Met de Wobble naar Amerika.
Goedemorgen Ad met Emile.
Ik wilde je vragen of je zin hebt om naar me toe te komen. Ik zit in Amerika en daar gaan we jouw spel “Wobble” demonstreren op de Game en Toy Fair hier in Chicago.
Met deze mededeling begon mijn nieuwe avontuur. Dit keer niet in het mij zo vertrouwde Europa maar….. in de zogenaamde 'nieuwe' wereld waar ik nog nooit een voet had gezet, maar wel dolgraag naar toe wilde, niet in de laatste plaats omdat ik het aankomende avontuur bijna door de telefoon kon ruiken!
We staan daar midden op de beurs ging Emile verder, met de XXL opblaas Wobble als grote publiekstrekker, en we willen jou daar hebben om jouw spel Wobble te demonstreren, lijkt je dat wat?
Of mij dat wat lijkt…wat denk je, is de Paus Katholiek? Fantastisch Man! Ik ga er met enorm veel plezier heen.
Oké, dat is dan geregeld. Ik stuur je ticket en visum over de mail en kom dan maar meteen deze kant op. Ik regel hier een kamer voor je in het Marriott Courtyard Hotel, dan zie ik je daar, goede reis.
Even mijn ogen uitwrijven en voor zekerheid in mijn arm knijpen en toen keek ik verbaasd naar de telefoon in mijn hand om te constateren dat het toch echt allemaal waar moest zijn. Greet keek me vragend aan en vroeg …is er iets? Ik knikte haar nog steeds verbaasd toe en antwoordde…… ja er is zeker iets….. ik ga naar Amerika…Wauw…. Amerika, hoor je dat Greet ik ga naar Amerika!
Ik ga daar in Chicago mijn spel demonstreren op de speelgoed en spellenbeurs
Yes, yes yes! We gaan met de Wobble heel Amerika veroveren.
Donderdagmiddag 14.00 uur plaatselijke tijd
Nog geen 24 uur later stond ik 's middags twee uur in de lobby van het “Marriott Courtyard Hotel” hartje Chicago, een beetje onwennig om me heen te kijken.
Hello Sir can I help you, vroeg de donkere kroesharige receptioniste mij vriendelijk.
Ja antwoordde ik, er zou een kamer voor mij zijn besteld, kunt u voor mij nakijken of dat al gebeurd is. De vriendelijk gekroesde dame keek in de computer maar kon het even niet vinden. Oké zei ik, maar kan ik mijn weekend tas wel even kwijt, dan kom ik later wel terug nadat ik een potje bier heb gehaald. Ik kon inderdaad mijn bagage afgeven en kreeg een kaartje.
Waar vind ik een goede pub vroeg ik de aardige lady en ze wees naar een uitnodigende uitspanning schuin aan de overkant van het hotel.
Het was er inderdaad gezellig en een goede plaats om te wachten tot Emile zich zou melden. Ik zond hem een sms'je om hem te vertellen waar ik zat en begon toen vol verwachting aan mijn eerste potje bier in Amerika in een bar genaamd ” Hubart Mother” in Hubartstreet hartje “Chicago ”en ik kan de “kenners” onder jullie mededelen…… het was een goed potje bier en vergeef me dat ik de naam van het bier vergeten ben, maar het gaat mij om de smaak… you know! ….en die was voortreffelijk.

Die avond kwam het ook goed met mijn kamer en ben ik met Emile net niet doorgezakt in de door mij die middag ontdekte kroeg, waar we snel vrienden maakten met de vriendelijke inwoners van Chicago. Het bleek weer eens te meer, wanneer je jezelf vriendelijk opstelt, je ook vriendelijk wordt behandeld mits je maar de formule hanteert van…. geven en nemen. Op de zak van een ander teren wordt nergens in de wereld gewaardeerd!! (Steek dat maar in jullie zak stelletje klaplopers! ) maar daar was bij “Hubarts Mother” geen spraken van, kortom…. mijn eerste ontmoeting met Amerika en zijn inwoners was 'Top'. Na afloop ben ik heerlijk vermoeid weggedommeld in mijn Kingsize bed wat was op gesierd met wel drie grote en drie kleinere kussens gevuld met ganzendons, die volgens mij regelrecht afkomstig waren uit het sprookje van vrouw Holle, maar niet voordat ik nog een paar minuten ademloos van het uitzicht had genoten en dacht…. godsamme wat ben ik een klein friemeltje in deze machtige prachtige wereld, en wat fantastisch dat ik dit allemaal mag meemaken.
Vrijdagmorgen 08.30 uur .
Ontbijt in de prachtige ontbijt, annex dinerroom van het Marriot Courtyard Hotel.
Daar werd ik voorgesteld aan Brain, een medewerker van het Identity Games kantoor in Seatle .
Na het prima ontbijt stapten we in een taxi, die ons naar de Navy Pier reed waar de Toy Fair werd gehouden. Deze pier is een regelrechte attractie met alles er op en er aan om mensen zowel 's zomers als in de winter te vermaken. Zie de foto hier onder.

Eenmaal binnen in de hal waar we zouden exposeren vonden we de drie pallets met onze spullen uit Holland en na een beker koffie te hebben genuttigd begonnen we met uitpakken en opbouwen.
De XXL opblaas Wobble van 10 x10 Mtr. werd uitgerold en was al snel aan opblazen toe, alleen de pallet met de drie zo noodzakelijke luchtblazers was er nog niet maar zouden die middag zéker komen werd ons op het hart gedrukt…….. niet dus! Die pallet was ergens onderweg zoek geraakt en het zag er niet naar uit dat we die nog die dag zouden ontvangen en ook… de zo noodzakelijke bal die bij dat grote spel hoorde was onvindbaar.
De volgende dag zou de beurs beginnen en dan moest de grote Wobble er in volle glorie staan, maar daar zag het nu nog eventjes niet naar uit. Nu kwamen de uitzonderlijke kwaliteiten van Emile goed van pas, die ging niet lopen zeuren maar zoals het een echte Rotterdammer betaamt stroopte hij de mouwen op en ging aan de slag. En verdomd, het duurde niet lang of er kwamen uit het niets een paar mannen aandraven met de drie zo noodzakelijke luchtblazers inclusief de nodige PVC pijpen die de luchtkussens met elkaar moesten verbinden.

Wonder boven wonder toen wij die avond weer in de taxi stapten was alles Tip Top in orde op één belangrijk onderdeel na…..De Bal! en daar moest ik voor gaan zorgen werd mij medegedeeld. ik moest proberen die avond ergens in de stad Chicago een zwangerschapsbal op de kop te tikken. Dat was een plastic bal met een doorsnede van niet minder dan 75 cm. Ik kreeg een adres mee van een Yogaclub ergens in de stad waar ik die bal misschien zou kunnen vinden.
De mannen stapte uit bij het Hotel, zij moesten met hun laptop nog tientallen andere belangrijke zaken regelen en ik bleef in de taxi om door te rijden naar dat adres wat ik had gekregen om te proberen daar “Dé bal” te scoren.
Daar zat ik dan achterin die grote Amerikaanse taxi en ging een nieuw onvoorspelbaar avontuur tegemoet.
Maar eerst nog even iets over die Amerikaanse taxi's. Ze zijn beslist anders dan onze taxi's. In de eerste plaats de afmetingen die veel groter is. Ik weet niet of het iets met de gangster stad Chicago te maken heeft, maar je zou in de kofferbak zo ongeveer de lijken van een heel gezin kwijt kunnen. Het zijn grote deels 'Fords' die ik hier in Europa nog niet heb gezien
Ik denk dat een deel van de omzet van de Ford fabrieken in Amerika, uit de verkoop van deze knoerten van wagen komt. Het contact met de chauffeur beperkt zich tot het noemen van het adres waar je heen wilt en het afrekenen, verder is de man onbereikbaar. Hij zit met oortjes in naar muziek te luisteren en negeert je de rest van de rit volkomen, tot je op je bestemming bent en moet afrekenen,
Het zal niet overal zo gaan in Amerika maar ik vertel u alleen wat mij aan de taxi's en hun chauffeurs opviel. jammer want een praatje met een taxi chauffeur is altijd wel leuk en leerzaam.
Maar goed ik dwaal af, ik werd dus naar het opgegeven adres gereden en stond daar nu het inmiddels donker was geworden op de brede stoep van het opgegeven adres ”410 S Michigan Ave” Ik moest daar zijn bij Kundalini Yoga in the loop Suit 514 . Het zal allemaal wel dacht ik bij mezelf. Ik stond nu voor een ouderwets hoog gebouw met indrukwekkende houten deuren. Omdat ik nergens een nummer of naam zag staan besloot ik eerst naar een soort restaurant te gaan wat zich naast de ingang bevond om een kop koffie te drinken en daar te vragen waar het adres precies was.
Onder de koffie gelijk even Greet gebeld om haar op de hoogte te brengen van de situatie. Die moest er natuurlijk hartelijk om lachen vooral om het feit dat ik mijn tweede avond in Amerika op zoek was naar een zwangerschapsbal.
Zelf kon ik er ook hartelijk om lachen en negeerde de verwonderde blikken van de overige bezoekers. Nadat ik de koffie had betaald met een dikke fooi, werd mij uitgelegd dat ik inderdaad door die mooie houten deur moest naast het restaurant om bij het opgegeven adres te geraken.
Het meisje achter de kassa keek mij wel wat vreemd aan, waar ik uit opmaakte dat het geen adres was waar mannen zoals ik iets te zoeken hadden, maar ja hoeveel mannen zoals ik zijn 's avonds in een vreemde stad op zoek naar een zwangerschapsbal bij een zweverige yoga club? Dus nam ik het meisje niets kwalijk en ging ik verder met de operatie…….
“waar vind ik een zwangerschapsbal”
Halverwege de hal in het gebouw vond ik een liftdeur met een bel. En niet veel later arriveerde er een lift met een oudere man die blijkbaar de lift bediende. Hij zat daarbij half op een hoge houten kruk die ik zeker net zo oud schatte als de man zelf.
Ik liet hem het adres lezen maar onmiddellijk gaf hij mij het papier weer terug met de mededeling dat hij zijn leesbril niet bij zich had en of ik het hem maar wilde voorlezen. Gelukkig kwam er een jonge vrouw aan lopen die het met het juiste accent kon voorlezen. De man knikte en wist genoeg, ik mocht zijn heiligdom betreden.

De houten lift kwam bonkend en schuddend in beweging en Abeltje bediende de lifthendel met een behendigheid die mij deed vermoeden dat hij met die hendel in zijn hand uit de buik van zijn moeder was gekropen. We stopten op de millimeternauwkeurig op de 5de verdieping en hij keek me aan op een manier of dat hij een applaus verwachtte, maar ik knikte hem vriendelijk toe en toog op weg naar de deur die hij mij met een bepaalde minachting had aangewezen. Zijn boodschap was overduidelijk, wat hem betrof waren bezoekers van die ballentent het niet waard “man” genoemd te worden..
Toen ik door de openstaande deur naar binnenliep was het eerste wat ik dacht: ja…..in zo'n grote stad met ruim 6 miljoen inwoners, zijn er altijd wel een tiental mensen te vinden die er geld voor over hebben om lid te worden van een groep, die uitgedost in volgens mij witte vitrage die gezamenlijk geluiden maken of dat ze iets heel erg lekkers hebben gegeten, zo van……Hummmmm hummmmmmm hummmmmmm en daarbij trage vliegbewegingen makend met hun armen en dan ook nog zeer ernstig bleven kijken.
De lucht was bezwangerd met wierrook vermengd met stank van zweterige dames lijven en nóg een penetrante geur die ik niet direct kon thuis brengen maar waar ik ook zeker geen behoefde aan had om hét thuis te brengen.
Ik bleef enkele seconden gebiologeerd het zaaltje in kijken en begon me zowaar een beetje zweverig te voelen, tot ik opgeschrikt werd door één in witte sluiers gehulde vrouw. Ze droeg een werkelijk prachtig geplisseerde tulband met zeer dominant, een ongetwijfeld 18 karaats medaillon midden op de tulband gespeld. Wanneer men mij had gevraagd of deze verschijning regelrecht uit een sprookje van 1000 en één nacht was gestapt, had ik daar al mijn geld op gezet.
Ze vroeg waar ze mij mee van dienst kon zijn en ik plofte op dat moment pardoes weer terug op aarde. Ik schudde even met mijn hoofd en keek haar nog steeds een beetje verward aan.
Euh, euh… oh ja, ik wilde u vragen of u mij misschien aan een zwangerschapsbal kon helpen. Ik maakte daarbij een wat gebrekkig gebaar van een dikke buik en een grote ronde bal.
Ze schoot in de lach en toonde me daarbij een stralende rij spierwitte tanden. Wauw, deze dame had werkelijk bij het uitdelen van vrouwelijke onderdelen helemaal vooraan in de rij gestaan! Je bedoelt zeker zo'n bal waar je conditie oefeningen op kan doen? Ja riep ik verheugd, nou die hebben we niet maar stelde ze mij meteen gerust, ik weet wel een adres waar je zo'n bal kan kopen. Ze vleide zich elegant achter een spierwit bureau en toetste iets in op een spierwitte 'Appel' computer om daarna het adres op een spierwit papiertje te schrijven. Alsjeblieft lispelde ze, op dit adres kan je zo'n bal zéker kopen… succes. Ze keerde zich abrupt om en ging door met het les geven aan de tien in Boeddha houding zittenden cursisten die gedurende onze conversatie even waren gestopt met hummmmmmm hummmmmmmen en het maken van trage vliegbewegingen waarmee ze bezig waren toen ik zo onverwachts hun vredige leventje kwam verstoren.
Ik liep terug naar de antieke lift en wachtte tot Abeltje weer arriveerde. Ik vermeed zijn nieuwsgierige blik en even later stond ik weer buiten en zoog de frisse avondlucht dankbaar op in mijn in de war geraakte longen om daarna een tevreden hummmmmmm te laten horen.
Oké weer terug naar de werkelijkheid. Ze had mij gezegd dat wanneer ik weer buiten stond, linksaf moest gaan en na drie blokken opnieuw naar links en dan na het tweede stoplicht naar rechts, dan moest ik het daar maar weer even vragen.
Nu moet ik eerst even iets uitleggen hoe de situatie er daar uit zag. Er staan daar enorme wolkenkrabbers naast elkaar met daar tussen wat lagere gebouwen die evengoed nog een respectabele hoogte hebben. Tussen die gigantische gebouwen lopen van die achteraf stegen, waarvan je in films vaak ziet dat er van die afval containers staan en bergen afvalzakken op een hoop waar ze zo nu en dan een vermoord persoon vinden. Dat soort stegen kwam ik dus tegen en elke keer wanneer ik daaraan voorbij liep was ik weer blij dat ik even later weer naast zo'n groot verlicht gebouw liep.
Het was donker in die stegen en het straalde nu niet direct het sfeertje uit van: daar ga ik even op mijn gemak een sigaretje staan roken. Nee het nodigde meer uit, om er met grote stappen voorbij te lopen en dat deed ik dan ook.
Ik liep dus wat sneller zo'n steegje aan mijn linkerhand voorbij toen er ineens uit het niets in het donker een grote zwarte kerel tevoorschijn kwam en recht voor me ging staan. Ik kon niet naar links of rechts, want dan stapte hij ook naar links en rechts …. Kortom ik werd door de zwarte reus tegen gehouden en hij begon ook gelijk met me te praten…hij zei:
Hey man do you know who I am?
I am the shoeshine man!... I am the best shoeshine man of Chicago, yes i am the best. You can ask everyone, i am the best in town here and you'd better believe i'm the professional shoeshine man and i make your shoes as shiny as a bald head in the moonlight and i look at your Shoes and they are dirty man!! They are so dirty that i need to clean. Yes i'm the best shoeshine man in Chicago man.
Onderwijl hij dit alles opratelde had hij zich over mij heen gebogen en omdat ik mij in de val gelopen voelde besloot ik eieren voor mij geld te kiezen en zei ik de shoeshine man…. Oké man, go ahead and make my Shoes shiny en als een èchte Hollander liet ik er gelijk op volgen, hoeveel kost me dat?
$ 4 just for you because your my friend and i give you a special price because i'm the best shoeshine man in Chicago my friend. Hij liet zich naast de Metro ingang die zich direct naast de steeg bevond op zijn knieën zakken, stak één knie naar voren en gebood mij daar mijn voet op te zetten maar niet voordat hij er een vies doekje op had gelegd. Ik steunde met mijn rechterelleboog op een leuning bij de Metro-ingang en plaatste enigszins opgelucht mijn rechter voet op zijn bovenbeen. De man spuugde op de neus van mijn schoen en ging als een bezetene met een donkere doek over die plek wrijven of dat zijn leven er vanaf hing en de ratel kwam ook weer op gang, Yes man there are many shoeshine men in Chicago, but i'm the best you can ask anyone i'm a professional….. en zo bleef hij maar door ratelen onderwijl ik me zorgen stond te maken over dat bosje geld dat zich in mijn broek zak bevond. Ik vond dat ik dat beter niet uit mijn zak kon halen wanneer ik hem straks moest gaan betalen. ik wist dat er twee briefjes van $ 100 in zaten, daar naast een paar briefjes van $ 50 en verder nog wat briefjes van $ 20 en $ 10 en dan nog een paar losse Dollars die ik in het koffiehuis had teruggekregen toen ik mijn koffie had afgerekend. Ik moest dus proberen om op gevoel vanuit mijn zak een paar briefjes van één dollar te voorschijn te halen want ik wist niet wat hij zou doen wanneer ik een briefje van 100 uit mijn zak zou toveren,
Koortsachtig ging ik op zoek naar de plek waar zich volgens mij de briefjes van één dollar in het rolletje geld bevonden. Ik pakte er vervolgens een stuk of vier uit, haalde voorzichtig mijn hand uit mijn zak en gluurde er op, maar het was te donker om iets te onderscheiden en ik waagde het er maar op. De man was zichzelf nog steeds luidkeels de hemel in aan het prijzen en had het zo druk met zijn vakwerk dat hij niet oplette wat ik deed. Plotseling sloeg hij hard met zijn poets doek op mijn schoen wat zoveel betekende dat de rechter schoen klaar was en ik de linker op zijn bovenbeen moest plaatsen. ik zag nu ook dat hij af en toe een tubetje te voorschijn toverde en inderdaad de schoen een professionele poetsbehandeling gaf inclusief de hak. Hij sloeg even later weer hard op mijn schoen met zijn poetsdoek die, voordat hij sloeg eerst vingervlug in een gemeen strengetje werd gerold om de klap wat meer kracht mee te geven. Ik haalde mijn voet gelijk van zijn boven been en draaide me naar het licht om te kijken wat ik aan Dollars in mijn hand had. Ik zag dat het drie briefjes van $ 1 waren en één briefje van $ 10. Ik vroeg hem nogmaals hoeveel krijg je van me? $ 8 my friend…$ 8, yes i'm the best shoeshine man in Chicago !
Je zei net dat het $ 4 was zei ik een beetje van mijn stuk gebracht , yes that's right, $ 4 for each shoe, that means $ 8 for two Shoes man, do you understand what i say…$ 8. ik koos natuurlijk opnieuw eieren voor mijn geld en gaf hem heel genereus $ 10, ik durfde natuurlijk voor geen goud in mijn zak naar die 5 ontbrekende Dollars te zoeken.
Well thanks man and remember i'm the best shoeshine man of Chicago hi five man hi five…Now you know i'm the best shoeshine man of Chicago.
Ik maakte met grote stappen dat ik weg kwam en liep bij het oversteken van alle volgende stegen helemaal rechts van het brede trottoir en stak daar in het licht met snelle passen de stegen voorbij dat begrijp je zeker wel.
Even later de bewuste hoek links om gelopen en nu doorlopen naar het tweede stoplicht was mij verteld, bij het eerste stoplicht stuitte ik op de kruising waar boven de kruising de beroemde metrolijn liep welke in een tiental films een bekende verschijning vormde. Ikzelf herinner me nog duidelijk de scène uit de fantastische film “The Blues Brothers” waar ze in een kamer zitten vlak langs die metro lijn en waar Elwood een broodje zit te roosteren. Wanneer de metro langs komt staat alles te schudden en nu ik de Metro met eigen ogen zag en voelde, wist ik dat het niet overdreven was.
Natuurlijk heb ik daar een fotootje van gemaakt om daarna mijn voettocht voort te zetten door het hartje van Chicago met het doel hier in die miljoenenstad een zwangerschapsbal op de kop te tikken. Bij de volgende kruising bevond zich een enorm warenhuis. Ik besloot naar binnen te gaan om daar te vragen naar de zo belangrijke winkel “Sports Authority”, want dat was de naam die ze mij in dat zweverige zaaltje hadden opgegeven.
Ik overhandigde het briefje aan een bediende achter de toonbank van een horloge afdeling en hij was zo vriendelijk om vanaf de computer een route voor mij uit te printen..
Verheugd ging ik verder met mijn zoektocht en na een half uurtje goed opletten en het volgen van de routebeschrijving, zag ik schuin tegenover mij de zo belangrijke sportzaak “Sport Authority”
Schuin de kruising oversteken was geen optie, daarvoor zou je in de eerste plaats een extra pakkie brood mee moeten nemen zo breed als deze was. Nee Bruyn zei ik tegen mijzelf, geduld bewaren en je netjes aan de regels houden, gewoon alle stop lichten afwachten en fatsoenlijk oversteken. Ik keek nogmaals naar het beloofde land en zag dat daar alle lichten nog volop brandden en dat stelde me gerust dat de shop nog open was. Het was inmiddels 20.45 uur en ik dacht dat hij tot 21.00 uur open was, dus kat in bakkie toch?
Ik wachtte vol ongeduld op het witte mannetje wat aangaf dat ik over mocht steken onderwijl er grote Taxi's over de kruising scheurden en ook hoorde je altijd de politie, brand of ambulance sirenes, maar ik trok me daar natuurlijk niets van aan. Ik was helemaal content met het vooruitzicht dat daar aan de overkant ergens een zwangerschapsbal op me lag te wachten. Hij (de bal) zou ook een veel leukere toekomst tegemoet gaan, laten we eerlijk wezen het is voor zo'n bal toch veel leuker wanneer er door een stel leuke kinderen met je wordt gespeeld, rollend over zo'n mega opblaas Wobble spel.
Of dat je veroordeeld bent om het grootste deel van je leven onder de aars van een scheten latende zwangere dikke Amerikaanse dame te bivakkeren nietwaar.
Aha, op het voetgangers licht was inmiddels een wit mannetje te zien, snel oversteken voordat het rode handje je dat ging verbieden … Oké truc gelukt, nog maar één boulevard oversteken en ik kon het heiligdom binnentreden. Ruim vijf minuten later was het eindelijk zo ver, ik trad de grote ingang binnen, daarna nog drie treden op en ik stond binnen.
Rechts van me bevond zich een lange houten toonbank met om de zoveel meter een grote ouderwetse kassa met daarachter een keurig geklede man. Ik liep een beetje opgefokt naar de man die het dichtst bij stond en vroeg hem in mijn beste Engels:
Do you have big balls? De man keek mij ontzet aan en zei langgerekt… I beg your pardon!! Gelukkig zag ik mijn fout gelijk in, verontschuldigde mij meteen en zei:…. Oh i'm sorry i mean, are you selling those big balls used by pregnant woman. Aha that's much better, may i asked you where you come from?
Yes I'm from Holland, oh that explains a lot antwoordde hij spottend en hij ging verder, yes we sell this great fitness exercise balls. You can find them on the seventh Floor. There in de corner you can find the elevator success. Met een rood hoofd van schaamte liep ik naar de lift en drukte op het knopje wat naar de zevende etage ging.
Boven werd ik opgevangen door een verkoper die me zó vriendelijk aankeek dat ik besloot niet zo heel vriendelijk terug te kijken omdat ik anders bang was iets meer dan vriendschap uit te lokken, sorry hoor maar ik heb daar een neus voor vandaar. Hij liep voor mij uit nadat ik hem had gevraagd of hij ballen verkocht…..ja die fout maak je natuurlijk maar één keer in zo'n kort tijdsbestek en al helemaal niet tegen deze ongetwijfeld erg vriendelijke man
Afrekenen kon alleen op de begane grond. Hij vroeg of ik een plastic zak wilde maar ik zei hem in het Hollands, nee dank u ik heb al een vals gebit dat is al vervelend genoeg. Sorry zei hij… nee, nee een geintje mompelde ik onderwijl ik de deur van de lift opende .
Beneden afgerekend en meteen Emile een SMS gezonden dat ik de bal had. Hij sms'te gelijk terug “Top Ad” zie je morgen bij het ontbijt.

Ik had intussen kilometers door de stad gelopen en had al een paar behoorlijke vermoeide voeten.
Ik kon natuurlijk een taxi pakken naar het hotel, maar ja hoe vaak komt het voor dat je 's avonds door Chicago kan lopen en kan genieten van wat zo'n geweldige stad te bieden heeft. Daarom besloot ik terug te wandelen en af en toe wat uit te rusten. Zo kwam ik die avond toch wel een beetje uitgeput aan bij mijn hotel
Gelijk door naar de super snelle lift. Op de veertiende stapte ik uit, liep een klein stukje de gang door en stak toen het kaartje in het slot van kamer 1403. Meteen een heerlijk hete douche genomen en toen stond ik piemelnaakt voor het enorme raam te genieten van het fantastische uitzicht van Chicago by night. Ik nam het allemaal in mij op en voelde mij intens gelukkig over alles wat ik zag en had meegemaakt deze tweede dag. Daarna tuimelde ik mijn King Size bed in, het bed met zijn heerlijk zachte hoofdkussen waarvan ik zoals reeds eerder vermeld, vrouw Holle er van verdacht deze te hebben gevuld met de Ganzendons wat ze regelrecht uit een sprookje van Hans Christiaan Anderson had gehaald. Ik herinner me nog wel voordat ik in slaap viel dat ik aan een klein versje dacht ,waarvan elke rechtgeaarde chauffeur wel eens heeft gehoord, dat gaat zo:
Een chauffeur die niet steelt of erft zal moeten sturen totdat hij sterft.
Maar ik voegde er lachend aan toe:
Maar het spel Wobble mijne Dames en Heren,
heeft voor mij het tij doen keren.
Oké er wordt gezegd een dubbeltje wordt nooit een kwartje, misschien niet voor U maar dit keer wel voor ADJE!
En met dat idee moet ik in een gelukzalige slaap zijn gehummmmmmmmm.d