De taxi chauffeur zette me af bij het enige hotel wat er was en niet veel later stond ik luid zingend onder de douche. Schone kleren aan en haar gekamd en ik voelde ik mij meteen een stuk prettiger. Daarna liep ik nieuwsgierig naar buiten om het dorpje te gaan verkennen. Het was een hopeloos armoedig plaatsje, straten waren kapot en zelfs geen tegels op de stoep, alles wat je zag was oud en smerig, Wat mij direct opviel was het groot aantal gokhuizen die je op bijna elke hoek van de straat kon vinden. Er zaten wat mannen op een bankje een sigaretje te roken die allen een aangebroken flesje bier in de hand hielden wat blijkbaar heel normaal was, want ook jongelui die ik meerdere keren was gepasseerd droegen onder het lopen een flesje bier met zich mee. Zeker een plaatselijke gewoonte dacht ik, wist ik veel dat de Oekraïne het land was waar het meest werd gedronken ook door de jeugd, altijd en overal! Ik besloot de mannen naar een goed restaurant te vragen want er zou er toch ergens wel één zijn redeneerde ik. Geld speelde voor mij hier geen rol, alleen wilde ik eindelijk weer eens lekker eten..
Natuurlijk sprak ook hier iedereen alleen zijn eigen taal, dus handen en voeten gebruiken dan word je vaak wel begrepen, mits goed uitgebeeld. Er stond een man op van de bank die me duidelijk maakte dat ik maar met hem mee moest lopen, hij zou mij wel even wijzen waar ik wat kon eten en drinken. Vol verwachting liep ik achter hem aan met in gedachten een mooi restaurant en een uitgebreide menu kaart wat natuurlijk erg stom van mij was om met mijn zure balletjes gezicht daar op te rekenen, maar ja ik ben ook maar een mens.
We liepen naar een oud gebouw in de straat die op het pleintje uitkwam waar het bankje stond. Ik volgde hem een kleine stenen trap op en liepen de daar openstaande deur binnen. In het kleine halletje kwam mij een weeïge vislucht tegemoet. Ik stelde mijn hoge verwachtingen gelijk een paar tandjes lager en volgde hem wat minder enthousiast. We kwamen terecht in een kleine ruimte waar een soort toonbank stond waar wat pakken koek en een partijtje gedroogde zoetwater vissen opgestapeld lagen. Er stond een bier tap en verder waren er een paar houten banken. Wij namen plaats aan zo'n soort houten tuinbank en de man beduidde mij te blijven zitten, hij zou wel wat te eten en te drinken bestellen. Ik liet het maar over me heen komen en berustte in mijn lot. Naast me zaten een paar mensen met hun vieze vette vingers van een kartonnen bordje, gekookte zoetwater garnalen te eten met naast hun een paar kleine glaasjes Wodka. Er werd gegeten of dat het een feestmaal was. Mijn gids kwam terug met een fles Wodka en een verpakking koekjes, kleine Penny wafels die ik aan de grens ook al van armoede had zitten eten in plaats van een fatsoenlijke maaltijd.
De man nam tegenover mij plaats en schonk voor ons beiden een glaasje in, hield hem voor een toost omhoog en zei…'nastarofje kameraad' en goot het glaasje in één keer naar binnen, schonk zichzelf er meteen nog eentje in en begon een levendig gesprek met mij in het Oekraïns. Hij trok zich er niets van aan toen ik hem nadrukkelijk duidelijk maakte dat ik er niets van verstond, nee hij bleef maar doorzwetsen. Langzaam begon het tot mij door te dringen dat de man gewoon een notoire alcohollist was, maar dan zo één die daar gecontroleerd mee om kon gaan zodat je er in de eerste instantie niets van merkte, zolang hij zijn mond maar hield ! Dat heb ik weer hoor, dacht ik.
De waardin kwam bij onze bank staan en vroeg mij geld voor de drank en de koek. Ik maakte haar duidelijk dat ik graag een bak koffie wilde en zij knikte. Ze keek met afkeuring naar mijn tijdelijke vriend en mompelde iets waar ik uit opmaakte dat ze niet begreep wat ik met die alcoholist moest.
Ook zij sprak geen woord over de grens en ik zat daar min of meer voor 'joker' binnen. Ik vroeg mijn nog steeds pratende vriend of hij iemand in het dorp kende die Engels of Duits sprak zodat ik diegene dan het een en ander kon vragen. Ik wilde een winkel vinden waar ik wat levensmiddelen kon kopen daar had ik ondertussen wel behoefte aan. Ik zou dan zelf het één en ander bij mijn truck kunnen bereiden.
De man knikte, stond op en gebood mij mee te lopen. Ik betaalde de rekening en liep achter hem aan in de hoop dat hij me inderdaad begrepen had. We liepen via een paar straatjes naar een stil gedeelte van het dorp. Ik was op mijn hoede en vroeg mij af waar hij in godsnaam heen ging. Toen sloeg hij een klein zijweggetje in en meteen om de hoek liep hij een tuinhek door. Ik bleef in dat laantje wachten maar hij gebood mij te volgen. Oké ik weet dat het niet verstandig was, maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn argwaan en ik volgde hem naar het achterdeurtje van het huisje waar hij aanklopte. Een oudere vrouw opende de deur en stond hem niet zo vriendelijk te woord, maar liet hem wel binnen. Hij trok mij aan mijn jasje mee en we kwamen in een soort bijkeuken terecht waar we moesten plaats nemen op een bankje naast een tafel. De tafel was bedekt met een zeiltje wat me aan mijn jeugd deed denken van onze keuken tafel thuis. Het was het zelfde zeil en je gelooft het niet, maar het rook zelfs hetzelfde. Gek om er op zo'n moment aan terug te denken. De vrouw verdween en kwam even later terug met zo'n vijf liter mineraal water fles, half vol met een kleurloze vloeistof waar ik zeker van wist dat het geen mineraalwater was. Ze pakte een leeg mineraalwater flesje van een halve liter, zette er een trechtertje op en goot het vervolgens vol met de vloeistof. Toen schroefde ze er het plastic dopje op en zette het voor ons neus, pakte een telraam, schoof daar wat mee en vertelde aan de hand van de uitkomst wat mijn gids haar schuldig was. Ik had alles zonder een woord te zeggen gadegeslagen en begreep ineens dat het hier om een adres ging waar je illegaal gestookte spiritus kon kopen, een illegaal gebottelde drank van meer als 90 procent alcohol.
Toen de zaken waren afgehandeld zei de man iets tegen de oude vrouw terwijl hij naar mij wees. De oma keek terwijl zij mij iets vroeg met nieuwsgierige blikken aan, maar ik verontschuldigde mij in het Engels dat ik haar niet kon verstaan.
Ze keek me verrukt aan, stond met verrassende lenigheid op en gebood mij te blijven zitten. Ze liep haastig het huis binnen om even later weer opgetogen terug te komen met volgens mij haar kleindochter, geflankeerd door de vader en de moeder. Ze ging breeduit op haar houten stoel zitten en moedigde haar kleindochter aan iets tegen mij te zeggen, terwijl ze mij bemoedigend toeknikte.

Haar kleindochter keek me verlegen aan en vroeg met een zacht stemmetje : “spreekt u Engels”? Hoera dacht ik, hier is mijn felbegeerde tolk en ik antwoordde blij, ja……. wat fijn dat jij dat ook spreekt. Ik zoek al een tijdje iemand waar ik mee kan praten en het een en ander aan kan vragen. De oma kwam er meteen tussen en vroeg de kleindochter alles voor haar te vertalen. Zowel de oma als de ouders keken vol trots naar hun oogappel, ze hadden haar nog nooit Engels horen praten en het was ook inderdaad uniek in dit dorp dat er überhaupt iemand was die een andere taal sprak. Mijn gids was niet meer geïnteresseerd in wat hier gebeurde, legde zijn geld voor de drank op de keuken tafel en verdween. Mij werd gevraagd te blijven en ik werd mee genomen het huis in. Daar kreeg ik echte koffie met de onvermijdelijke koekjes, Ze wilden alles van mij weten en de vader was heel blij dat zijn dochter iemand had ontmoet van buiten de Oekraïne. Ze hingen aan haar lippen wanneer ze vertaalde wat ik had gezegd. Ik begreep dat ze heel blij waren met dit contact en wie weet kon ze er in de toekomst wel haar voordeel mee doen want vertelde haar vader (via haar), er was in de Oekraïne geen echte toekomst voor zijn dochter weggelegd. Ze zat op de universiteit in een stad L'VIV, 70 km verderop en het was zijn wens dat zijn dochter een mooie toekomst tegemoet zou gaan, maar dat was in hun land praktisch onmogelijk
Zo werd het toch nog gezellig die Zondag middag. Ik kwam te weten dat er in het dorp geen restaurant was, alleen één van het hotel waar ik in zat. Deze bevond zich even voor het dorp en had daarbij ook een taxfree shop en een TIR parking had ik gezien, maar van dat restaurant wist ik niets af. En zo was ik weer een heel stuk wijzer geworden . Ze bezaten een computer die via een mobiele telefoon aangesloten kon worden op het internet en zo kon ik via mijn site mijn vrouw en kinderen laten zien. Ze waren verrukt van alles wat ze zagen en vertelden mij steeds weer opnieuw dat ik altijd welkom bij ze was om te eten, te slapen en voor alles bij hun terecht kon. Ik was er verlegen van, ben nog een uurtje gebleven en beloofde wanneer ik weer in de buurt zou zijn zeker bij hun langs zou komen. Zo was deze dag toch nog leuk geworden. Later wat boodschappen gedaan (de winkel was gewoon op Zondag open) en daarna in het restaurant van het hotel voor het eerst weer eens lekker gegeten.
Maandag 31 maart
Maandagmorgen weer terug met de taxi naar de grens. Ik was benieuwd of ze wat zouden zeggen dat ik twee dagen was weggeweest, maar de soldaat die mijn pas bij terugkomst controleerde zei niets. dus wist ik dat ik de volgende keer ongestraft wat langer weg kon blijven.
De truck startte gelukkig. Ik had hem afgelopen Zaterdag een uurtje laten lopen dus dat had geholpen. Verder hoorde ik de hele dag niets, niet uit Kiev en niet uit Loosdrecht, alleen van mijn meisje kreeg ik een lief Sms'je
Dinsdag 1 April
Nick, mijn collega meldde zich via een SMS dat hij 200 meter bij mij vandaan in de rij stond aan de Oekraïnse kant. Hij kwam leeg terug uit Kiev en schreef in zijn Sms'je dat hij de koffie bruin had!
Dat was een leuke manier om de dag mee te beginnen, ik voelde mij gelijk een stuk vrolijker. Toen hij een kwartiertje later de parkeer plaats op reed in de file van vrachtwagens, sprong hij niet veel later uit zijn Daf om meteen door naar de douane te lopen voor de papier afwikkeling. De koffie staat voor je klaar in de cabine vertelde hij mij nadat we elkaar hartelijk de hand hadden geschud, maar ik moet eerst naar de douane zoals je wel begrijpt want ik moet mee in de file.
Dat begreep ik, dus spraken we af dat ik onderwijl hij bij de douane was, zijn truck met de file mee zou verplaatsen. Ik moest me er maar mee verzoenen dat ik alleen koffie dronk. Toen hij terug kwam hadden we nog even tijd voor een praatje en weg was hij weer. Jammer maar het was niet anders, je mag daar niet blijven staan wanneer je er niets te zoeken hebt, vandaar.
Ik was weer alleen en hoopte dat er vandaag iets ging gebeuren want ik begon het hier na tien dagen wachten (of ben ik nu de tel kwijt?) een beetje zat te worden.
14.00 uur
Er waren zo-even twee zgn. deskundigen bij de boten geweest en hadden een schatting van de werkelijke waarde van de boten gemaakt. De tolk die er bij was ( een dikke morsige vrouw) vertelde dat het nog minstens 2 dagen zou gaan duren voor er wat zou gebeuren, dan rekende ik zelf op 4 dagen en dan was het al weer weekend, dus als het deze week zou lukken om weer te gaan rijden zou me dat zeer verbazen.
19.00 uur
Weer een zinloze dag voorbij. Toch nog wat spreuken bedacht (voor mijn site) en opgeschreven, ze zijn gerelateerd aan deze grens, over macht en onmacht
21.40 uur ben ik gaan slapen. Sip belde nog even (zomaar), was leuk.
Woensdag 2 April
Om 11.00 uur stond ik op, kon vannacht de slaap niet vatten en had nog een tijdje liggen lezen in een boek van Alistair Maclean (Schotse schrijver)
“De laatste grens”, luidde de titel van het boek. Het handelt toevallig over machtsmisbruik in het Hongarije van vlak na de tweede wereld oorlog toen het ijzeren gordijn er nog hing. Ook hier in de Oekraïne is men nog steeds behoorlijk bang voor mensen in een uniform. Het is hier erg arm en iedereen probeert aan geld te komen. De douane hier aan de grens maakt misbruik van hun macht en bezorgt zichzelf smeergeld. Het hele systeem moet hier op de schop maar die corrupte cultuur zit hier zo diep geworteld dat ik me afvraag of dat wel binnen deze eeuw zal kunnen veranderen in een (normale) samenleving.
Je waardeerde je eigen landje ineens veel meer, wanneer je zoals ik verplicht was, (nu al weer 13 dagen) om op zo'n vuilnisbelt te leven.. Het sanitair was zo smerig, dat ik het niet nóg eens zal beschrijven. Het eten was beperkt (lees koekjes), geen hond interesseert zich voor jou, je wordt genegeerd en nergens van op de hoogte gehouden. Voor hen ben je niets meer dan een reservewiel dat bij de wagen hoort, dus je bent hier ondanks de drukte om je heen toch hartstikke alleen! (en dat rijmt).
Vandaag weer niets gehoord of gezien, geduld is een schone zaak maar hier was het smerig en mijn geduld werd wel heel erg op de proef gesteld. Maar ja ik ontving wel regelmatig lieve Sms'jes van mijn vrouwtje en mijn vrienden, dat is een hele steun. Enfin vanavond voor de verandering maar weer eens vroeg naar bed, misschien had ik morgen meer geluk.
**Donderdag 3 April
Vanmorgen eerst geschoren, daarna met dat beetje water mijn cabine ingang van buiten wat schoongemaakt(was helemaal grijs) en toen vatte ik het onzalige idee op om mijn meegenomen Cd's te gaan beluisteren als tijdverdrijf. Ik begon met de verzamel Cd “Golden Love songs top honderd”. Een markeer stift had ik klaar gelegd om dié nummertjes te markeren die eventueel geschikt zouden zijn voor mijn site. Het ene lied volgde het ander op en ik zat lekker relaxt achterover in mijn naar achter gekantelde stuurstoel met mijn ogen dicht te genieten en maakte zo nu en dan een aantekening achter op het Cd hoesje. Ja…..… en toen gebeurde het, er begon een nieuwe liefdes song en ik liep toen zonder waarschuwing ineens weer met mijn meisje in de Hema op de Nieuwendijk in Amsterdam. We waren naar wat spulletjes voor onze uitzet aan het kijken.
Van het ene op het ander moment, werd ik er ongevraagd aan mijn haren heen gesleurd en liepen we daar beiden nog piepjong, zelfs nog niet getrouwd en hartstikke verliefd door de Hema te slenteren toen de lucht ineens werd gevuld door hemelse klanken. Het was zo ongelofelijk mooi dat we allebei verrast stil bleven staan en het zonder een woord te zeggen helemaal stonden te beluisteren.
Toen het afgelopen was keken we elkaar geroerd aan en gingen onmiddellijk op zoek naar de naam van deze ongelofelijk mooie song. We vroegen naar de naam van de zangeres die dit gezongen had, maar kregen te horen dat het een man was of eigenlijk twee broers. Maar deze song kun je het best zelf beoordelen door op de
knop hier te drukken en stel je dan voor dat je het voor het eerst van je leven hoort! Ik was toen tot tranen geroerd maar moest me inhouden om stoer te blijven tegenover mijn meisje.
Maar nu ik hier alleen aan die klote grens al 13 dagen vast stond en dan ineens werd overvallen door dit schitterende lied met die prachtige herinnering, kon het me niets meer schelen en rolden de tranen over mijn wangen en verdomme, ik merkte dat het me behoorlijk opluchtte. Je mag er van denken wat je wilt, maar ik voelde me weer heel even dat jochie en verrees eventjes, voor drie minuten, uit boven deze shit!!
Zo dat moest ik even kwijt en dit keer dan maar met vochtige ogen.
'S avonds om 8 uur toch maar geprobeerd wat te eten in die kantine en om 9 uur weer uitgekotst. Het eten was zulke smerige troep, ik hoopte dat ik vannacht zou kunnen slapen van die rotsooi.
Donderdagavond 22.30 uur.
Ik werd wakker van een vrachtwagen naast me die bijna vol gas stationair stond te draaien. Die vieze oude Oost-Europese stinkbak braakte een vette zwarte rook uit en hulde mijn cabine daarin. Het kwam mijn ramen binnen welke ik altijd een klein stukje open had staan, dus deed deze snel dicht anders stak ik de pokken moord.

Ineens stopte dat monster, ik hoorde een deur dicht slaan en iemand weg lopen. Toen ik was uitgehoest heb ik dit maar even opgeschreven om het vooral niet te vergeten. Dit was dus ook een collega chauffeur. Of…..gewoon een asociale klootzak … wie het weet mag het zeggen ik houd het op dat laatste……… welterusten mensen!

Vrijdag 4 April;
Oh ja, gisteravond ook nog even met Sip gebeld. Ik had de hele dag weer niets gehoord en vroeg hem of ze niet wilden gaan nadenken over een aflossing? Ik begon het namelijk een beetje zat te worden deze 'shitzooi' en zei dat hij zelf wel kon bedenken waarom. Ik vertelde dat ze in de 'offshore' elke twee weken werden afgelost en dat ze daar uitstekend te eten kregen en over prima sanitair beschikten. Hij gaf me gelijk en beloofde het morgen aan te kaarten op de planning.
Het was nu vrijdagmiddag 13.30 uur en nog steeds niets gehoord. Oké afwachten maar weer..Wel kreeg ik weer een lief Sms'je van mijn vrouwtje wat mij altijd weer goed deed. Ik pakte mijn spullen voor het weekeinde, een pasje regelen en naar een Hotel.
Zaterdag 5 April
Ik was naar een wat grotere plaats gereisd in de hoop dat daar wat meer mogelijkheden waren en vond een goed hotel. Het plaatsje heette Zhovkva en was veel groter dan Rave Ruska, meer winkels en bovendien was er markt. Ik had mijn fototoestel mee, dus kon een mooie reportage maken voor op mijn website (Zie de reportage: ”Platteland markt in de Oekraïne”)
Zondag 6 April.
Met de bus naar de stad 'L'VIV' geweest en 's avonds weer terug naar mijn hotel was interessant. Hieronder wat foto's van die stad.

Maandag 7 April.
'S morgens met de bus terug naar Rave Ruska en daarvandaan met de taxi naar de grens. Het deed me wel goed het weekeinde even uit de sleur, zo kon ik er weer een tijdje tegen . Die middag kwam er iemand langs in zijn knappe (Maffia ) kostuum en mooi gepoetste schoenen en vertelde dat het nog twee of drie dagen kon duren maar dat ik dan beslist weg kon.
Vanuit Loosdrecht wisten ze desgevraagd nergens van dus nam ik die uitspraak van die 'bijgochem' maar niet zo serieus (eerst zien dan geloven)
Dinsdag 8 April
Hele dag gewacht niets gebeurd.
Woensdag 9 April
Nog steeds niets gebeurd, maar vanuit Loosdrecht was me beloofd wanneer er morgen nog niets was veranderd, dat ze dan een aflosser zouden sturen, ik was zeer benieuwd.
Donderdag 10 April.***
Weer de hele dag niets gebeurd. Sip gebeld die ook van het kastje naar de muur werd gestuurd. Ik vertelde dat ik mijn loyaliteit meer dan voldoende had getoond tegenover de firma en dat het niet meer dan redelijk was dat ik nu, na drie weken op deze belt te hebben gebivakkeerd afgelost werd.
Sip vertrouwde me toe dat mijn collega's daar niet voor in de rij stonden. Oké afwachten dan maar wat de volgende dag zou brengen. Wanneer er een aflosser morgen zou gaan rijden met de begeleidingsbus, die halen met gemak 160 km per uur, dan kon hij Zaterdag hier zijn.
Vrijdag 11 April
13.00 uur en hou je vast, net gebeld door een collega die me morgen avond (Zaterdag avond) komt aflossen… hoera hoera hoera!! Dus vanaf nu nog maar 35 uur en dan kon ik naar huis. Mijn aflosser was een collega die ook wel wat gewend was en al meerdere keren ergens in Europa had vastgestaan. Er zijn ongeveer 35 chauffeurs bij de firma, maar er zijn maar een paar échte “Die Hard” en daar is hij er één van. Gelukkig bestaan ze nog. Dus nu nog even geduld, maar ik moest toegeven dat ik me na dit bericht een stuk lekkerder voelde.
18.30 uur, de dag wilde maar niet opschieten. Sinds ik wist dat ik morgenavond zou worden afgelost keek ik steeds vaker op de klok en dan schiet de tijd natuurlijk helemaal niet op. Enfin in mijn hoofd had ik de dag van morgen al ingedeeld, alles netjes inpakken, daarna de cabine van binnen schoon maken. Alles zo rustig mogelijk om de tijd te vullen.
Ik zou proberen niet zo vroeg op te staan des te korter was de dag. Normaal is dat jammer van je dag, maar hier waren de afgelopen 20 dagen weggegooid. Ik wist dat het een keer moest gebeuren, je liep in dit werk nu eenmaal meer risico dan wanneer je bij Albert Heyn bloemen staat te verkopen ofschoon daar natuurlijk niets mis mee is. Maar ja ik had mijn portie wat betreft de Oekraïne nu wel even gehad en ik was niet van plan om daar eerder terug te komen dan dat ze bij de Europese gemeenschap zouden behoren en dat kon, wanneer ik mezelf beluisterde nog wel een paar jaartjes duren. Maar oké nu afwachten, de morgen zou vanzelf komen (maar mag het a.u.b. wat sneller?)
Zaterdag 12 April.
10 uur opgestaan. Ik werd vannacht twee keer mijn bed uit gebonkt door zgn. douane controleurs of ik al mijn papieren maar wilde afgeven ter controle…. klootzakken!! Die hebben jullie al koekenbakkers snauwde ik ze toe, geef ze liever aan mij terug, daar wacht ik al drie weken op .
Maar ja daar verstond die 'bijgoochem' natuurlijk weer niets van, dus later kwam hij nog eens terug met versterking. Daar zat er één bij die mij al eens een verlof pasje had verstrekt en hij maakte die boze beambte alles duidelijk en toen kregen die twee weer ruzie. Ik heb toen mijn deur dicht gegooid en probeerde in slaap te komen.
Vanmorgen mezelf geschoren en de cabine schoongemaakt alles ingepakt en nu was het afwachten.
Marco, mijn collega die me kwam aflossen had mij niet meer gebeld. Inmiddels was het al weer middag 15.30 uur en ik zou me een stuk prettiger hebben gevoeld, wanneer ik wist waar hij nu ongeveer zat, Ik was zeer benieuwd wanneer ik wat van hem zou horen.
17.50 uur en nog geen teken van leven. Ik maakte me hoopte ik voor niets ongerust, maar je blijft toch maar een mens niet waar en een ongelukje zit in een klein hoekje.
24.00 uur 's nachts.
Nog steeds niets gehoord, teleurgesteld kroop ik weer in mijn opgemaakte bedje
Zondag 13 April.
07.00 uur opgestaan en nu maar weer afwachten. Ik had Marco willen bellen, maar wist zijn telefoonnummer niet. Ja ik had het toen hij mij belde moeten opslaan in mijn telefoon, maar ik was toen zo in de wolken dat ik daar geen erg in had gehad. Ik had het ook al via een Sms opgevraagd, maar nog niets op gehoord.
10.50 uur en nog steeds niets gehoord, ook niet uit Loosdrecht. Ik had al 3 Sms'jes naar verschillende personen gestuurd of ze Marco wilden vragen mij te bellen, maar ook daar hoorde ik niets op. Ik begon dit al niet meer zo leuk te vinden en nu druk ik me nog voorzichtig uit.
11.30 uur Nico een planner uit Loosdrecht belde mij met de mededeling dat ze inderdaad een paar keer hadden geprobeerd om Marco te bereiken, maar konden hem niet te pakken krijgen.
12.30 uur…. Hè, hè, eindelijk door hem gebeld en hij vertelde mij dood leuk dat hij heel Polen nog door moest.
16.00 uur. Nu belde hij dat hij in Warschau was en dacht ongeveer 19.00 uur hier aan de grens te arriveren. Ik was benieuwd of hij zich aan zijn woord zou houden.
Het was inmiddels kwart voor zeven, nog ongeveer een kwartier en het was zo ver…Hij had beloofd te bellen wanneer hij aan de Poolse kant stond, afwachten maar weer. Nu was het nog maar een kwestie van minuten!
20.45 uur. Hij had net een sms gezonden dat hij aan de andere kant van deze grens stond, goddank nu kon er niets meer mis gaan.
22.30 uur . Marco was eindelijk aangekomen, de bus stond naast de truck en we konden over laden. Ik vroeg hem nog waarom hij een dag te laat was en hij mompelde iets over een uit de hand gelopen feestje. Ik was té blij om daar woorden over vuil te maken en ging door met het over laden van mijn spullen. Een kwartier later was ik op weg en viel er een zware last van me af. Ik was weer eigen baas en kon doen wat ik wilde. Ik ging lekker naar huis en zou daar de volgende dag in de namiddag aankomen. Home sweet Home, ruim een maand later en 5 kilo afgevallen, zonder hulp van SonJa.
Ja het is een mooi leven met de vlam in de pijp…..of zeg ik nu weer iets geks??
Ik beloof iedereen op de hoogte te houden van het verdere verloop. De boten zijn inmiddels samen met de vrachtwagen combinatie door de corrupte beambten in beslag genomen en op een zgn. bewaakt parkeerterrein in L'VIV geparkeerd waar 200 euro per dag wordt berekend zolang de vrachtwagen daar staat. Marco is inmiddels ook terug gehaald en rijdt al weer vrolijk rond ergens in Europa.
Het verhaal wordt vervolgd, wanneer er weer wat beweging komt daar in de Oekraïne.