan een tafeltje zitten en kreeg prompt een mandje brood voor mijn neus welke bij een ander werd weggehaald die er blijkbaar mee klaar was. Het was oud droog brood, maar omdat ik toch wel trek had begon ik er met tegenzin aan samen met de inmiddels geserveerde salade. Die salade bestond uit een flinterdun gesneden halve tomaat en een klein gesneden stukje komkommer ongeveer zo groot als een paar damstenen en dit alles was met een klodder van een soort yoghurt saus overgoten. Het oude brood at ik met tegenzin op en dronk daarbij het door mij bestelde kopje thee. Daar konden ze niet mee geknoeid hebben dacht ik, hopelijk was het water goed gekookt! Daarna maakte ik teleurgesteld dat ik weg kwam uit dit ranzig stinkende etablissement. Verder valt er van die maandag alleen nog te vermelden dat het die middag ging regenen en de parkeerplaats veranderde in een grote smerige modderpoel waar de passerende wagens het modder deden opspatten en alles veranderde in een ongelofelijke smeerboel. ik trok me terug in mijn cabine met een boek en mijn verstand op nul om niet meer te hoeven denken aan deze troosteloze toestand.

Dinsdag 24 maart
Vanmorgen opnieuw weggestuurd bij de douane terwijl er uit Kiev steeds nieuwe zogenaamde invoernummers voor de boten werden verstuurd, dat is tenminste wat men vanuit Kiev beweerden en dat hoorde ik ook van Sip die mij vanuit Holland zo te hooi en te gras met wat nieuws verraste waar ik overigens steeds minder opgewonden van raakte. Volgens mij werd ook hij gewoon aan het lijntje gehouden. Maak je maar geen zorgen Ad had hij gezegd, die dagen dat we daar staan zijn wachtdagen en die worden allemaal vergoed, daar heb ik het daar in Moskou al met ze over gehad, want daar zetelt het hoofd kantoor van die importeur verklaarde hij vol overtuiging. Ik wilde hem graag geloven, maar kreeg toch steeds meer het vermoeden dat we met een minder bonafide importeur te maken hadden. Je kent dat spreekwoord wel “veel beloven weinig geven, doet een gek in vreugde leven”. Ik voelde me al een beetje die gek die ze daar mee bedoelden en besloot niet zo veel waarde meer te hechten aan de beloftes van die Russen. Natuurlijk op verzoek van de heren in Kiev ging ik steeds weer opnieuw in de rij staan met weer nieuwe nummers die ik via mijn SMS van ze doorkreeg, maar vervolgens werd ik gewoon weer door zo'n arrogante beambte weggelachen. Dit begint een beetje op een klucht te lijken, alleen lullig dat ik daar in de rol speel van het lijdend voorwerp!
Oké laten we even de staat opmaken. Het is nu Dinsdag 24 Maart ik ben nu vanaf Maandag 16 Maart onderweg en sta nu pas hier aan de grens van Polen en de Oekraïne. Accommodatie nul komma nul, stinkend smerig en geen fatsoenlijk sanitair. Onbeschofte ambtenaren, niemand spreekt hier Duits, Engels of Frans, er wordt op je gesnauwd en gescholden en allerlei vormen van machtsmisbruik toegepast, smeergeld betaald (openlijk), de kantine is niets meer of minder dan een smerige vreettent welke gerund wordt door een paar onsmakelijke wijven, kortom dit begint laten we zeggen al wat minder leuk te worden.

Woensdag 25 Maart
De hele dag was er niets gebeurd maar werd ik om 19.00 uur gebeld met de mededeling dat de juiste papieren binnen twee uur hier bij de grens aan mij zouden worden afgeleverd en dat ik daarna voor 1000 procent kon gaan rijden… Hoi, hoi, hoi eindelijk beweging in de zaak, ik begon het al aardig zat te worden. Ik besloot wanneer ik de papieren zou hebben meteen te gaan rijden, weg hier van de grens naar de eerste de beste grote parkeerplaats en morgen met licht pas echt mijn reis te vervolgen vanwege de slechte toestand van de wegen hier, maar dan zou ik in ieder geval vast weg zijn uit dit doodlopende labyrint, want nogmaals het kwam me hier nu langzamerhand wel mijn strot uit.

Donderdag 26 Maart
Gisteravond verdomme niemand gekomen om de beloofde papieren te brengen. Ik had tot diep in de nacht gewacht, stom om te geloven dat inderdaad de goede papieren gebracht zouden worden.
Daarom vandaag maar weer in de rij bij de douane om te kijken of de papieren daar misschien waren neer gelegd. Maar je raadt het al hè, van het kastje naar de muur en op het eind niets… Nada, Niënte, Noppes!. Sip maar weer een sms'je gestuurd dat het opnieuw niets was geworden en of hij er weer achteraan wilde gaan…..
En toen ineens… dat geloof je niet, stond er een collega naast mijn cabine. Ik was aangenaam verrast toen ik Nederlands hoorde praten en herkende hem aan de bedrijfskleding die hij droeg. Het was een voor mij onbekende collega omdat hij net twee weken bij de firma in dienst was, een Duitse jongen maar één die perfect Hollands sprak. Hij stelde zich voor als Nick en was net als ik op weg naar de bootshow in Kiev. Ik sprong verheugd uit mijn cabine en na mij te hebben voorgesteld vertelde hij dat hij met een trailer even verder op de parkeerplaats stond met een grote zeilboot en mij opeens zag staan. Hopelijk heeft hij wél de juiste rekeningen bij zich flitste het door me heen, anders kon het ook voor hem wel eens verkeerd uitpakken.
Toen hoorde ik dat zijn zeiljacht voor een heel andere ontvanger bestemd was en dat deze al onderweg was naar de grens om hem te helpen bij de formaliteiten. De importeur van zijn boot durfde tenminste zijn gezicht te laten zien, dat was heel wat beter dan die oplichters van mij. Ik vertelde hem mijn probleem en wenste dat het hem beter zou vergaan dan mij. Die dag gebeurde er verder niets, ik liep met mijn collega mee toen deze zijn papieren in orde maakte, maar die avond stond hij er nog steeds. Omdat hij zijn laptop bij zich had, konden we samen een mooie film kijken wat voor mij een feest was, even helemaal weg uit die ellende. Om 23.00 uur ben ik naar bed gegaan, maar nam wel vast afscheid omdat hij verwachtte die nacht nog te kunnen vertrekken.
Vrijdag 28 Maart
Om acht uur werd ik wakker en zag dat mijn collega er ook nog stond. Hij zou die nacht zijn papieren in orde maken maar dat was blijkbaar niet gelukt (waar heb ik dat toch nog meer gehoord). De douane had bloed geroken en lieten hem niet zo makkelijk gaan. De importeur liep handenwringend rond, want morgen zou de boot tentoonstelling in Kiev beginnen en zijn boot stond nu nog steeds hier aan de grens.
Het was inmiddels 's avonds 21.00 uur en mijn collega stond er nog steeds. Ik was benieuwd hoe dat morgen zou zijn als ik uit mijn raam zou kijken. Nu ging ik naar bed, het was al weer 22.00 uur en er viel verder niets te beleven.
'S avonds om 23.00 uur werd ik door mijn collega wakker gemaakt. Zijn papieren bleken allemaal in orde en hij wilde morgen met daglicht gaan rijden, of ik nog even mee ging voor een afscheidspilsje in de kantine die 24 uur open was. Ik kleedde me aan en niet veel later zaten we aan zo'n Formica tafeltje een flesje lokaal bier uit die staande koelkast te drinken. Het werd nog even gezellig en om 24.00 uur namen we voor de tweede keer die dag afscheid en gingen slapen.
Zaterdag 29 maart
Mijn collega was inderdaad vertrokken en ik ben die nacht mijn bed uitgeweest om mijn hart uit mijn lijf te kotsen…. Nee niet omdat ik dronken was van die drie flesje bier, maar mijn maag stond in brand van die rotzooi die ik hier de laatste tijd te eten en te drinken kreeg. Die dag nog twee keer bij de douane langs geweest maar daar werd alleen nog maar met medelijden naar mij gekeken. Het was nu 18.00 uur en doodstil op de parkeerplaats. Ik ontdekte dat mijn accu's leeg waren. Ik zou startkabels moeten versieren, maar dat zag ik maandag wel weer, dan was het hier wat drukker. Tijd genoeg !
Zondag 30 Maart.
Gistermiddag startkabels geleend, de motor gestart en een uurtje laten lopen om de accu's weer op te laden. Daarna om een pasje wezen zeuren bij de douane. Zo'n pasje had je nodig om zonder vrachtwagen voorbij de slagbomen te komen, die streng werd bewaakt door militairen. Al eerder had ik geprobeerd de parkeerplaats te verlaten om naar een verderop gelegen tankstation te lopen, maar ik mocht er zonder vrachtwagen niet af. Ik was hard aan een fris bad toe en wilde in een plaatsje net over de grens op zoek gaan naar een hotel met bad (dat mocht zo langzamerhand wel weer eens). Het kostte me wel wat moeite om het verlof briefje met twee stempels te bemachtigen, maar na enig zeuren en heel veel handen en voetenwerk en vooral uitleggen dat ik aan een bad toe was, streken ze eindelijk met hun hand over hun hart en kreeg ik het fel begeerde dag pasje en mocht ik lopend de parkeerplaats verlaten. Nadat ik een klein tasje had ingepakt met schone kleren en mijn toilettas, ging ik opgetogen op pad. Na een flink stuk te hebben gelopen, kreeg ik bij een pompstation een taxi die me naar het plaatsje vlak over de grens 'Rave Ruska' bracht, ongeveer 7 kilometer verderop.